Ish presidentja Vjosa Osmani, e ngazëllyer me deshtimin e zgjedhjes së Presidentit dhe gëzimin e shkuarjes së vendit në zgjedhje, me ‘sabah’ (fillim-mëngjes) doli me një video-lidhje, e mbushur katarosh me “znaçka” në bluzën e kuqe (simbol i Lëvizjes Vetëvendosje), e cila fillimisht na kërkoj që të shprehim dashuri për vendin (veten e saj)!

Shtirrja e Vjoses për atdhedashuri, hipokrizi e kulluar

Në sfondin e kësaj video-lidhje ndodhej fotografia e pashpirtë (bardh e zi) e presidentit historik Ibrahim Rugova, e cila simbolizon antirugovizmin e Abdixhikut dhe klikës së tij antirugoviane në LDK!

Përmes kësaj video-lidhje, Vjosa Osmani u mundua t’na jepë leksione se si duhet atdheu edhe në momente të vështira, duke proklamuar shpresën për qytetarët në vend të frikës që ajo e ka prej Albin Kurtit!

Foli për propagandë dhe shpifje pa e ilustruar me asnjë rast të vetëm, duke ju kërkuar qytetarëve që t’i besojnë të “vërtetës” që e thotë ajo!

Vjosa Osmani shkojë aq largë saqë i ftojë qytetarët e vendit që t’i bashkangjiten në misionin e saj, pa e sqaruar, cili është ai mision!

Vërtetë duhet me qenë tepër naiv apo i ç’mendur për t’iu besuar fjalëve të një mashtruesje dhe përçarsje fatale të elektoratit rugovian!

Vjosa foli shumë për të vërtetën, por në fakt është karriera e saj politike është e mbushur me plot hipokrizi, gënjeshtra dhe djallëzi politike!

Rruga e Vjosa Osmanit është e shtruar me plot padrejtësi dhe tradhëti ndaj elektoratit rugovian, të cilëve u kërkoj publikisht që t’ia hapin rrugën e mbyllur nga “padrejtësitë” e Albin Kurtit!

Në fakt, rrugën nuk ia mbylli Albin Kurti, por, ajo vetes ia ka mbyllur rrugën në LDK dhe në qeverisjen e vendit në përgjithësi!

Misioni i Vjosa Osmanit nuk është shteti dhe as interesi i qytetarëve, por është pushteti dhe pasurimi i mëtutjeshëm mbi kurrizin e qytetarëve të varfër të këtij vendi!

Po të ishte ndryshe, Vjosa Osmani do të shquhej për humanizëm dhe atdhedashuri, për punë vullnetare dhe sakrificë për vendin siq njihen athetarët e vërtetë në të gjitha periudhat historike!

Pa dashur të hyjë më thellë në analizën time politike, gabimin fatal me ose pa dashje e bëri kryetari aktual i LDK-së, z. Lumir Abdixhiku, i cili u kap keq pas emrit të Vjosa Osmanit, rrënueses fatale të LDK-së, e cila për kënaqjen e egos personale i dha goditjen më fatale subjektit që e rriti dhe e ngriti në karrierë politike!

Kjo e keqe mund të ndodhë vetëm në LDK dhe në asnjë subjekt tjetër politik!

Personi që ia mundësoi zgjedhjen presidente nga radhët e LVV-së, u mundua ta rikthejë sërish në të njëjtën pozitë tradhtaren e partisë, si kryetar i dhunshëm i LDK-së!

Me këto veprime, Lumir Abdixhiku e ka vënë edhe më tepër në lajthitje elektoratin e LDK-së, saqë më askush nuk po e di a është në shërbim të rrënimit të LDK-së apo të kundërshtarëve politikë, “a është me ujkun apo me arushën” siq e thotë populli?!

P.S: Po të folte për atdhedashuri një veprimtarë i orëve të para, një i persekutuar politik, një ushtarë i lirisë së vendit tim apo një mërgimtarë që e ka ndarë kafshatën e familjarëve të tij për shtetin e Kosovës, jo vetëm që do t’i besoja, do t’i përulesha para kërkesave të tij/saj!

Hipokrizive të Vjosa Osmanit nuk iu beson më askush!

Një ish-ndihmës sekretar shteti në administratën e George W. Bush thotë se SHBA-të janë bërë “pak më pak të rëndësishme” në përpjekjet për t’i dhënë fund luftës së Rusisë në Ukrainë. “Fantastikisht, fraza ishte se ukrainasit nuk kanë letra për të luajtur”, thotë David Kramer, drejtor ekzekutiv i Institutit George W. Bush, për Independence Avenue Media. “Ukrainasit kanë letra për të luajtur. Ne mund të kemi humbur disa nga letrat tona në këtë situatë.”

Ndërsa administrata Trump ka përfunduar kryesisht mbështetjen e drejtpërdrejtë ushtarake për Ukrainën, thotë Kramer, Kievi është përshtatur duke punuar më ngushtë me aleatët evropianë dhe duke formuar partneritete të reja në shtetet e Gjirit. Ndërkohë, me forcat ukrainase që mbajnë kryesisht nën kontroll përparimin e Rusisë në vijat e frontit, Presidenti Volodymyr Zelenskyy ka ashpërsuar kritikat e tij ndaj përpjekjeve të paqes të SHBA-së. Ai ka kundërshtuar rrëfimet e Sekretarit të Shtetit Marco Rubio për negociatat dhe ka fajësuar të dërguarit specialë të SHBA-së Jared Kushner dhe Steve Witkoff që nuk e kanë vizituar ende Ukrainën.

Kramer, i cili argumenton se Rusia nuk i ka marrë kurrë seriozisht bisedimet e paqes, thotë se raportet për ndihmën e Kremlinit ndaj Iranit në shënjestrimin e amerikanëve vetëm sa konfirmojnë se Rusia mbetet një “kërcënim ekzistencial”. Ai gjithashtu paralajmëron se pa garanci të forta sigurie nga SHBA-ja, Moska përfundimisht mund ta kthejë vëmendjen e saj nga vendet baltike.

