“Duhet të mësojmë të jetojmë së bashku si vëllezër, përndryshe të gjithë humbasim si të marrë.”

-Martin Luther King Jr.

Komunitetit shqiptar në Michigan mesoi në mënyrë diskrete për vizitën e kryeministrit Rama në Michigan. Edi Rama nuk vjen në Michigan në një moment politik normal. Ai vjen pas më shumë se 13 vitesh në pushtet dhe tashmë në mandatin e tij të katërt si kryeministër. Ai vjen këtu mbas një kolapsi total në ekonomi dhe mirëqënien e shqiptarëve, në rendin publik, në luftën kundër korrupsionit qeveritar dhe të administratës dhe pas një dështimi në politikën e jashtme sidomos në lidhje me Kosovën. Ai vjen në Michigan mbasi nga Shqipëria janë larguar në 13 vite 1.3 milionë shqiptarë të pakënaqur me jetën në Shqipëri. Edi Rama vjen në Michigan mbas më shumë se 110 ditësh të një protestë e përditshme kundër qeverisë së tij, ku protestuesit kanë kërkuar dorëheqjen e Ramës dhe të qeverisë.

Mbas kesaj panorame të qeverisjes së Ramës, njerëzit këtu pyesin me të drejtë se mbi çfarë morali qytetar dhe logjikë normale, një grusht shqiptarësh në Michigan kanë marrë përsipër të presin Edi Ramën, për më tepër të flasin në emër të komunitetit shqiptar të Michiganit, kur mënyra e organizimit të takimit ngre një kontrast të fortë me këtë pretendim për përfaqësim.

Takimi nuk është shpallur publikisht për komunitetin dhe nuk është organizuar si aktivitet me hyrje të lirë. Ftesat janë shpërndarë në mënyrë të përzgjedhur, kryesisht tek individë që organizatorët i konsiderojnë simpatizantë apo mbështetës të Partisë Socialiste dhe Edi Ramës.

Ka informacione të shumta se disa prej të ftuarve kanë hezituar të marrin pjesë ose nuk u janë përgjigjur ftesave, ndërsa organizatorët kanë vazhduar t’i telefonojnë në mënyrë të përsëritur, deri në bezdi. Të tjerëve u është bërë presion për të marrë pjesë se sbën. Ka zëra se janë ofruar deri në $1000 për të marrë pjesë në takim.

Edhe më serioze janë rastet e presionit dhe kërcënimeve ndaj disa kundërshtarëve të Edi Ramës, me qëllim që të mos protestojnë, të mos flasin dhe të mos shkruajnë kundër tij në rrjetet sociale.

Të dashur organizatorë të pritjes, nëse takimi është partiak, quajeni takim partiak. Nëse po organizoni një pritje private, quaje pritje private. Por nëse shpallni se po vjen kryeministri i Shqipërisë, nuk mund të përzgjidhni pjesëmarrësit sipas bindjeve politike, të ftoni një pjesë dhe të lini jashtë një pjesë. Nuk mundeni ta organizoni pritjen e Edi Ramës larg syrit të publikut dhe në fund ta shisni aktivitetin si “takim me komunitetin shqiptar të Michiganit.”

Komuniteti shqiptar nuk është një listë të ftuarish. Komuniteti përfshin edhe ata që duartrokasin Edi Ramën, edhe ata që protestojnë kundër tij. Askush, as organizatorët e pritjes dhe as organizatorët e protestës nuk kanë monopolin e përfaqësimit të shqiptarëve të Michiganit.

Prandaj këshilla ime për ata është kjo: hapini të gjitha sallat e Hotelit Marriott në një të vetme, pritni aty 2000 shqiptarë, Kryeministri është i të gjithëve. Secili ka pyetjet e tij dhe Edi Rama duhet a ketë kurajon dhe aftësinë për t’u përgjigjur.

Ardhja e Ramës në Michigan nuk mund të reduktohet në fotografi, duartrokitje dhe një gjysmë-sallë me njerëz të përzgjedhur per lepe-peqe. Nëse vjen si Kryeministër i Shqipërisë, ai vjen edhe përballë shqiptarëve që nuk pajtohen me qeverisjen e tij.

Unë personalisht kam kontaktuar një nga organizatorët dhe i kam kërkuar të marr pjesë, kam edhe unë pyetjet e mia. Por ftese nuk kam marrë. Pse kanë frigë nga pyetjet?! Ne që jetojmë për dekada në Amerikë kemi mësuar këtë që nuk është nevoja të përjashtosh apo të heshtësh kundërshtarin për të mbrojtur bindjet e tua.

Ju organizatorë të pritjes i shijoni të mirat dhe demokracinë ë Amerikës, por nga ana tjetër aplikoni standarte shqiptare të politikës. Prandaj nuk është vetëm qeverisja e Edi Ramës shkaku që po e ndez protestën, por edhe mënyra e pritjes dhe organizimit tuaj. Ndërsa ju po e ndani komunitetin shqiptar mëdysh, ju harroni se në Amerikë nuk duhet të kërkosh lejen e një partie shqiptare për të folur, nuk duhet të kesh frikë të shkruash kundër një Kryeministri dhe nuk duhet të mendosh dy herë përpara se të dalësh në protestë me një pankartë.

Te Dielen në orën 4 mbasdite, jashtë sallës ku Edi Rama do të pritet nga mbështetësit e tij, do të jetë edhe një pjesë tjetër e komunitetit, mbase më e madhe, që ka zgjedhur të mos heshtë. Ata mbase kanë 1001 më shumë arsye për të protestuar sesa ata që ju prin krenaria, servilizmi apo interesi për një pozitë këtu, në Pukë apo gjetkë. Nëse brenda sallës Rama do të dëgjojë duartrokitje, nga jashtë saj do të dëgjojë një fjalor të pasur kundërshtues zërash dhe pankartash. Në fund të fundit kjo nuk është ndonjë tabu por është demokraci.

Megjithatë të dashur miq, përtej organizimit të keq dhe pritjes selektive, objektivi i protestës duhet të jetë Edi Rama dhe qeverisja e tij, jo shqiptari që hyn në sallë për ta takuar. Po kështu, askush që hyn në atë sallë nuk duhet ta konsiderojë armik shqiptarin që qëndron jashtë me një pankartë.

Mes shqiptarëve të Michiganit duhet të ekzistojë një vijë e kuqe: jo kërcënime, jo presione, jo provokime, jo sharje personale, jo konflikt fizik. Kritikoni ashpër Ramën, jo shqiptarin përballë jush, shajeni Ramën por mos e shani shqiptarin përballë jush. Mund të jemi kundërshtarë politikë pa u bërë armiq njerëzorë.

Edi Rama mbase është i interesuar që të përçajë komunitetin tonë në Michigan, por komuniteti ynë duhet ta shmangë me çdo kusht importimin në Michigan të konfliktit dhe polarizimit politik të Shqipërisë.

Për dekada, shqiptarët e Michiganit kanë jetuar në një harmoni që politika shqiptare shpesh nuk ka ditur ta krijojë. Nuk kemi ardhur në Amerikë për të sjellë me vete armiqësitë politike të Shqipërisë. Kemi ardhur për të ndërtuar një jetë dhe një komunitet më të mire sipas një kulture të re Amerikane.

Martin Luther King Jr. ka thënë:

“We must learn to live together as brothers or perish together as fools.

Duhet të mësojmë të jetojmë së bashku si vëllezër, përndryshe të gjithë humbasim si të marrë.”

Të hënën Rama ikën, por ne mbetemi këtu. Kjo është ajo që duhet të kujtojmë të dielën. Të hënën do të jemi përsëri fqinjë. Do tw takohemi në të njëjtat kisha e xhami, në festat kombëtare, festivalet, shkollat shqipe, dasmat dhe gëzimet familjare. Fëmijët tanë rriten së bashku. Bizneset tona bashkëpunojnë. Kur një familje shqiptare ka nevojë, rrallë pyesim nëse është socialiste apo demokrate. Kjo është një pasuri që nuk duhet ta humbasim për asnjë politikan.

