VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Një universitet në Turqi uron studentët shqiptarë për Ditën e Pavarësisë – MESAZHI

By | November 29, 2017

Komentet

Zëri i Amerikës: Shqipëri, vijon “emergjenca” demografike

Të dhënat periodike demografike që publikohen herë pas here nga Instituti i Statistikave në Shqipëri vijojnë të dëshmojnë një situatë me rënie të numrit të lindjeve dhe rrjedhimisht rënie edhe të shtesës natyrore të popullsisë.

Tremujorin e tretë të vitit 2019 në Shqipëri lindën 800 fëmijë më pak se e njëjta periudhë e vitit 2018 ndërsa shtesa natyrore e popullsisë shënoi një rënie prej 17,1 % krahasuar po me tremujorin e tretë në vitin e shkuar.

Qarku më i prekur nga rënia e numrit të lindjeve është ai i Gjirokastrës me 115 lindje, duke patur një rënie prej 18,4 % në krahasim me tremujorin e tretë të vitit 2018. Në këtë Qark numri i vdekjeve tejkalon me 53 numrin e lindjeve.

Albania demographics

Sipas të dhënave zyrtare numri më i madh i lindjeve, për tremujorin e tretë të vitti 2019 regjistrohet në qarkun e Tiranës, me 2.410 lindje. Por edhe ky numër i lindjeve në Tiranë shënon njërënie me 11,3 % në krahasim me tremujorin e tretë 2018. Studiuesit e lëvizjeve demografike të popullsisë e lidhin rënien e numrit të lindjeve jo vetëm me emigracionin dhe migrimin e brendshëm por edhe me faktorët ekonomikë dhe social.

Prej kohësh studiuesit kanë vlerësuar me shqetësim gjendjen e vendit në një emergjencë demografike dhe kanë kërkuar që institucionet të trajtojnë me përparesi gjetjen e rrugëve për të zbutur pasojat e rënies natyrore të popullsisë.

Gjurmët e dhimbshme të komunizmit tek familja Dakoli

Megjithëse kanë kaluar thuajse 30 vjet nga rënia e komunizmit në Shqipëri, për familjet e persekutuara nga regjimi, kujtimet mbeten dhe dhimbja e historive të tyre kalon nga njëri brez tek tjetri. Zëri i Amerikës bisedoi me Eqrem dhe Elida Dakolin, të cilët rrëfyen historinë e familjes së tyre. Babë e bijë kishin ardhur për të marrë pjesë në një konferencë të Fondacionit për Përkujtimoren e Viktimave të Komunizmit me rastin e rënies së Murit të Berlinit dhe folën me Zërin e Amerikës në një vend simbolik, pikërisht tek përmendorja kushtuar viktimave të komunizmit. Pianistja shqiptaro-amerikane dhe i ati, i thanë koleges Keida Kostreci se harresa mbart rrezikun e rikthimit të një komunizmi të ri.

“Babait tim dhe familjes i morën gjithçka që kishte, duke filluar nga florinjtë por edhe krejt pasurinë të luajtshme dhe të paluajtshme, ne na nxorrën në katër rrugët e qytetit dhe ishte një dajë, dy daja që na futën në shtëpi, duke na hapur një dhomë. Dhe këtu filluan vuajtjet e familjes sime, sepse ne ishim katër fëmijë, më i madhi ishte 13 vjeç, unë isha 10 vjeç, motra ishte 6 vjeçe dhe vëllai i vogël ishte vetëm dy vjeç”.

Eqrem Dakoli rrëfente historinë e familjes së tij në një vizitë në Uashington nga Teksasi ku ai dhe e shoqja banojnë me vajzën e tij, pianisten dhe aktivisten për ndërgjegjësimin për krimet kundër komunizmit, Elida Dakoli.

Në vitin 1946, të atin e tij, Sadik Dakoli e futën në burg. Zoti Dakoli tregon se si punoi nëna për të rritur katër fëmijët, se si ai, vëllezërit dhe motra vuajtën pasojat. Eqremi vetë e filloi shkollën 6 vjeç, në një kohë kur shkolla fillonte 7 vjeç.

“E para, duke qenë në punë mama, unë isha si të thuash i tepërt në familje, kështuqë ajo nuk kishte mundësi që të na qendronte pranë, dhe e dyta ishte sepse në atë kohë në shkollë jepej nga një gotë qumësht, me miell qumështi kështuqë ne ishim të kënaqur që pinim një gotë qumësht”, thotë ai.

Që në vitin 1946 kur u burgos, të atin e Eqremit, e çonin herë në një burg të Durrësit, e herë në një tjetër, madje edhe në Peqin herë-herë dhe çdo javë nëna e tij me fëmijët, që babanë pothuajse nuk e njohën, e vizitonin. Deri në vitin 1951.

“Kur vdiq as nuk na lajmëruan. E kemi marrë vesh një javë pas vdekjes. Na thonin që ishte sëmurë por në fakt ai kishte vdekur. Vetëm një polic zemërgjerë e thirri nënën veç dhe i tha shiko, mos hajdeni kot, se mama i çonte kos, demek si i sëmurë. I thanë shiko se ai ka vdekur, ka një javë dhe e varrosën natën”, thotë zoti Dakoli.

Megjithëse në burg u kishin thënë që ishte i sëmurë, disa policë i thanë familjes së Sadikun e kishin helmuar.

Historia e familjes, jo vetëm nga i ati por edhe nga nëna, gjyshi i së cilës ishte vrarë, e ka bërë Elidën të gjejë një pasion tjetër përveç pianos.

“Duke qenë këtu më jepet një mundësi sidomos duke ditur dhe çfarë ka kaluar familja ime, më jepet një mundësi, një platformë ku unë të jem në gjendje të flas, dhe të edukoj brezin e ardhshëm dhe amerikan mbi vuajtjet e komunizmit.”

Fondacioni për Përkujtimin e Viktimave të Komunizmit do të bëjë një dokumentar për historinë e familjes Dakoli.

“Do të shkojmë në universitete të ndryshme dhe do të flasim për historinë e Shqipërisë, vuajtjet që njerëzit kanë kanë kaluar gjatë komunizmit dhe në një farë mënyre të edukojmë brezat e tanishëm për dëmet që sjell komunizmi.”

Eshtrat e babait të Eqremit janë mes atyre të rreth 6 mijë viktimave të zhdukura të komunizmit që nuk janë gjetur.

“Me gjithë përpjekjet që kemi bërë, edhe sot e kësaj dite ne nuk e dimë se ku është varri i babës sim. Na ngel peng.”

Elida tregon se në Shqipëri vitin e kaluar, kishte pasur një takim me nënkryetaren e Parlamentit, Vasilika Hysi, e cila i kishte folur për projektin e Komisionit Ndërkombëtar për Personat e Zhdukur (ICMP) me financimin e BE-së, për kërkimin e eshtrat e gjyshërve dhe baballarëve që janë vrarë gjatë komunizmit.

“Më pas mora vesh që ishte bërë inaugurimi, ishin hedhur fondet, ishte bërë një party e madhe, njerëzit që duhej të ishin në inaugurim, që janë marrë me vuajtjet e komunizmit nuk u ftuan”.

Ajo është e zhgënjyer që pothuajse nuk është bërë asgjë dhe mendon se nuk ka vullnet nga autoritetet në Shqipëri për ta realizuar. Dy vjet pas fillimit të projektit janë identifikuar vetëm eshtrat e dy personave, ndërsa prokurorët nuk kanë miratuar gërmime të mëtejshme.

Zoti Dakoli thotë se gabimi më i madh do të ishte harresa.

“Gjithmonë duhet t’i kujtojmë viktimat. Duhet t’i kujtojmë viktimat e komunizmit, sepse nëpërmjet kujtimeve, i mbyllim rrugën edhe krijimit të një komunizmi të ri, në të gjithë rruzullin tokësor, por sidomos unë e kisha për Shqipërinë, sepse shoh që janë shenja të këqija që edhe në Shqipëri po ripërsëritet regjimi i egër komunist.”

Por çdo të thotë për një prind të rrisë fëmijën në kushtet e hijes së komunizmit dhe vuajtes së familjes? Për ta kaluar historinë në breza, zoti Dakoli ka bërë një libër që t’ua japë fëmijëbe dhe nipërve dhe mbesave.

