VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

“Zëri i Amerikës” pushon nga puna shefen e gjuhës kineze

By | November 30, 2018

Komentet

Scott ligjëron me harta të Serbisë pa Kosovën, tensione në një shkollë fillore

Një vizitë e ambasadorit amerikan në Beograd, Kyle Scott, në shkollën fillore ‘Zarko Zrenjanin’, ka nxitur reagime të shumta të prindërve dhe qytetarëve, pasi në ligjëratën që e kishte mbajtur Scott aty kishte prezantuar tri harta të Serbisë të cilat nuk e përfshijnë edhe Kosovën.

Siç shkruan mediumi serb ‘Srbija Danas’, nxënësit kur e kanë parë një gjë të tillë janë ngritur dhe kanë thirrur ‘Kosova është Serbi”, ndërkohë ambasadori Scott thuhet se ka ndërruar faqen e ligjëratës, dhe ka vazhduar ligjërimin sikur asgjë të mos kishte ndodhur.

Përveç nxënësve kjo ligjëratë ishte ndjekur edhe nga drejtori i shkollës dhe disa mësues.

Lidhur me këtë ngjarje ka folur Nebojsha Mediç, njëri prej prindërve. Sipas tij një ngjarje e tillë është një turp, transmeton Gazeta Express.

“Unë u zemërova kur djali im më tha se gjatë ligjëratës, Ambasadori amerikan kishte paraqitur tre harta të Serbisë, dhe në asnjërën nuk ishte Kosova. Vetëm kur fëmijët filluar të bërtasin ‘Kosova është Serbi, ai hoqi atë slide të ligjëratës dhe vazhdoi sikur të mos kishte ndodhur asgjë. Nuk mund ta besoj se kjo po ndodhte në mesin e Serbisë, në mes të shkollës, para drejtorit dhe se do të kalonte pa reagimin dhe protestën e tyre”, ka thënë Mediç i cili ka marrë pjesë në ligjëratë.

Gazeta serbe shkruan se qëndrimi i këtij prindi u mbështet nga qytetarë të tjerë por edhe disa mësuese të cilët protestuan për shkak të hartave të Serbisë pa Kosovë.

Ndërkohë nuk kanë komentuar rreth kësaj çështje nga shkolla fillore “Zharko Zrenjanin”.

Greqia i kërkon Gjermanisë 300 miliardë euro dëmshpërblim lufte

Athinë

Parlamenti i Greqisë mbrëmë miratoi rekomandimin e qeverisë sipas të cilit kërkon nga Gjermania pagesën e dëmshpërblimeve të luftës për periudhën e pushtimit nazist gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Ky është një rekomandim që kërkon nga qeveria greke të paraqesë kërkesë zyrtare për pagesën e dëmeve të luftës, viktimat njerëzore dhe shkatërrimin e pronës gjatë pushtimit nazist.

Partia radikale e krahut të djathtë, Agimi i Artë, votoi kundër rekomandimeve.

Deputetëve para votimit iu drejtua kryeministri grek Alexis Tsipras, i cili tha se Greqia ka të drejtë për pagesën e dëmeve të luftës nga Gjermania dhe njoftoi se nga Berlini zyrtar këtë do t’ia kërkojë edhe në formë të shkruar.

“Kërkesën për pagesën e dëmeve të luftës nuk e konsiderojmë si një lloj pandemie të kredive që aleatët evropianë na dhanë gjatë krizës ekonomike. Ky është detyrimi ynë historik dhe moral”, tha Tsipras.

Parlamenti grek hartoi një raport të dëmtimit gjatë pushtimit nazist të Luftës së Dytë Botërore tre vjet më parë. Greqia do të kërkojë rreth 300 miliardë euro për të paguar dëmet ndaj familjeve të viktimave dhe dëmeve materiale. Në të njëjtën kohë, Greqia do të kërkojë gjithashtu kthimin e veprave të artit që u vodhën nga vendi gjatë luftës.

Pala gjermane hedh poshtë kërkesën për kompensim për dëmet e luftës që përfundoi më shumë se shtatë dekada më parë. Berlini thotë se në vitin 1960, Gjermania pagoi 115 milionë marka gjermane (DM) dëme lufte dhe se kjo temë nga këndvështrimi ligjor është mbyllur.

Reporterët pa Kufij: Shqipëria e 82-ta për lirinë e shtypit, rënie me 7 vende

“Reporterët pa Kufij” kanë publikuar Indeksin botëror të lirisë së medias, në të cilën  Shqipëria ka një rënie me 7 vende, duke u renditur në vendin e 82-të.

Në seksionin për Shqipërinë, ‘Reporterët pa kufij’ theksojnë së sulmet ndaj medias si nga qeveria, ashtu edhe nga krimi i organizuar arritën në një nivel të paprecedentë në 2018.

“Gazetarët iu nënshtruan fyerjeve, kërcënimeve me vdekje dhe procedimeve ligjore, që synojnë t’i intimidojnë dhe t’i frenojnë ata nga investigimi i korrupsionit.

Politikanët, të udhëhequr nga kryeministri Edi Rama, i quajnë gazetarët kazan dhe prodhues lajmesh të rreme.

Kryeministri ka propozuar një ligj që ka për qëllim të forcojë kontrollin e shtetit mbi median elektronike dhe, siç thonë kritikët, të kufizojë aksesin tek lajmet dhe informimi.

Një raport i përbashkët i publikuar nga Reporterët pa Kufij dhe BIRN, në mars 2018, nxori në pah një numër kërcënimesh që i janë bërë medias në Shqipëri.

Raporti gjeti se standardet rregullatore të medias po manipulohen në favor të interesave të qeverisë dhe pronësia r mediave televizive është përqendruar në duart e pak biznemenëve të mëdhenj.

Kjo ka krijuar një situatë në të cilën vetë-censura është gjerësisht e përhapur  dhe 80% e gazetarëve nuk kanë besim për të ardhmen e tyre profesionale.” – thuhet në raport.

Organizata “Reporterët pa Kufij” në raportin më të ri e ka renditur Kosovën në vendin e 75 në botë sa i përket lirisë së shtypit.Sipas kësaj organizate, situata politike në Kosovë është bërë gjithnjë më e tensionuar dhe e paqëndrueshme, si pasojë përafrimit të Serbisë fqinje me Bashkimin Evropian, gjë që e la Qeverinë e Kosovës në izolim diplomatik.

Mungesa e transparencës së qeverisë për çështjet e raporteve me Evropën ka ngjallur reagime të fuqishme nga opinioni dhe gazetarët, thuhet në raport.

Më tej aty theksohet se media të caktuara kanë kritikuar politikat nacionaliste të presidentit Hashim Thaçi dhe Partisë Demokratike të Kosovës. Qeveria në anën tjetër, thekson raporti, ka akuzuar gazetarët se janë “tradhëtarë” ose “simpatizantë të serbëve”.

Sa i përket gazetarëve të komuniteteve tjera, raporti thekson se ndarjet etnike në Kosovë janë burim shumë shqetësues për gazetarët e komunitetit serb. Mediat ne gjuhën serbe, sipas raportit, janë shpesh objektiva të sulmeve verbale, ngacmimeve kibernetike dhe fushatave nga mediat pro-qeveritare.

Indeksi botëror i Lirisë së Shtypit 2019 i përpiluar nga Reporterët pa Kufij (RSF) tregon se si në nivel botëror urrejtja ndaj gazetarëve ka degjeneruar në dhunë, duke kontribuar në rritjen e frikës. Sipas raportit numri i vendeve që konsiderohen të sigurta, ku gazetarët mund të punojnë në siguri të plotë, vazhdon të bjerë, ndërsa regjimet autoritare vazhdojnë të forcojnë kontrollin e tyre në media.

Norvegjia renditet e para në Indeksin 2019 për të tretin vit, ndërsa  Finlanda ka marrë vendin e dytë, të Holandës,  ku dy reporterë që mbulojnë krimin e organizuar u është dashur të jetojnë nën mbrojtje të përhershme policore. Një rritje në ngacmimet kibernetike bëri që Suedia,  të humbiste një vend. Renditja e Etiopisë dhe Gambia janë përmirësuar ndjeshëm nga Indeksi i vitit të kaluar.

Si rezultat i një klime gjithnjë e më armiqësore që shkon përtej komenteve të Donald Trump, Shtetet e Bashkuara (48) kanë rënë tre vende në Indeksin e këtij viti dhe klima e medias tani është klasifikuar si “problematike” .

Debati për Luftën, Agron Tufa hedh në gjyq Brahon për krime ndaj njerëzimit

Pas ditësh të tëra akuzash e kundërakuzash me tone të forta, kreu i Institutit të Studimeve për Krimet dhe Pasojat e Komunizmit ka hedhur në gjyq deputetin e Partisë Socialiste, Spartak Braho, me akuzën: “Për krime ndaj njerëzimit”.