Le ta presë Ramën kush dëshiron. Le të protestojë kundër tij kush dëshiron. Le të debatojmë sa të duam për politikën, qeverinë dhe të ardhmen e Shqipërisë, le të ndahemi në mendime, por jo si shqiptarë. Prandaj nuk ia vlen që një vizitë politike prej disa orësh të shkatërrojë marrëdhënie të ndërtuara për dekada. Shqipëria ka mjaftueshëm konflikt politik, nuk kemi nevojë ta importojmë atë në Michigan.

Sepse të hënën, kur kamerat të jenë fikur, kur takimi të ketë përfunduar, kur protesta të jetë shpërndarë dhe Edi Rama të jetë larguar nga Michigan-i, ne do të vazhdojmë të jetojmë këtu, pranë njëri-tjetrit.

Kryeministrat vijnë dhe shkojnë. Komuniteti mbetet.

Aktivisti Aleks Vulaj, në një prononcim për televizionin News24 nga Milano, ka përcjellë mesazhin e prerë të diasporës dhe protestuesve kundër kabinetit qeveritar të udhëhequr nga Edi Rama, duke kërkuar me ngulm ngritjen e një qeverie teknike për të garantuar të ardhmen e vendit.

Gjatë fjalës së tij, Vulaj theksoi se revolta qytetare kërkon rikthimin e shtetit të së drejtës dhe se reagimet e kryeministrit tregojnë se pushteti ndodhet nën panik dhe pa rrugëdalje.

Aktivisti nëvizoi se krijimi i një ekzekutivi teknik është i realizueshëm dhe mbetet e vetmja garanci për të ecur drejt standardeve evropiane:

“Kërkojmë qeveri teknike, rënien e pushtetit të Edi Ramës. Ne duam shtet, jo pushtet. Patjetër që e shohim të mundur organizimin e qeverisë teknike. Kjo na jep forcë dhe shpresë. Ne do ecim drejt ëndrrës së madhe evropiane. Reagimet e kryeministrit janë negative sepse e sheh veten në grackë dhe nuk di nga t’ia mbajë.”

Vulaj bëri me dije se rezistenca e diasporës nuk do të kufizohet vetëm në tubimet jashtë vendit, por do të zhvendoset drejtpërdrejt në Shqipëri me masa radikale reagimi nëse kërkesat e tyre vazhdojnë të injorohen:

“Ne këtu në Milano do vijojmë protestat, por do vijmë edhe në Shqipëri. Ose do shkojmë në grevë urie nëse nuk marrim reagim, ose do ketë protestë pa ndërprerje! Do bllokohet infrastruktura dhe do ketë përshkallëzim nëse nuk ka reagime.”

Baza e një shoqërie të shëndoshë është familja, ndërsa një familje e fortë ka nevojë edhe për vlera shpirtërore. Personalisht besoj te Zoti dhe mendoj se shoqëria jonë është larguar disi nga ajo lidhje e shenjtë me Krijuesin

Për mua, dhimbja e njeriut është si një ajsberg: të tjerët arrijnë të shohin vetëm një pjesë të vogël të tij, ndërsa peshën më të madhe secili e mban të fshehur brenda vetes.

Bisedë me Erinda Medoli një poete të re me plotë entuziazëm për jetën dhe peozinë që jeton dhe vepron ne Norvegji.

Unë gjeta poezinë si një mënyrë për ta nxjerrë dhimbjen në dritë dhe për ta lehtësuar shpirtin

Ju lutë për një prezantim të shkurtër.

Jam Erinda Medolli, poete dhe autore shqiptare, me origjinë nga Devolli. Kam përfunduar studimet në Universitetin “Fan S. Noli” në Korçë, në fushën e mësuesisë, si dhe Masterin Profesional. Prej disa vitesh jetoj në Norvegji, ku krahas jetës familjare dhe punës vazhdoj të kultivoj pasionin tim për letërsinë dhe veçanërisht për poezinë.

Deri më sot kam botuar shtatë vëllime poetike dhe krijimtaria ime ka kapërcyer kufijtë e gjuhës shqipe, duke arritur te lexuesi edhe përmes përkthimeve dhe botimeve në gjuhë të tjera. Poezinë e shoh si një pjesë të pandashme të jetës sime: një mënyrë për të kthyer përjetimin, dhimbjen, dashurinë, shpresën dhe zërin njerëzor në fjalë.

Përveçse një poete, poezia juaj tashmë është e njohur në disa gjuhë. Si e përkufizoni rolin e poetit/es në jetën bashkëkohore?

Për mua, poeti është zëri i asaj që shpesh mbetet e pathënë. Ai nuk shkruan vetëm për veten, por bëhet zë i ndjenjave, dhimbjeve, ëndrrave dhe shqetësimeve të një shoqërie.

Në një kohë kur jeta ecën me ritëm të shpejtë dhe njerëzit shpesh harrojnë të dëgjojnë njëri-tjetrin, poezia na rikthen te ndjeshmëria njerëzore.

Besoj se poeti nuk ka për detyrë ta ndryshojë botën me forcën e fjalës, por mund ta zgjojë ndërgjegjen e saj.

Një varg mund të mos ndryshojë menjëherë një realitet, por mund të ndryshojë mënyrën se si një njeri e sheh atë.

Për mua, pikërisht këtu qëndron fuqia dhe përgjegjësia e poetit në jetën bashkëkohore.

Krijimtaria juaj i përket një periudhe të gjatë kohore. Çka mund të na thoni për fillimet tuaja dhe atë çka kultivoni sot?

Në fakt, poezinë e kam zbuluar relativisht vonë në jetën time. Isha 28 vjeçe kur shkrova për herë të parë një poezi dhe deri atëherë nuk e kisha menduar se mund të kisha prirje apo talent për të shkruar. Madje, gjatë viteve të shkollës, prirja ime më e fortë ishte matematika. Ndoshta pikërisht për këtë arsye edhe unë vetë u befasova kur zbulova një anë tjetër të vetes, shumë më të ndjeshme dhe krijuese.

Ajo poezi e parë hapi një derë që më pas nuk u mbyll më. Fillova të kuptoj se përmes vargut mund të shprehja ndjenja, përjetime dhe mendime që ndonjëherë fjala e zakonshme nuk arrinte t’i përcillte.

Me kalimin e viteve është pjekur edhe krijimtaria ime. Nga përjetimet personale kam kaluar gjithnjë e më shumë te temat njerëzore e shoqërore: gruaja, dashuria, familja, mërgimi, liria, padrejtësia, paqja dhe shpresa. Nëse dikur poezia ishte një zbulim i papritur për mua, sot ajo është bërë një pjesë e pandashme e identitetit tim.

Nga e merrni frymëzimin për poezinë tuaj? Çfarë është tema apo subjekti në to?

Frymëzimin e marr nga vetë jeta.

Nga ajo që kam jetuar,

nga njerëzit që takoj,

nga një histori që dëgjoj,

nga një padrejtësi që më prek,

por edhe nga dashuria, familja, natyra, mërgimi dhe

çastet e vogla që ndonjëherë mbartin emocione të mëdha.

Në poezinë time gruaja zë një vend të veçantë. Më frymëzon forca e saj për t’u ringritur, për të dashur dhe për të vazhduar përpara.

Nuk e kërkoj me çdo kusht një temë për të shkruar. Zakonisht është tema ajo që më gjen mua. Duhet të më prekë diçka fort që të lindë një poezi. Kur një ndjenjë nuk më lë të qetë, atëherë e kuptoj se ajo kërkon të bëhet varg.

