Në redaksinë e Voal.ch mbërriti kjo foto historike nga Sejdi Bitiçi, nga Familja e shquar Bitiçi e cila me mikpritjen e saj u bë qendra e shqiptarizmës në zemër të New Yorkut duke pritur e përcjellë emrat më të shquar të politikanëve shqiptarë nga të gjitha trojet shqiptare, duke nisur nga Ibrahim Rugova, Anton Cetta, Bajram Kelmendi, Mark Krasniqi, Sali Berisha, Azem Hajdari, Arbër Xhaferi e plot e plot të tjerë të cilët do të ndikonin në hapjen e një faqeje të re në historinë e kombit shqiptar. Familja Bitiçi mori pjesë aktive energjikisht për të aktivizuar e përparuar Çështjen Shqiptare në SHBA. Botuesit e Voal.ch i shprehin mirënjohjen mikut të tyre z.Sejdi Bitiçi që na dërgoi një copë histori nga ajo kohë aq e rëndësishme për të të ardhmen.

Fotografia shoqërohej me këtë shënim si më poshtë:

“Te dashtun miq Buçpapaj,

Se pari, kam nderin t’ju falenderoj per botimin e fotografise se vitit 1990 me Ibrahim Rugoven para restorantit tone Toscana, ne East 54 Street, Manhattan.

Ketu (me 1991) ne kete grup te vogel, po ne Toscana patem dreke intime, mbas mbledhjes qe u ba ne restorantin tone me Komisionin e Pajtimit te Gjaqeve, ku ishte present edhe Anton Cetta.

Ne foto, nga e majta Sabit Bitiçi, Sejdi Bitiçi, Riza Lluka.

Ulun: Ramiz Kelmendi, Sahit Beg  Kryeziu, Bajram Kelmendi dhe Mark Krasniqi.

Kerkoj falje qe nuk me kujtohen tre personat e tjere.

Me kujtohet qe Bajrami Kelmendi m’u falenderue per sjelljen mikut te Bytyçve, Sahit Begu.

«Ibrahim Rugova me pat thane ne nji tjeter rast se restorantin tuej ikonik e ka mbyll Millosheviçi, mbas 1991.

Ibahimi ishte i bindun se ai vepron aq rrotull sa qe nuk kuptohet.»

Te dashtun Buçpapaj, kjo foto asht nga kolekcioni im personal, qe ju mund ta perdorni simbas deshires tuej.

Jam mirenjohes per bashkepunimin dhe perkrahjen qe me ofroni.

S.B.

New York City”

Illyria

34 vjet më parë si sot letra për Profesorin Arshi Pipa nga Peter Prifti hedh dritë në një miqësi të rrallë midis tyre pavarësisht dallimeve në perceptimet filozofike të çështjes gjuhësore dhe mospajtimeve të tjera. Të dy ishin intelektualë shqiptarë, të edukuar në perëndim, të cilët jetonin dhe jepnin kontributin e tyre në vendin e adoptuar. Mënyra e komunikimit qytetar imponon respekt dhe bën kontrast të fortë me normat e ulëta të debatit në të gjitha nivelet e administratës dhe jetës publike në Shqipëri si edhe prej disa shqiptarëve jashtë saj.

Letërkëmbimi Arshi Pipa-Peter Prifti ka filluar qysh në vitet 1970, kohë e cila përkon me thuajse 20 vite korrespondencë dhe bashkëpunimi midis tyre.

Të dy korresponduesit kanë ndërruar jetë vite më parë por letrat e tyre flasin vetë për miqësinë dhe respektin e ndërsjelltë gjatë periudhës komuniste në Shqipëri, në kohën e ndryshimeve politike në vendin tonë si edhe në ish-Jugosllavi, përkatësisht në Kosovë.

I bindur në idetë e tij, me maturi por edhe pa frikën e humbjes së miqësisë së çmuar me një mik, intelektual e bashkëpunëtor të vjetër, Peter rendit argumentet e tij pa asnjë hije fyerje, ironie, sarkazmi apo vetëkënaqësie. Ai beson në forcën e fakteve, të debatimit të lirë të mendimit dy studiuesve me të drejta të barabarta për të shkëmbyer idetë dhe qëndrimet e tyre në të mirë të shkencës së gjuhësisë dhe më tej.