“Mendoj se Putinit nuk do t’i pëlqente asgjë më shumë sesa të tregonte se NATO është një ‘tigër letre’”, thotë ai.

Kiryl Sukhotski, Independence Avenue Media: Këtë shkurt, në përvjetorin e katërt të pushtimit në shkallë të plotë të Ukrainës nga Rusia, ju publikuat një artikull të titulluar “Ukraina Mund të Fitojë Ende”. Katër ditë më vonë, filloi lufta në Iran dhe e dëgjuam Presidentin ukrainas Volodymyr Zelenskyy të pranonte këtë javë se kjo e ka larguar vëmendjen nga agresioni i Rusisë kundër vendit të tij. Pra, a mendoni se situata është bërë më e vështirë për Ukrainën për shkak të Iranit? Dhe duke u kthyer te ai artikull, a mund të fitojë ende Ukraina?

David Kramer, drejtor ekzekutiv i Institutit George W. Bush dhe ish-zëvendësndihmës sekretar i shtetit i SHBA-së: Mendoj se Ukraina ende mund të fitojë dhe kemi parë disa shenja se Ukraina në muajin e kaluar ka rifituar më shumë territor sesa Rusia ka qenë në gjendje të fitojë. Fitimi i territorit ukrainas nga Rusia – dhe le të jemi të qartë, është territori ukrainas që Rusia po përpiqet të kapë – ka qenë minimal për një vit e gjysmë të kaluar dhe ka ardhur me një kosto të madhe në aspektin e jetëve ruse. Megjithatë, ukrainasit kanë arritur të rimarrin një pjesë të territorit të tyre që Rusia e kishte pushtuar.

Por mendoj se kemi parë gjithashtu që nga shpërthimi i luftës midis Shteteve të Bashkuara dhe Iranit, Presidentin Zelenskyy që e menaxhon me mjaft mjeshtëri situatën diplomatike duke shkuar në vendet e Gjirit, duke nënshkruar marrëveshje me shumë prej këtyre vendeve, duke nënshkruar marrëveshje me Gjermaninë, me Norvegjinë dhe të tjera. Dhe kështu shohim, mendoj, Ukrainën që po i drejtohet gjithnjë e më shumë vendeve të tjera përveç Shteteve të Bashkuara. Dhe kjo do të thotë se Ukraina do të jetë më e çliruar.
Gjithashtu e shohim Ukrainën, meqë ra fjala, duke vazhduar sulmet e saj kundër objekteve ruse të energjisë dhe vendeve të magazinimit. Dhe kjo po shkakton probleme të konsiderueshme. Disa njerëz ishin të shqetësuar se Rusia do të përfitonte nga çmimi më i lartë i naftës, por prodhimi rus ka rënë diku midis 20% dhe 40% si rezultat i sulmeve ukrainase. Kjo po kufizon aftësinë e Rusisë për të përfituar edhe me përjashtimet që Shtetet e Bashkuara kanë ofruar për naftën ruse që ndodhet tashmë në cisterna – një përjashtim që u zgjat, edhe pse sekretari i thesarit dy ditë më parë kishte lënë të kuptohet se nuk do t’i zgjaste këto përjashtime.
Pra, në disa aspekte, Ukraina po bën përparim. Po vazhdon. Mendoj se ende mund ta fitojë luftën, jo brenda natës. Por gjithashtu shohim, në disa aspekte, që Shtetet e Bashkuara po bëhen pak më pak të rëndësishme në këtë proces. Dhe kjo është gjithashtu një dinamikë e re.

Gjithashtu, sigurisht, Shtetet e Bashkuara e kanë zvogëluar mbështetjen financiare për Ukrainën – si mbështetjen aktuale ashtu edhe atë të premtuar. Dhe në të njëjtën kohë, Presidenti Zelenskyy tha se bisedimet e reja të paqes për Ukrainën nuk mund të presin derisa të mbarojë lufta në Iran. A mendoni se është një pritje realiste që këto të mund të ndodhin para se SHBA-të të shkëputen nga ngjarjet në Lindjen e Mesme?

Epo, mendoj se kemi parë disa gjëra. Njëra është, siç e thekson me të drejtë, Kiryl, se Shtetet e Bashkuara në thelb i kanë dhënë fund ndihmës për Ukrainën. Ekzistonte Lista e Kërkesave me Prioritet për Ukrainën – PURL siç njihet – ku vendet evropiane mund të blinin armë amerikane që më pas do të dërgoheshin në Ukrainë. Por sigurisht, kemi parë një devijim të disa prej këtyre armëve, që Shtetet e Bashkuara ndoshta ishin të gatshme t’ua shisnin evropianëve, duke shkuar në Lindjen e Mesme për t’u marrë me situatën atje. Kjo ka nënkuptuar një ulje të mëtejshme të ndihmës amerikane, madje edhe në mënyrë indirekte, përmes sistemit PURL. Zëvendëspresidenti JD Vance tha së fundmi se mendon që një nga gjërat për të cilat administrata Trump ka arritur më shumë krenari është ndërprerja e ndihmës për Ukrainën. Unë padyshim kam një pikëpamje shumë të ndryshme për këtë. Mendoj se ndihma e SHBA-së duhet të kishte vazhduar. Mendoj se ofrimi i ndihmës për Ukrainën është në interesa jetësore të SHBA-së.

Por gjithashtu e pranoj që administrata aktuale ka përparësi të ndryshme dhe mendon se evropianët duhet të marrin përsipër më shumë barrë. Dhe aty, mendoj, kemi parë evropianët të bëjnë më shumë hapa.

Sa i përket negociatave, ka pasur raportime për mundësinë që [të dërguarit specialë të SHBA-së Steve Witkoff dhe Jared Kushner të shkojnë përsëri në Moskë, gjë që mendoj se për Witkoff do të ishte hera e shtatë ose e tetë. Asnjëri prej tyre nuk ka qenë në Kiev, kryeqytetin ukrainas, gjë që mendoj se dërgon një sinjal të tmerrshëm. Dhe ka pasur raportime se ata mund të shkojnë në Ukrainë, por asgjë nuk është konfirmuar në atë nivel.