Krijimtaria juaj ka kaluar tashmë edhe në gjuhë të tjera. Çfarë ju shtyu drejt përkthimit të poezisë suaj?

Dy vëllimet e mia të fundit, “Grua – Zemra që S’Pushon” dhe “Zemra e një Gruaje”, janë përkthyer në anglisht dhe suedisht. Aktualisht jam duke punuar që krijimtaria ime të vijë së shpejti edhe në gjuhën norvegjeze dhe polake.

Për mua, përkthimi është një urë që e çon poezinë përtej kufijve të gjuhës dhe vendit ku ajo ka lindur. Duke jetuar në mërgim, kam kuptuar edhe më shumë se ndjenjat njerëzore nuk kanë kombësi. Dashuria, dhimbja, shpresa, liria apo forca e një gruaje kuptohen në çdo gjuhë.

Dëshira ime është që poezia ime të mos mbetet vetëm brenda kufijve të gjuhës shqipe, por të ketë mundësinë të takohet me lexues të kulturave të ndryshme. Përkthimi, për mua, nuk është vetëm kalimi i fjalës nga një gjuhë në tjetrën; është udhëtimi i një ndjenje nga një shpirt te një tjetër.

Çka ka botuar deri më tani Erinda dhe çka mund të presë lexuesi prej jush në të ardhmen?

Deri më sot kam botuar shtatë vëllime poetike. Dy më të fundit, “Grua – Zemra që S’Pushon” dhe “Zemra e një Gruaje”, kanë arritur te lexuesi edhe në gjuhën angleze dhe suedeze.

Por krijimtaria ime nuk është ndalur te poezia. Prej disa vitesh jam duke punuar me romanin tim, një projekt që kërkon kohë, përkushtim dhe pjekuri. Paralelisht, gjatë viteve kam shkruar vazhdimisht edhe vjersha për fëmijë, të cilat deri më sot nuk i kam botuar si një vëllim më vete.

Shpresoj që brenda vitit të mund t’i sjell lexuesit si romanin, ashtu edhe vëllimin me vjersha për fëmijë. Nuk është gjithmonë e lehtë ta ndërthurësh krijimtarinë me jetën dhe punën fizike në emigrim, por për mua të shkruarit nuk është thjesht një angazhim që kërkon kohë; është një nevojë e shpirtit. Prandaj, edhe mes lodhjes së përditshme, përpiqem gjithmonë të gjej një copëz kohe për fjalën.

Kur kemi të bëjmë me poezinë, çfarë është ajo që lë gjurmë tek ju dhe ju shtyn të merreni me të?

Tek unë lë gjurmë poezia që ka shpirt dhe vërtetësi. Më tërheq fjala që lind nga një ndjenjë e sinqertë dhe arrin të prekë një tjetër shpirt. Për mua, aty fillon dhe aty jeton poezia.

Si e kalon një ditë pune në mërgim Erinda?

Jeta në mërgim më ka mësuar të mos i druhem asnjë pune të ndershme. Për dy vite kam punuar si pastruese, më pas për nëntë muaj si shitëse, ndërsa prej pak kohësh punoj si kuzhiniere. Sot kam kushte shumë të mira në punë dhe ndihem e vlerësuar në atë që bëj.

Edhe pse dita është e ngarkuar, përpiqem të mos e lë pas dore pasionin tim. Kam hapësirën time në punë dhe, gjatë pushimeve të vogla, shpesh gjej disa minuta për të shkruar një varg, një mendim apo një ide. Kështu, mes punës dhe përditshmërisë së emigrimit, përpiqem të ruaj gjithmonë një copëz kohe për Erindën poete.

Si është Erinda nga natyra?

Jam natyrë e qetë, e ndjeshme dhe shumë e shoqërueshme. Më pëlqen natyra, lulet dhe njerëzit pozitivë. E çmoj shumë miqësinë dhe jam gjithmonë e gatshme të bëj më të mirën për njerëzit që kam pranë. Besoj se energjia e mirë që u japim të tjerëve, në një mënyrë apo tjetër, na rikthehet.

Ju jeni një poete shumë e talentuar, si e ndieni veten në mërgim?

Nuk më takon mua ta quaj veten të talentuar; këtë ia lë lexuesit ta vlerësojë. Unë besoj shumë më tepër te puna dhe këmbëngulja. Për mua, talenti mund të jetë vetëm 2%; pjesa tjetër është punë, përkushtim dhe dëshirë për t’u përmirësuar çdo ditë.

Në mërgim e ndiej edhe më shumë këtë. Asgjë nuk të dhurohet, por çdo hap fitohet me punë. Edhe krijimtarinë time e shoh në të njëjtën mënyrë: si një rrugë ku kam ende shumë për të mësuar.

Nëse do të kishit mundësinë të jepnit ndihmesën tuaj në realitetin që jetojmë ne shqiptarët, ku mendoni konkretisht se duhet ndryshuar diçka?

Për mua, baza e një shoqërie të shëndoshë është familja, ndërsa një familje e fortë ka nevojë edhe për vlera shpirtërore. Personalisht besoj te Zoti dhe mendoj se shoqëria jonë është larguar disi nga ajo lidhje e shenjtë me Krijuesin.

E shoh shoqërinë shqipëtare si shoqëri pa Zot. Do të doja më shumë afrim drejt krijuesit.

Do të dëshiroja të shihja më shumë fëmijë, të rinj dhe familje të ndërtuara mbi dashurinë, dhe përgjegjësinë para Zotit.

Besoj se një shoqëri është më e shëndetshme kur mban të lidhur mardhënien me Zotin. Respekton disa regulla prej frikës së të keqes.

Shoqërisë shqiptare i mungojnë shumë gjëra përveç besimit dhe Respektit për Zotin , në drejtimin e dhunës në familje do të doja të shtoja institucione mbëstetëse për Gruan . Është në planet e mia dhe shpresoj të jap kontribut në këtë fushë.

Nëse letërsia apo poezia nuk do të ishte e preferuara juaj, në çfarë fushe do ta gjente veten Erinda?

Besoj se do ta gjeja veten te piktura. Më ka pëlqyer që në fëmijëri dhe gjithmonë kam ndier një afërsi të veçantë me ngjyrat. Kam gjithashtu një dashuri të madhe për muzikën dhe instrumentet. Nëse nuk do të shkruaja me fjalë, ndoshta do të përpiqesha të shprehja atë që ndiej përmes ngjyrave ose tingujve.

Na flisni pak për fillimet e karrierës suaj. Kur keni filluar të merreni me poezinë dhe pse pikërisht poezia?

Siç e përmenda, kam filluar të shkruaj në moshën 28-vjeçare. Por pyetjes “Pse poezia?” ndoshta i jam përgjigjur më së miri vetë në një nga poezitë e mia të para:

“Pse u bëra poeteshë?

Sepse për të më dëgjuar nuk po gjeja veshë.

Dhimbjen kur e shkruaj,

më duket sikur e zbraz një peshë.”

Për mua, dhimbja e njeriut është si një ajsberg: të tjerët arrijnë të shohin vetëm një pjesë të vogël të tij, ndërsa peshën më të madhe secili e mban të fshehur brenda vetes. Unë gjeta poezinë si një mënyrë për ta nxjerrë atë peshë në dritë dhe për ta lehtësuar shpirtin. Ndoshta pikërisht për këtë zgjodha poezinë ose, më saktë, poezia më zgjodhi mua.

A kujtoni ndonjë kohë kur mendoni se keni dështuar në këtë fushë?

Nuk mendoj se kam dështuar në poezi, prej saj vetëm kam fituar: jam pasuruar shpirtërisht, jam fisnikëruar, jam rritur si njeri.

Sigurisht, kur lexoj poezi të bukura dhe  poetë të mëdhenj, ndonjëherë më duket vetja e vogël. Por jo aq e vogël sa të heq dorë; përkundrazi, aq sa të kuptoj se kam ende shumë për të mësuar, për të punuar dhe për t’u përmirësuar.