“Për prindin fëmija është gjithçka, t’i rrisim, t’i edukojmë sa më mirë dy fëmijët, që të paktën ne e pësuam, këta të jenë të lumtur dhe të kalojnë sa më mirë. Kështuqë gjithë jetës jemi marrë me fëmijët. Kam 10 vjet që rri me Elidën dhe jam krenar se po rris edhe fëmijët e Elidës”, thotë ai.

Ndërsa Elida, në krah të të atit, thotë se përpiqet ta përjetoj, ta imagjinojë se çfarë ka kaluar familja e saj, por është vërtet shumë e pabesueshme.

“Prandaj dhe them që nuk duam ta harrojmë të kaluarën se do të përsëritet, nëqoftëse do t’i vinim vizën. Është shumë e vështirë për mua të përceptoj se si kanë jetuar prindërit tanë dhe janë përpjekur të tregohen të lumtur sikur çdo gjë është perfekte, vetëm e vetëm që ne të mos ta vuanim në atë farë feje.”

Gazeta gjermane për teatrin: Zemra e historisë së kulturës

Gazeta gjermane “Tageszeitung” (taz) ka shkruar një artikull të gjatë, ku pasqyron protestën kundër shembjes së Teatrit në Shqipëri. Në të shënohet okupimi për një të ardhme më të mirë dhe se rreth Teatrit Kombëtar të rrezikuar nga shembja në Tiranë mblidhet çdo mbrëmje shoqëria civile. Shumë shqiptarë emigrantë i mbështesin ata.

Nga Tom Mustroph

12 nëntor 2019 – Sipërfaqja e madhe para Teatrit Kombëtar të Shqipërisë në Tiranë është e mbushur me njerëz në një mbrëmje vjeshte. Rreth 250 persona të brezave të ndryshëm janë mbledhur aty: të rinj e studentë, njerëz në moshë pune dhe pensionistë. Ata kanë zënë vend në stola, karrige dhe podium që janë vendosur në formë gjysmërrethi. “Kjo është agora jonë, sheshi ynë i lirisë”, thotë Neritan Liçaj.
Liçaj është aktor, që prej më shumë se dy dekadash anëtar i trupës së Teatrit Kombëtar. Ka luajtur shumë role këtu, në pjesë të Euripidit e Shekspirit, Molierit dhe Ioneskos. Megjithatë, aktualisht ai po luan në një teatër tjetër. “Është një kinema e dikurshme, një bllok betoni me akustikë të keqe”, thotë ai. E gjithë trupa është zhvendosur aty, i duhej të zhvendosej. Sepse Teatri i vjetër duhet të shembet, sikurse raportoi taz edhe në muajin korrik.
Këtë e parashikon një masterplan që është zhvilluar nga arkitekti danez Bjarke Ingels. Ingels është bërë i njohur me projekte ikonë si një impiant për djegien e mbeturinave me një pistë për ski në Kopenhagen ose një muze në formën e një ure të përkulur në Norvegji. Nëse do të ishte në dorën e kryeministrit Edi Rama, ai duhet të lërë një gjurmë me peshë edhe në Tiranë dhe ta ndihmojë kryeqytetin e shtetit të zhytur prej kohësh në kriptokomunizmin e diktatorit Enver Hoxha që të njohë një estetikë të re.
Por ka rezistencë kundër kësaj. Në projektin imobiliar me shumë kulla dhe një qendër të madhe tregtare të shtrirë në 9300 metra katrorë është parashikuar edhe një teatër, madje me një amfiteatër spektakolar në tarracë. Por për këtë projekt duhet të zhduket teatri i vjetër.

Zemra e historisë së kulturës
Ndërtesa, e realizuar në vitin 1939 nga arkitekti italian Giulio Bertè, është vetë një thesar arkitektonik. Dhe ai paraqet edhe zemrën e historisë së artit dhe kulturës në Shqipërinë moderne. “Këtu ka lindur gjithçka: Akademia e Arteve, Opera, Baleti. Ndërtesa ishte Teatri i parë i Shqipërisë, gjithashtu edhe kinemaja e parë. Madje, edhe pishina e parë e vendit bën pjesë në këtë kompleks”, thotë Liçaj. Dhe me të vërtetë, në zonën mes dy krahëve të kompleksit teatror – i pari përmban Teatrin Kombëtar me më shumë se 500 vende dhe i dyti Teatrin Eksperimental me dy salla më të vogla – gjendet një pishinë që ishte në funksionim deri në verë.

Fakti që ky kompleks arkitektonik duhet të zhduket shkakton pakënaqësi. Nga Italia erdhi madje senatori Roberto Rampi, anëtar edhe në Komisionin për Kulturën në senat. “Veçanërisht bashkësia e madhe e shqiptarëve emigrantë në Itali është shumë e shqetësuar për sa po ndodh. Teatri është një monument kulture që u përket të gjithëve dhe duhet të ruhet”, thotë ai për taz. Për këtë qëllim, ai si politikan socialdemokrat kërkon kontakt me drejtuesin e “partisë motër”, premton ai. Kryeministri Rama është po ashtu socialdemokrat.
Por ky plan shkakton para së gjithash pakënaqësi për shkak se me Teatrin duhet të privatizohen sipërfaqe të mëdha prone publike. “Në thelb bëhet fjalë për një pjesë të madhe të qendrës historike të Tiranës. Për të mundësuar privatizimin, u hartua madje edhe një ligj më vete”, shprehet e revoltuar Lindita Komani.
Shkrimtarja nga Tirana është një nga organizatoret e protestës. “Që nga shkurti i vitit 2018 bëjmë rezistencë. Fillimisht organizuam çdo të hënë takime para Teatrit. Vinin aq shumë njerëz sa pas tre muajsh u kalua në organizimin e aktiviteteve të përnatshme. Dhe që nga 24 korriku 2019, kur policia donte të sulmonte, e morëm në duar Teatrin për ta shpëtuar”, tregon ajo. Prej atëherë okupuesit organizojnë shërbim roje 24-orësh për ndërtesën. Takimet në shesh vijojnë të zhvillohen si më parë.

Reflektim për alternativa
“Është gjë e re në Shqipëri që njerëzit shprehen publikisht dhe shkëmbejnë me njëri-tjetrin për tema aktuale si papunësia, korrupsioni dhe largimin nga vendi të të rinjve”, thotë Komani. Me të vërtetë, takimi i mbrëmjes të kujton muajt e fundit në Gjermaninë Lindore kur gjithmonë e më shumë njerëz mblidheshin e takoheshin në kisha, por edhe në vende publike dhe vrisnin mendjen së bashku për një shoqëri më të mirë.
Teatri në këtë çast është brenda çështjeve shoqërore e luftërave politike. Por zhvillohet gjithashtu edhe teatër. Okupuesit organizojnë performanca. Dhe ka edhe shfaqje solidariteti nga artistë që solidarizohen me protestën.

Nga Teatri ‘Thalia’ Hamburg në fund të tetorit erdhi aktori me origjinë shqiptare Bekim Latifi, me pjesën e tij monolog “Amerika” sipas Franc Kafkës. Tema përshtatej. Protagonisti i “Amerika”, Karl Rosman, është emigrant sikurse shumë shqiptarë. “Me shfaqjen ne duam të japim një shenjë kundër shembjes së planifikuar dhe duam të shprehim solidaritet me koleget e kolegët tanë shqiptarë”, thotë Latifi. Ai shpreson që edhe teatro të tjerë nga Gjermania do të përfshihen. “Nëse shumë teatro nga e gjithë Europa përfshihen, atëherë për policinë do të jetë më e vështirë që ta sulmojë ndërtesën”, mendon ai.
Okupuesit kanë ndërkohë qëllime që shkojnë përtej ruajtjes së ndërtesës së Teatrit. Ata po testojnë ndërtimin e një shoqërie të re. “Mbledhjet para Teatrit janë një shkollë e mirë për një klasë të re personalitetesh drejtuese politike. Ata mësojnë të flasin dhe të dëgjojnë veten e të tjerët”, vëzhgon Elvis Kazazi, njëri prej okupuesve.