 

Pasi kishte postuar një intervistë të dhënë disa ditë më parë mbi këtë çështje, Agron Tufa shkruan se: “Kjo është e fundit që i përgjigjem ‘Çantës së zezë’. Nga ky moment, unë ‘i flak dorezat’…”.

I pyetur nga gazeta “Panorama”, Tufa nuk ka dashur të shprehet më për këtë çështje, por mësohet se ai i është drejtuar një studioje ligjore, për ta kaluar këtë debat në distancë me Brahon, në kanale ligjore. Dhe nuk bëhet fjalë për “shpifje” apo “prishje të imazhit publik”, por për një akuzë shumë më të rëndë, “për krime kundër njerëzimit”. Debati ka nisur kur Spartak Braho, ish-kreu i Komisionit të Sigurisë Kombëtare, kërkoi në Kuvend shkarkimin e Tufës.

Braho akuzoi Tufën dhe institucionin që ai drejton se po nxijnë Luftën Antifashiste Nacionalçlirimtare dhe se janë kthyer në një seksion të Ballit Kombëtar. Por ky reagim i tij me sa duket ka ardhur për shkak të një botimi të ISKK, i cili në të vërtetë ka dalë në qarkullim 5 vjet më parë. Bëhet fjalë për librin e Çelo Hoxhës, “Krimet e komunistëve”.

Në këtë libër, Hoxha bën përgjegjës të gjithë drejtuesit e formacioneve partizane për krimet e luftës. “Anëtarët e KQ të PKSH-së dhe anëtarët e Shtabit të përgjithshëm kanë përgjegjësi direkte për krimet e Partisë Komuniste dhe të Ushtrisë Nacionalçlirimtare. Ata kanë qenë duke iu referuar ligjit nr.41, anëtarë të strukturave politike dhe ushtarake “që kanë inspiruar, organizuar, urdhëruar, ekzekutuar ose ndihmuar (forcat partizane) në vepra kriminale”.

Drejtuesit e qarkorëve të PKSHsë dhe formacioneve të ndryshme partizane kanë përgjegjësinë e tyre, sipas hierarkisë dhe në varësi të rolit të luajtur në ngjarje të caktuara. Përgjegjësia është individuale, por si bashkëpunëtorë në krim, persona që kanë pasur dijeni për një krim ose për moskallëzim krimi, mund të fajësohen të gjithë partizanët pjesëmarrës në ngjarje”, shkruhet ndër të tjera në këtë libër.

DEBATI

“Ka shumë helm brenda në tërë veprimtarinë e këtij institucioni. Në këto kushte, unë mendoj që nuk do ta votoj pozitivisht këtë rezolutë, madje do kërkoj shkarkimin e Agron Tufës derisa t’i thërrasë mendjes e të jetë më i ekuilibruar në veprimtarinë e tij. Ky institut me Agron Tufën në krye është kthyer në një seksion të Ballit Kombëtar, duke marrë përsipër të nxijë çdo gjë, duke përfshirë luftën, heronjtë, dëshmorët dhe nuk ka asgjë shkencore në tërë analizat që ka bërë ky institut. Ky është thjesht një institut studimi, nuk ka pse ngatërrohet me politikën, nuk ka pse operon me terminologji lustracioni, sepse lustracioni është i ndaluar me ligjin që kemi miratuar”, u shpreh deputeti i PS-së, Spartak Braho, gjatë një seance në Kuvendin e Shqipërisë.

Nuk ka vonuar përgjigja e kreut të ISKK, sipas së cilit Braho “ka në dorë vetëm të kërcënojë e shantazhojë, të derdhë vrer dhe, pikërisht, për këtë është i rrezikshëm, paraqet rrezikshmëri të lartë sociale. Ndihemi të pambrojtur, ndaj ftoj organet e drejtësisë të merren seriozisht me të, para se të ndodhë, mos e dhëntë Zoti, ndonjë tragjedi”.

Debati arriti pikën kulmore, kur Tufa publikon dokumentin për vendimet e dhëna nga Braho gjatë periudhës së komunizmit: “Gjyqtari i Kolegjit Ushtarak të PPSH, sot deputeti Spartak Braho, që kanoset nga salla e Kuvendit pluralist për prerje kokash, ka dhënë dhe dënime kapitale me vdekje. Në dokumentin e mëposhtëm, (një nga disa dënime me vdekje qe ka dhënë deputeti Braho kur ushtronte drejtësinë enveriste), shihet qarte se sa i politizuar behej akti i dënimit (jopolitik) me vdekje”, shkruan Tufa bashkangjitur këtij dokumenti.

Kjo, si duket, akordohet ne një linjë nxirjeje të të dënuarit me vdekje, i cili, si person, sipas Brahos: a) nuk është i denjë për të jetuar, si i rrezikshëm; b) nuk është i denjë për keqardhje e mëshirë, se vjen nga familje e deklasuar që ka ‘strehuar kriminelë’ me 1948 dhe ka te dënuar politikë, d.m.th., familje antikomuniste”.

Nga ana tjetër, Braho ka vazhduar replikën duke e quajtur “vrasës me pagesë” atë dhe Gazmend Kapllanin. “Vrasës me pagesë janë. Pa thonjëza. Pavarësisht se ata nuk e përdorin koburen, pasi u është lagur baruti me kohë e me vakt. Po ata luajnë rolin e vrasësve me pagesë, falë kësaj lirie që kanë fituar. Dhe ky është një abuzivizëm me brirë…”, është shprehur ai.

Periudha e studimit, ligji: Përpara 1944-ës

I gjithë meraku i deputetit Braho duket se është Lufta Antifashiste dhe libri i Çelo Hoxhës, “Krimet e komunistëve”. “Kjo boja e zezë e Tufës kundër historisë sonë antifashiste, është si ajo boja e zezë që hodhën pardje banditët e Saliut në muret e Kryeministrisë. Ka një paralele të frikshme midis të dy gjesteve. Ca shkruajnë me bojë të zezë, ca që s’dinë të shkruajnë e hedhin nëpër mure. Të dyja palët i bashkon një nyje: shpirti fashist.Braho i ka quajtur botimet e ISKK “antiligjore”. “Emërtimi i këtij instituti me ligj është: Instituti i Studimit të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit.

Pra, ka një veprimtari të përcaktuar qartë në kohë: 1945-1990. Ndërsa titulli i librit të botuar nga ky institut, me paratë e taksapaguesve shqiptarë, nga i cili botuam pardje 265 emra si ‘kriminelë’ është ky ‘Krimet e komunistëve gjatë Luftës 1941-1945’. Ç’do ky institut me Luftën? A nuk është kjo antiligjore dhe e dënueshme?”, është shprehur ai në një intervistë për gazetën “Dita”.

Por në ligjin që përmend Braho, në nenin 3/a) ‘përkufizime’ shprehet qarqe që periudha e komunizmit llogaritet përpara datës së çlirimit. “’Periudha e komunizmit’ është periudha e historisë së Shqipërisë nga 29 nëntori 1944 deri më 8 dhjetor 1990, si dhe periudha përpara datës 29 nëntor 1944, gjatë së cilës është zhvilluar veprimtaria, që ka përgatitur ardhjen në pushtet të Partisë Komuniste të Shqipërisë, e cila, më pas, u shndërrua në Partia e Punës e Shqipërisë”, shkruhet në ligj. Pra, përkundër asaj që pretendon Braho, ISKK e ka të përcaktuar në ligj periudhën studimore, e cila shtrihet edhe përpara 29 nëntorit 1944.

Kërkesa nga Hollanda për pezullimin e vizave, debate të forta në Shqipëri

Në Shqipëri vendimi i marrë të martën nga parlamenti hollandez për të kërkuar nga Komisioni europian pezullimin e rregjimit të lëvizjes së lirë pa viza për qytetarët shqiptarë, ka shkaktuar debate të forta të brendshme. Presidenti Ilir Meta foli për “një këmbanë alarmi”, ndërsa kryetari demokrat Lulzim Basha e cilësoi si “një akt të pastër mosbesimi ndaj qeverisë”. Ministria e Jashtme nga ana e saj theksoi se kërkesa e Hollandës “nuk përmbush asnjë prej kritereve të parashikuara nga legjislacioni i Bashkimit Europian që çojnë në zbatimin e mekanizmit të pezullimit të përkohshëm”, ndërsa e vlerësoi vendimin si të ndikuar nga klima elektorale në Hollandë

Dhoma e përfaqësuesve në Hollandë miratoi të martën me shumicës votash, 92 nga 150, një propozim të paraqitur nga 5 forca politike, 3 prej të cilave pjesë e koalicionit në pushtet, sipas të cilit Qeveria e këtij vendi do të duhet t’i kërkojë Komisionit Europian të pezullojë mekanizmin e rregjimit pa viza. Kërkesa u motivua me rritjen e aktivitetit të organizatave kriminale shqiptare që veprojnë në këtë vend. Gjatë diskutimeve, ministri i Jashtëm hollandez Staf Blok por dhe ai i Brendshëm e i Drejtësisë Ferdinand Grapperhaus mësohet se e kanë kundërshtuar kërkesën. Zoti Grapperhaus ishte vetëm pak javë më parë në Tiranë dhe në konferencën e tij për shtyp me ministren shqiptare të Drejtësisë Etilda Gjonaj foli me tone pozitive për ecurinë e Shqipërisë në procesin e integrimit europian si dhe për bashkëpunimin edhe me autoritetet policore shqiptare.