Besoj se poezia nuk është një garë ku njëri duhet të zërë vendin e tjetrit.

Çdo poet ka zërin, ndjeshmërinë dhe mënyrën e vet unike të të shkruarit.

Në art askush nuk është i tepërt, për sa kohë ka diçka të sinqertë për të thënë.

Sa e keni pas të vështirë dhe sfiduese të jeni këtu ku jeni sot?

Sa e keni pasur të vështirë dhe sfiduese të jeni këtu ku jeni sot?

Vështirësinë e parë e kam pasur me mosbesimin tek vetja. Kur fillova të shkruaja, nuk e dija nëse ajo që krijoja do të kishte vlerë edhe për të tjerët. Por kur nisa t’i publikoja poezitë dhe pashë se lexuesi i mirëpriti, kjo më dha kurajë të mos ndalesha.

Një tjetër sfidë është ana ekonomike. Shpesh autori shqiptar duhet ta përballojë privatisht botimin, promovimin dhe rrugën e librit deri te lexuesi. Mendoj se na mungon edhe një rrjet më i gjerë dhe më i organizuar që libri dhe autorët e rinj të kenë më shumë mundësi të njihen e të afirmohen.

Do të dëshiroja të kishte më shumë struktura gjithëpërfshirëse që t’i bashkonin autorët dhe t’u krijonin hapësira. Sot shumë prej nesh përpiqemi ta bëjmë këtë përmes shoqatave, grupeve letrare dhe miqësive krijuese. Megjithatë, çdo vështirësi më ka mësuar se në këtë rrugë duhet shumë punë, durim dhe këmbëngulje.

Përveç artit të të shkruarit, si e kaloni kohën e lirë?

Të them të drejtën, koha ime e lirë është e kufizuar. Jam nënë e dy fëmijëve, punoj dhe pas pune më duhet të ndjek edhe aktivitetet dhe nevojat e tyre. Dita ime ndahet mes punës, familjes, shtëpisë, përgjegjësive financiare dhe shkrimit.

Përpiqem të jem një nënë e pranishme, një amvisë e kujdesshme dhe njëkohësisht të mos e humbas Erindën që shkruan dhe ëndërron. Ndoshta koha ime e lirë nuk matet me orë; janë ato çaste të vogla që arrij t’i ruaj për familjen, për veten dhe për një varg të ri.

Çka ju bën të lumtur dhe çka ju mundon më së shumti?

Lumturinë nuk e kërkoj te gjërat e mëdha. Më bën të lumtur mirëqenia e fëmijëve të mi, qetësia e tyre dhe fakti që kam arritur, me punën dhe forcat e mia, të ndërtoj një jetë të pavarur. Kur në fund të ditës kam një çati mbi kokë, një jastëk ku të mbështes kokën dhe shoh shtëpinë time të mbushur me libra, lule dhe fëmijë që qeshin, mendoj se jam shumë e pasur.

Ndërsa më mundon dhimbja njerëzore, sidomos kur prek fëmijët, familjen dhe njerëzit që nuk kanë mundësi ta ndryshojnë lehtë realitetin e tyre. Ndoshta për këtë arsye kam mësuar ta çmoj kaq shumë atë që dikur mund të dukej e zakonshme: paqen brenda shtëpisë. Për mua, kjo është një nga format më të mëdha të lumturisë.

Po të kishit mundësinë të zgjidhnit, ku do të jetonit?

I adhuroj udhëtimet dhe udhëtoj sa herë që kam mundësi. Kam një dëshirë të madhe ta shoh botën, të njoh vende, njerëz dhe kultura të ndryshme.

Por të udhëtosh është një gjë, ndërsa të gjesh vendin ku ndihesh në shtëpi është diçka tjetër.

Nga të gjitha vendet, Norvegjia është vendi ku jam ndier më e sigurt dhe ku kam gjetur qetësinë time. E dua natyrën, mënyrën e jetesës dhe ndjesinë e sigurisë që më jep ky vend. Ndonjëherë më duket sikur Norvegjia ishte krijuar edhe për një natyrë si e imja.

Ndihem me fat që sot shtëpia ime është këtu.

Botën dua ta shoh të gjithën, por në Norvegji dua gjithmonë të kem vendin ku kthehem.

Mësova me keqardhje ndarjen nga jeta të gruas së madhe dardane Flora Brovina, mjeke, poete, veprimtare e shquar për të drejtat e njeriut, veçanërisht e njohur për angazhimin e saj në mbrojtjen e të drejtave të grave dhe fëmijëve në Kosovë. Nga i gjithë populli i Kosovës, është i njohur kontributi i saj në ndihmë të viktimave të dhunës seksuale dhe si mbrojtëse e luftëtare e të drejtave të njeriut. Gjithnjë luftëtare e vendosur e vijës së parë, gjithnjë e papajtueshme me të keqen, kurdoherë e shquar si një intelektuale, grua e emancipuar dhe e angazhuar për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës sonë të shtrenjtë.

Vendlindja e Flora Brovinës është Skënderaj, me të cilën ajo u krenua gjatë gjithë jetës. Flora u rrit në Prishtinë, ku kreu shkollën fillore dhe të mesme. Ëndrra e saj për t`i shërbyer sa më mirë njerëzve ishte të bëhej mjeke. Dhe, u bë, madje e specializuar në pediatri në Spitalin e Përgjithshëm të Prishtinës. Por Flora Brovina s`ishte vetëm një profesioniste e talentuar, ajo kishte zemrën dhe shpirtin e rrallë, edhe kur u qëndronte pranë pacientëve profesionalisht dhe shpirtërisht, por edhe kur përjetonte thellë vuajtjet e dhembjet e tyre.

Emri “Flora” ka kuptimin “lule”, ndërkohë që të gjithë pohojmë se ajo ishte lule e rrallë nga zemra dhe shpirti dhe mbeti gjer në fund një lule e bukur e jetës. Shpirti i Florës ishte human dhe poetik, ajo krijonte poezi të frymëzuara që mbeten thellë në kujtesën e lexuesve, ajo botoi disa vëllime poetike që lexuesi i ka vlerësuar për vlerat artistike dhe mesazhet që ato përcjellin. Janë ndër më të njohurat vëllimet poetike: “Përflakje e Stuhi”, “Bima ime e kuqe” dhe “Udhëkryqi”, ku poetesha ka trajtuar me fuqinë e shpirtit të saj temën e lirisë, të identitetit, të dashurisë për bashkëkombësit që u masakruan, u dhunuan dhe u vranë nga regjimi egër serb.

Flora BROVINA

Shtator 1949 – Shtator 2026

Mjeke, poete, veprimtare e shquar për të drejtat e njeriut

Gjatë periudhës së luftës në Kosovë, Flora Brovina ishte një nga figurat kryesore në organizimin e ndihmës për ushtarët e UÇK-së, shëruese e plagëve të tyre, mbrojtëse e viktimave dhe të të drejtave njerëzore. Në vitin 1999, gjatë periudhës së bombardimeve të NATO-s, Brovina u arrestua nga autoritetet serbe dhe u dënua me 12 vjet burg për “aktivitet terrorist”. Burgosja nuk e theu karakterin dhe personalitetin e saj, ajo qëndroi e palëkundur dhe gjithnjë denoncuese ndaj të keqes së zezë që terrorizonte pareshtur popullin e pafajshëm të Kosovës. Flora Brovina manifestoi një dashuri të madhe për Kosovën dhe bashkëkombësit e saj, këtë e tregoi edhe në orët e panumërta kur e merrnin në pyetje kërcënuese, por edhe gjatë gjykimit dhe burgosjes së saj nga regjimi serb.