Brigada pune të përbëra nga vullnetarë
“Për ne nuk është qëllimi që ndërtesën e Teatrit pas një okupimi të suksesshëm thjesht ta dorëzojmë te shteti që shteti pastaj të vazhdojë si deri tani. Ne duhet t’ua japim atë personave, të cilët e vrasin mendjen për si mund të organizohet një teatër i ri”, thotë Edmond Dingu. Ai për një kohë të gjatë ka qenë Drejtor Teknik i Teatrit Kombëtar dhe aktualisht me firmën e tij që merret me teknikë eventesh, vendos në dispozicion gjeneratorët që prodhojnë rrymë elektrike. Sepse uji dhe elektriciteti janë ndërprerë nga shteti. Dingu kujdeset gjithashtu edhe për infrastrukturën teknike, inicion brigada pune të përbëra nga vullnetarë që duhet të garantojnë funksionimin e Teatrit të okupuar.
Okupimi është kthyer në një shkollë në shumë drejtime: teknikë teatri, aktrim, mobilizim politik. “Është një luftë e vështirë, por edhe e bukur. Dhe mendoj që kjo që përjetojmë tani është fillimi i fundit të karrierës politike të kryeministrit Rama”, thotë aktori Neritan Liçaj.
Ai e njihte politikanin që kur ishte fëmijë, të dy rrjedhin nga familje që i përkisnin establishmentit të kohës së Enver Hoxhës. Liçaj e akuzon Ramën, i cili edhe vetë ka bërë shkollë arti, që do të heqë qafe teatrin. “Ai punon prej shumë kohësh për këtë gjë. Fillimisht ai e hoqi nga lista e monumenteve të kulturës. Më pas inicioi këtë projekt ndërtimi për të cilin nuk pati as edhe tender publik. Dhe si përfundim hartoi këtë ligj që në nëntë pika shkel kushtetutën shqiptare dhe privatizon pronën publike”, thotë Liçaj.
Presidenti i Shqipërisë Ilir Meta e refuzoi disa herë ligjin dhe në korrik 2019 përballë gazetarëve e cilësoi si një “ligj në favor të oligarkëve”, që shkel Kushtetutën e vendit.

Mosbesim përballë klasës politike
Liçaj vret mendjen gjithashtu se nga do të vijnë paratë për krejt projektin – në tërësi rreth 200 milion euro. “Shqipëria ndodhet në krizë. Bankat nuk kanë para për kredi. Nga duhet të vijë nëse jo nga tregtia e drogës?”, spekulon ai. Një kërkesë e taz mbi burimet e financimit mbeti pa përgjigje nga ana e zhvilluesit të projektit ‘Fusha sh.p.k’.
Lidhja e ngushtë e elitës politike dhe ekonomike me mjediset e drogës është të paktën e vërtetuar nëpërmjet anekdotave. Një ministër i Brendshëm i qeverisë ‘Rama’ u desh të lironte vendin, sepse një nga kushërinjtë e tij sipas vëzhgimeve të hetuesve italianë të antimafies drejtonte një rreth droge dhe përdorte madje makinën e ministrit për të zhvilluar dërgesa marijuanë. Pasardhësi i tij dha dorëheqje kur një gjysmëvëlla i tij në Itali u dënua me burg për shkak të krimeve të drogës.
Mbrojtja e Teatrit në sytë e Neritan Liçajt është edhe një përpjekje për të ruajtur dinjitetin dhe të mbrohesh përballë një klase politike që konsiderohet si e korruptuar.

Zëri i Amerikës: Kaos me Gjykatën Kushtetuese, dy emra për një post

Kaos me emërimet e anëtarëve të Gjykatës Kushtetuese në Shqipëri. Presidenti Ilir Meta njoftoi sot pasdite dekretimin e Marsida Xhaferllarit për vakancën e shpallur prej tij në muajin mars të këtij viti. Presidenti Meta do të duhej të ishte shprehur për kandidatët e listuar për këtë vakance që javën e shkuar, kur më datë 7 nëntor skadonte afati 30 ditor që përcakton ligji, por ai bëri të ditur se vendosi të pezullonte procedurën, pasi sipas tij, radhën për të zgjedhur e kishte parlamenti e më pas ai vetë, duke ju referuar përcaktimit kushtetues sipas të cilit “Anëtari i parë për t’u zëvendësuar në Gjykatën Kushtetuese emërohet nga Presidenti i Republikës, i dyti zgjidhet nga Kuvendi dhe i treti emërohet nga Gjykata e Lartë. Kjo radhë ndiqet për të gjitha emërimet që do të bëhen pas hyrjes në fuqi të këtij ligji.”

Por ky interpretim i presidentit nuk u konsiderua i vlefshëm. Sipas shumicës, rendi në emërime lidhet me faktin që çdo tre vjet Gjykata Kushtetuese duhet të ripërtërijë një të tretën e saj, ndërsa veprimi i pezullimit nga ana e presidentit nuk është i parashikuar si opsion. Këshilli i Emërimeve në Drejtësi nga ana e tij, konsideroi se Kreu i Shtetit nuk ushtroi kompetencën e tij, e për pasojë, siç përcakton ligji, automatikisht, shpallet i emëruar i pari në listë, dhe në këtë rast kandidatja Arta Vorpsi.

Me vendimin e sotëm të presidentit Meta, i cili në mbrëmje do të dalë në konferencë shtypi, për të njejtin vend vakant në Gjykatën Kushtetuese, janë emëruar dy anëtarë. Vorpsi, emërimi i së cilës është botuar në Fletoren Zyrtare, dhe Xhaferllari, për të cilën ka një dekret të presidentit. Vorpsi nga ana e saj megjithatë nuk mund të ushtrojë detyrën pa u betuar më parë te presidenti, i cili, ndërkohë vuri gishtin mbi emrin tjetër. Në të gjithë këtë kaos, duket se nuk ka rrugëdalje, përsa kohë, Gjykata Kushtetuese, i vetmi organ mbi institucionet e tjera, është vetë, ende jashtë funksionit.

Rama në konflikt me të gjithë kryeministrat e Kosovës, ka raporte vetëm me Thaçin

Kryeministri Rama duket se është në situatë konfliktuale me të gjithë kryeministrat e Kosovës, përveç Hashim Thaçit, dikur Kryeministër e sot President.

 

Pak ditë më parë, nga samiti i Ohrit, Rama iu përgjigj ish-Kryeministrit, Isa Mustafa, në lidhje me MiniShengenin Ballkanik, të cilin Mustafa e kishte cilësuar kthim në ish-Jugosllavi.

“Kam respekt për Isa Mustafën, jam befasuar nga opinioni i tij dhe ka të drejtë të ketë opinion ndryshe nga unë. Të më thuash mua se Shengeni Ballkanik çon në një Jugosllavi të re, nuk e kuptoj. Unë nuk kam asnjë lidhje me ishJugosllavinë, kam vetëm kujtime nga keqtrajtime të shqiptarëve dhe nuk është fort elegante”, u shpreh Rama gjatë një konference me gazetarët në Ohër.

Por Mustafën, kreu i qeverisë së Shqipërisë e ka akuzuar edhe për mos zbatim të marrëveshjes së arritur në mbledhjen e dy qeverive për bashkimin doganor.

Po ashtu, të njëjtën akuzë Rama ka bërë edhe për Kryeministrin tjetër të Kosovës, Ramush Haradinajn, i cili, sipas Ramës, ka kërkuar që këtë bashkim ta shtyjë në kohë. Marrëdhënien më konfliktuale me kryeministrat e Kosovës, Rama e ka me Haradinajn, të cilin është shprehur se do ta padisë për shpifje.

Pas deklaratës së Haradinajt se me ndryshimin e kufijve të Kosovës, të mbështetur nga Thaçi, Rama dhe Vuçiç, Kosova do të humbte 10 miliardë euro dhe për këtë ndarje, ata që e mbështesnin, do të kishin përfitime. Replikat mes Ramës dhe Haradinajt ishin të nxehta, ku ndërsa Rama i tha se do të përgjigjej në gjyq për shpifje, Haradinaj iu përgjigj se kur kreu i qeverisë shqiptare të jetë në opozitë, do të merret me çështjet gjyqësore.

 

I fundit që duket se ka hyrë në shënjestrën e Kryeministrit Rama është Kryeministri në pritje i Kosovës, pas zgjedhjeve të fundit parlamentare, Albin Kurti.

Marshimin simbolik të Vetëvendosjes përgjatë Rrugës së Kombit më 28 nëntor, si mesazh i bashkimit kombëtar, Rama e cilësoi “një lajthitje në një proces tranzicioni nga opozita në qeverisje”, ndërsa ata ndajnë qëndrime të ndryshme si për taksën 100% për mallrat serbe në Kosovë, ashtu dhe për dialogun Kosovë-Serbi.