Vendimi i Hollandës provokoi debate të forta në Tiranë. Në një intervistë në emizionin “Përballë” në RTSH, presidenti Ilir Meta tha se “akti i parlamentit holandez është i paprecedentë. Sepse në dijeninë time, më parë nuk ka ndodhur që të kemi një mocion të tillë për një vend tjetër, të paktën të Ballkanit Perendimor apo të rajonit tonë dhe sigurisht që është një kambanë alarmi për të gjithë ne, për të reflektuar në mënyrë që të japim mesazhe shumë më të forta, më konsistente në drejtim të luftës kundër krimit të organizuar, që është një shqetësim jo vetëm për Holandën, por edhe për disa vende të tjera të Bashkimit Europian”. Sipas zotit Meta “ky hap na kujton që janë disa arritje, të cilat nuk janë të dhëna njëherë e përgjithmonë, të cilat mund të cënohen në rast se ne nuk respektojmë detyrimet tona dhe unë shpresoj se kjo nuk do të shkojë më tej, drejt akteve të tjera të cilat mund të kërcënonin liberalizmin e vizave, qoftë në hapësirën Shengen apo qoftë edhe në Holandë për qytetarët tanë, por kërkon edhe një reflektim edhe një angazhim të fortë”, theksoi ai, duke shtuar se “përderisa kjo ndodhi në Holandë, kjo nuk përjashtohet të ndodhi edhe në një vend tjetër”.

Me tone të forta foli gjatë një interviste në emisionin “Tempora” në televizionin “OraNews”, kryetari demokrat Lulzim Basha. Sipas tij “ky nuk është një akt racizmi ndaj popullit shqiptar. Ky është një akt i pastër mosbesimi ndaj qeverisë aktuale”, pasi siç u shpreh ai “këtu kemi një shtet që është tërësisht i kapur nga krimi”. Vendimin e parlamentit hollandez ai e quajti pikërisht pasojë të situatës së krijuar në Shqipëri. “Është hera e parë në botë, është e paprecedentë që një vend që ka votuar të na heqë vizat, tani voton të jua rikthejë vizat. Nuk ka ndodhur në botë diçka e tillë. Ky është tregues i qartë i shembjes totale dhe kapjes totale të shtetit”. Zoti Basha e konsideroi vendimin një parathënie shumë të keqe për mundësinë e hapjes së bisedimeve për anëtarësim. “Çfarë prisni ju, që një shtet, parlamenti i të cilit kërkon kthimin e vizave do të votojë për hapjen e negociatave?! Absolutisht jo. As Holanda, as Gjermania, as shtetet e tjera”, theksoi zoti Basha.

Ministria e Jashtme shpërndau në mbrëmje një deklaratë të gjatë ku shpjegonte se “një shtet anëtar i BE-së mund t’i kërkojë Komisionit Evropian hapjen e procedurës së pezullimit të lëvizjes pa viza vetëm mbi bazën e kushteve të mirëpërcaktuara në legjislacionin e BE dhe asnjë kusht nuk plotësohet për paraqitjen e kësaj kërkese nga Holanda për Shqipërinë”. Deklarata theksonte më tej se “duke gjykuar objektivisht, në bazë të fakteve dhe shifrave zyrtare”, ajo është “besimplotë se rezoluta në fjalë nuk mund të gjejë mbështetje në Komisionin Evropian, pasi asnjë nga kriteret që do të çonin në aplikimin e mekanizmit të pezullimit të përkohshëm nuk është plotësuar në rastin e Shqipërisë”, shprehet ministria duke nënvizuar se “migracioni i paligjshëm i shtetasve shqiptarë drejt Holandës ka rënë vazhdimisht, ndërkohë që pezullimi aplikohet në rast rritje mbi 50%. Shifrat e krimit shënojnë gjithashtu ulje përmbajtësore. Po ashtu, edhe kriteri i fundit që ka të bëjë me bashkëpunimin mes strukturave ligjzbatuese të dy vendeve janë cilësuar të shkëlqyera qoftë nga zyrtarët shqiptarë, qoftë nga ata hollandezë”, vë në dukje ministria e Jashtme sipas së cilës vendimi është ndikuar dhe nga klima për zgjedhjet europiane të majit: “Klima elektorale në Holandë padyshim ka ndikimin e vet dhe edhe pse jemi të keqardhur për futjen e Shqipërisë në agjendën e partive në garë, s’kemi asnje dyshim në faktin se përtej horizontit të zgjedhjeve evropiane, faktet do të prevalojnë mbi klishetë elektorale”.

Gazmend Kapllani: Shqiptarët ende nuk e njohin historinë e tyre: Shihni se si ka censuruar qoftëlargu!

Shkrimtari i njohur Gazmend Kapllani, që sot jep mësim në Boston, Massachusetts, sjell dy foto, njëra që përkon me realitetin dhe tjetra e censuruar nga diktatori Hoxha. Sikur mund ta shihni krimineli Enver Hoxha i kishte prerë të gjitha kokat dhe në foto ka lënë vetëm veten e tij. Ja si shkruan më poshtë Prof.Kapllani:

“Ne se shihni keto dy foto (origjinalen e Marubit dhe tjetren qe shperndante propoganda e Qofte Largut, pasi zhduku nga foto dhe nga jeta te gjithe njerezit rreth e rrotull), do kuptoni pse Shqiptaret ende nuk e njohin historine tyre: perderisa eshte perdhunuar, retushuar, falsifikuar ne menyren me barbare per nje gjysem shekulli.

Prandaj kane nevoje per nje debat serioz mbi historine bazuar mbi te gjitha ne fakte dhe burime arkivore (duke perfshire edhe hapjen e dosjeve famekeqe te Sigurimit).

ps: ”moda”e retushimit dhe falsifikimit te fotove dhe dokumenteve historike nisi me Stalinin. Te gjithe udheheqesit komuniste (nga Europa ne Azi dhe nga Afrika ne Ameriken Latine) kane retushuar foto dhe falsifikuar ne mase dokumente historike, duke imponuar me dhune versionin e tyre te historise. Megjithate, ne asnje vend, as ne Korene e Veriut qe eshte ende nje cmendine e vertete, nuk arriti perdhunimi dhe falsifikimi i dhunshem i historise ne ato nivele kriminale dhe groteske bashke qe arriti ne Shqiperine e udhehequr nga banda enveriane.

Ky eshte nje problem kolosal me te cilin perballet historiografia shqiptare dhe kujtesa kolektive.

 

PËRSE SULMOHET VISAR ZHITI? – Nga Gazmend KAPLLANI*

PËR TË MOS I LËNË VETËM NË ARENË MES BISHAVE…

 

“Nuk është e rastësishme që Visar Zhiti sulmohet vazhdimisht nga ish kriminelë, bashkëpunëtorë të Sigurimit, xhelatë dhe kopukë të regjimit komunist… Nëse mund të hedhin baltë dhe të vrasin serish një njeri kaq të pastër dhe të talentuar, atëhere e kanë fituar betejën me kujtesën…”

SIÇ KAM THËNË në shumë kumtesa  për Letërsinë Shqipe Visar Zhiti është Primo Levi dhe Varlam Shalamov i letersise shqipe dhe Europiane. Sidomos dy veprat e tij, “Ferri i çare” dhe “Rrugët e Ferrit” përbëjnë antologjinë më tronditëse, jo vetem te epokës kriminale të komunizmit, por të gjithë letërsisë shqipe. Nuk është e rastësishme që Visar Zhiti sulmohet vazhdimisht nga ish kriminelë, bashkëpunëtorë të Sigurimit, xhelatë dhe kopukë të regjimit komunist. Ata i njohin metodat e denigrimit moral dhe të vrasjes fizike dhe morale. Në se mund të hedhin baltë dhe të vrasin serish një njeri kaq të pastër dhe të talentuar, atëhere e kanë fituar betejën me kujtesën. Atëhere mund të hedhin valle mbi kufomat e viktimave të tyre. Sepse është ajo që i friken më shumë: kujtesës dhe drejtësisë së saj.