Doli nga burgu më 1 nëntor 2000, pas ndërhyrjes ndërkombëtare dhe pas largimit të forcave serbe nga Kosova. Flora Brovina u bë anëtare e Këshillit Drejtues të Partisë Demokratike në Kosovë (PDK) në qershor 2002 dhe e kryesisë së partisë në tetor 2006. Dr. Brovina themeloi dhe drejtoi Qendrën për Mbrojtjen e Grave dhe Fëmijëve në Prishtinë, e cila ofronte ndihmë mjekësore dhe psikologjike për viktimat e dhunës seksuale dhe të të drejtave të njeriut, ndërkohë që ajo ndikoi te shumë nga gratë e dhunuara, që ato të kishin kurajën dhe guximin të ngriheshin dhe të denonconin dhunën dhe barbarinë ndaj tyre.

Flora Brovina u rizgjodh në Kuvendin e Kosovës në zgjedhjet e përgjithshme të 2004, 2007 dhe 2010 dhe nga të gjithë njihej për shpirtin e saj të madh, për vendosmërinë dhe papajtueshmërinë me të keqen, ajo e meritonte vlerësimin si një zonjë e “hekurt” për këmbënguljen e saj për t`i shkuar gjer në fund të drejtës dhe të vërtetës. Gjithnjë e palodhur dhe vazhdimisht aktive në promovimin e të drejtave të grave dhe të fëmijëve, si dhe në proceset e shtet-ndërtimit në Kosovë. Emri i Flora Brovinës do të jetë vazhdimisht i pandarë nga historia e atdheut të saj. Ajo ishte dhe një gazetare e njohur e gazetës “Rilindja”, në artikujt e saj Brovina shprehte mendimet e saj të guximshme dhe origjinale, kritikonte të keqen, nxiste te njeriu rrugën drejt drejtë dritës dhe përparimit, drejt çlirimit dhe pavarësisë së Kosovës së saj të dashur. Krijimtaria në prozë dhe ajo poetike e Flora Brovinës dallohej nga mesazhet e forta, poezitë e saj i shërbejnë jetës dhe të ardhmes, në ato poezi ka zjarr, ka energji, aty, shpirti poeteshës kërkon humanizëm dhe dashuri, mirësi, vlera njerëzore dhe liri. I ndjen dhe i kupton këto vlera edhe sikur vetëm të lexosh veprën e saj “Stinë Jargavanësh”, apo poezitë e saj frymëzuese për jetën, për të drejtat dhe liritë e njeriut, për luftën ndaj së keqes dhe afirmimit të së mirës, progresive. Flora nuk e ndau librin nga dora, te letërsia dhe te poezia ajo gjeti nxitësin e shpirtit të saj të zjarrtë dhe human. Flora i donte dhe i respektonte njerëzit, edhe të familjes dhe shoqërinë, por edhe ata që nuk i njihte personalisht, sepse shpirti i saj ishte thellësisht human. Veçonte gjyshen e saj, e cila me jetën që kishte kaluar, ishte një histori e tërë, ajo kishte kaluar të gjitha etapat e rënda të popullit të Kosovës, pavarësisht modestisë ajo grua ishte një luftëtare e heshtur, Flora asaj deshi t`i ngjante ndaj dhe e donte dhe e nderonte gjyshen e saj, që e pati shembull në jetë dhe në tërë veprimtarinë e saj.

Historia e Flora Brovinës është historia e një gruaje intelektuale që përjetoi edhe mbi vete dhunën dhe terrorizmin serb, ajo u rrit në një familje të goditur nga burgosjet politike, por që e shndërroi atë përvojë në forcë, besim dhe optimizëm, se një ditë gjaku i derdhur do të sillte lirinë e ëndërruar.

Flora Brovina mbeti gjer në fund një mjeke e njohur dhe me angazhime të mëdha dhe përkushtim ndaj profesionit, mbeti një poete e talentuar dhe dritë përhapëse, një mbrojtëse e fëmijëve, dhe nga veprimtare e palodhur për të drejtat e njeriut.

Ndjej një boshllëk të madh shpirtëror për largimin e saj nga jeta, jo vetëm se do na mungojë një shoqe dhe kolege e rrallë, por mbi të gjitha një grua me shpirt dhe zemër të madhe, një grua atdhetare, një poete dhe veprimtare, një nënë shembullore, që i dha jetë dhe dritë madhështisë së popullit të Kosovës.

Gjatë jetës sime në Kosovë, por dhe në vitet si emigrante në Norvegji, kam jetuar vazhdimisht me frymën dhe përkushtimin e Flora Brovinës, ndërkohë që do të ndjek idealin e saj atdhetar dhe human në shërbim të popullit tonë. Shembullin e Florës e ndoqën shumë vajza dhe gra luftëtare të UÇK-së, të cilat sikurse edhe Flora u treguan vazhdimisht guximtare e sypatrembura.

Flora Brovina mbeti gjer në fund të jetës një grua trimëreshë, një heroinë e vërtetë, të cilën nuk do ta harrojmë kurrë. Siç shkruan poeti, prozatori, dijetari dhe drejtuesi i Fjalës së lirë në Londër, Fatmir Terziu, “Flora është nga ata njerëz që duhet t`i kërkojmë në dritën që kanë lënë.” Dhe drita që ajo la pas është e madhe, sepse vet Flora Brovina ishte një grua dritë përhapëse.

Gratë heroina, si Flora Brovina nuk vdesin, ato dhe vepra e tyre jetojnë ndër breza dhe kurdoherë lënë gjurmë të ndritshme.

Tashmë ajo i është bashkuar dëshmorëve të atdheut, që u sakrifikuan për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës, ajo ndrit si një yll i zjarrtë në qiellin e madh të lirisë.

Kurdoherë do t`i jemi mirënjohës asaj gruaje të rrallë, humane, poete dhe mbrojtëse e të drejtave dhe lirive të njeriut!

Ngushëllime familjes!

E paharruar vepra e saj e ndritshme!

Në rrjetet sociale dhe në media po qarkullon një video, ku pretendohet se kryeministri Edi Rama ka pasur një përplasje dhe debat me një emigrant shqiptar, teksa po zbrisnin nga avioni në Napoli të Italisë.

Videoja e publikuar nga JOQ, është shpërndarë edhe nga eksponentë të Partisë Demokratike.

Sekretari i Përgjithshëm i PD, Flamur Noka teksa publikon videon thotë se “Rama ka sulmuar me thonj emigrantin shqiptar, pasi ky i fundit i ka thënë kreut të qeverisë ‘mos u kthe në Shqipëri’.

Krahas videos, Noka shkruan duke iu drejtuar socialistëve: “Shikoni kë keni kryeministër! Se i yni s’ka qenë kurrë”.

Ndërkohë nga pamjet në video shihet kreu i qeverisë me një të ri teksa diskutojnë në shkallët e avionit. Ndërsa pasi zbresin, i riu futet direkt në makinën e policisë italiane në Napoli. Panorama

Nga mesha për shpirtin e JFK-së tek dënimi me vdekje: Historia tronditëse e Kardinal Troshanit

Kardinal Ernest Troshani ateher nje prift shum i ri u arrestua nga komunistët në Shqipëri naten e Krishtlindjeve të vitit 1963, vetem sepse kishte mbajtur një meshë përkujtimore për shpirtin e Presidentit të vrarë amerikan, John F. Kennedy.

Fillimisht i dënuar me vdekje dhe pasi kaloi 18 vite në burg e shume te tjere ne internim, sot ai është 98 vjeç.

U emërua kardinal nga Papa Françesku në vitin 2016. Ai eshte një njeri me plot energji që udheton nga nje shtet ne tjetrin dhe tani edhe pertej oqeanit.

Keto dite ndodhej ne USA per kremtimin e festes se Shën Nene Terezes dhe 250 vjetorin e pamvarsise se Amerikes.