Problemi me rrugën e negociatave është se rusët nuk janë të interesuar. Kohët e fundit dëgjuam Ministrin e Jashtëm rus [Sergey] Lavrov të thotë se negociatat nuk janë përparësi për Rusinë, megjithatë Putini thotë përsëri se është i gatshëm të takohet. Pra, ka mesazhe kontradiktore nga Rusia – por ndiqni veprimet e Rusisë, jo fjalët e saj, dhe veprimet ruse vazhdojnë me bombardime pa dallim të Ukrainës, si dhe me shënjestrimin e qëllimshëm të civilëve. Rusët nuk po tregojnë asnjë interes [për paqen], edhe pse situata e tyre ekonomike është gjithnjë e më e keqe.

Në të njëjtën kohë, Presidenti Trump ka thënë disa herë se Vladimir Putin dëshiron të bëjë një marrëveshje, dhe ju thoni se nuk ka prova për këtë. Pra, çfarë dëshiron të arrijë në të vërtetë Shtëpia e Bardhë tani kur bëhet fjalë për luftën e Rusisë në Ukrainë?

Ke të drejtë që presidenti ka thënë shumë herë se Putini është i interesuar për një marrëveshje. Ka pasur raste kur Presidenti Trump ka thënë se Zelenskyy është një problem më i madh se Putini. Mendoj se kjo është krejtësisht e gabuar.

Zelenskyy ka treguar fleksibilitet të jashtëzakonshëm në anën ukrainase, duke përfshirë edhe shqyrtimin e mundësisë së zhvillimit të zgjedhjeve, gjë që do të ishte jashtëzakonisht e vështirë për t’u bërë me një luftë që ende po vazhdon. Ukraina është nën gjendje ushtarake. Pse? Sepse Rusia pushtoi Ukrainën – një pushtim në shkallë të plotë në shkurt 2022.

Presidenti Zelenskyy ka treguar gatishmëri për të ngrirë luftimet aty ku janë tani dhe pastaj të merret me çështjen e tokës, e cila përfshin edhe shumë njerëz, meqë ra fjala, përmes negociatave. Putini nuk ka treguar interes për këtë. Putini dëshiron së pari të shkatërrojë Ukrainën, të marrë përsipër Ukrainën, të rrëzojë qeverinë e saj, të demilitarizojë vendin dhe ta bëjë atë përgjithmonë neutral, dhe të gjitha këto kërkesa nga pala ruse janë të papranueshme për palën ukrainase. Ukrainasit kanë treguar më shumë fleksibilitet, por rusët nuk kanë treguar asnjë fleksibilitet.

E megjithatë lufta nuk po shkon mirë. Kemi parë shenja ku ukrainasit po vrasin dhe plagosin më shumë rusë sesa rusët janë në gjendje të rekrutojnë. Rajonet ruse po rrisin bonuset që u paguajnë rusëve për t’u bashkuar me fushatën ushtarake. Kjo është një shenjë se ata po dëshpërohen. Dhe kemi parë afrikanë dhe të tjerë që kanë qenë në Rusi të detyrohen të shërbejnë në vijat e frontit rus. Fushata ushtarake ruse nuk po shkon mirë pavarësisht asaj që Shefi i Shtabit të Ushtrisë Ruse [Valery] Gerasimov dhe të tjerë, përfshirë Ministrin e Mbrojtjes Andrei] Belousov, mund t’i thonë Putinit se gjërat po shkojnë shumë mirë.

Ju thoni se Putini dëshiron ta shkatërrojë Ukrainën, por çfarë dëshiron Presidenti Trump atje? Cili është objektivi i tij tani?

Unë mendoj se Presidenti Trump dëshiron vërtet që lufta të mbarojë. Mendoj se veçanërisht në fillim të mandatit të tij të dytë, ai donte që kjo luftë të mbaronte.

A e di ai si?
A e di ai si? Deri më tani nuk kemi parë asnjë rezultat. Dua të them, ka pasur bisedime. Problemi ka qenë se shumica e bisedimeve kanë qenë midis palës amerikane dhe palës ukrainase, ose palës amerikane dhe palës ruse. Ka pasur vetëm disa raste kur ukrainasit dhe rusët janë takuar dhe nuk kemi parë asnjë tregues se pala ruse i merr seriozisht këto bisedime.

Ata dërguan [të dërguarin e Kremlinit] Vladimir Medinsky, i cili sinqerisht nuk është i autorizuar të bëjë asgjë tjetër përveçse të thotë gjëra të pakuptimta në këto negociata. Rusët nuk po e marrin seriozisht këtë proces.

Problemi me të cilin përballen ukrainasit dhe administrata Trump është se Putin mendon se po fiton bazuar në informacionin e dobët që po merr nga gjeneralët e tij, ministria e mbrojtjes dhe agjencitë e inteligjencës, dhe mendon se mund ta mbijetojë Perëndimin. Dhe kështu, bazuar në këto dy gjëra, Putin mendon se mund të qëndrojë aty dhe të vazhdojë këtë luftë.

Pra, mendoj se Presidenti Trump dëshiron vërtet t’i japë fund luftës. Megjithatë, duhet të përfundojë në një mënyrë që është e drejtë dhe nuk çon në një rifillim të luftimeve në të ardhmen. Gjithashtu, sipas mendimit tim, nuk mund të jetë një situatë ku Shtetet e Bashkuara po i bëjnë presion Ukrainës që të dorëzojë territorin, sepse në atë territor ka qindra mijëra ukrainas që nuk duhet t’i nënshtrohen ose t’i nënshtrohen jetesës nën kontrollin rus.

Pra, i takon popullit ukrainas të vendosë se cilat duhet të jenë kushtet e përfundimit të kësaj lufte. Shtetet e Bashkuara duhet ta lehtësojnë këtë, por ne nuk duhet t’i bëjmë kërkesa palës ukrainase.