Siç ka shkruar Tzvetan Todorov, historia e njerëzimit nuk ka  njohur armiq më të mëdhenj kundër kujteses së dy regjimet totalitare, Fashizmit dhe Komunizmit. Xhelatët si Caja apo kopuket vrastare si Taku Uturaku duke hedhur baltë mbi Visar Zhitin apo duke kërcënuar intelektualë të mirëfilltë si Agron Tufa, vazhdojnë punën dhe zanatin e tyre, sepse atë dinë të bëjnë. Nuk dinë të ndryshojnë. Po të ekzistonin kushtet, sërish do të bënin të njëjtën gjë: njëri prokuror duke dënuar njerez me vdekje dhe tjetri kryexhelat gulagu.
Është nostalgjia për “pushtetin” e humbur kriminal, që i bën sërish të këlthasin sot.

Lexoni dhe rilexoni Visar Zhitin:
“Ishte një kohë kur unë isha rob, i burgosur brenda telave me gjëmba dhe dikush më ruante, e kishte punën e policit të mbante mbyllur, madje dhe të më tmerronte, të më bënte të vuaja, të më çonte me dhunë në punë, etj, etj, me vite dhe nëse unë e tregoj këtë sot, që është tjetër kohë, jo e policit por e imja, kjo e shqetëson policin tim, i duket hakmarrje, e tërbon dhe megjithëse ai është tjetër njeri tani, jo polic, vepron po aq dhunshëm si atëhere. Nuk ka shoqëri normale në botën demokratike, ku të lejohet që persekutorët e dikurshëm të kërcënojnë të persekutuarit e tyre, që shefat e burgjeve të shpifin ndaj viktimave në mbrojtje të krimeve të tyre siç po ndodh së fundmi në vendin tonë”.

Populli ynë nga ana tjetër është një popull thellësisht i traumatizuar nga tmerri i 50 vjetëve, një popull i abuzuar, i varfër dhe i rraskapitur, që nuk di si të trajtojë traumën e tij të madhe. Për më shumë, mbajtja mbyllur qëllimisht e dosjeve famëkeqe të Sigurimit, mosekzistenca e një Komisioni të së Vërtetës dhe të Drejtesisë për krimet e regjimit komunist, (një nga regjimet me kriminale që ka njohur historia bashkekohore e Europës), toleranca e tanishme politike dhe mediatike qe po gëzojnë ish xhelatët, u ka krijuar p:ershtypjen që mund të vrasin dhe torturojne serish viktimat e tyre. Është një moment shumë i trishtë. Besoj se të paktën artistët dhe intelektualët dhe pjesa më e ndershme e shoqerisë shqiptare, në Shqipëri apo diasporë, do reagojë kundër këtyre fantazmave të së kaluarës, që e duan gjithmonë Shqip:erinë si një njeri qe vegjeton pa kujtesë, peng të xhelatëve, kopukëve, injorantëve dhe vrasësve.

________________________________________
*) Shkrimtari Gazmend Kapllani jeton dhe punon në SHBA. Krahas eseistit dhe gazetarit të njohur për Ballkanin dhe më gjerë, ai është lektor i Letërsisë dhe Historisë së Europës në “Emerson College” në Boston. Romanet e tij janë përkthyer në shumë gjuhë të botës duke e cilësuar atë si një nga shkrimtarët më të mirë bashkëkohorë.

“KALORES I URDHERIT TE FLAMURIT” PER BATALIONIN ATLANTIKU

Presidenti Meta dekoron Batalionin shqiptaro-amerikan “Atlantiku” me Titullin “Kalorës i Urdhrit të Flamurit”/

 

Presidenti i Republikës, Sh. T. Z. Ilir Meta vlerësoi sot me anë të një ceremonie të veçantë, kontributet dhe sakrificat heroike të anëtarëve të Batalionit shqiptaro-amerikan “Atlantiku”, të cilët dolën vullnetarë para 20 vitesh duke luftuar për lirinë e Kosovës, si dhe për t’i dhënë fund gjenocidit dhe spastrimit etnik të makinerisë ushtarake të Millosheviçit, ndaj popullsisë së pambrojtur civile të shqiptarëve kosovarë.

Presidenti Meta dekoroi Batalionin “Atlantiku” me Titullin “Kalorës i Urdhrit të Flamurit”: “Me mirënjohje për ndjenjat më të larta atdhetare; si dhe në vlerësim të kontributeve të jashtëzakonshme të vullnetarëve shqiptaro-amerikanë të këtij batalioni, të cilët bënë sakrificat më sublime për çlirimin e Kosovës, dhënien fund të genocidit e spastrimit etnik në trojet shqiptare”.

Në fjalën e Tij drejtuar të pranishmëve, anëtarit të Këshillit Bashkiak të Nju-Jorkut Mark Gjonaj, pjesëtarëve të Batalionit shqiptaro-amerikan, familjarëve dhe të afërmve të tyre, Presidenti Meta vuri në dukje:

“Dy dekada më parë, kur Kosova, por edhe kombi ynë po kalonte një nga momentet më të vështira në historinë e saj dhe po përballej me gjenocidin famëkeq të Sllobodan Millosheviçit, një numër i madh shqiptaro-amerikanësh vendosën të linin pas gjithçka kishin, që nga familja, shtëpitë dhe puna e tyre në SHBA, për t’iu bashkuar vullnetarisht luftës çlirimtare të popullit të Kosovës.

Ata vullnetarë dhe atdhetarë, mund të shijonin mundësitë e mëdha që u ofronte Amerika, por thirrja e Atdheut për t’i ardhur në ndihmë Kosovës, për t’i ardhur në ndihmë e për të mbrojtur fëmijët dhe gratë e pafajshme, të cilët po masakroheshin nga ushtria dhe paramilitarët e Millosheviçit, ishte aq e fortë saqë u treguan të gatshëm për të sakrifikuar gjithçka, madje edhe jetën e tyre.

Pikërisht në mars të vitit 1999 u krijua formacioni ushtarak i organizuar në Nju-Jork, që u pagëzua me emrin ‘Batalioni Atlantiku’, i përbërë nga vullnetarë nga të gjitha trojet etnike shqiptare me banim në Amerikë.

Në radhët e tij Batalioni kishte ushtarë nga të gjitha trevat shqiptare, madje edhe nga ata që lindur dhe rritur në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Në një ceremoni solemne dhe madhështore me rastin e betimit si ushtarë të UÇK-së, në qytetin Jonkers të Nju-Jorkut, në oborrin e Hotelit ‘Royal Regency’, ishin tubuar mijëra shqiptarë, në mesin e tyre familjarë të ushtarëve, tashmë të mobilizuar dhe me uniformë ushtarake. Që aty nisi rrugëtimi i lavdishëm për Batalionin ‘Atlantiku’ që do t’i bashkohej luftës çlirimtare së Kosovës, duke shënuar një nga faqet më të rëndësishme, më heroike dhe më vetëmohuese të historisë së kombit tonë.

Por, pjesëmarrja e Batalionit ‘Atlantiku’ në luftën për liri pati edhe pasojat e veta, pasi ky Batalion i dha lirisë së Kosovës tre ‘Dëshmorë’: vëllezërit Agron, Mehmet dhe Ylli Bytyçi.

Vepra dhe sakrifica sublime e heronjve Bytyçi nuk do të vdesë kurrë dhe ajo do të jetojë gjithmonë në zemrat dhe mendjet e shqiptarëve kudo në botë. Ata janë nderi i historisë së lavdishme të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

Duke lënë pas gjithçka kishin ndërtuar në mërgim, këta tre vëllezër të rinj që luftuan për lirinë e Kosovës, janë sot e përjetë krenaria e komunitetit shqiptaro-amerikan dhe e mbarë kombit tonë, në altarin e heronjve të lavdishëm të shqiptarizmës.

Ata u shndërruan në një shembull të jashtëzakonshëm të sakrifikimit më sublim në emër të lirisë dhe të emër të idealeve më të mëdha njerëzore, që sollën Kosovën e lirë dhe të pavarur.

Amaneti i tyre duhet të çohet akoma më përpara. Liria dhe pavarësia nuk janë të dhëna një herë e përgjithmonë, ashtu sikurse kemi të gjithë një rrugë të madhe përpara për t’i dhënë Kosovës, Shqipërisë dhe rajonit tonë edhe më shumë paqe, edhe më shumë siguri, edhe më shumë demokraci dhe begati afatgjatë.