Ai ishte në New-Jork për të mbajtur një meshë për komunitetin shqiptar, ndërsa kete fundjave ishte ne Virxhinia për një tjeter meshë dhe perseri javen tjeter udheton per ne Londer per nje tjeter celebrim me komunitetin shqiptar atje.

Ne meshen ne Virginia ishin te ftuar nga organizatoret edhe pjestar te familjes Kennedy fakt per te cilin ai u denua me burgim. Ne omelin e tij te pasur me devocion ndaj Shën Maris ai predikoj mbi moralin e familjes mbajtjen e larg veset imorale qe shkojn kundra fese dhe familjes. Ai tha se Zoti ka krijuar gjithsine, boten dhe esht kujdesur per cdo detaj te krijimit te jetes tone dhe shpesh ne jemi te verber e nuk i shohim keto dhurata por jemi te nxitur nga te mirat materiale qe bota e jeta e perdishme na shfaq e tundon.

Mbas meshes nuk mungoi edhe nje lutje e vecante ekzorcizem per te pranishmit.

Kardinal Troshani  i permendur e i njohur per disa mrekulli qe kanë ndodh nga lutjet e tij por qe ai i heshtur nuk i permend, vihej re prania  njerzve qe prisnin mbas meshes qe ai te bente nje lutje te vecante per to.

Mbas kremtimit te meshes ishte pergatitur me kujdes nga organizatoret nje koktej i pasur me guzhine tradicionale shqiptare e muzike ku Kardinal Troshani kishte mundesine te takohej e te bashkebisedonte me organizatoret e eventit dhe shume personalitete shqiptare ne mergim qe jetojne rreth zones se Washington DC, ketu do te vecoja nje takim te ngrohte me juristin profesor, Dr. Zef Brozi dhe familjen e tij si ish kryetar i Gjykates se Larte ne shqiperi ne vitet 90-95 dhe me familjen e Dr. Gjon Bucaj is ish kryetar i Vatres per shume vite, keto te fundit i dhuruan Kardinalit edhe librin e Dr. Bucaj “Vatra ne kapercyell te shekujve” i pasur me foto dhe dorshkrime dokumenta te Vatres nder vite, kardinali shfaqi kuriozitet dhe diskutuan mbi nje foto te vecante ne liber ku shfaqen te gjithe kreret e besimeve fetare ne diaspore te mbledhur me rastin e 100 vjetorit te themelimit te Vatres.

Kardinal Troshani si gjithmone ishte entuziast dhe energjik per takimin e tij te rradhes me diasporen ne Londer.

Shkrimi dhe fotot nga M. Pici

Për më shumë se 5 orë, Tirana është kthyer në arenën e një proteste të fuqishme, me qindra qytetarë dhe pjesëtarë të Diasporës që janë mbledhur përpara Kryeministrisë.

Protestuesit kanë “pushtuar” rrugët përreth godinës së Kryeministrisë por edhe disa segmente të kryeqytetit, ndërsa thirrjet dhe pankartat kundër kryeministrit Edi Rama dhe qeverisë së tij kanë shoqëruar protestën gjatë gjithë mbrëmjes.

Tubimi, i nisur prej orës 19:00, ka sjellë bllokime të qarkullimit në disa prej akseve kryesore të kryeqytetit. Prania e madhe e protestuesve ka krijuar një situatë të pazakontë përreth Kryeministrisë, ku tanimë protestohet prej plot 105 ditësh.

Një pjesë e rëndësishme e protestës është pjesëmarrja e qytetarëve që jetojnë jashtë Shqipërisë, të cilët janë kthyer në Tiranë për t’iu bashkuar revoltës. Mesazhi i tyre është i qartë, kërkojnë ndryshim dhe një reagim më të fortë politik ndaj situatës në vend.

Kërkesa kryesore e revoltës mbetet dorëheqja e panegociueshme e kryeministrit Edi Rama. gsh

Protestuesit kanë marshuar dhe janë ndaluar përpara ambasadës së Malit të Zi në Tiranë.

Ata bënë thirrje të fuqishme si “Diaspora në shtëpi, pse ndalohen në kufi”, “Diaspora është me ne”, “UÇK” etj.

Kjo lëvizje e protestuesve vjen pasi në shtetin malazez, pranë Nikshiçit është ndaluar nga autoritetet e Malit të Zi një autokolonë me përfaqësues të diasporës, që janë nisur për të ardhur në protestën e Tiranës gjatë ditës së nesërme.

Më tej, protestuesit kanë kënduar këngë patriotike shqiptare, duke bërë thirrje që të lejohet diaspora të jetë e pranishme në protestën e madhe të së shtunës. gsh

Në mbarë botën dhe në Shtetet e Bashkuara të Amerikës përkujtohen sot viktimat e sulmeve terroriste të 11 Shtatorit 2001. Në mesin e mijëra njerëzve që humbën jetën në atë tragjedi ishin edhe tre shqiptarë: Simon Dedvukaj, Mon Gjonbalaj dhe Rrok Camaj. Pas 25 vitesh, historitë e tyre vazhdojnë të jenë pjesë e kujtesës së familjeve të tyre, komunitetit shqiptar dhe vetë Memorialit të 11 Shtatorit në New York.

Më 11 shtator 2001, terroristët e Al-Kaedës rrëmbyen katër aeroplanë pasagjerësh. Dy prej tyre u përplasën me Kullat Binjake të Qendrës Botërore të Tregtisë në New York, një tjetër goditi Pentagonin në Washington, ndërsa avioni i katërt u rrëzua në një fushë në Pensilvani.

Në mesin e viktimave ishin qytetarë të më shumë se 70 shteteve të botës.

Mes tyre ishin edhe tre shqiptarë që punonin në Qendrën Botërore të Tregtisë: Simon Dedvukaj, Mon Gjonbalaj dhe Rrok Camaj.

Familjarët e tyre vazhdojnë t’i përkujtojnë çdo vit, ndërsa emrat e tyre janë pjesë e memorialit kushtuar viktimave të sulmeve.

Simon Dedvukaj, 26-vjeçari që ishte krenar për rrënjët shqiptare

Simon Marash Dedvukaj ishte vetëm 26 vjeç dhe më i riu nga tre shqiptarët që humbën jetën në Manhattan.

I lindur dhe i rritur në Bronx, Simon ishte shumë i lidhur me prejardhjen e tij shqiptare. Sipas kujtimeve të familjes, që në moshë të re ai interesohej për historinë dhe traditat shqiptare dhe ishte personi të cilit vëllezërit e motrat i drejtoheshin kur kishin pyetje për historinë e familjes.

Ai ishte i martuar me Elizabetën dhe çifti do të festonte përvjetorin e parë të martesës në tetor 2001.

Simon punonte në ABM Industries dhe ishte përgjegjës për mbikëqyrjen e punëtorëve të mirëmbajtjes në Qendrën Botërore të Tregtisë.

Më 11 shtator 2001, ai ndodhej në Kullën e Veriut.

Sot, një pjesë e kujtesës së tij ruhet edhe në Muzeun e 11 Shtatorit. Në koleksionin e muzeut ndodhet një brez tradicional shqiptar që i përkiste Simonit, ndërsa familja ka dhuruar edhe sende të tjera personale të tij.

Në New York është krijuar gjithashtu “Simon M. Dedvukaj Foundation”, që synon edukimin dhe orientimin e brezave të rinj për të bërë zgjedhje të duhura në jetë dhe për t’i shërbyer jo vetëm vetes dhe familjeve, por edhe komunitetit ku jetojnë.

Mon Gjonbalaj, shqiptari që e konsideronte Kullën Binjake shtëpinë e tij të dytë

Mon Gjonbalaj, shqiptar nga Kosova, kishte punuar për rreth 30 vjet në Qendrën Botërore të Tregtisë.