Sipas mendimit tim, ne nuk kemi aplikuar presion të mjaftueshëm ndaj palës ruse. Po, u vendosën sanksione ndaj Lukoil dhe Rosneft në tetor, por siç e përmenda tashmë, ka pasur heqje dorë nga ato sanksione për naftën ruse që është tashmë në cisterna për shkak të krizës globale të energjisë që rezulton nga lufta me Iranin.

Pra, duhet të ketë shumë më tepër presion ndaj palës ruse nga Shtetet e Bashkuara dhe nga aleatët tanë evropianë. Duhet të ketë një rifillim të ndihmës ushtarake amerikane. Nuk mendoj se kjo do të ndodhë, por kjo është ajo që besoj se duhet bërë.

Ju përmendët të dërguarit e SHBA-së, Steve Witkoff dhe Jared Kushner. Witkoff ka qenë në Moskë tetë herë dhe është takuar me Putinin në shumë raste, dhe ne e kemi dëgjuar Presidentin Zelenskyy duke i kritikuar ata që nuk e kanë vizituar Kievin asnjë herë. A do të thotë kjo kritikë e hapur nga Zelenskyy se ai po acarohet përsëri me administratën Trump?

Mendoj se kemi parë shenja të kësaj. E kemi parë Presidentin Zelenskyy më kritik ndaj qasjes së SHBA-së ndaj luftës. Ai ka shprehur kritika për faktin se Witkoff dhe Kushner nuk kanë qenë në Ukrainë. Sinqerisht, asnjë zyrtar i lartë amerikan nuk ka qenë në Ukrainë në administratën aktuale. Kemi parë anëtarë të Kongresit të shkojnë, por askush nga administrata. [Disa zyrtarë të administratës kanë vizituar Kievin, përfshirë Sekretarin e Thesarit Scott Bessent dhe Sekretarin e Ushtrisë Dan Driscoll. Keith Kellogg, i dërguari special i administratës në Ukrainë, e vizitoi në disa raste, por la postin e tij në fund të vitit të kaluar dhe nuk është zëvendësuar.]

Dhe gjithashtu shohim, të paktën sipas raporteve të medias, presion mbi ukrainasit për të ndaluar goditjen e objekteve ruse të energjisë për shkak të nevojës për të pasur sa më shumë naftë dhe gaz në dispozicion në dritën e krizës globale të energjisë – ukrainasit po e injorojnë këtë.

Dhe ajo që mendoj se kemi parë është se për shkak se Shtetet e Bashkuara i dhanë fund ndihmës për Ukrainën, ajo gjithashtu ka humbur ndikimin tek ukrainasit. Ukrainasit tani janë përshtatur dhe nuk po kërkojnë më nga Shtetet e Bashkuara për ndihmë ushtarake apo financiare, madje as ndihmë humanitare. Dhe si rezultat, ne nuk kemi aq shumë ndikim.

Faza e famshme ishte se ukrainasit nuk kanë letra për të luajtur. Ukrainasit kanë letra për të luajtur. Ne mund të kemi humbur disa nga letrat tona në këtë situatë. Dhe kjo do të thotë që Presidenti Zelenskyy ka më shumë gjasa të ofrojë kritika dhe të injorojë atë që thonë Shtetet e Bashkuara.

Në një nga artikujt tuaj të fundit, thatë se ajo që po ndodh midis Rusisë dhe Iranit duhet të heqë çdo dyshim se Rusia nën Vladimir Putinin është një nga kërcënimet më të mëdha për Shtetet e Bashkuara sot. Pse mendoni se Shtëpia e Bardhë mendon ndryshe, duke parë gjërat?

Pyetje e mirë. Nuk e di. Por vetëm për të nënvizuar pikën, ka pasur raportime shumë të besueshme mediatike se agjencitë ruse të inteligjencës u kanë dhënë informacion iranianëve me qëllim që të synojnë objektet ushtarake amerikane dhe të vrasin amerikanë. Madje ka pasur raportime se rusët u kanë dhënë armë iranianëve ndërsa ata po luftojnë kundër Shteteve të Bashkuara.

Sinqerisht, kjo duhet të shkaktojë alarme se rusët po ndihmojnë dhe po i inkurajojnë iranianët të përpiqen të vrasin amerikanë. E megjithatë, duket se po i shpërfillet sikur nuk është e rëndësishme, ose thjesht sepse po u ofrojmë ndihmë ukrainasve. Dhe ne, meqë ra fjala, po vazhdojmë t’u ofrojmë ndihmë inteligjence ukrainasve – kjo është shumë e rëndësishme. Por kjo është cituar si pothuajse një justifikim që shpjegon pse rusët mund të ofrojnë mbështetje për Iranin: është kokë për kokë.

Mendoj se duhet ta shohim këtë si një kërcënim të madh. Nëse nuk e shihnim Rusinë si një kërcënim para luftës me Iranin, duhet ta shohim patjetër si një kërcënim tani sepse ata po mbështesin Iranin kundër Shteteve të Bashkuara. Nuk ka dyshim për këtë.
Por ata kanë qenë një kërcënim edhe më parë, qoftë nëpërmjet aktiviteteve hibride, ndërhyrjes në zgjedhje, përpjekjes për të prerë kabllot nënujore, me vrasje të synuara, shpërthimit të një depoje armësh në Republikën Çeke, kërcënimeve ndaj NATO-s, shkeljes së hapësirës ajrore të NATO-s e të tjera. Pra, ka shumë arsye për ta parë Rusinë si një kërcënim ekzistencial, por më i fundit është mbështetja ruse për Iranin.

Dhe kjo ndoshta tregon faktin se Rusia ndihet disi e inkurajuar në përballjen e saj me Perëndimin. A mendoni se është thjesht, e dini, retorikë, përpjekje për përçarje, luftë hibride nëse dëshironi, ndoshta pozim – apo ka ndonjë lloj plani në Rusi për t’u përballur me Perëndimin në një mënyrë më kuptimplote?