Trashëgimia më e madhe që heronjtë e Kosovës kanë lënë është ‘Kosova e lirë, Kosova e pavarur, Kosova europiane dhe Kosova në NATO’!

Mesazhi që ata kanë lënë pas me sakrificën e tyre më sublime është për t’i edukuar fëmijët tanë, të rinjtë tanë me ndjenjat e atdhedashurisë dhe të sakrificës në emër të lirisë dhe të Atdheut.

Teksa flas për Batalionin ‘Atlantiku’, më vjen menjëherë në mendje vargu i famshëm i Imzot Fan Nolit në njërën prej poezive të tij: ‘Mbahu Nëno, mos ki frikë, se ke djemtë n’Amerikë’!

Një shprehje që është më aktuale se kurrë edhe sot, që e provoi kaq të vërtetë edhe Batalioni ‘Atlantiku’, batalioni juaj në betejën për çlirimin e Kosovës, duke pasur parasysh kontributin e shkëlqyer që diaspora shqiptare në SHBA ka dhënë ndër dekada për kombin tonë, duke ndërtuar ura bashkëpunimi mes dy kombeve dhe vendeve tona.

Me veprimtarinë e tyre atdhetare përfaqësuesit e diasporës vazhdojnë të kontribuojnë për çështjen kombëtare, por edhe për ruajtjen e traditave dhe zhvillimin e lidhjeve të forta që ekzistojnë mes amerikanëve dhe shqiptarëve.

Në këtë vit jubilar, në këtë 20-vjetor, kam nderin dhe kënaqësinë të vlerësoj Batalionin ‘Atlantiku’ me titullin e lartë ‘Kalorës i Urdhrit të Flamurit’ kombëtar për kontributin e jashtëzakonshëm dhe heroik në luftën për çlirimin e Kosovës.

Lavdi përjetë për Batalionin Atlantiku!

Lavdi të përjetshme dëshmorëve të luftës heroike të popullit të Kosovës si dhe të mbarë kombit tonë!”

Duke marrë në dorëzim titullin e lartë nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë, përfaqësuesi i Batalionit “Atlantiku”, zoti Gani Shehu si dhe anëtari i Këshillit Bashkiak të Nju-Jorkut, zoti Mark Gjonaj i shprehën mirënjohjen kreut të shtetit shqiptar dhe vunë në dukje kontributin e Presidentit Meta për suksesin e këtij udhëtimi si dhe mbështetjen e tij për vendosjen e flamujve kombëtarë përgjatë gjithë rrugës Tiranë-Prishtinë, për nder të Batalionit “Atlantiku”.

“Kemi një kërkesë në emër të këtyre zotërinjve dhe zonjave, modele dhe frymëzim për brezat e ardhshëm, duke ju falënderuar për njohjen që i keni dhënë diasporës sonë për sakrificat e tyre, që për 14 mijë të rënët në Kosovë, 1696 të zhdukurit që ende nuk janë gjetur, 20 mijë gratë e përdhunuara, që ju zoti President të adoptoni simbolin e shqiponjës së zezë për të gjitha viktimat shqiptare, ose çdo simboli tjetër të përshtatshëm, sepse ka ardhur koha për të nderuar të gjithë ata që kanë shërbyer, të gjithë veteranët dhe për të vënë në dukje përndjekjen ndaj së cilës jemi ekspozuar ne të tërë.” – theksoi zoti Gjonaj.

 

 

Zërat e Kujtesës Volumi V – Dëshmojnë të mbijetuarit e diktaturës komuniste

Botim i Instituti i Studimeve për Krimet dhe Pasojat e Komunizmit – ISKK

Zërat e Kujtesës Volumi V,

Një nga projektet më të rëndësishme të #ISKK, i cili mbledh dëshmitë e të mbijetuarve të diktaturës komuniste në Shqipëri.

Treguan historitë e tyre Adriatik Agolli, Musa Çapani, Rudina Dema, Zenel Drangu, Tanush Kaso, Kurt Kola dhe Zef Lleshi.

 

Agron Tufa me stafin e tij i ka bërë shërbim të çmuar shoqërisë shqiptare Nga Entela Kasi, PEN, Shqipëri

I nderuar Z. Agron Tufa, Drejtor i Institutit të Studimeve të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit,

Nuk është aspak e habitshme që ju të sulmoheni për shkak të detyrës, nga individë me imunitet dhe pushtet politik në Shqipëri. Kjo është e natyrshme për aq kohë sa atyre u janë prishur balancat.

Dokumentet të publikuara prej Institucionit që ju drejtoni, i kanë zhveshur para publikut shqiptar dhe të huaj.

Ata do të kishin dëshiruar që në krye të Institucionit që ju drejtoni të ishte një ushtar i tyre! Kjo nuk ndodhi. Ndodhi që njëri nga ligjvënësit e Kuvendit të Shqipërisë, të kërkonte nga sallat e komisioneve, shkarkimin tuaj nga detyra.

( Me gjuhë kërcënuese, kujtoj se ju kërkoi të mbyllni gojën. Kambanë alarmi kjo për shoqërinë shqiptare në shekullin që jetojmë!)
Dikur këta individë kanë firmosur dënime me vdekje. Sot janë po këta që po të kishin mundësi do të bënin të njëjtin veprim. ( Sot Shqipëria është vend pluralist, dënimi me vdekje nuk ekziston).

Nëse do të ishte diktaturë, juve do ju kishin dënuar me vdekje, si Vison Blloshmin, Genc Lekën, e si shumë të tjerë shkrimtarë , artistë, klerikë, njerëz të pafajshëm të këtij vendi të cilëve sot nuk u gjenden as eshtrat e as vendet ku i hodhën ekzekutorët.

Ju i nderuar Z. Tufa, keni lexuar në dokumente të vërtetën tronditëse të Shqipërisë! Ju patët guximin që të bënit publike tashmë të dokumentuar për shoqërinë shqiptare, të vërtetën e krimeve të diktaturës.
Shqipëria e shekullit të XXI, nuk duhet të ishte kjo!

Shteti përbëhet nga Institucionet. Kuvendi është një prej tyre. Individë që kanë firmosur dënime të çfarë do lloji në diktaturë e sidomos dënim me vdekje, nuk duhet të kishin vend në Institucionet e shtetit demokratik në Shqipëri, 30 vjet pas komunizmit. Shqipëria sot është shtet anëtar në NATO, është vend që aspiron të integrohet në Bashkimin Evropian, është vend me të drejta të plota në Organizata të rëndësishme ndërkombëtare.

Shoqëria politike shqiptare ka dështuar, për aq sa individët që kanë kryer krime në komunizëm i ka veshur me imunitet dhe pushtet politik.

Ky dështim i shoqërisë politike shqiptare është i dëmshëm për shoqërinë shqiptare, e po ashtu cënon dinjitetin e Shqipërisë dhe shtetit.

Në vendet post komuniste të Evropës , të cilat sot janë shtete anëtare të Bashkimit Evropian, nëse një ligjvënësi do i publikohej një dokument autentik firmosur prej tij për ekzekutimin qoftë edhe të një njeriu të vetëm në kohën e diktaturës, ai parlamentar jo që do të ishte jashtë parlamentit, por do të përballej me gjykatat Evropiane.

Kjo në Shqipëri në aktualitet, nuk ndodh. Ky është dështimi i klasës politike shqiptare dhe institucioneve të shtetit.

Me dy fjalë më lejoni t’ju citoj dy fjalë nga Kadare drejtuar z. Bedri Blloshmi në një letër publike për çështjen e krimeve të komunizmit. Kadare në atë letër e cila është botuar mes të tjerash shkruan për vezë të gjarprit. Këtë letër më është dashur që ta përktheja për takimin ndërkombëtar të shkrimtarëve që PEN International mbante në Itali, për shkrimtarët e burgosur dhe ekzekutuar në vendet diktatoriale.

Pra thënë shkurt, letra e Kadaresë drejtuar Bedri Blloshmit dikur ka artikuluar qartë të vërtetën tronditëse të shoqërisë politike shqiptare, pikërisht atë të vërtetë që ju dhe Institucioni që drejtoni e keni zbuluar përmes dokumenteve.

Kadare ka shkruar parathënie për veprën tuaj letrare si shkrimtar me autoritet për shkrimtarin , për ju.

PEN International, ka botuar përzgjedhje të krijimtarisë tuaj letrare po ashtu. Letërsia shkruar prej jush është tashmë një vlerë e shtuar letërsisë shqipe.