Letra e datës 13 janar 1992 vjen pas një festimi zyrtar në Vatër në Bronx, nën kryesinë e Profesorit Arshi Pipa, ku Peter shkon si përkthyes shtetëror i delegacionit të sindikatave të pavarura nga Shqipëria. Kjo vajtje merr ‘nuanca politike’.  Pasi jep sqarimin e nevojshëm, Peter shkruan “ti dhe unë kemi pikëpamje të ndryshme, të kundërta për disa çështje me rëndësi,” si gjuha e njësuar,  disa “pika me rëndësi në lidhje me Kosovën” si “edhe për vlerësimin tënd të punës dhe personit të Ismail Kadaresë.”

Por, vazhdon ai “Intelektuali e ka për detyrë t’i qëndrojë besnik së vërtetës, ashtu siç e kupton ai, dhe të verë në dukje pikëpamjet e veta. (Por kjo nuk duhet të ndalojë çdo formë bashkëpunimi midis dy vetave). Në fund të letrës Peter shkruan se “Pavarësisht nga këto mosmarrëveshje, unë nga ana ime do të përpiqem ta ruaj miqësinë tonë si diçka të shtrenjtë dhe të rrallë.”

Kjo letër është pjesë e letërkëmbimit 25 vjeçar midis Peter Priftit dhe Profesorit Arshi Pipa, ruajtur në arkivin e familjes Prifti. Epistolari do jetë në botim së shpejti.

Shënim i autores: Koha e fotos është interesante sepse daton më 7 nëntor, 1992 disa muaj pas letrës në fjalë. Fotografuar nga Naum Prifti pranë shtëpisë së Profesorit Pipa në Uashington DC.

San Diego, Cal.

Më 13 janar, 1992

I dashur Arshi!

Të falemnderit për karturimin që më dërgove, gjë që shpreh edhe njëherë kujdesin dhe miqësinë që ke për mua.

Megjithatë, më duket se ndodhja ime në darkën e Vatrës në Bronx në Nëntorin e kaluar, ka krijuar një përshtypje të gabuar, dhe si e tillë kërkon shpjegim.

Unë erdha atje për shkak të delegacionit të sindikatave të pavarura nga Shqipëria, që e shoqërova në Amerikë si përkthyes. E quajta, pra, për detyrë ta shoqëroja delegacionin edhe në festimin që organizoi Vatra. Duke qenë atje, u përshëndosha edhe me ty, por vetëm si shok dhe mik i vjetër; dmth, për hatërin e miqësisë sonë. Ai takim nuk kish kuptim apo nuanca “politike”; pra , nuk do të thotë se unë jam dakort me Vatrën.

Në përgjithësi, Vatra sot pasqyron tezat e tua për çështet kombëtare, dhe kjo kuptohet, si kryetari i saj që je.

Mirëpo, sikur e di edhe vetë, ti dhe unë kemi pikëpamje të ndryshme, të kundërta për disa çështje me rëndësi.

Nuk pajtohemi për çështjen e gjuhës se njësuar shqipe.

Kemi mosmarrëveshje mbi disa pika me rëndësi në lidhje me Kosovën. Edhe për vlerësimin tënd të punës dhe personit të Ismail Kadaresë, nuk jemi të një mendje. Këtë të fundit nuk ta kam thënë më parë, se mendoja se ndofta do të të shqetësoja, duke e hapur edhe më shumë hendekun e mospajtimi të pikëpamjeve tona, ndërsa tash nuk e shoh të arsyeshme ta mbaj si me thanë “sekret”.

Unë e di se ti nuk i druhesh kritikës, mbasi ti vetë e ke ushtruar atë si profesion për 4-5 dekada. Në mos gabohem ti jo vetëm që nuk ruhesh nga kritikat, por më ke thënë njëherë se i mirëpret ato, dhe fton vërejtje të tilla nga të tjerët. Ky është me të vërtetë qëndrim i denjë, qëndrim i intelektualit të pjekur, demokrat dhe humanist.

Megjithatë, me vjen keq të pohoj këto konflikte pikëpamjesh midis nesh. Do te doja që ne të dy të kishim pikëpamje të njëjta dhe të bashkëpunonim ngushtë, si në të shkuarën. Mirëpo kohët kanë ndryshuar dhe, siç e di edhe vetë, intelektuali e ka për detyrë t’i qëndrojë besnik se vërtetës, ashtu siç e kupton ai, dhe të verë në dukje pikëpamjet e veta. (Por kjo nuk duhet te ndalojë çdo formë bashkëpunimi midis dy vetave).