Rusia është e zënë me Ukrainën, nuk ka dyshim për këtë. Por nëse i lëmë të lirë, nëse nuk ushtrojmë presionin e nevojshëm, nëse ata në një farë mënyre – dhe unë nuk e parashikoj këtë – por nëse rusët do të ishin në gjendje të ndryshonin situatën dhe të bënin përparime më serioze sesa kanë bërë në Ukrainë, atëherë Rusia mund të ndihet e guximshme dhe të vendosë se është koha të sulmojë një vend tjetër.

Mund të jetë Moldavia – Rusia tashmë e ka pushtuar rajonin e Transnistrisë. Mund të jetë Gjeorgjia, ku Rusia pushton 20% të territorit të Gjeorgjisë. Por ata kanë folur edhe për kërcënimet ndaj shteteve baltike, për shembull, ku pretendojnë se shtetet baltike kanë lejuar dronët ukrainas të fluturojnë mbi territorin baltik dhe më pas të godasin Rusinë në veriperëndim të largët. Dhe kjo ka ngritur disa shqetësime se Rusia mund të jetë duke i vënë sytë nga një shtet anëtar i NATO-s.

Dhe kjo më pas ngre pyetje nëse Shtetet e Bashkuara do t’i vinin në ndihmë një anëtari të NATO-s, një shteti baltik, i cili, meqë ra fjala, shpenzimet e tyre të mbrojtjes janë shumë më të larta se 2%, ata i kanë mbështetur shumë Shtetet e Bashkuara në operacione të ndryshme në të gjithë botën. Por pyetjet kanë të bëjnë me atë nëse Shtetet e Bashkuara do të ishin atje nëse Rusia do të sulmonte. Kjo është në të ardhmen, por nuk mund të përjashtohet.

A mendoni se do të ndodhë? A mendoni se administrata aktuale do të dalë në mbrojtje të një shteti baltik apo edhe të Polonisë nëse do të sulmohej nga Rusia?

Dua të mendoj se Shtetet e Bashkuara do ta bëjnë këtë, sepse për dekada të tëra ka qenë supozimi si në Uashington ashtu edhe në Moskë, si dhe në kryeqytete të tjera evropiane, se Shtetet e Bashkuara do të ishin atje sipas një angazhimi të Nenit 5 – se një sulm ndaj njërit do të konsiderohej një sulm ndaj të gjithëve, përfshirë edhe atë që merret në konsideratë nga Shtetet e Bashkuara.

Mendoj se janë ngritur disa pyetje, jo vetëm nga retorika e presidentit, ku ai ka shprehur zhgënjim të vërtetë me, sipas tij, mungesën e mbështetjes së NATO-s për fushatën e SHBA-së kundër Iranit, për mungesën e gatishmërisë për të mbështetur rihapjen e Ngushticës së Hormuzit. Dhe mendoj se janë ngritur disa pyetje në lidhje me angazhimin e palëkundur të Shteteve të Bashkuara. Neni 5, siç e dini, është thirrur vetëm një herë, dhe kjo ishte nga aleatët tanë të NATO-s pasi Shtetet e Bashkuara u sulmuan më 11 shtator nga al-Kaeda.

Por ka disa pyetje. Dhe nëse po pyesim veten për këtë, atëherë edhe rusët mund të pyesin veten për këtë.

Dhe çelësi i parandalimit është që zyrtarët rusë të mendojnë se Shtetet e Bashkuara do t’i vinin në ndihmë një shteti tjetër anëtar të NATO-s dhe mendoj se riafirmimi i kësaj do të ishte shumë i rëndësishëm për t’u bërë. Do të ketë një samit të NATO-s që do të ishte një mundësi e mirë për ta bërë këtë.

Dhe nëse flisni me evropianët, ata në fakt e thonë publikisht publikisht se e shohin këtë kërcënim si të besueshëm, dhe ju sapo përshkruani se si Putini mund të ndihet i inkurajuar nga kjo mungesë e perceptuar e angazhimit nga Uashingtoni. Sa realiste mendoni se është kërcënimi që Rusia mund të provojë diçka kundër një shteti anëtar të NATO-s në dy deri në tre vitet e ardhshme, le të themi?

Mendoj se Putinit nuk do t’i pëlqente asgjë më shumë sesa të tregonte se NATO është një “tigër letre” — për të huazuar një shprehje që ka dalë në pah kohët e fundit. Dhe mendoj se nëse ai do të mund të shpëtonte me një lloj — jo domosdoshmërisht një pushtim në shkallë të plotë — por një lloj veprimi hibrid, siç thatë ju, mendoj se ai do ta shijonte mundësinë për të treguar se NATO nuk do të jetë aty në një kohë nevoje për një shtet tjetër anëtar të NATO-s. Mendoj se Putini ka pasur një shkallë të caktuar respekti për NATO-n që kur mori presidencën në vitin 2000. Dhe mendoj se ai do të donte të tregonte se NATO në fakt nuk është e gjitha kjo. Por kjo është e rrezikshme.

Për më tepër, tani për tani, nuk mendoj se ai ka kapacitetin për ta bërë këtë. Siç thashë më parë, ai ka shumë punë në Ukrainë dhe ndërmarrja e një fushate kundër Estonisë, Letonisë dhe Lituanisë, të cilat mendoj se do të ishin objektivat më të mundshëm nëse ai lëviz në këtë drejtim, do t’i shtrinte forcat e tij edhe më shumë.

Mendoj se vendet evropiane do të reagonin. Nuk kam shumë dyshim se veçanërisht anëtarët e rinj të NATO-s, Finlanda dhe Suedia, do të reagonin. Mendoj se Gjermania do të reagonte. Dhe ndoshta më e rëndësishmja, mendoj se Mbretëria e Bashkuar dhe Franca do të reagonin. Arsyeja pse them se ato janë më të rëndësishmet në këtë është sepse ato kanë armë bërthamore dhe kjo ka rëndësi kur bëhet fjalë për parandalimin me NATO-n dhe Nenin 5. bw

Ish-ministri i Financave, Arben Malaj, ka reaguar me një mesazh lidhur me zhvillimet brenda Partisë Socialiste, ku dy figura të rëndësishme të të majtës, Elisa Spiropali dhe Erion Braçe kanë dalë kundër liderit të PS, Edi Rama.