I nderuar Z. Tufa, ajo që mua personalisht më bën përshtypje jo të mirë, është heshtja e disa institucioneve të tjera të shtetit, të cilat paguhen me taksat tona dhe mbahen me fonde nga organizata ndërkombëtare për garantimin e të drejtave, lirive themelore të njeriut, si edhe për zhvillimin e shoqërisë shqiptare dhe forcimin e standardeve të demokracisë dhe sigurimin e garancive të dinjitetit ë njeriut në Shqipëri.

Ajo që mua personalisht më trondit, është heshtja e disa shkrimtarëve, intelektualëve, gazetarëve, të cilët i shohim çdo ditë në media pa artikuluar asnjë fjalë të vetme për këtë çështje të shoqërisë shqiptare.

Sigurisht që e mirëkuptoj frikën e tyre për shkak të lidhjeve me të shkuarën dhe të tashmen, por është e pa-pranueshme dhe jo e moralshme që të na shfaqen ekraneve, mediave, si misionarë të lirisë dhe garantues të saj.

Ajo që më bën përshtypje është fakti se si në faqet e shtypit shqiptar, çështja e rëndësishme që Institucioni drejtuar prej jush ka ngritur, është deformuar e i serviret publikut si një ‘debat’, apo ‘konflikt’ personal midis jush dhe atij parlamentarit.

Në këtë rast media ose ka dështuar në misionin e vet, ose ka probleme me lirinë dhe profesionalizmin e saj si institucion.

Megjithatë, ky është një tregues jo i mirë. Organizata jo qeveritare dhe jo politike, përfshirë edhe organizata të medias në Shqipëri, shpesh kanë mbajtur qëndrim kur është kërcënuar liria e shprehjes dhe gazetarët në krye të detyrës apo për shkak të detyrës.

Ju u kërcënuat publikisht për shkak të detyrës tuaj e cila po ashtu është në shërbim të informacionit publik dhe shoqërisë shqiptare!

Në rastin tuaj asnjë organizatë jo politike, përfshirë këtu edhe organizata të medias jo vetëm që nuk shkruan dy gisht letër, por as nuk mbajtën një qëndrim zyrtar.

Standardet jo të njëjta janë tregues për pavarësinë, rolin dhe misionin e ketyre organizatave!

Kjo është një kambanë alarmi për liritë dhe të drejtat themelore të njeriut dhe po ashtu për dinjitetin e njeriut në Shqipëri.

I nderuar Z. Tufa, Drejtor i një prej Institucioneve më të rëndësishme të vendit tonë.

Me punën tuaj dhe të stafit tuaj, ju i keni bërë një shërbim të çmuar shoqërisë shqiptare. E keni përballur me të vërtetat e krimeve të diktaturës. Ndërsa shoqërinë politike e keni tronditur nga themelet!

Entela Kasi

Presidente e PEN Qendrës të Shqipërisë
PEN International, me seli në Londër.
Tiranë, 15 Prill 2019

Agron Tufa: Paranoja e fashisto-komunistit Spartak Braho

Shenjat e sëmundjes fobike janë të rënda, por fatmirësisht sot, në këtë liri e demokraci të rrezikuar nga Braho e simahorë të tjerë të diktaturës, mund të gjesh mjekë të shkëlqyer psikiatër, apo psikoanalistë të zhdërvjellët, që kanë mbaruar në universitetet më në zë të Euro-Amerikës. Unë nuk e ndjek më reaksionin zinxhir të këtyre shpërthimeve, por mendoj se ky revansh absurd i tij, po bëhet i tejet i rrezikshëm. Unë nuk po ndeshëm më me një logjikë normale, të njeriut normal, por me paranojën e një fashisto-komunisti në krizë. Armët e mia të logjikës, argumentit dhe faktit kanë qenë përpikmërisht të sakta, të prekshme, të dëshmueshme.

Intervistoi dhe përgatiti: Pamela Kulla

Agron Tufa një nga shkrimtarët e njohur shqiptarë, poet e romancier, përkthyes e studiues, pedagog dhe aktualisht, Drejtor i Institutit të Studimieve të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit (ISKK),vazhdon të sulmohet e kërcënohet prej dy javësh, duke nisur nga salla e Kuvendit të Shqipërisë prej deputetit Spartak Braho. Akuzat e Brahos ndaj tij dhe Institutit që ai drejton, përqendrohen në “vrerin dhe nxirjen” e luftës partizane, të heronjve e dëshmorëve të kësaj lufte. Deputeti Braho ka kërkuar shkarkimin e z. Tufa nga detyra, duke e akuzuar atë se “kërkon Lustracionin”, ndërkohë, që e ka kanosur “t’i thërrasë mendjes e të sillet në mënyrë të ekuilibruar”. Nuk ka munguar përgjatë këtyre dy javëve edhe reagimi i Tufës, kryesisht ironik, i shoqëruar me dokumenta autentikë nga arkivat, me anën e të cilëve ai dëshmon se z. Braho, ish-gjykatës i kolegjit ushtarak në vitet e diktaturës ka dhënë dënime politike të rinjsh e minorenësh dhe dënime me vdekje, duke theksuar fort përkatësinë prej familjeje antikomuniste, kundërshtare e regjimit të personit që ka dënuar me vdekje. Një e përditshme ka qenë vazhdimisht në dispozicion të z. Braho, ku përgjatë një jave ai ka dhënë tre intervista ekskluzive kundër shkrimtarit Tufa, kryesisht me akuza kontradiktore, të pafaktuara (por me premtimin se do t’i faktonte), me një përshkallëzim fyerjesh e kërcënimesh që shkojnë përtej personit Tufa, duke përfshirë kësisoj, krejt klasën e të ish të dënuarve politikë, si “humbës të luftës” dhe “koloboracionistë e ballistë”.

Tufa i është kundërpërgjigjur deputetit Braho në shtypin e shkruar dhe studiot televizive, duke e paraqitur atë si vrasës, pjesë e sistemit vrastar e kriminal të diktaturës komuniste, si e shkuara e turpshme e Shqipërisë, që gjëllon në realitetin e sotëm demokratik si “hije, lugat, vampir apo fantazmë”. Intervista e fundit (e treta) e zotit Braho ka pasur si titull një pezhorativ të fortë ndaj z, Tufa me titull “Një fashist në Tiranë”, ku vazhdohet me atë frymë të mëparshme fyerjesh dhe akuzash, por tashmë me një risi: me paraqitjen e një liste prej 265 dëshmorëve të luftës Antifashiste Nacional-Çlirimtare, të cilët sipas tij, Tufa i konsideron “kriminelë lufte”.

Tufa shprehet se deputeti Braho asnjëherë nuk ka arritur të thotë “qoftë edhe një gjë përafërsisht të saktë në akuzat e tij”. Ai thotë se lista me 265 heronj e dëshmorë, gjoja “kriminelë lufte”, është një mashtrim serial që bën Braho për të yshtur fantazmat e nostalgjisë fanatike për revansh enverist. Ai thotë se emrat janë nxjerrë nga konteksti i një libri studimor që ka botuar ISKK dhe se shumica e tyrë nuk janë të rënë, dëshmorë apo heronj, por bëhet fjalë me fakte, se në episode të ndryshme çetat partizane kanë pushkatuar njerëz të pafajshëm dhe se lista prej 256 emrash ka të bëjë me personat përgjegjës si dhe me ata, që kanë pasur dijeni për këto krime të luftës.

Në intervistën e mëposhtme shkrimtari Agron Tufa u jep përgjigje disa akuzave të Brahos, pa e humbur fillin karakteristik të ironisë së tij, dhe nga ana e tjetër shprehet se ka të bëjë me një “sulm paranojak të një fshisto-komunisti në krizë”.

 

 

-Ditët e fundit Spartak Braho ju ka akuzuar se ju jeni një vrasës me pagesë, si i komentoni këto akuza dhe pse pikërisht z. Braho po ju akuzon?

Agron Tufa: Deputeti i PS, Spartak Braho, me sa duket, dëshiron aq fort që unë të jem vrasës, si ai, dhe kjo vjen prej një nevoje patologjike për të patur ortak tjetër si vetja. Por unë vrasës nuk jam, për fatin e tij të keq. Sepse gjer më sot, nuk kam vrarë as edhe një milingonë. Unë jam poet, jo vrasës. Vrasës është Spartak Braho. Ai e ka ngarkuar shpirtin në gjynahe të rënda edhe si vrasës. Ne ia kemi faktuar me dokumenta origjinalë dënimet që ka dhënë me burgje politike dhe pushkatime. A nuk është i tepër vallë gjithë ky shpjegim? Po ku e kanë vendin vrasësit e faktuar? Drejtësia jonë mendon, se vrasësit e kanë vendin në Parlament. Aty e vunë dhe deputetin Braho. Unë nuk jam në Parlament…

-Spartak Braho flet gjithnjë për një dosje të ‘zezë’ dhe shpesh kërcënon se do ta hapë, çfarë mendoni ju se ka në atë dosje apo është thjesht një mit?

