Drejt këtij titulli më çuan përgjigjet në një anketë të qindra qytetarëve.

Pyetja qe e thjeshtë: -Ç’emër i vendosni qeverisë?

Shumica, një emër: “Qeveri m…ti”.

E pas kësaj përfytyrova krejt ecurinë 13-14 vjeçare të Ramës 1, 2, 3, 4.

Serbes, i kuruar, i pasuruar, i qeshur, përbuzës, cinik, arrogant, grabitqar, mashtrues, hileqar, marifetçi.

Një mal me vese mbi kurriz. Si fasadë një buzëqeshje a ngërdheshje që ka në thelb talljen me popullin.

Kaq rëndë kjo tallje kur gjysma e shqiptarëve braktisën e po braktisin atdheun, ata që kanë ngelur shohin çdo natë ëndrra me ikje, të moshuarit në vetminë e tyre numërojnë qindarkat që ua hedh qeveria si pension.

Kështu dhe Lana.

Lumë që si zonjë bën ecje solemne çdo ditë mes për mes kryeqytetit.

Krenare, e avashtë, e zbukuruar anash me pemë dhe lëndina, e ndriçuar me neone, e zbukuruar me ura dekorativë.

Por në bark mbart të pëgërat e një milion banorëve.

I gëlltit te shtrati i saj, i përmbledh të gjitha pa u qarë e u ankuar.

Shëtit muti masiv dhe përshëndetet nga pallatet, nga ndërtimet e shumta.

Gëzohet që sasia e shkarkimeve shtohet e shtohet dhe kënaqet përherë kur në det derdh gjithë jashtëderdhjet njerëzore.

E lumtur që veç dhjerjeve shpërndan mbi Tiranë atë aromën kutërbuese.

E cila përqafohet me ajrin e helmët e gazin lotësjellës.

Një ylber kimik që po na vret çdo çast.

Qeveria jonë është fiks si lumi i Lanës.

Një qeveri e lyer dhe e ngjyer.

Ama rezultati?

Një mut i madh.

Përditë dhe më i madh ky muti qeveritar…