Ai punonte për ABM Janitorial Industries dhe ishte pjesë e stafit të mirëmbajtjes së Kullës Jugore.

Gjonbalaj ishte shumë i lidhur me vendin e tij të punës. Sipas familjarëve, ai shpesh mbërrinte rreth një orë para fillimit të punës për të pirë kafe dhe për të biseduar me kolegët.

Edhe pse i ishte afruar moshës së pensionimit, ai nuk dëshironte të largohej nga puna. Familjarët kanë treguar se Gjonbalaj e konsideronte ndërtesën si “shtëpinë e tij të dytë”.

Mëngjesin e 11 shtatorit, ai ndodhej në katin e 86-të të Kullës Jugore kur avioni i rrëmbyer goditi ndërtesën.

Gjonbalaj arriti të telefononte familjen e tij. Në telefon ai u tregoi të afërmve se ishte i bllokuar dhe u dha një mesazh që familja e tij ta mbante mend përgjithmonë: të qëndronin të fortë dhe ta mbanin familjen të bashkuar.

Sot, kujtimi i tij ruhet edhe në Muzeun e 11 Shtatorit.

Në vitin 2016, djali i tij Sal i dhuroi muzeut uniformën që Mon Gjonbalaj kishte veshur në punë më 10 shtator 2001, një ditë para sulmeve. Uniforma është ekspozuar në kuadër të koleksionit përkujtimor të muzeut.

Kolegët e tij e kishin quajtur me shaka “Jambalaya”, për shkak të vështirësisë që kishin për të shqiptuar mbiemrin e tij shqiptar.

Rrok Camaj, shqiptari që punonte në lartësi ekstreme

Rrok Camaj, shqiptar nga Malësia e Madhe, kishte një nga punët më të rrezikshme në Qendrën Botërore të Tregtisë.

Ai punonte si pastrues i xhamave në pjesën e jashtme të ndërtesave dhe ngjitej në lartësi ekstreme për të pastruar dritaret e Kullave Binjake.

Sipas të dhënave të publikuara në nekrologjinë e tij, disa herë në vit ai punonte në lartësinë e katit të 107-të, duke përdorur pajisje speciale për të pastruar pjesët e ndërtesës që nuk mund të arriheshin nga sistemi automatik.

Familjarët e përshkruanin si një njeri që nuk kishte frikë nga lartësitë dhe që e donte shumë punën e tij.

Rrok Camaj ishte kthyer në Shtetet e Bashkuara vetëm një ditë para sulmeve, më 10 shtator, pas një udhëtimi në Mal të Zi.

Mëngjesin e 11 shtatorit ai ndodhej në Kullën Jugore.

Pas goditjes së avionit, Camaj arriti të kontaktonte familjen. Në telefon ai kërkoi që të mos kishte panik dhe u përpoq t’i qetësonte të afërmit.

Pak më vonë, në orën 09:59, Kulla Jugore u shemb.

Rrok Camaj ishte 60 vjeç.

Kujtimi i tre shqiptarëve vazhdon të jetojë

Historitë e tre shqiptarëve nuk janë harruar.

Familjet e tyre kanë vazhduar ndër vite të vizitojnë memorialet dhe të ruajnë kujtimet personale të njerëzve të tyre të dashur.

Në rastin e Simon Dedvukajt dhe Mon Gjonbalajt, kujtime dhe sende personale të tyre janë bërë pjesë e koleksioneve të Muzeut të 11 Shtatorit, duke bërë që historitë e tyre të tregohen edhe për brezat e ardhshëm.

Kujtimi i Rrok Camajt është ruajtur po ashtu përmes dëshmive të familjes dhe miqve, të cilët ndër vite kanë lënë mesazhe përkujtimore në nderim të tij.

Tre shqiptarët mbeten pjesë e historisë së komunitetit shqiptar në Shtetet e Bashkuara, por edhe pjesë e kujtesës së përbashkët të mijëra viktimave të 11 Shtatorit.

Tragjedia që ndryshoi botën

Sulmet e 11 Shtatorit 2001 morën jetën e rreth 3 mijë njerëzve dhe ndryshuan përgjithmonë Shtetet e Bashkuara dhe mënyrën se si bota përballej me terrorizmin.

Dy aeroplanët që u përplasën me Kullat Binjake shkaktuan shembjen e ndërtesave, ndërsa një tjetër goditi Pentagonin. Avioni i katërt u rrëzua në Pensilvani pasi pasagjerët dhe ekuipazhi tentuan të marrin kontrollin e tij.

Sot, 25 vjet pas asaj dite, në New York dhe në mbarë Shtetet e Bashkuara zhvillohen ceremonitë përkujtimore.

Në mesin e emrave që kujtohen janë edhe tre shqiptarët: Simon Dedvukaj, Mon Gjonbalaj dhe Rrok Camaj.

Ata humbën jetën në një prej tragjedive më të mëdha të historisë moderne, por historitë e tyre vazhdojnë të jetojnë përmes familjeve, komunitetit shqiptar dhe kujtesës së ruajtur në memorialin e 11 Shtatorit. gsh

Artisti Robert Aliaj u ka bërë thirrje shqiptarëve që jetojnë në Belgjikë të dalin në protestë para Parlamentit Evropian në Bruksel ditën e shtunë (12 shtator) në orën 18:00.

Me anë të një postimi në Facebook, Aliaj u kërkon shqiptarëve të diasporës të shprehin solidaritet me të rinjtë që po protestojnë në Shqipëri kundër korrupsionit, kapjes së shtetit dhe problematikave që lidhen me funksionimin e institucioneve demokratike.

“Ju, shqiptarët e Belgjikës, që dini çfarë do të thotë të jetosh në një shtet të së drejtës, që keni parë me sytë tuaj se si funksionon një demokraci reale, keni detyrimin moral të mos qëndroni indiferentë. Zëri juaj, solidariteti juaj, mbështetja juaj morale ndaj të rinjve që po protestojnë sot në Tiranë, në qytetet e tjera dhe në rrugët e Shqipërisë, është një akt i drejtpërdrejtë i ndërgjegjes tuaj dhe mbrojtjes së dinjitetit kombëtar”, thuhet në postimin e tij.

Robert Aliaj thekson se shqiptarët nuk kanë luksin të heshtin, por duhet të ngrihen dhe te protestojnë.

Ai u drejtohet veçanërisht shqiptarëve në Belgjikë, duke theksuar se përvoja e tyre në një shtet të së drejtës duhet t’i shtyjë të shprehin mbështetje për protestuesit në Shqipëri.

“Qëndroni krah të rinjve në emër të dinjitetit, në emër të së ardhmes, në emër të fëmijëve tuaj. Sot është dita për të qenë bashkë. Shqipëria demokratike nuk ndërtohet me heshtje. Ajo ndërtohet me kurajo dhe me solidaritet, gjuhën e zemrës”, thuhet ne postimin e tij.

Postimi i Robert Aliajt:

Ju lutem, shpërndajeni brenda mundesive tuaja kete anoncim. Nuk kam kerkuar asnjehere nje gje te tille per nevojat e mia personale.

Të shtunën, 12 SHTATOR ora 18:00 bashkohuni me ne tek PARLAMENTI EUROPIAN – PLACE LUXEMBOURG

Ndërsa një pjesë e madhe e shoqërisë shqiptare është ngritur në këmbë kundër korrupsionit, kapjes së shtetit, vjedhjeve masive dhe shkatërrimit sistematik të institucioneve demokratike, ne nuk kemi luksin e heshtjes. Kjo është kryengritje e ndërgjegjes së një populli që nuk pranon më të jetë peng i një sistemi që vjedh të ardhmen e fëmijëve tanë.