Agron Tufa: “Çanta e zezë”, është bërë me kohë gazi i miletit, sinonim i një personazhi derdimen, nje donkishot në kuptimin negativ të fjalës. “Çanta” është një nga reminishencat e kohërave kur Partia i kishte dhënë pushtet këtyre njerëzve të zombifikuar, që t’u kallnin tmerrin njerëzve të pambrojtur. Besoj se Braho në atë çantë ka sot pikëllimin e vet të zi, për kohërat e ra, që nuk i kthen më, fiks siç kanë qenë.

-Disa ditë më parë ju keni publikuar një dokument që Braho, në atë kohë gjyqtari i Kolegjit Ushtarak të PPSH, sot deputet i PS, ka urdhëruar një dënim me vdekje.

Agron Tufa: Pas një dokumenti autentik të një dënimi politik të ish-gjykatësit Spartak Braho, është publikuar edhe dokumenti në fjalë, për një nga dënimet me vdekje të Brahos, gjë për të cilën, me sa kuptova, krenohet edhe sot.

– Çfarë mendoni për hapjen e dosjeve të Sigurimit, a janë të vonuara hapja e tyre?

Agron Tufa: Tani ne e kuptojmë se pse nuk u hapën Dosjet as heret, as vonë. Përderisa në dikotominë tonë politike patëm të njëjtat elita, që janë përsëritur vazhdimisht në këto 29 vjet, atëherë kush do t’i hapte ato? Deputetët si Brahot? Me formatin e tij, e kemi të ujdisur mirë edhe Sigurinë Kombëtare.

-Kohët e fundit Shqipëria po kalon një moment krize politike, opozita ka djegur mandatet dhe po krijohet një opozitë e re, a mendoni se këto veprime të opozitës kanë ndikim nga jashtë, apo siç flitet influencë ruse?

Agron Tufa: Nuk e besoj. Influecat nga jashtë, e aq më tepër ruse, janë një folklor i dalëboje, demode, që e artikulojnë politikanë e gazetarë pa pikë imagjinate. Djegia e mandateve ishte një akt dëshpërues i opozitës, akt pafuqie, pasi korrupsioni mori trajta të përbindshme e skandaloze. Nuk më takon mua të vendos, por kjo nuk ishte aspak mënyra e duhur. Sepse, siç e pamë, i hapi rrugën fenomenit të një opozite kukull, disi të “zhburrnuar”. Ndërsa ata që hynë në parlament kanë marrë parasysh koston. Ky mendoj, se është një bilanc alarmues i Partisë Demokratike. Pyetja që shtroj unë është: vërtet nuk paska pasë e djathta shqiptare aq djem e vajza, burra e gra të mrekullueshme, të shkolluar e intelektualë, ekspertë e njerëz me integritet të lartë moral, sa të përfundonte duke futur në lista këto karikatura politike!?

-A mendoni se Berisha po e dëmton partinë Demokratike, duke bërë thirrje për dhunë?

Agron Tufa: Unë mendoj se në rend të parë të diskutimit nuk është zoti Berisha, sepse nuk po qeveris ai. Siç e dimë, tjetërkush është timonier.

-A ka sot në politikën shqiptare apo edhe në pozicione të larta në administratë persona që në sistemin komunist kanë vrarë?

Agron Tufa: Si Spartak Braho? Po. Ka pasur gjithmonë. Sot ka një përqëndrim të madh e të pakuptueshëm ish operativësh të Sigurimit të shtetit, të cilët shkojnë në mbi dymijë vetë në terë Shqipërinë. Midis tyre, sigurisht, ka dhe vrasës në kuptinmin tekstual të fjalës. Është brezi i lindur në fillim të viteve 1950-1960, që filluan punë në Sigurimin e shtetit nga mesi i viteve ’70 deri në rënien e diktaturës me 1991. Kjo gjeneratë, përjashto ata që u larguan dhe fituan azil politik jashtë, është sot me shumicë në shërbimin në institucionet më të rëndësishme të shtetit.

– Zoti Braho ju konsideron si pasardhës i familjes kolobracioniste, sa e vërtetë është kjo?

Agron Tufa: Fatkeqësisht z. Braho nuk arriti, qoftë edhe njëherë të vetme, të thotë për personin tim diçka përafërsisht të saktë. Akuza se unë qenkam “pasardhës i një familjeje koloboracioniste” është një tjetër shpifje ordinere e Brahos. Le ta provojë ta dëshmojë akuzën e tij me fakte dhe dokumenta, siç provova unë për të, që ka dhënë dënime politike për minorenë deri dhe dënime me pushkatim. Përndryshe “çantën e zezë” të Brahos, do ta quajmë “çanta që nuk u hap dot kurrë”. Por duke gërmuar, ka fort të ngjarë që të dalin Brahot fashistë. Po ka dhe diçka tjetër të lezeçme: Braho njëherë më etiketon si “familje balliste”, njëherë tjetër si “familje koloboracioniste”. Cilën nga këto zgjedh ai? Deputeti Braho kërkon të sajojë gjithçka, duke na paraqitur si antagonistë klasorë, sapo paraqesin dokumeta që rrëzojnë mitet e propagandës komuniste mbi luftën. Por as këtë nuk di ta bëjë mirë. Sa për koloboracionizmin: ku ka Koloboracionizëm më të turpshëm se ai që ka bërë PKSH me jugosllavët? Atë të na shpjegojë Braho, se u bë kur luftë nuk kishte. Kishte vullnet, nënshtrim të vullnetshëm prej skllavi. Nënshtrim deri në bashkim doganor dhe përgatitje për festën e bashkimit me RFJ! Dhe kur? Në kohë paqjeje!

-Deputeti Braho thotë që në praktikën e sigurimit, spiunët rekrutoheshin nga rradhët e klasës së Agron Tufës. Pastaj përsëri, në një intervistë të fundit, thotë se babai juaj ka bërë burg ordiner, e jopolitik. çfarë përgjigje keni ju për këto?

Agron Tufa: Im atë, ka qenë një malësor tradicional, filozof nga natyra dhe i papërkulshëm për nga karakteri. Mbante kësulë të bardhë, të pastër, siç ka mbajtur brezi i moshës së tij në Dibër. Atë bardhësi, si majë dëbore, e mbajti të pandotur në shpirt. Nuk bëri kurrë, në asnjë rast, asnjë kompromis. Edhe burgun e bëri për të tjerët. Aktakuza e tim eti ka qenë: “për moskallëzim bisedash armiqësore dhe pengim të organeve hetuese”. Ose më shqip: burg, veç mos me qenë spiun, mos me marrë më qafë të tjerët. Le të provojë të kundërtën “Çanta e zezë”. Braho dhe xhelatë të tjerë të diktaturës mund të kenë rekrutuar edhe nga klasa e të dënuarve informatorë. Ne i dimë mirë metodat lebetitëse, terrorin dhe shantazhin me fëmijët dhe familjen që kanë ushtruar oficerët operativë, hetuesë, gjykatës e prokurorë për t’i thyer njerëzit pa asnjë shpresë, të braktisur në thonjtë dhe torturat e sigurimsave apo të hetuesve e gjykatësve si Spartak Braho. Për këtë se si ka torturuar e çuar në çmendinë djem të rinj, minorenë, le të na flasë vetë ende-Deputeti Braho. Ata të mbijetuar janë të gatshëm të përballen me të. Por i kthehemi argumentit të rekrutimeve. Braho përpiqet djallëzisht ta bëjë ligj universal faktin, se në kushte e mungesës së lirisë elementare, në qeli e zyra hetuesie, në burgje e kampe internimi, disa bisha si ai vetë kanë mundur t’u shkëpusin me pahir ca firma disa fatkeqëve. Por ndërsa ato i bënin me shtrëngim e dhunë kafshërore, si shpjegohen mijëra informatorë spiuna të zellshëm nga familje të partishme, deri në instanca të larta të KQ të PPSH?

Në intervistën e tij të fundit, z. Braho ju akuzon se ju keni botuar në një studim listën e 256 dëshmorëve të luftës partizane, të cilët ju i quani kriminelë luftë. Si qëndron e vërteta?