Me anë të një postimi në Facebook, Malaj hedh idenë e krijimit të një lëvizje të re politike përballë asaj që ai e quan ‘pushteti absolut dhe i babëzitur i rilindasve, që vetëm rilindje nuk janë’.

Sipas mediave italiane, raporti i fundit i Komisionit Antimafia në Liguria tregon se mafia shqiptare ka arritur një autonomi të plotë operacionale, duke u bërë partner i barabartë me ‘Ndrangheta-n’ në kontrollin e porteve dhe trafikun e drogës.

ITALI-  Italia ka ngritur alarmin për mafian shqiptare në vend. Sipas mediave italiane, raporti i fundit i Komisionit Antimafia në Liguria tregon se mafia shqiptare ka arritur një autonomi të plotë operacionale, duke u bërë partner i barabartë me ‘Ndrangheta-n’ në kontrollin e porteve dhe trafikun e drogës.

Në artikull theksohet se grupet shqiptare tashmë menaxhojnë logjistikën dhe shpërndarjen e narkotikëve, duke përdorur fitimet për tu infiltruar deri në ekonominë ligjore të vendit.

Artikulli i plotë: 

Themelimi i Ndrangheta-s dhe, mbi të gjitha, rritja e mafies shqiptare. Kjo është ajo që del nga raporti i Komisionit të VI Rajonal Antimafia, i kryesuar nga Andrea Orlando, i paraqitur sot në sallë gjatë këshillit rajonal.

“Në vendin tonë ka një prani të organizatave kryesore kriminale, me ‘Ndranghetën që mban një kontroll shumë të fortë, dhe pastaj ka disa zhvillime të reja, siç është roli dhe autonomia në rritje e mafies shqiptare, e cila po bëhet një prani gjithnjë e më e rëndësishme dhe e vazhdueshme”, tha Orlando. “Aktiviteti i kryer është ajo që dimë nga procedurat gjyqësore, veçanërisht në lidhje me përdorimin e porteve për trafikimin e drogës, dhe ana tjetër e medaljes është përdorimi i disa prej këtyre burimeve për të infiltruar në ekonominë ligjore. Ne kemi ndërtuar një pamje përmes një sistemi seancash shumë të thelluara, të cilat besoj se sot na kanë siguruar këtë raport, i cili që tani e tutje do të shërbejë si pikë referimi për monitorimin e evolucionit të këtij fenomeni.” Në këtë drejtim, numri i sekuestrimeve në portet Liguriane është i rëndësishëm.

Ndër sekuestrimet më të rëndësishme në periudhën 2022-2024: 445 kg kokainë në Xhenova (7 shkurt 2022), 412 kg në La Spezia (janar 2022), 968 kg në Vado Ligure (17 janar 2023) dhe 116 kg në Vado Ligure (mars 2024). Sipas raportit, Liguria përbën 18.2% të totalit të sekuestrimeve në të gjithë vendin, shifra më e lartë në Italinë Veriore. Edhe në lidhje me logjistikën e trafikimit të drogës, u theksua se krimi i organizuar që vepron në Liguria nuk është ekskluzivisht italian. Krahas rolit ende qendror të ‘Ndranghetës, raporti thekson “një bashkëpunim tani të barabartë me krimin e organizuar shqiptar, i cili ka braktisur progresivisht rolet e thjeshta të punës për t’u specializuar në shërbimet logjistike, duke trajtuar rikuperimin, ruajtjen dhe shpërndarjen e narkotikëve dhe i cili, në të njëjtën kohë, ka demonstruar autonomi operacionale në rritje”./Dosja.al

Ka një mënyrë të thjeshtë për të kuptuar një sistem drejtësie: shiko ku e vendos të pandehurin. Në krah të avokatit, apo pas xhamit si ‘kafshë e rrezikshme’

Edhe në gjyqin e Gjyqi i Nurembergut, njerëzit më të akuzuar të shekullit, krerët e nazizmit, nuk ishin në kafaz.

Ishin të rrethuar nga roje, me kufje në vesh, nën vëzhgim maksimal. Por jo në kafaz. Sepse edhe aty, në një gjyq që vinte pas një lufte botërore, me dhjetëra milionë viktima, u bë një zgjedhje simbolike: drejtësia duhet të duket drejtësi, jo hakmarrje e dirigjuar.

Në Shqipërinë e diktaturës, nuk kishte nevojë për xham.

Vendimi jepej para se të fillonte seanca. I pandehuri qëndronte në këmbë, përpara mikrofonit, me një sallë që mjerisht edhe duartrokiste. Ishte teatër me një regji të dukshme. Por pa kafaz.

Sot kafazi në sallën e gjyqit është prej xhami. I pastër, transparent, pothuaj estetik. Një lloj akuariumi juridik ku i pandehuri ekspozohet si rrezik potencial, jo si subjekt i të drejtave.

Qe ne 2005 Gjykata e Lartë e SHBA e ka ndaluar zyrtarisht si ‘simbolikë e qartë kundër prezumimit të fajësisë dhe cënim të komunikimit konfidencial të pandehurit me avokatin’. Në sallat e gjyqeve në SHBA i pandehuri ulet në krah të avokatit pa asnjë barrrierë fizike.

-Po sipas modelit amerikan veprohet në të gjitha vendet skandinave.

Gjykata Europiane e të Drejtave të Njeriut e toleron vetëm si përjashtim, jo si rregull.

Franca e rezervon për terrorizëm.

Rusia kritikohet sepse e përdor për të gjithë.

Ne e kemi bërë xhamin pjesë të estetikës së reformës, duke harruar se transparenca duhet të jetë në vendimmarre, jo në muret e kafazit.

Madje kemi filluar diskutimin se kush e ka kompetencën.

Gjykata thotë nuk është kompetenca ime. Burgjet thonë është çështje sigurie. Ligji thotë i pandehuri është i lirë gjatë gjykimit. Realiteti: ‘futeni në kafaz dhe vazhdojmë se nuk kemi kohë’.

