Ky shënim mund të ketë dhe peshën e një prishje atmosfere në dukje, por në përballjen e fakteve ai ka renditjen e kujtesës për kohën që rrjedh dhe që zgjon optimizëm duke luftuar kundër propagandës dhe lajmeve fallco (me porosi të pushtetit), për të mbrojtur në gazetari dhe nëpërmjet medias të vërtetën.

Ashtu sikurse festat vijnë me urimet për më të mirën, nga sot fillon edhe vendimmarrja e qytetarëve për të nesërmen.

Le ta vendosim faktin në temë edhe përse atë propaganda e mbulon bukur.

“Fiks” pesë vite më parë, rilindësi dhe patronazhisti më i gjatë, kryeministri Rama, në një intervistë për një media vendase ka shquar kujdesin për një kënd të dhuratave qeveritare. Ai e orientonte bashkëbiseduesin në një ambient muzeal veç zyrës së tij cili do t’i përkiste në vazhdimësi institucionit. Ky veprim i atëhershëm dukej korrigjues madje edhe si një disiplinë e fortë e pakrahasueshme me shpërdorimet e moskujdesin e kabineteve të mëparshme me paranë e shtetit kryesisht.

Mirëpo, pesë vite më pas ashtu sikurse edhe rastësisht bëhet lidhja kryeministrja e Italisë Giorgia Meloni, me vetëm tre vite në detyrë i krijoi kushtet e hapjes së një ankandi me dhuratat qeveritare. Në rastin e Ramës, muzeu i dhuratave në kryeministri është bërë 5 vite më parë ose në vitin e 7-të të qëndrimit të tij në postin e kryeministrit. Këto janë thjeshtë vite krahasimi, por më tej asgjë më pas nuk dihet nga fondi. Ndoshta me të drejtë justifikimi për një muze dhuratash nuk mund të krahasohet as me çeljen e grup kapitujve të BE-së dhe as me vëmendjen e shtuar të qeverisë për pritjen e disa samiteve ndërkombëtarë. Pas zgjedhjeve të 11 Majit, as kryeministri dhe as administrata e tij nuk e kanë patur mendjen aty tek “dhuratat”.

Po ja që ashtu sikurse festat vijnë me urimet për më të mirën, nga sot fillon edhe vendimmarrja për të nesërmen, aty poshtë bredhit.

Një  shtet arrogant nuk ka as transparencë dhe pastërti se si bëhen gjërat.

Kohëzgjatja në pushtet e ka kaluar fazën e “dhuratave qeveritare “, tani elita e shtetarëve ndjek “dhuratat e korrupsionit” të cilat media dhe drejtësia kanë rastin ti zbulojnë.

Mendoni sikur edhe këtë vit drejtësia të mos ua kishte vënë emrin se kujt këto dhurata poshtë bredhit apo  “pako të korrupsionit” do t’i përkisnin?

Çfarë do të ndodhte po të mos ishin hapur?

Madje ka edhe disa nga ata/ato shtetarë sot do të duhet t’u gjesh adresën dhe t’i ndjekësh nëpër botë për t’ua dorëzuar “peshqeshin”.

Sipas këtyre rasteve të paraqitura në këndvështrimin pesimist shpresa dhe drejtësia e një shoqërie që nuk reagon ato do të ishin fshehur për t’u fundosur bashkë me njëra-tjetrën nga një regjim autokrat.

Prandaj pikërisht për të treguar shpresën që lind, njerëzit kanë nevojë për guximin, kurajën dhe veprimin dhe këto ndodhen vetëm në pakon  ose në dhuratat e së vërtetës. Këtë dhuratë, të vërtetën dhe fjalën e lirë të fuqishme shqiptarët duhet tua japin njëri-tjetrit. Brenda vendit dhe në diasporë.

Për ato media shqiptare të cilat me sytë e tyre kanë parë përkuljet dhe rënien disa herë në gju të kryeministrit në tapetin e kuq, ky fakt i përsëritur i është lënë shfaqjeve që ka “dhuruar” momenti. Deliri i madhështisë për shkrepjet e kamerave, e më tej propaganda i ka mbuluar me etiketime si; “miqësia mes dy vendeve”, “kthimi i borxhit”, “motra dhe vëllai” e të tjerë penela konsideratash që kanë rezultuar përtej dhuratave dhe janë marrëveshje “jep e merr”.

Këto marrëdhënie jo të ndara me publikun nuk janë asgjë tjetër veç interesave personale në politikë dhe për influenca në jetëgjatësinë e pushtetit të cilat për popullin shqiptar veç varfërimit ekonomik kanë cenuar rëndë mosrespektimin e sovranitetit. Ngritja e qendrave të Pritjes për Emigrantët në Shëngjin dhe Gjadër përshembull, janë shprehja më konkrete e një projekti të bllokuar, ku influenca politike e pushtetit ka vepruar mbi Kuvendin, Presidentin e Republikës dhe Gjykatën Kushtetuese.

Analiza e munguar të shpie deri këtu pasi shohim dy qëndrime apo standarde të dallueshme sepse në marrëdhënie janë dy vende me pjekuri të ndryshme dhe prurje për demokracinë.

Meloni në 3 vite qeverisje detyrohet ta bëjë transparencën, ndërsa Rama e ka bërë njëherë pas 7 vitesh pushteti dhe tani pas 5 vitesh të tjera, kjo jo vetëm është harruar, por nuk ekziston më. As ftesat normale qoftë edhe me mediat për të mbyllur një festë fund viti apo shkëmbyer një urim nuk ekziston. Sipas ATSH-s kur Rama rrëfente jetën në zyrën e kryeministrit dhe në muzeun e dhuratave 5 vite më parë, ai tregonte se kishte filluar ta kuptonte peshën e vetmisë dhe të vendimmarrjes nga kryeministrat para tij kur thoshte:-” …të tjerët që kanë qenë këtu, e dinë se ç’është vetmia në këtë zyrë. Kjo zyrë ka shumë vetmi. Njerëzit mendojnë se kur hipën në majë, je i rrethuar me një mori njerëzish. Në fakt, në majë je më vetëm se asnjëherë tjetër. Sepse kur vjen koha e momenti i vendimeve të vështira, je komplet vetëm”.*

Ndryshe nga sa pretendohet për ngarkesën dhe gabimet, vetmia e çdo njeriu që reflekton mund të jetë në rradhë të parë një shenjë e respektit dhe e së etikës dhe të profesionit.

Pra ka një fund ku nuk mund të konsumohet më për atë që ke provuar se nuk e arrin dot.

Por ka edhe ndarje të përgjegjësive dhe zakonisht qeveritarët edhe pa ua kërkuar bëhen transparent. Vullnetarisht  dalin përpara opinionit publik e medias me përgjigje dhe si të tilla në këtë bashkëbisedim formohet një rrugë komunikimi e vazhdueshme për të forcuar lidhjen me zgjedhësit. Mbajtja e qëndrimeve dhe vendimet e tyre konkrete janë ndërkohë edhe prova për vlerën e votave të marra në zgjedhje si dhe besimi për të qeverisur. Sikur ky mjedis ideal social-politik mendohet se mund të funksionojë, shembujt tregojnë se nga kjo arritje në rradhë të parë do të jenë shtetasit më të mirëqenë e për rrjedhojë më e mirë do të ushtrohej qeverisja e përpos transparenca. Në Shqipëri kjo nuk mund të ndodhë pa u çliruar nga kriza e korrupsionit që ka mbërthyer shoqërinë.