Pavarësisht nga këto mosmarrëveshje, unë nga ana ime do të përpiqem ta ruaj miqësinë tonë si diçka të shtrenjtë dhe të rrallë, duke menduar se ajo ka vlerën dhe vendin e saj në marrëdhëniet shoqërore dhe tonat.

Të uroj shëndet të mirë.

Përqafime,

Peter R. Prifti.

Shfaqja e Lea Ypit në Shqipëri shkaktoi reaksione të forta, pozitive dhe negative pasi prania e saj u përdor politikisht nga mediat pranë qeverisë. Në rrjetet sociale pati pa fund qendrime pro e kundra, pati edhe opinione. Voal.ch ka zgjedhur të sjellë një opinion të Augustin M.Mirakaj, lindur e rritur në internim, po ashtu babai i tij,  xhaxhai i tij prej dy-tre  vjeçarë janë rritur e i kanë krijuar familjet e lindur fëmijët në internim. Në internim kanë jetuar deri më 1991, kur u shpresua si iluzion se u rrëzua diktatura. Augustin M.Mirakaj dhe familja e tij sikur mijra e mijra shqiptarë, familje shqiptare e fëmijë shqiptare janë viktima të një regjimi totalitarist barbar që ua shkatërroi jetën, i cili edhe sot e kësaj dite nuk është dënuar nga shteti shqiptar gjatë 35 viteve tranzicion.

————–

Këto kohë po shoh një gjë shqetësuese:

mediat shqiptare po e shtyjnë Lea Ypi-n si një lloj “fytyre të re”, madje deri aty sa disa e paraqesin si “kryeministre e ardhshme”.

Kjo nuk është rastësi. Në Shqipëri komunizmi nuk u zhduk, ai u rivesh me kostum mediatik. Sistemi është i njëjti: media zgjedh një fytyrë, e ambalazhon bukur, e shet si “të re”, si “intelektuale”, si “ndryshim”, dhe pastaj ia imponon publikut derisa të bëhet fakt i kryer. Ashtu si në raftet e supermarketeve: nuk zgjedh gjithmonë çfarë sheh, ta kanë vënë para syve. Kur një person që relativizon Enver Hoxhën, justifikon Stalinin, ose shfaq nostalgji për diktaturën paraqitet si e ardhmja e Shqipërisë, kjo nuk është pluralizëm. Është riciklim i ideologjisë. Shqipëria nuk ka nevojë për diktaturë me fytyrë akademike. Ka nevojë për të vërtetë, për përgjegjësi dhe për një ndarje të plotë nga komunizmi.

Unë dhe familja ime si dhe shumë shqiptarë bij e bija nënash e kemi vuajtur atë sistem e njohim kur e shohim, edhe kur vjen i paketuar me libra dhe intervista.

Unë nuk kam asgjë personale kundër Lea Ypi apo familjes së saj. Askush nuk zgjedh prindërit e vet dhe askush nuk duhet të gjykohet për prejardhjen. Por kam një problem serioz me atë që ajo përfaqëson sot publikisht. Kur e dëgjova në një bisedë publike të thoshte se nuk do të ishte dakord që Amerika ta kishte rrëmbyer Enver Hoxhën, u ndala.

Kur lexova librin e saj Free, ku ajo përshkruan se si si fëmijë vraponte dhe gjente siguri duke u fshehur dhe përqafuar statujën e Stalinit, e kuptova se kjo nuk ishte një shkarje.

Ishte një botë e brendshme e formuar nga kulti i diktaturës. Stalini dhe Enver Hoxha nuk janë figura neutrale historike. Janë përgjegjës për miliona të vrarë, kampe, internime, tortura dhe shkatërrimin e jetës së mijëra familjeve, përfshirë edhe timen. Kur dikush flet me “mirëkuptim” ose relativizon këto figura, kjo nuk është analizë kritike. Është vazhdim i një ideologjie që ka shkaktuar trauma reale. Lea Ypi mund të jetë akademike, por ideologjia nuk zhduket me diplomë. Marksizmi i paketuar si “teori kritike” nuk e bën më pak të rrezikshëm. Me këtë shkrim nuk po sulmoj një person. Po kundërshtoj një mendësi që vazhdon të minimizojë krimet e diktaturës dhe të romantizojë xhelatët.