Ju, shqiptarët e Belgjikës, që dini çfarë do të thotë të jetosh në një shtet të së drejtës, që keni parë me sytë tuaj se si funksionon një demokraci reale, keni detyrimin moral të mos qëndroni indiferentë. Zëri juaj, solidariteti juaj, mbështetja juaj morale ndaj të rinjve që po protestojnë sot në Tiranë, në qytetet e tjera dhe në rrugët e Shqipërisë, është një akt i drejtpërdrejtë i ndërgjegjes tuaj dhe mbrojtjes së dinjitetit kombëtar.

Mbështetja e tyre është garancia e vetme e së ardhmes së brezit të ri, e së ardhmes së fëmijëve tanë dhe e ndërtimit të një Shqipërie demokratike, të lirë nga oligarkia, korrupsioni dhe frika.

Çdo postim, çdo deklaratë, çdo thirrje publike që ju bëni nga Brukseli, Antwerpeni, Genti apo Liège-i, është një goditje e drejtpërdrejtë ndaj sistemit që ka mbajtur Shqipërinë peng për 36 vjet.

Ngrihuni. Flisni. Mbeshtetini.

Qëndroni krah të rinjve në emër të dinjitetit, në emër të së ardhmes, në emër të fëmijëve tuaj.

Sot është dita për të qenë bashkë.

Shqipëria demokratike nuk ndërtohet me heshtje. Ajo ndërtohet me kurajo dhe me solidaritet, gjuhën e zemrës.

Rroftë Shqipëria e Lirë.

Panorama

Komuniteti shqiptar në Mbretërinë e Bashkuar ka zhvilluar dje një protestë kundër qeverisë së Edi Ramës, duke denoncuar korrupsionin galopant, kapjen e shtetit dhe politikat që kanë detyruar të rinjtë të braktisin vendin.

Me parulla kundër ekzekutivit dhe thirrje për çmontimin e sistemit korruptiv, shqiptarët e diasporës e bënë të qartë se zëri i tyre do të dëgjohet drejtpërdrejt në rrugët e kryeqytetit.

Protestuesit njoftuan nisjen e një autokolone të madhe automjetesh nga Anglia drejt Shqipërisë, me synim zbarkimin në Tiranë për t’iu bashkuar protestës masive të 12 shtatorit.

Ky marshim automobilistik që do të përshkojë Europën shihet si një mesazh i fortë se diaspora është e gatshme të sakrifikojë për t’iu kundërvënë qeverisjes aktuale. bw

Kreu i PD-së Sali Berisha në takimin e mbajtur me shqiptarët në Nju Xhersi dha një kushtrim për çlirimin e Shqipërisë nga narko-shtetit i drejtuar nga Edi Rama.

Berisha theksoi se shqiptarët anembanë, jo vetëm në Amerikë, por edhe në vende të Europës duhet të bashkohen që vendi të çlirohet nga pushteti i krimit dhe drogës.

Kryedemokrati mori rastet e Çyrbjes, Agasit dhe Belinda Balluku për të dëshmuar korrupsionin dhe krimin e pushtetit qeveritar dhe kryeministror të Ramës.

Berisha: Por miq, duhet të jemi të sinqertë se, këtu nuk kam ardhur vetëm për falënderime dhe festime, ndonëse mirënjohja ime ndaj jush dhe kombit amerikan është e përjetshme dhe e pakufishme.

Sot unë kam ardhur këtu me një thirrje të fortë për ju, por dhe çdo shqiptar tjetër në Kanada, në Itali, në Gjermani, në Greqi, në Spanjë dhe në çdo vend tjetër të Evropës dhe të botës.

Sot nga kjo platformë kam një thirrje për çdo shqiptar në Shqipëri dhe kudo që ndodhet dhe që po na ndjek në këtë takim, në media, në internet, kam një kushtrim për të gjithë shqiptarët.

Dita e sotme mund të jetë për ne një moment përmbushje dhe triumfi, por ne si shqiptarë kemi disa arsye shumë të forta që sot të mos jemi të përmbushur, të mos ndjehemi të përmbushur dhe triumfues. Jo dhe jo.

Sepse Shqipëria, dheu ynë i dashur, po rrokulliset ndoshta më shumë se kurrë në ekzistencën e saj. Në Shqipëri ekstremi i majtë që ka lindur nga krimi, ka sunduar me krimin, është shartuar, është shartuar me kartelet e drogës të cilat presidenti i Shteteve të Bashkuara me shumë të drejtë po i krahason me organizatat terroriste.

Duke sjellë kështu në jetë një monstër të rrezikshme që ushqehet me paratë e shqiptarëve ditë e natë, që lë spitalet pa ilaçe dhe mjeron të sëmurët shqiptarë, që ka rrënuar arsimin në një shkallë ekstreme, që ka shkatërruar drejtësinë dhe kontrollon atë, duke e bërë bashkë me dy-tre vite burg ata që kanë vjedhur miliona dhe pastaj i liron që të shijojnë paratë e tyre, siç ka ndodhur me Tahirin, Dakon, Beqajn, Çyrbjen, Bllakon e të tjerë, që janë liruar nga qelia dhe nuk u kanë kthyer shqiptarëve asnjë qindarkë të vjedhur.

Kjo monstër, duke iu referuar statistikave të Eurostatit, po kërcënon tani së fundi shqiptarët edhe me uri, me çmimet që rriten 5.2 herë më shumë të ushqimeve sesa në mesataren e Bashkimit Evropian, në qytetet që kanë kapur pagën mesatare.

Kjo monstër hibride midis ekstremit të majtë dhe karteleve të drogës është narkoshteti shqiptar, me në krye Edi Ramën, i cili po shpopullon Shqipërinë me ritme apokaliptike.

Ka zbrazur Shqipërinë me mbi 1 milion vetëm në zonën e Shengenit, sipas shifrave të Bashkimit Evropian. Ky narkoshtet antishqiptar është themeluar dhe drejtohet nga një individ i vetëm, që ka mbledhur të gjitha pushtetet në duart e tij, më shumë se diktatori i fundit, që sundon shqiptarët duke mos lejuar zgjedhje të lira, që ka shuar përfundimisht kufirin midis partisë dhe shtetit.

Ky monstër me emrin Edi Rama bllokon drejtësinë me 83 mandatet e krimit, siç patë në rastin e Lubi Ballukut, ku nuk u votua heqja e saj e imunitetit. Ky monstër me emrin Edi Rama kontrollon mediat kombëtare.

Dhe ky, në bashkërendim me padronin e tij në Beograd, Vuçiçin, është faktuar një armik i egër i interesit kombëtar, një armik i egër i Kosovës dhe i kombit shqiptar.

Miq, Edi Rama do të ishte kryeministri i parë në botë, Tirana do të ishte qeveria e parë në botë që do të vendoste sanksione ndaj qeverisë së Kosovës, ndaj Kosovës. Do të mbetet përjetë në shtyllën e turpit, akti i këtij tradhtari i cili nuk la përpjekje pa bërë për të plotësuar ambiciet serbe në Kosovë, për të shpërbërë Kosovën.

Por u dua të përshëndes përzemërsisht autoritetet e Kosovës të cilat qëndruan, të cilat qëndruan. Qëndruan me burrëri, me guxim, ndaj Vuçiçit dhe argatit të tij në Tiranë.

Dua të përshëndes sot para jush dhe në emër tuaj, ish-udhëheqësit politikë të Kosovës që vuajnë vitet të tëra në burg nga projektet e këtij atdhe-shkatërruesi, dhe t’u uroj nga zemra të marrin pafajësinë dhe të kthehen të lirë në tokën e tyre.

Miqtë e mi, nëse duam të shembim narkoshtetin antishqiptar, nëse duam të çlirojmë Shqipërinë nga kthetrat e ekstremit të majtë, askush nuk duhet të harrojë: Partia Socialiste është themeluar mbi krimin kombëtar dhe tradhtinë kombëtare, ka qeverisur me krimin kombëtar, vazhdon të qeverisë me krimin kundër shqiptarëve. sn