 

I vetmi ndër politikanët e Kosovës me të cilin Kryeministri Rama nuk ka shfaqur përplasje është presidenti Thaçi, me të cilin ka gjetur gjuhë bashkëpunimi dhe dakordësie si për idenë e korrektimit të kufijve mes Kosovës dhe Serbisë, ashtu dhe për taksën për mallrat serbe.

PANORAMA

Çnjohjet mund të çojnë në izolimin e Kosovës

Arton Konushevci

Aktualisht, në faqen e internetit të Ministrisë së Punëve të Jashtme të Kosovës, figurojnë 116 shtete, të cilat thuhet se e kanë njohur Kosovën.

Në renditjen e vendeve të cilat e kanë njohur Kosovën shtet të pavarur, figuron edhe emri i Ganës, për të cilin shtet u tha se ka tërhequr njohjen.

“Qeveria e Ganës ka vendosur të tërheqë njohjen e Kosovën si një shtet i pavarur”, ka cituar AFP, zëvendësministrin e Jashtëm të Ganës, Charles Owiredu.

Kurse, në letrën që Ministria e Punëve të Jashtme e Ganës e ka dërguar te autoritetet në Serbi e cila është prezantuar nga ministri i Jashtëm i Serbisë, Ivica Daçiq, thuhet se vendimi për njohjen e Kosovës në vitin 2012 ishte i parakohshëm.

Ministria e Punëve të Jashtme e Kosovës, përmes një komunikate tha se nuk ka asgjë të vërtetë në lidhje me pretendimet e ministrit serb Daçiq për tërheqjen e njohjes së pavarësisë së Kosovës nga Gana.

Autoritetet në Beograd pretendojnë se tashmë kanë arritur të sigurojnë tërheqjen e njohjeve të Kosovës nga më shumë se 15 shtete.

Këto pretendime në vazhdimësi janë hedhur poshtë nga autoritetet e Prishtinës, ndonëse viteve të fundit, Kosova nuk arriti të sigurojë shumë njohje.

Njohësit e marrëdhënieve ndërkombëtare konsiderojnë se çështja e tërheqjes së njohjeve është fakt politik në politikën botërore, por për shkak të mungesës së mekanizmave rregullues ligjorë dhe institucionalë, sipas tyre, kjo mbetet një çështje mjaft e diskutueshme.

Ata thonë se në parim, mund të argumentohet se tërheqja e njohjeve është e lejueshme vetëm kur një shtet humb kushtet themelore mbi të cilat njohja e shtetit është bërë në radhë të parë, përfshirë posedimin e një popullsie të veçantë, qeverie të pavarur, autoritete efektive dhe definim të territorit.

Profesori Gëzim Visoka, i cili ligjëron për studimet për konfliktet edhe paqe në Dublin City University në Irlandë, thotë se nëse merret për bazë për të vlerësuar tërheqjen e njohjes për Kosovën, mund të shihet se të gjitha shtetet që thonë se kanë çnjohur Kosovën, dështojnë të dëshmojnë se nuk ekzistojnë më kushtet mbi të cilat këto shtete e kanë njohur Kosovën në radhë të parë.

Visoka tha për Radion Evropa e Lirë se tërheqja e njohjes nuk rezulton me humbje të menjëhershme të shtetësisë dhe pavarësisë. Megjithatë, sipas tij, çnjohja mund të çojë në izolim diplomatik, trazira politike të brendshme, qasje të kufizuar në trupa ndërkombëtare dhe ekspozim ndaj ndërhyrjeve të jashtme.

“Në këtë kuptim, çnjohja mund të bëhet instrument që mund të minojë sovranitetin e brendshëm dhe ndërkombëtar të shtetit të prekur. Shikuar nga ky prizëm, tërheqja e njohjes mund të ndikojë në pozitën ndërkombëtare të Kosovës dhe deri në një masë edhe në subjektivitetin e saj. Ne e dimë që subjektiviteti shtetëror në të drejtën ndërkombëtare nënkupton mundësinë e zotërimit të të drejtave dhe detyrimeve ndërkombëtare dhe aftësisë për të gëzuar të drejtën për ta përfaqësuar veten në bashkësinë ndërkombëtare. Në këtë kontekst, çnjohja mund të zbehë shanset e Kosovës për t’u anëtarësuar në organizata ndërkombëtare, e cila është një nga mënyrat për të ushtruar subjektivitetin ndërkombëtar”, tha Visoka.

Ndërkaq, sipas analistit të Grupit për Studime Juridike e Politike, Përparim Kryeziu, shtetësia e Kosovë fuqizohet nga numri i njohjeve nga shtetet e ndryshme dhe anëtarësimi në organizata ndërkombëtare.

“Çdo tërheqje e njohjeve dhe çdo dështim për anëtarësim në organizata ndërkombëtar e dobëson Kosovën në rrafshin ndërkombëtar dhe në të njëjtën kohë e faktorizon edhe me shumë rolin e Serbisë në konsolidimin përfundimtar të shtetësisë së Kosovës”, tha Kryeziu.

Sipas tij, Qeveria e re e Kosovës duhet të ketë një kujdes të shtuar në këtë drejtim.

“Duhet të zhvillojë një politikë të jashtme aktive që ka për qëllim të fuqizojë atë në rrafshin ndërkombëtar”, tha ai.

Sa i takon numrit të njohjeve edhe qytetarët nuk janë në dijeni se sa është numri i saktë i njohjeve që ka Kosova.

“Unë e di që janë 16 vende që kanë tërhequr njohjen dhe ministri serb ka njoftuar se dhjetë të tjera do të tërhiqen. Se cili është numri i përgjithshëm i vendeve që e kanë njohur Kosovën, nuk jam i sigurt”, tha për Radion Evropa e Lirë, Bahri Bajrami, një jurist i pensionuar nga Prishtina.

Kurse, një studente e Universiteti të Prishtinës, nuk është e sigurt se sa shtet e kanë njohur pavarësinë e Kosovës.

“Ndoshta 70?”, tha ajo.

Ministria e Jashtme e Kosovës, kohë më parë e kishte akuzuar Qeverinë e Serbisë se po ofron ryshfet në këmbim të tërheqjes së njohjes për Kosovës.

Zyrtarët e institucioneve të Kosovës kanë thënë se në tre vjetët e fundit, Kosova është përballur me një fushatë të paprecedentë diplomatike dhe propagandistike nga Serbia, me mbështetjen e Rusisë dhe vendeve të tjera, për të penguar integrimin e Kosovës në bashkësinë ndërkombëtare.

Përderisa Kosova nuk e ka një pasqyrë të saktë se a janë 116 apo më pak vende që e njohin atë si shtet, gjasat e saj për anëtarësim në organizata e mekanizma ndërkombëtarë konsiderohen si fare të vogla, çka është dëshmuar me dështimin e saj për t’u anëtarësuar në INTERPOL.

Një rrugë tjetër që konsiderohet se do të mbyllte kapitullin e njohjeve është ajo përmes dialogut me Serbinë dhe arritjen e një marrëveshjeje gjithëpërfshirëse, e cila sipas Prishtinës zyrtare do të nënkuptonte edhe pajtimin apo dakordimin me shkrim të Serbisë që Kosova të anëtarësohet në organizata ndërkombëtare pa u penguar nga vendet që nuk e njohin atë, përfshirë edhe Organizatën Ndërkombëtare të Kombeve të Bashkuara.

Raport i antidrogës greke: 62% e marijuanës më 2018 erdhi nga Shqipëria

Raimond Kola

“Rreth 62% e marijuanës së sekuestruar nga policia greke në vitin 2018 në Greqi erdhi nga Shqipëria fqinje”, thuhet në një raport që u publikua të mërkurën nga Njësia Koordinuese e Zbatimit të Drogës dhe Njësia e Inteligjencës Kombëtare.

Raporti përfshin të dhënat për vitin 2018 dhe vlerëson se “Greqia është në një nga rrugët kryesore të trafikut të drogës, e ashtuquajtur “Rruga Ballkanike”, e cila lidh rajonet më të mëdha në botë që prodhojnë opiume (Azinë Qendrore) dhe Lindjen e Mesme me vendet e Evropës veriperëndimore, të cilët janë konsumatorët kryesorë të lëndëve narkotike”. “Për më tepër, thuhet në raport Greqia është ngjitur me Shqipërinë, e cila është furnizuesi kryesor i marijuanës së papërpunuar në vendet e “kontinentit të vjetër”. “Ndërsa zona detare në Jug të Kretës, sipas raportit, është një pikë tranziti për ngarkesat e marijuanës së përpunuar”.