Komiteti Shqiptar i Helsinkit e quan këtë shkelje të rëndë. Dhe ka të drejtë. Sepse neni 344 nuk është sugjerim, është rregull. I pandehuri nuk është objekt që ruhet, por subjekt që mbrohet.

Në çështjen Svinarenko and Slyadnev v. Russia, Strasburgu e tha qarte se, kafazi është trajtim poshtërues dhe cenon procesin e drejtë. Nuk ka rëndësi nëse është prej hekuri apo xhami. Problemi nuk është materiali, por mesazhi që përcillet

Në Nurenberg, për krime kundër njerëzimit, nuk pati kafaz.

Në Shqipëri, për çështje që ende diskutohen në gjykatë, kemi kafaz si standard sigurie.

Nuk është thjesht çështje arkitekture apo sigurie burgjesh; është çështje mentaliteti. Kur Strasburgu thotë se kafazi, qoftë prej hekuri apo xhami, është trajtim poshtërues, ai nuk po mbron individin, por po mbron integritetin e vetë gjykatës. Nëse në Tiranë kemi ende nevojë për një ‘akuarium’ për të ndarë drejtësinë nga njeriu, atëherë i dënuari i parë në atë sallë është vetë prezumimi i pafajësisë. Një sistem që ka nevojë për xham për t’u ndjerë i sigurt, tregon se ka më shumë frikë nga liria sesa nga krimi.

REDAKSIONALE/ Ideja për bashkimin e tokave bujqësore, e artikuluar nga Kryeministri Edi Rama, përbën një hap të rëndësishëm dhe të domosdoshëm në përpjekjen për të transformuar realitetin e fshatit shqiptar.

Nuk bëhet fjalë vetëm për një masë teknike që synon rritjen e efikasitetit në bujqësi, por për një ndërhyrje që prek vetë themelin e problemit; fragmentimin ekstrem të tokës, i cili prej vitesh e ka mbajtur bujqësinë shqiptare në nivel mbijetese dhe jo zhvillimi, në një vend si Shqipëria ku një pjesë e madhe e fermerëve punojnë sipërfaqe shumë të vogla dhe të shpërndara.

Në vendet e Bashkimit Evropian, kjo çështje është adresuar prej dekadash përmes politikave të mirëstrukturuara, ku bujqësia nuk është lënë e varur vetëm nga forcat e tregut, por është mbështetur fort përmes një sistemi politikash publike të njohura si “Common Agricultural Policy”.

Kjo politikë synon jo vetëm rritjen e prodhimit, por mbi të gjitha qëndrueshmërinë e fermerëve dhe ruajtjen e zonave rurale.

Fermeri në vendet e BE mbështetet financiarisht, organizohet në struktura bashkëpunimi dhe mbrohet nga luhatjet brutale të çmimeve. Kështu në Francë, fermat janë konsoliduar përmes kooperativave të fuqishme, ku fermerët jo vetëm prodhojnë bashkë, por edhe përpunojnë dhe shesin produktin në mënyrë të organizuar. Një fermer francez nuk del i vetëm në treg, ai është pjesë e një zinxhiri që i garanton çmim dhe shpërndarje.

Në Gjermani, shteti ka nxitur bashkimin e tokave përmes lehtësive fiskale dhe programeve të posaçme për trashëgiminë dhe qiradhënien afatgjatë.

Ndërsa në Holandë, një nga ekonomitë më të avancuara bujqësore, suksesi lidhet me kombinimin e fermave të mëdha dhe teknologjisë.

Pra në BE, bashkimi i tokës shoqërohet me politika të forta mbështetëse. Shteti subvencionon fermerët, investon në infrastrukturë rurale dhe mbi të gjitha, krijon kushte që produkti vendas të mos shtypet nga importi.

Në Shqipëri fermeri përballet me një treg të pambrojtur, ku produktet e importit hyjnë pa filtra mbrojtës, duke ulur çmimet dhe duke e bërë të pavlefshëm mundin vendas.

Ndaj ideja për bashkimin e tokave është hapi i parë. Hapi i dytë duhet të jetë i qartë. Shteti të mos konkurrojë fermerin e vet me importin, por ta mbrojë atë, të mos lerë prodhimin të hidhet në rrugë, por të ndërtojë zinxhirë grumbullimi, përpunimi dhe eksporti e mbi të gjitha të subvencionojë për ta bërë bujqësinë konkurruese.

Pa këto elemente, rritet rreziku që tokat të mbeten të pashfrytëzuara, ndërsa fshati të vazhdojë zbrazjen e tij demografike.

Dhe pikërisht për të gjitha këto arsye, ideja e artikuluar nga Edi Rama ka shumë vlerë, nëse do të shndërrohet në politikë të plotë zhvillimi dhe do të shënojë një kthesë të vërtetë për fshatin shqiptar.

Modeli evropian nuk është thjesht bashkim tokash. Është bashkim politikash në funksion të fermerit. Dhe pikërisht aty duhet të synojë edhe Shqipëria!

/Gazeta Panorama 

Makina e gazetarit Sami Curri është djegur gjatë natës në Bulqizë. Zjarrvënia dyshohet të jetë e qëllimshme për shkak të detyrës. Makina ka qenë e parkuar në afërsi të pallatit ku banonte gazetari.

Ndërkohë Asociacioni i Gazetarëve të Shqipërisë (AGSH) ka shprehur shqetësim të thellë pas ngjarjes së ndodhur në orët e para të mëngjesit në Bulqizë, ku automjeti i gazetarit Sami Curri është djegur nga persona ende të paidentifikuar.

Sipas reagimit të AGSH, ky incident përbën një alarm serioz për sigurinë e gazetarëve dhe për klimën në të cilën ata ushtrojnë profesionin e tyre në Shqipëri.

Reagimi i AGSH

Asociacioni i Gazetarëve të Shqipërisë (AGSH) shpreh shqetësim e thellë për ngjarjen e ndodhur në orët e para të mëngjesit në Bulqizë, ku automjeti i gazetarit Sami Curri është djegur nga persona ende të paidentifikuar.

