Shtëpia Botuese “Onufri” sapo ka nxjerrë nga shtypi vëllimin me poezi “Rrugën për te zemra e ngatërrojnë të gjithë”, të poetit të shenjuar lirik Fatbardh Amursi (Rustemi). Arti është shprehja më e lartë e ndiesive të njeriut të veçantë. Arti poetik për Fatbardh Amursin është një fe. Por një tjetër fe. Ku ekzistenca është një pranim i qënies. Poeti grishet te e pazakonta brenda jetës së përditshme. Ëndërrimet nostalgjike për lumturinë, detajet e vogla të jetës në lëvizje, ideja e ikjes së Kohës, që nuk të shqitet nga mendja, përsiatjet mbi vetminë dhe disa anë të prizmit të fatit njerëzor, magjia dhe xhentilenca ndaj femrës, si dhe ngjyrimet e panumërta të jetës së shpirtit, janë risia e kësaj vepre që ilustron më së miri nocionin e modernitetit.

“Oh, sa shumë ishuj ka në botë!

Vetmia s`është

Përherë e keqe.

Eh, sa shumë ishuj ka në botë.

Le të vazhdojnë

Ata të lehin,

Kur qenin zgjedh ta bësh ti shok.

Dëshpërimi

S`më bën dot murg,

As profet i mbyllur në shpellë.

Mëvetësinë time unë po të dua:

E shndërroj në një planet”.

***

“Qytetërimet

s`dallohen vetëm nga veprat e artit,

sa xhentil je para një femre,

sa beson në zot.

Ato përherë testohen,

se ç`raporte ke ti me zogjtë”.

Liritë, për poetin, janë mundësi që i ofrohen shpirtit të lirisë. Shpirti i tij është i palodhur në kërkimin dhe përthithjen e tjetërsimeve, të gjendjeve ku ndodhet, kundrejt forcave pavetore.

“U përballa me flakët

Dhe ia dola,

Kur komandën zjarr e kish një

Që më donte të pjekur.

Llava e vullkanit imagjinar

Shkaktoi vuajtje më tepër nga një Vezuv”.

Heroi romantik i vetmisë është i dëshpëruar nga monotonia dhe e rëndomta, nga format e marrëzisë, të hipokondrisë, apo të fiksimeve nga kontaktet afektive me shoqërinë. Poeti përpiqet ta ndajë qënien transhedente nga ekzistenca e përditshme, ku sundon zvetënimi, zbrazëtia dhe llumi.

“S`ka qytet më të ndyrë

Nga ai që i dorëzohet llumit.

Injorojeni panairin e kotësive,

(Tregun e skllevërve në një semafor kollaj e gjen)

Të dekoruarit me tituj fals e bëjnë pis qytetin,

Sikurse ata që mbahen,

Se në duar kanë çelsat e hadit,

Qoftë dhe fatin tënd.

Atëherë kur u bëra burrë.

Kur kurthin

Ma ngriti e rëndomta,

Me një shtresë hiri gri

Si jetët monotone të qytetit pa ngjyrë,

Vetëm ngaqë e nënvleftësova gjynahqarin

Duke më hedhur hi në fytyrë”.

Përmbledhja “Rrugën për te zemra e ngatërrojnë të gjithë” është një muzikë imazhesh, me fuqi dhe efekte të fuqishme përjetimi. Poeti shpalos të gjitha mënyrat e mundshme të ligjërimit, si artist zemërdhembshur, me origjinalitet të spikatur. Larg toneve patetike dhe deklarative, përmes ballafaqimit të dhimbshëm midis dëshirës për të qenë i lumtur dhe mendimit të ngulmët, sado objektiv qoftë ai, duke iu drejtuar një qënieje të paidentifikuar, që mund të jetë jeta ose njerëzimi. Si alkimi e fjalës, poezia e Amursit është edhe alkimi shpirtërore e jetës, që ndërton një model estetik për tërë poezinë e tij postmoderne.

Në qoftë se duam të vëmë në dukje saktësisht mjetin e vecantë për të kristalizuar këtë origjinalitet, atë do të gjejmë te përdorimi i dendur i metaforës, që është figura më e preferuar e shprehjes poetike në tërë krijimtarin e tij, duke i dhënë asaj karakterin pjellor dhe duke çliruar të gjitha fuqitë e imagjinatës.

“Zgjova një mjelmë për t`i thënë

Një mjelmë në breg të liqenit

me kokën e futur mes krahëve

flinte e përkëdhelur nga një rreze dielli.

Rosat e egra zhurmonin pas krahëve të mi,

ndërsa patat e egra morën fluturim

për t`u kthyer përsëri.

E zgjova se doja t`i mburresha,

se në jetë s`kam vrarë asnjë zog,

se nuk kam penguar askënd në fluturim,

Ia fsheha,

se zogjtë janë ende të trëmbur

dhe nuk i zënë besë njeriu

në vendin tim”.