Raporti vlerëson se “për të dytin vit radhazi, sasi të mëdha kanabisi të përpunuar u kapën në anijet që kalonin në jug të Kretës”. Sipas Raportit” Greqia ka një mori portesh dhe aeroportesh ndërkombëtare ku mundësohet importimi i dërgesave të kokainës me origjinë kryesisht nga vendet e Amerikës Latine”. Raporti vlerëson edhe goditjen e organizatave kriminale të transportit të kokainës.

Sipas Raportit një total prej 560 kilograme kokainë u kap në bashkëpunim me autoritetet greke dhe autoritetet ekuadoriane edhe dy organizata kriminale që vepronin në shkallë të gjerë për shpërndarjen e kokainës u shkatërruan në vitin 2018. “Vlera e tregut e sasive të sekuestruara të narkotikëve në Greqi në vitin 2018 i tejkalon 390 milion Euro, duke marrë çmimet për gram dhe tablet”, vlerëson raporti. Gjithashtu sipas raportit te antidrogës greke në vitin 2018, u bë sekuestrimi më i madh i tabletave capatagon (3,127,360), një lloj droge që përdorej nga ushtarët e ISIS në vatrat e luftës në Siri.

Vuçiçi tek Macron: Edhe 10 shtete do ta heqin njohjen e Kosovës!

Sot në Paris më iniciativë të presidentit të Francës, Emanuel Macron, është zhvilluar një takim në mes të presidentit të Kosovës, Hashim Thaçit dhe atij të Serbisë, Aleksander Vuçiç.

Në komunikata për media janë ndarë pak detaje nga ajo se cfarë është diskutuar në takimin trepalësh në Paris, megjithatë mediat serbe të thirrura në burime të veta kanë zbuluar prapaskena të këtij takimi.

Sic shkruan “Blici’, serb që njihet edhe për lajme propagandistike, thuhet e presidenti i Serbisë, Aleksander Vuçiç, në këta takim i ka thënë Thaçit se edhe 10 shtete po presin për të hequr njohjen për Kosovën.

“Presidenti i Serbisë i ka thënë Thaçit që edhe dhjetë shtete të tjera janë duke pritur që të marrin vendim për të tërhequr njohjen për pavarësinë e Kosovës”, ka thënë ky burim për ‘blic’.

Ndryshe presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi, përmes një njoftimi për media ka thënë se Kosova është e gatshme për një marrëveshje që si rezultat final do të kishte njohjen reciproke.

Megjithatë sipas mediave serbe, thuhet se Vuçiç ka thënë se Serbia nuk është e interesuar për t’u njohur nga Kosova pasi që njihet nga të gjitha shtetet e botës.

Ky takim trepalësh në Paris thuhet se është mbajtur në përpjekje e sipër të Francës për rinisjen e dialogut Kosovë-Serbi.

Kumtesë për Din Mehmetin Nga Muharrem Kurti

KONTRIBUTI I DIN MEHMETIT NË THEMELIMIN E MITINGUT TË POEZISË DHE FORMËSIMIN  E POETEVE  ËSHTË I PAZËVENDSUESHËM

    Zonja dhe zotërinj,

Të nderuar familjar të Din Mehmetit,

Miq të Din Mehmetit të paharruar,

Akademia përkujtimore që po organizohet sot, ngaUniversiteti “Fehmi Agani” dhe Klubi letrar “Gj. N. Kazazi”, me rastin e 90 vjetorit të lindjes dhe 9 vjetorit të vdekjes së poetit Din Mehmeti, ka një rëndësi të madhe për ne, sepse ne nuk i harrojmë kontribuesit e mëdhenj, në ketë rast Din Mehmetin, i cili bëri shumë për kulturën tonë e arsimimin e gjeneratave të shumta. Kumtesa  ime ka për objekt trajtimi, Mitingun e poezisë dhe formësimin e shumë gjeneratave poetesh nga Din Mehmeti. Sidomos për Klubin dhe Mitingun, sinonim i njeri tjetrit, tashmë ka një monografi, të cilin e përpiloj krijues i ndjerë HalilHaxhosaj. Ndërsa, sa i përket formësimit të shumë poeteve nga Din Mehmeti do të sjell disa të dhëna interesante.

Pra, nga të dhënat e dokumentuara dhe nga dëshmitë e  pjesëmarrëseve në themelimin  e Mitingut të poezisë, del në pah, se Din Mehmeti, e ka meritën e madhe, së bashkume Enver Gjergjekun, Ali Musajn, Jusuf Buxhovin, Nusrete Vula, Masar Kupa, Besim Nura, Hasan Hasanietj, në themelimin e mitingut të poezisë, organiziminletrar shqiptar më të madhin në rang kombëtar dhe mëtradicionali, që nga  maji i vitit 1964. Viti që do të vije, mitingu i poezisë shënon 56 vjetorin e tij.  Me duhet t’iu them, se kam hulumtuar jetëgjatësinë e çdo asociacioni letrar shqiptar dhe nuk kam gjetur një tjetër organizim letrar, me moshë 56 vjeçare, me 56 vite vazhdimësi , në të dy kohët, atë ideologjike komuniste dhe në tranzicion.

 

 

 

Mitingu i poezisë , lindur dhe i rritur në qytetin e Gjakovës, ua tejkalon edhe organizimeve qendrore në Tiranë dhe në Prishtinë, sidomos më vazhdimësinë e palëkundur dhe të pakëputur asnjëherë. Mitingu i poezisë i Gjakovës është organizimi me kombëtar dhe gjithëkombëtar që e ka hapësira letrare shqiptare.  Dhe potë shikohet lista e pjesëmarrëseve në miting, që nga I. Kadare, D. Agolli, F. Arapi, N. Lako, XH. Spahiu, V. Zhiti, S. Bejko,  L. Leshanaku, H. Alija, S. Buçpapaj, I. Bobaj. A. Paplekaj, edhe kur kishte kufi të mbyllurndërmjet nesh dhe po t’i shtohen edhe emrat e poetevevendor D. Mehmeti. E. Gjergjeku, B. Bokshi, A. Podrimja, T. Dervishi, R. Hoxha, A. Deva, A. Gjakova,  A.  Shkreli,  Rr. Dedaj, Q. Ujkani, F. Gungaj, E. Basha, A. Vinca, S. Hamiti,  B. Çapriqi. E. Shkriu,  F. Açka, Xh.  Bajraj, J. Kelmendi etj., del, se  që të gjithë këta krijues të shquar kanë fituar çmimin kryesor në miting, për poezinë më të mirë  apo librin me të mirë ndërmjet dy mitingjeve. Në fakt, edhe dy antologjitë kryesore, të poezisë bashkëkohore shqipe, ajo e A. Aliut dhe B. Kuçukut, nuk kanë mund të përpilohen pa emrat e gati të gjithë këtyre poeteve elitar në nivel kombëtar. Asnjë organizmi letrarshqiptar tjetër nuk e ka këtë liste të  te shpërblyerve, si nëmitingun e poezisë. Dhe në qoftë se do të kontestonim nëpërqindje çmimet e dhëna në mitingu e poezisë, përqindjaështë vetëm pesë për qind.  Kjo meritë i takon Din Mehmetit dhe krijueseve të shquar gjakovar, themelues tëmitingut, ruajtës dhe konsolidues të tij. Din Mehmeti gjithnjë porosiste, ruajeni mitingun nga çmimet e pamerituara!

Ju prezantoj, se teksa e vizituam në shtëpinë e tij, Din Mehmetin, në ditën e fundit të jetës së tij, unë, Agim Byci, Halil Haxhosaj, Qemajl Juniku, Engjëll Berisha dhe Tahir Bezhani, kur ai ishte në momentet e frymëmarrjes së fundit, na la amanet: Ruani mitingun dhe Klubin! Duke na lënë amanet krijesat letrare, për të cilat dha shumë Dina i shquar,  me përmallim dhe përkushtim, ne e pamë lidhjen e tij të përjetshme me mitingun.