Ky incident, përbën një alarm serioz për sigurinë e gazetarëve dhe klimën në të cilën ata ushtrojnë profesionin e tyre. Deklaratat publike të gazetarit Curri, i cili e konsideron ngjarjen si një mesazh kërcënues për shkak të punës së tij, e bëjnë edhe më urgjente një reagim institucional të shpejtë dhe të plotë.

AGSH i bën thirrje Policisë së Shtetit dhe organeve të drejtësisë që të hetojnë me prioritet maksimal këtë rast, duke zbardhur plotësisht rrethanat dhe duke identifikuar përgjegjësit. Çdo vonesë apo neglizhencë në trajtimin e kësaj ngjarjeje do të rriste pasigurinë dhe do të dërgonte sinjale negative për lirinë e medias në vend.

Ne theksojmë se çdo akt që synon të frikësojë apo të pengojë gazetarët për shkak të detyrës së tyre është i papranueshëm dhe cenon drejtpërdrejt të drejtën e publikut për informim. GSH

Në demokraci sovrani (populli) është forca mbrojtëse e shtetit dhe avangarda e ndryshimeve pozitive përmes veprimeve ligjore dhe demokratike. Të zgjedhurit e popullit duhet të jenë zëri i qytetarëve në Kuvend! Mirëpo kur të zgjedhurit e popullit shndërrohen në pengje të liderëve partiakë dhe nuk përfillin interesin e shtetit dhe të qytetarëve, atëherë populli duhet të mobilizohet për të dalë në mbrojtje të instuitucioneve shtetërore!

Çka mund të bëjë populli?!

Në demokraci populli mund të bëjë shumë, pasi është forca dhe është mbi të gjitha partitë politike, e ka të drejtën legjitime të ushtrimit të presionit ndaj të zgjedhurve të vet kur ata e lëshojnë ‘rrugën e Zotit’!

Në të kundërtën, mos reagimi i popullit ndaj politikanëve që shpërdorojnë vullnetin e qytetarëve është heqje dorë nga shtetndërtimi dhe sovraniteti!

Mos interesimin e popullit për t’i mbrojtur institucionet e shtetit nga rrënimi dhe demokracinë nga abuzimi, politikanët e papërgjegjshëm janë duke e shfrytëzuar maksimalisht heshtjen e qytetarëve karrshi lojrave të ndyra për pushtet!

Një popull që heqë dorë nga interesi i shtetit i harron të gjitha mjetet demokratike për mbrojtjen e shtetit siq janë: protestat dhe demonstratat, bojkoti dhe padëgjueshmëria qytetare e deri tek bllokimi i institucioneve shtetërore, ai kthehet në servil i politikanëve!

Duke e njohur mirë shpirtin liridashësh së popullit tim, rezistencën e gjatë titanike për çlirim dhe luftën heroike kundër pushtuesve serbë, kam besim të plotë se kësaj radhe nuk do të rrijnë duarkryq, por do të veprojnë në mbrojtjen e shtetit.

Bllokimi i deputetëve në Kuvend më 28 Prill deri në zgjedhjen e Presidentit të ri duhet t’iu jepë fund lojrave të ndyra politike, ofertave të pasinqerta dhe refuzimeve abuzive të liderëve partiakë, të cilët po sillen sikur Kosova të ishte pronë private e tyre e jo shtëpi e të gjithë qytetarëve të devotshëm të këtij vendi!

Ftesë publike qytetarëve dhe gardianëve të shtetit (policëve dhe ushtarëve)

Të dashur vëllezër dhe motra, qytetarë të zakonshëm dhe të uniformuar, intelektual dhe punëtor, mjek dhe profesor, artist dhe krijues letrar, me 28 Prill 2026 bashkohuni si një trupë e vetme para Kuvendit të Kosovës për të ndihmuar institucionet dhe për të mbrojtur ekzistencën e shtetit!

Paraprakisht rekomandoni deputetët para hyrjes në Kuvend se nuk nuk të ketë dalje nga objekti i Kuvendit pa zgjedhjen e Presidentit qoftë edhe nëse seanca zgjedhore zgjatë me ditë e netë të tëra, me javë apo muaj!

Vetëm bllokimi hermetik i Kuvendit (të gjitha hyrje-daljet dhe dritaret), qoftë nevoja edhe me murosje të përkohshme, do t’i detyronte deputetet t’i thërrasin mendjes dhe t’i unifikojnë qëndrimet në gjetjen e zgjiidhjes për Presidentin, si kusht i vetëm i daljes nga Kuvendi!

Po ashtu, kësaj radhe inspektorati i punës në bashkëpunim me Policinë e Kosovës duhet që ta mbyllë edhe byfenë e Kuvendit, në mënyrë që të zgjedhurve të popullit mos t’u lejohet të konsumojnë pije dhe as ushqim nga brendia e Kuvendit deri në zgjedhjen e Presidentit!

Këto masa të rrepta paralajmëruese do t’i vetëdijësonin deputetët dhe padronët e tyre (liderët partiakë) në marrjen e vendimeve të drejta dhe të shpejta në dobi të shtetit dhe qytetarëve!

Lufta e hapur e liderëve partiakë për t’ia hedhur fajin njëri-tjetrit në gjetjen e një emri konsensual për President, që moti do duhej të kthehej në garë, se cili prej tyre do ta ofrojë kandidatin më serioz dhe më të mirë, më të përshtatshëm dhe më unifikues të skenës së trazuar politike.

Nëse edhe këto masa rekomanduese nuk përfillen, atëherë duhet të pasohet me hapin e radhës për caktimin e një qeverie të shpëtimit kombëtar jashtë këtyre forcave parlamentare!

Vetëm në këtë mënyrë, qytetarët e ndershëm dhe atdhetarët do ta shlyejnë borgjin që kanë ndaj vendit. Në të kundërtën me heshtje, pa ndërmarrjen e asnjë veprimi demokratik do të bëhemi të gjithë bashkërrënues të shtetit që e fituam me gjak dhe sakrifica të mëdha.

Florim Zeqa, 26.04.2026