Agron Tufa: Z. Braho i takon asaj kategorie të pandreqshme gënjeshtarësh, të cilët e kanë psikologjikisht të pamundur të thonë qoftë dhe një të vërtetë. Po dhe në ndodhtë ta kapërdijnë padashje një të vërtetë, atëherë kalojnë disa javë duke e vjellur atë, derisa të rregullojnë pehazhin organik të gënjeshtrave e mashtrimeve. Kështu dhe me shifrën e tij prej 265 emrave me heronj apo dëshmorë, për të cilën do të kemi një përgjigje sqaruese për opinionin. Këtu po sqaroj shkurt: lista me 265 heronj e dëshmorë, gjoja “kriminelë lufte”, është një mashtrim që bën Braho për të yshtur fantazmat fanatike e nostalgjike për revansh enverist. Emrat janë nxjerrë nga konteksti i një libri studimor që ka autor studiuesin Çelo Hoxha, botim i ISKK dhe se shumica e tyrë nuk janë të rënë, dëshmorë apo heronj, por bëhet fjalë me fakte, se në episode të ndryshme të luftës së partizanëve me urdhërat e padronëve Miladin Popoviq dhe Dushan Mugosha, të cilët bënin ligjin mbi Enver Hoxhën dhe Shtabin e Përgjithshëm të LANÇ-it, janë pushkatuar njerëz të pafajshëm, popullata civile, janë djegur krahina të tëra, është ushtruar terror, janë zhbirë fshatra e janë vrarë pas shpinë komandantë e njërëz të rëndësishëm të luftës. Lista prej 256 emrash ka të bëjë me personat përgjegjës për krimet e vrasjet dhe, më së shumti, për ata që kanë pasur dijeni për këto krime të luftës. Pra, një gjë më se e vërtetë, e mbështetur në arkiva, dokumenta dhe dëshmi. Është tjetër gjë të shpallësh 265 kriminelë luftë dhe krejt tjetër gjë të thuash që 265 prej rradhëve të udhëheqjes partizanë kanë përgjegjësi apo kanë pasur dijeni mbi këto krime. Besoj se e kapni ndryshimin e thellë.

– Zoti Spartak është shprehur se “unë vij nga një familje dëshmori dhe ne ishim fituesit e luftës. Babai im ka mundur pasardhësit e tyre ndërsa unë kam mundur pinjojtë e tyre”. Si qëndron e vërteta e kësaj?

Agron Tufa: Rrenë tjetër e deputetit Braho. Nuk ka ndonjë dëshmor. Nëpër fis a miqësi, tjetër punë është. Një gjë ama dihet mirë: babai i Spartak Brahos, që ka qenë 11-12 vjeç kur filloi lufta, i bie të ketë qenë nja 15-16 vjeç kur doli “partizan i orëve të fundit” (17 mars 1944). Pastaj dihet, u forcua dhe u kalit pas lufte, kur u dërgua me shërbim në “veriun antikomunist”, saktësisht, në Shkodër, në kohën kur antikomunistëve u thoshin “banda”. Imagjinoni, qytetarë shkodranë me një apo dy fakultete të mbaruara në Universitetet e Europës, ajka e inteligjencës, siç kanë qenë antikomunistët shkodranë, quheshin “banda” prej analfabetëve të pushtetit të ri stalinist. Se ç’kanë bërë komunistët në Shkodër, këtë kërkojeni në enciklopedinë e terrorit komunist, që e boton Instituti i Studimeve të Krimeve dhe Pasojave të Komunizmit (ISKK). Dihet, gjithashtu, dhe miqësia e famshme që ka pasur babai i Spartak Brahos me Sabri Sevranin, Komandantin mizor të Kampeve dhe Burgjeve të Komunizmit. Si të mos bëhej Braho komunist?
Braho përpiqet të instalojë përmes shtypit një imazh përkeqësues në publik për ish-të përndjekurit politikë të Shqipërisë, duke cënuar rëndë qëndresën e kundërshtimit të diktaturës komuniste në vendin tonë. Në gjykimin e sotëm kolektiv, brenda e jashtë vendit, të Përndjekurit Politikë, antikomunistët, nuk e humbën as luftën antifashiste, as moralin e kësaj lufte. Humbësit e vërtetë të luftës, siç u pa bindshëm, janë komunistët dhe fronti ideologjik komunist, ku shërbeu si gjykatës i zellshëm edhe Spartak Braho. Parlamenti i parë pluralist shqiptar, në një seancë të posaçme të vitit 1991 u ka kërkuar ndjesë të persekutuarve politikë për pushkatimet, dënimet dhe internimet e tyre të pamerituara. Për persekutimin absurd 45-vjeçar, dhe qeveritë demokratike shqiptare të pas vitit 1991 ua kanë njohur atyre pafajësinë, u kanë kërkuar ndjesë në emër të shtetit. Përndryshe pse kompensohen dhe dëmshpërblehen? Jo se kompensimi, dëmshpërblimi apo rehabilitimi i tyre janë të mundshëm… Por vetë një fakt i tillë, tregon se rregjimi dhe ideologjia enveriste e Brahos dështoi në mënyrën më të turpshme, pasi kishin çnderuar që në zanafillë, tok me Miladinin dhe Dushanin, edhe luftën patriotike të partizanëve shqiptarë. Përçarja që Braho kërkon të mbjellë mes shqiptarëve është thjesht një provokim dhe prirje komunisto-fashiste.

-Z. Braho ju ka sulmuar edhe si shkrimtar; ai deklaron se ju dhe zotin Gazmend Kapllani nuk ju njeh as katundi juaj.

Agron Tufa: Nuk i marr seriozisht përçartjet e një ish-gjykatësi komunist për artin. Ky aspekt ka të bëjë me mua dhe nga pikëpamja shoqërore nuk përbën rrezik. Si ish-gjykatës që jepte dënimet, Braho e ka edukuar veshin e tij me estetikën e formulimit të vendimeve me vdekje, dënime politike të adoleshendtëve në moshën e tyre të ëndrrave. Si mund të kuptojë letërsinë time dhe të kolegut tim Kapllani!? Le t’ia falim këto lajthitje të moshës, se nuk është fushë e tij.

-Në intervistën e tretë (dhe të fundit deri tani), z. Braho ju ka etiketuar në një të përditshme me një pezhorativ të rëndë “Një fashist në Tiranë”. Si e keni pritur ju?

Agron Tufa: Paaftësia e deputetit Braho për të përballuar të vërtetat e tmerrshme të krimeve të komunizmit, që i kanë prodhuar vetë ai dhe veglat qorre të diktaturës si ai, ka shpërthyer tashmë në një frenezi të pakontrolluar, duke e zhvendosur Brahon nga ekstremi komunist enverian, në ekstremin fashist dhe anasjelltas. Shenjat e sëmundjes fobike janë të rënda, por fatmirësisht sot, në këtë liri e demokraci të rrezikuar nga Braho e simahorë të tjerë të diktaturës, mund të gjesh mjekë të shkëlqyer psikiatër, apo psikoanalistë të zhdërvjellët, që kanë mbaruar në universitetet më në zë të Euro-Amerikës. Unë nuk e ndjek më reaksionin zinxhir të këtyre shpërthimeve, por mendoj se ky revansh absurd i tij, po bëhet i tejet i rrezikshëm. Unë nuk po ndeshëm më me një logjikë normale, të njeriut normal, por me paranojën e një fashisto-komunisti në krizë. Armët e mia të logjikës, argumentit dhe faktit kanë qenë përpikmërisht të sakta, të prekshme, të dëshmueshme. Mund t’i provojë kushdo. Kam pësuar një zhgënjim të madh nga niveli derdimen i një deputeti, që nuk është në gjendje të thotë qoftë dhe një gjë përafërsisht të saktë. Ndërsa për shantazhet, kërcënimet dhe përpjekjet për linçimin tim publik, ndonëse shoh se ka dhe mbështetjen e heshtur të disa kolegëve të Kuvendit, ndjej keqardhje të përzier me njëfarë humori të zi. /Pamfleti

Si u hodh në erë kisha e parë shqiptare, aty u martua edhe Skënderbeu

Djegia e Notre Dame në Paris trishtoi njerëzit në mbarë botën. Nga çdo skaj i globit u pa teksa flakët përpinin ndërtesën 850-vjeçare, por akush nuk mundi ta ndalë shkatërrimin. Pamjet nga djegia e katedrales na sjellin ndërmend kohën kur në Shqipëri u hodh në erë kisha e parë shqiptare. Por në rastin tonë shkaqet e zjarrit nuk ishin të dyshimta, dora e njeriut hodhi me qëllim në erë kishën.


 

Përndjekjes së luftës ndaj besimeve fetare gjatë periudhës së komunizmit nuk i ka shpëtuar as Kisha e vjetër e Vaut të Dejës. Në kishën e Vaut të Dejës u martua edhe Heroi ynë Kombëtar, Gjergj Kastriot Skënderbeu, por kjo nuk e ndali luftën e komunizmit ndaj Zotit.

Kisha ku u martua Skenderbeu, u shkatërrua me dinamit në vitin 1967 me urdhër të Mehmet Shehut.