Bërja e mitingut të poezisë  ndërkombëtar, sidomos pas rënies së regjimit komunist, ku morën pjesë emra te shquar të letërsisë botërore, si De Tracy, Francë, Koste Valeta, Dinos Koubatis, Greqi, Tonja Poasola dhe Gustavo Mansilla, Spanjë, Dimtrije Tuciak, Ukrainë, Maria Barroso, Portugali, Laura Garavaglia, Itali, Rikardo Rubio, Argjentinë, dhe nobelestit  Erenesto Kahan etj, që të gjithë fitues të çmimit “Nëna Terezë”, çmim i formuar nga Klubi për krijuesit ndërkombëtar, jo vetëm na bën nder letërsisë shqipe në përgjithësi dhe asaj gjakovar në veçanti, por, edhe na shquan me këtë. Din Mehmeti u gëzua shumë kur Klubi në bashkëpunim me Jeton Kelmendin nisem të ftojmë disa nga  poetet e lartë cekur. Ju lumtë, na thoshte plot ngazëllim.

Mitingu i poezisë  u bashkëorganizua edhe në qytetin e Bajram Currit, tash sa vite së bashku me Klubin e artisteve dhe Shkrimtarëve „Tropoja“, të cilin e udheheq Z. Lulzim Logu, krjiues dhe profesor i shquar tropojan.Shumë iu gezua kësaj Din Mehmeti!

Me tej, po të analizojmë shtyllën e dytë  të mitingut, temën e tribunës së mitingut, temat e debatuara në të janë nder më  letraret, ndër më poetiket, ndër më profesionalet. Të gjitha kumtesat e temës se tribunës së mitingut i kanë mbajtur studiuesit më të shquar të letërsisë shqipe, profesorët më të mirë të letërsisë shqipe dhe krijuesit më të mirë të letërsisë shqipe. Pak kund në  organizime tjera letrare shqiptare  ka kaq nivel të lartë  profesional,  sa në temën e tribunës se mitingut të poezisë  së Gjakovës. Edhe për ketë merita i takon Din Mehmetit dhe krijueseve të shquar gjakovar, natyrisht për një kohë bukur të gjatë edhe Shoqatës së Shkrimtareve të Kosovës si  bashkorganizatore e mitingut të poezisë për shumë vite së bashku.

Vazhdimësia e mitingut të  poezisë duke i  rezistuar censurës ideologjike të regjimit komuniste, gati për 30 vite me radhe dhe që po i reziston edhe tranzicionit anarkik letrar që gati 30 vite, është fakt. Pse ka ndodhur kjo, shtrohet pyetja? Përgjigjem, fal krijueseve me te mirë kombëtar gjakovar, publikut artdashës gjakovar dhe vizionit të tyre tërësisht letrar dhe profesional. E sado që patë tendenca, të jashtme dhe të brendshme, për ta shuar dhe tjetërsuar mitingun e poezisë, ato dështuan dhe do te dështojnë deri sa ne do të nderojmë, Din Mehmetin, Enver Gjergjekun, Ali Podrimjen, Besim Bokshin, Rexhep Hoxhën, Teki Dervishin, Ali Musajn, dhe shumë e shumë krijues të tjerë  gjakovar  kontribuues në miting dhe Klub.

Kontribut i shquar i Din Mehmetit, është edhe në formësimin e poeteve gjakovar dhe të  Kosovës, të cilën punë e beri me shumë pasion dhe profesionalizëm. Nuk ka një poet gjakovar, që librin e tij nuk ia ka redaktuar dhe formësuar Din Mehmeti. Ose, po bëhem me konkret dhe me i drejtpërdrejtë, ata poet që libri i tyre u redaktua nga Din Mehmeti, përfituan shumë. Ai u tregonte hapur ç’është poezia. Ua thoshte hapur, çfarë nuk është poezi në krijimtarinë e tyre. Ne këtë mision, bacloku ka qenë në shumicën e rasteve i pa kompromis me krijimet  e tyre. Kështu, ai ua ka krijuar shijet e poezisë se vërtet një numër jo të vogël të  krijueseve  gjakovar. Po të marrin në dorë çdo libër që e ka redaktuar Bacloku, apo punuar, rezultojnë që  janë librat më të mirë te atyre autoreve në gjithë krijimtarinë e tyre. Shpesh me kujtohet mënyra e marrjes në dorë, e librit apo poezisë, e dorëshkrimeve tona  nga Din Mehmeti. I  lexonte dhe  rilexonte, heshtte së medituari dhe kur fliste e të thoshte është poezi, vërtet ishte. Ose kur të thoshte nuk është realizuar si poezi, tregonte mos-gjetjen poetike, tënden. Po të thoshte  nuk është fare poezi, as që  donte të ia dinte për zhgënjim tënd. Ose, e merrte stilolapsin dhe anash fletës, nga 20 apo 30 vargjet e tua i nxjerrtë vetëm 5 vargje nga to dhe vërtet, behej poezia e vërtet. Sot u mungon poezisë  se të rinjve një  bacloku apo përvoja e krijuesit  të mirëfilltë, kam përshtypjen.

Në përfundim, mund të thuhet, me plotë gojë, se  Din Mehmeti qe shkollë poetike për të gjithë krijuesit e Gjakovës dhe me tej. Prandaj i mungon Klubit dhe mitingut fizikisht, kurse me poetiken e tij kulmore që na la trashëgim, do të jetë model i krijueseve  të vërtet elitar, edhe si Ali Podrimja, si Besim Bokshi, si Enver Gjergjeku, si Teki Dervishi, si Rexhep Hoxha, si Agim Deva e ndonjë tjetër,  për të gjithë brezat krijuesish  që janë dhe për ata që do të vijnë.

Faleminderit!  Gjakovë, 11.11.2019

Do fjalë për dekoratën e Shpend Maxhunit dhe disa fjalë dhe për Hashim Thaqin Nga Muharrem Maralusha

Muharrem Maralusha bën këtë komente në rrjetin social:

“Pershendetje NAGIP MORINA. Pajtohem me postimin e juaj. Ju po i bini samarit qe te merr vesh gomsri.

Unë po ta plotësoj postimin e juej me do gjana qe ju mendojshit me i thone sa perket Ramushit dhe dekorimi i Shpend Maxhunit me dekoraten e Skenderbeut.

Une, kur Hashim Thaqi e boni Shpend Maxhunin Drejtor te Policise se Kosoves,

detyra me detyroj qe ta pergatiti ni biografi te Shpend Maxhunit.

Une rashë ne informata qe familja e Shpend Maxhunit kishte bashkpunue me Autoritetet serbe GJITHMONË dhe ende punon.

Hashimi e ka pas kete ne dijeni por i konvenonte se Hashimi donte me pas ne ketë pozite ni person qe nuk esht i kundershtuar nga autoritetet serbe.

Ne ketë mënyere, Hashimi nepermjet Maxhunit gjithmonë do te jetë ne kontakt me autoritetet e nalta serbe neqoftse do t’i duhej  me qene ne kontakt me serbet.

Mandej ma ma tutje Hashimi ja dha ni pozite tjeter ma te nalte dhe e boni Drejtor te AKI’S. DHE prapë per interesa te vehta personale.

Arsyeja ishte se Hashimi i frigohej se serbet do ta akuzojne ate për krime te luftes.

Per mua dhe te gjithë shqiptaret, akuzat e serbë per krime lufte jane vetem shpifje qe serbet t’i mbrojne krimet e tyne gjenodicidiale ndaj shqiptarve.

Prandej une jam ma se i sigurt e Serbija do te ban qmos qe Hashimi t’i shpeton çdo denimi te vertet te Hages.

Hashim Thaqi kurrë nuk ka qene kunder gjykates speciale.

Se prap, Hashimi me ndonje per egzistencen vetijake – Ai (Hashimi), me ane te gjykates (e kerkuar dhe e krijuar me deshiren e Serbise dhe do aleatëve te saj) ne te njejten kohe e eliminoi çdo opozite politike apo fizike prej bashke luftarve te tij te deritashem.

Hashimi mendon vetem per vehten dhe per askend te tjere.

Kerkoj falje prej Atyne qe dhanë jeten per Kosove dhe prej atyne qe ende besojne ne Hashimin.

Por kjo është e vërteta. Dhe dicka tjeter qe te gjith e dijnë Hashimi eshtë mase gati me ba çdo marrëveshtje me Serbine.

Tung… ju uroj nje jave te kandeshme te gjithve.”

Këtu përfundon statusi i Muharrem Maralushës në rrjetin social.

E pabesueshme- Rama kritikon Kosovën në prani të Vuçiçit: U vetizolua dhe vetëpërjashtua

Gazeta Shqiptare

Nga konferenca për shtyp në samitin e Ohrit, kryeministri Edi Rama është përgjigjur ndaj akuzave se po lidh marrëveshje me kryeministrin e Maqedonisë së Veriut Zoran Zaev dhe presidentin e Serbisë Aleksandër Vuçiç, për të copëtuar Kosovën.


Gjithashtu Rama foli edhe për refuzimin e ftesës nga presidenti kosovar Hashim Thaçi, teksa tha se Kosova po vetëpërjashtohet nga lëvizja e lirë.

“Dua të falenderoj Zaev për organizimin e shkëlqyes për mikpritjen. Është e shkruar në dokumentin e Novi Sadit dhe është e përsëritur se nuk është ideja të ndajmë Ballkanin Perëndimor por të përfshijëm të gjitha vendet e Ballkanit Perëndimor.  Është një nismë që vjen si veprim i brendshëm pa patronazh nga jashtë. Miqtë tanë ishin këtu të pranishëm dhe ishin të ftuar dhe jo ftues. Ky nuk është një problem.

Dua të them se ne u dakordësuam se në 21 dhjetor të zhvillojmë mbledhjen e radhës në Durrës. Morëm edhe konfirmimin se në atë mbledhje do të jetë i pranishëm, përfaqësuesi i ri i lartë i BE-së. Në Durrës dëshiroj që dhe Mali i Zi dhe Bosnja Hercegovina, të jenë të pranishëm. Është rënë dakord dhe më parë, të përshihet dhe Kosova, me të drejta të plota dhe e barabartë në BE. Por mos t’i shmangen elefantit që është këtu… Duhet të jenë sa më të drejtpërdrejte, me të gjithë ata që bëjnë sikur nuk kuptojnë apo s’duhan të kuptojnë. Është momenti për të thënë se së pari në kujtesën time, jemi takuar, jemi ulur dhe kemi dakordësuar për gjithçka që shkruhet, e zeza mbi të bardhë. Tani më jo si dokument, por si plan veprimi. Kjo nuk e ka penguar kryeministrin apo presidentin e Kosovës që të marrë pjesë në këtë samit.

Nuk është ky momenti për ta shpjeguar këtë por së pari në kujtesën time jemi ulur dhe kemi dakordësuar për gjithçka që shkruhet e zeza mbi të bardhë në këtë nismë, në Sofje. Londër, Poznan Trieste, Durrës, Shkup. Mesa kujtoj nuk më rezulton se Serbia dhe Bosnja e ksihin njohur Kosovën por kjo nuk i ka penguar liderët e saj të marrin pjesë dhe të flasin në emër të Kosovës.

Së dyti në kujtesën time u desh një kohë jo e shkurtër që Kosova të pranohej në tavolinë nga Serbia dhe Bosnja sepse asnjëra nga dy palët nuk kishte pranuar. Pjesëmarrja e Kosovës nuk është vënë kurrë në diskutim. Nuk e gjej do interesin nga rikthimi viteve me vetëpërjashtim. Bashkëpunim rajonal dhe jetësimi i 4 lirieve të BE në bashkëpunim me vendet e rajonit nuk do të thotë se Shqiperia ka ndërruar qëndrim ndaj Serbisë për njohjen e Kosovës por moszgjidhja e kësaj çështje nuk është arsye për vetpërjashtim të prapritur apo që Shqipëria dhe Kosova të mos mbrojnë intessat që kalojën përmes gjithëpërfshirjes. një pyetje e thjesht do ndihmonte shqiptarët e Shqipërisë dhe Kosovës: A do donin të vazhdonte hirtora me njerëz që mbajnë radhë dhe mallra që presin apo që të çelej plotësisht kufiri për 4 lëvizjet e lira. Heqja e kufirit nuk është një mini shengeni. Duke 180 cm nuk jam ndjerë kurrë pjesë e një mini. Të gjithë qytetarët kanë të drejtë të lëvizin lirisht pas pasur pengesa absurde që përkthehen në kosto që ne i humbim nga ky lloj barrikadimi pas kufinjve që i ka ikur koha. Kufiri mes Shqipërisë dhe Kosovës duhet të zhduket”, tha Rama ndër të tjera.

9 Nëntori në Berlin dhe « Muri » i Heshtjes në Tiranë – Nga Dr. Jorgji KOTE

Dihet tashmë se bashkë me Murin e Berlinit filloi shembja dhe rrëzimi, njeri pas tjetrit, i regjimeve totalitare në RDGJ, pak ditë më vonë në Çekosllovaki, Hungari, Rumani, Bullgari, e kështu me radhë! Po në Shqipëri  ç’po ndodhte?

Rënia e Murit e gjeti të papërgatitur udhëheqjen komuniste të “ vazhdimësisë”; madje ajo ndodhej në momente jubilare festive, me pompën, fanfarat dhe trumpetat e saj. Ditën që po shembej Muri, sapo ishte përkujtuar 72-vjetori i Revolucionit të Tetorit dhe 48-vjetori i krijimit të Partisë; ndërkohë ishin në kulm përgatitjet për festimin e jubileut të 45-vjetorit të Çlirimit të Atdheut dhe 77-vjetorit të Pavarësisë.

Tirana zyrtare synonte të krijonte përshtypjen e rreme në popull dhe në opinionin e huaj se gjithçka po shkonte normalisht. Mirëpo, momentet entuziaste e të gëzimit të papërmbajtur, të shfaqura në ekranet e botës u panë dhe nga shumica e shqiptarëve; djemtë ia kishin gjetur hilen me kohë edhe “zhurmuesve” nëpërmjet “kanoçeve” historike. Ndaj, manifestimet madhështore të berlinezëve ato ditë të flakta Nëntori zgjuan dhe ngjallën shpresën e madhe të shqiptarëve për një fillim të ri.

Shkurt, kishte filluar numërimi mbrapsht i ditëve drejt lirisë dhe demokracisë së vërtetë.  Në ato vite punoja si ekspert në ish-Ministrinë e Tregtisë së Jashtme; aty e shihja nga afër shushatjen politike të regjimit. U shtuan pa masë tensioni, kërkesat për mobilizim “ditë e natë” në punë, kërkohej kapërcimi i krizës ekonomike që kishte kohë që kishte trokitur nëpërmjet shtimit të prodhimit dhe eksportit, por me se? Puna kishte shkuar deri atje sa për të siguruar valutën aq të nevojshme për importin e mallrave më të domosdoshme të eksportonim dhe rërë e kripë deti, gurë dhe zhavorr, qengja, keca dhe bretkosa, madje dhe  gomarë, apo të përdornim forma tregtie  të Shekullit të XVII, si barteri (këmbimi mall me mall)  dhe te tjera forma tregtie të prapambetura ;gjithsesi, dhe në rastin më të mirë, të ardhurat prej tyre ishin «një pikë uji në oqeanin» e halleve dhe urisë ulëritëse që kishin pllakosur vendin në vitet 80.

Ashtu si kanë pohuar publikisht dhe ish zyrtarë të lartë partiakë të asaj kohe, krerët e atëhershëm komunistë po linin të nënkuptohej se ngjarjet në Berlin nuk kishin lidhje me Shqipërinë, sepse ajo ishte vend i vërtetë i vetëm socialist në botë!

Ndaj, është interesante, sidomos për brezin e ri të 20 dhe 30 vjeçarëve që nuk e kanë jetuar atë periudhë, që të ndalemi disi më gjatë në kronikat e atij muaji pështjellues, duke iu referuar kryesisht pasqyrimit të tij në faqet e gazetës “Zëri i Popullit”. Kjo mbasi gjithë gazetat e tjera, radioja dhe televizioni i vetëm shtetëror  pasqyronin me besnikëri “frymën dhe germat” ZP-së, për shkak të  censurës së partisë- shtet mbi median dhe shtypin e asaj kohe.

Për ironi të fatit, në aspektin e brendshëm, pikërisht në ato ditë Nëntori 1989, ZP-ja dhe gjithë organet e tjera të medias jepnin kronika të gjata dhe kryeartikuj ekzaltues për jehonën e Konferencës Kombëtare të Gjeologjisë shqiptare!!?

Vendin kryesor ato ditë e zinin Konferencat e Partisë në rrethe dhe fjalimet e   presidentit të vendit dhe liderit të ish PPSH-së, Ramiz Alisë.

Kështu, pikërisht më  9 Nëntor, ditën e Rënies në Murit, ai mbante një fjalim në Pogradec, ku shprehej “ me krenari  për socializmin fitimtar, sepse  “Shqipëria  nuk ishte  as lindje dhe as perëndim”.

Ndërsa në një artikull të gjatë të datës 28 Nëntor 1989 me titull “ Nuk dështoi komunizmi, por deformimi i tij” shprehej ende bindja në drejtësinë e vijës së Partisë dhe të komunizmit si ideologji!!

Ndërkohë, numri i ZP-së i 30 Nëntorit 1989 ishte mbushur me fjalën e R. Alisë në Paradën ushtarake tradicionale më 29 Nëntor, me titullin bombastik “ Forca jonë uniteti, rruga jonë socializmi”! Mirëpo dhe lideri gjermano-lindor Honeker, dy muaj më parë kishte pohuar të njëjtën gjë në manifestimin me rastin e 40 vjetorit të krijimit të RDGJ-së, me Gorbaçovin në krah; por, vetëm një muaj më vonë ai e pa veten dhe regjimin e tij të shkërmoqur bashkë me Murin.

Gjithashtu, faqet e ZP-së dhe medias televizive shqiptare “gumëzhinin” nga qindrat e telegrameve rutinorë të urimit, sidomos nga partitë marksiste – leniniste për festat dhe nga ceremonitë e dekorimit të dhjetëra qytetarëve dhe drejtuesve të lartë shqiptarë.

Shkurt, çdo gjë mund të gjendej ato ditë në ZP dhe televizionin shqiptar, por jo LAJMI dhe NGJARJA mbi shembjen e Murit të Berlinit, bashkë me Erën e madhe të NDRYSHIMIT në lindje, ku ndodhej dhe Shqipëria, veçse në ekstremin e saj!

Edhe më absurde dhe butaforike ishte propaganda e saj në frontin e jashtëm, madje dhe në Gjermani.

Kështu, më 3 – 4 Nëntor, kur në RDGJ po bëhej nami me protesta dhe marshime kundër Murit që po tundej nga themelet, Shqipërinë po e vizitonte në krye të një delegacioni qeveritar, zv.kryeministri Gjermano-lindor, Horst Zöle, i cili nënshkroi me autoritetet tona përkatëse Marrëveshjen e Bashkëpunimit Ekonomik dhe Teknik. Në fakt, kjo vizitë dhe Marrëveshja e sipërpërmendur“ e cila ishte si të thuash “ e vdekur para se të lindte” zuri shumë më tepër vend në kronikat  mediatike të asaj kohe se gjithë ngjarjet që kishin të bënin me Murin e Berlinit gjatë periudhës Nëntor – Dhjetor 1989! Madje, në intervistën e tij në ZP, i pyetur enkas mbi gjendjen politike në Berlinin Lindor, ai sikur të vinte nga një planet tjetër, përgjigjet se nuk po ndodhte kush e di se çfarë! Ndërsa, duke folur me admirim për arritjet e popullit shqiptar, ai shprehte besimin në vazhdimin e bashkëpunimit ndërmjet RDGJ-së dhe Shqipërisë, madje deri aty nga viti  2010!  “ E shihni, – sikur donte të thoshte propaganda shqiptare e asaj kohe – ja ku po e dëgjoni nga goja e një zyrtari mjaft të lartë gjermano-lindor, nuk ka ndodhur ndonjë hata atje! Mirëpo edhe vetë Zöle, vetëm pas një jave dha dorëheqjen bashkë me anëtarët e tjerë të Byrosë Politike të PK të RDGJ-së!

Kurse më 9 Nëntor, kur në Berlin sapo kishte filluar shembja e Murit, në Tiranë ndodhej për vizitë Ministri i Jashtëm i Kubës!

Dy ditë më vonë, më 11 Nëntor 1989, ZP-ja jep një njoftim telegrafik fare të thatë mbi miratimin nga ana e Qeverisë së RDGJ-së të “ Rregullave të reja për shtetasit gjermano-lindorë, të cilët mund të udhëtonin në Berlinin Perëndimor e të qëndronin aty pa pasur nevojë për  vizë” Siç dihet tashmë, ishte pikërisht artikulimi i këtij vendimi dy ditë më parë në një Konferencë konfuze shtypi, që kishte ngritur e nxitur turmat e shumta nga të dy anët e Berlinit për të filluar aty, në Portat e Brandenburgut, procesin madhor historik të shembjes së Murit! Njoftimi vijon pastaj duke shkruar se menjëherë pas këtij njoftimi, Kancelari Kohl kishte ndërprerë vizitën e tij në Poloni dhe kishte shkuar në Berlin, e pastaj në Bon,  ku kishte mbledhur urgjentisht  kabinetin qeveritar! Kësaj i thonë “ Hiç, hiç, po Habili vdiq!” As 10 rreshta të thatë nuk zinte në një vend fare të padukshëm në faqen 4 të ZP-së, ky njoftim vërtet historik! Kurse për koment as që bëhej fjalë! Logjika e propagandës komuniste ishte:“ E pse të zgjatemi, kjo s’ka ndonjë lidhje me ne, një vendim qeverie i RDGJ-së dhe aq!!!

Ndërsa më 12 Nëntor, sërish në një njoftim telegrafik, madje çuditërisht në Rubrikën “ Me pak fjalë”!!!” ZP-ja njofton mbi bisedën telefonike të liderit të ri të RDGJ-së E. Krenz me Kancelarin Kohl. Por edhe ky njoftim, me sens negativ, thjesht përmendte faktin se Krenz i ka thënë Kohl, se nuk bëhet fjalë për ribashkim, por thjesht që të dy vendet të shkojnë sa më mirë me njeri tjetrin, si dy vende sovrane! Dhe aq!!

Një njoftim i tillë i thatë u dha në shtypin dhe në  televizionin tonë edhe më 29 Nëntor 1989, kur u shpall  Plani i famshëm me 10 Pika nga Kancelari Kohl, ku ai parashtroi platformën historike të ribashkimit gjerman. E megjithatë, theksi në shkrimin e ZP-së vihej mbi demek kundërshtimet që ishin paraqitur nga homologët e tij eropianë.

Ndërsa më 22 Dhjetor 1989, një ditë pas ceremonisë së hapjes zyrtare të Portave të Brandenburgut, mbi Murin tashmë të shembur, me pjesëmarrjen edhe të  dy liderëve të RFGJ-së dhe RDGJ-së, ZP-ja jepte sërish vetëm një njoftim telegrafik në Rubrikën “ Me pak fjalë”. Duhej të ishte tepër, tepër i vëmendshëm dhe të kishe informacion nga burime të tjera që të mund të “ lexoje përmes rreshtave” e të kuptoje se në Berlin kishte ndodhur një mrekulli demokratike me efekte planetare dhe jo thjesht se ishin hapur dy dyer apo porta “do si do!”

Bie gjithashtu në sy se më 21 Dhjetor, ZP-ja i jepte vend të dukshëm në faqen e saj të 4 për lajmet e jashtme një seminari të organizuar në qendër të Berlinit Perëndimor nga Shoqata e Miqësisë Shqipëri – Gjermani, shoqatë që në fakt ishte nën ndikimin e Partisë Komuniste Gjermane. Edhe pse do thënë se në  këto shoqata ka pasur dhe dashamirës e miq të vendit dhe popullit tonë. Kryetari i saj, Peter Platzman, mik i vendit tonë dhe i lidhur ngushtësisht me të, në fjalimin e tij nënvizoi se “ ngjarjet në Berlin nuk kanë kurrfarë lidhje me Shqipërinë. Sepse ajo kishte mbi 20 vjet që ishte shkëputur nga Traktati i Varshavës dhe 30 vjet nga ndikimi i Moskës dhe se arritjet e popullit shqiptar ishin dëshmia më e qartë për këtë” Pak a shumë të njëjtat mesazhe të gabuara ishin pohuar edhe në një veprimtari tjetër të organizuar në Hamburg, me pjesëmarrjen edhe të diplomatëve të Ambasadës shqiptarë në RDGJ.

Me pak fjalë, duhej të ishte tepër, tepër i vëmendshëm dhe të kishe informacion nga burime të tjera që të mund të “ lexoje përmes rreshtave” e të kuptoje se në Berlin kishte ndodhur një mrekulli demokratike me efekte planetare dhe jo thjesht se ishin hapur dy dyer apo porta “dosido!” Kjo ndodhte sepse në Tiranë, krahas bunkerëve të panumërt  ishte ngritur me kohë një “Mur” i madh Heshtjeje për ngjarjet demokratike në Berlin; por dhe ai Mur Heshtjeje do të shembej një vit më vonë.