Me hidhërim të thellë mësuam lajmin e hidhur, se me datën 27 dhjetor 2025, pushoi së rrahuri zemra e nacionalistit të shquar, Kryetarit të Lidhjes së Tretë Shqiptare të Prizrenit Ismet Ukë Sadik Berisha (1933-2025). Ai mbylli sytë në Boca Raton, Florida, në shtëpinë e tij, i rrethuar nga vëllai i tij Selimi me familje.
Ismet Berisha për shumë dekada sa jetoi dhe punoi në SHBA, ai ishte një figurë e madhe, që nderohet dhe respektohet vazhdimisht në mesin e shqiptarëve patriotë dhe atdhetarë, si një personalitet i shquar në botën shqiptare, si simbol i patriotizmit, anti-komunizmit, anti sllavizmit serb, dhe si një qendrestar i vendosur i misionit historik, për bashkimin e trojeve etnike shqiptare, në një shtet të vetëm etnik rreth nënës së dashur Shqipëri.
Ai me mendje dhe zemër të madhe, vuri të gjithë fuqitë e tij intelektuale, influencën e tij patriotike dhe antikomuniste në shërbim të vendlindjes së tij Kosovës dhe shtetit amë Shqipërisë.
Shteti i New York-u, dallohet nga çdo vend tjetër, ku janë të vendosur sot shqiptarët, për më shumë së gjysmë shekulli, ku në mënyra të ndryshme kanë vepruar dhe punuar në të mirë të çeshtjes shqiptare, figura të shquara kombëtare për lirinë dhe për çlirimin e të gjitha trojeve shqiptare.

Shtetet, kombet, qytetet, komunat, komunitetet dhe familjet, kanë historitë e tyre. Ata zënë fill që herët në shekujt e kaluar, për të ardhur në ditët tona, kur studiuesit, historianët, analistët dhe gazetarët gërmojnë ose hulumtojnë (investigojnë) vazhdimisht në arkivat e tyre, duke ndriçuar gradualisht atë pjesë të lavdishme të faqeve të ndritura të historisë të lënë në heshtje dhe harresë me ose pa qëllim gjatë shekujve.
E tillë ishte dhe mbeti ndër dekada edhe familja zëmadhe e mirënjohur në Dardani e nacionalistit të vendosur antikomunist dhe antisllav Ismet Ukë Sadik Berisha, të cilën do të përpiqem ta zbardh dora-dorës me modesti dhe fakte, dokumente dhe dëshmi të shumta të lënë në dorëshkrim nga bashkëkohësit, arkivat e pasura të Lidhjes së Tretë Shqiptare të Prizrenit me qendër në New York, SHBA, për të ardhur gradualisht tek arkivat e pasura private, që ruante me kujdes dhe dashuri pinjolli i tyre nacionalist.
Ai sot mbylli sytë i qetë, për të mbetur i pavdekshëm në zemrat dhe mendjet e të gjithë bashkadhetarëve, dashamirësve të familjes Berisha dhe popullit martir të Kosovës, të cilës iu përkushtua me mish dhe shpirt deri në ditët e fundit të jetës së tij.
Historia e kësaj familje të madhe, është e lidhur me vetë historinë e lavdishme të Lidhjes së Prizrenit të Parë, të Dytë dhe të Tretë, që vetëm në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ka një veprimtari të gjërë dhe të pasur patriotike me vijimësi të pandëprerë të punës së palodhur dhe aktivitetit patriotike 1962-2026.

Historia e familja së Sadik Ramës ndër shekuj

Në historinë e popullit shqiptar, familjet e mëdha fisnike brez pas brezi, kanë transmetuar dhe ruajtur përherë cilësitë më të mira të popullit shqiptarë, si: bujarinë, trimërinë, urtinë, mirësinë, atdhedashurinë, duke luftuar gjithnjë me pushkë dhe pendë në dorë dhe mendje të shëndoshë (për ndërgjegjësimin e të gjithë shqiptarëve patriotë), në mbrojtje të interesave të shenjta të Atdheut.
Herë pas here, në historinë e çdo kombi, fati e sjell që të provohet forca morale dhe vendosmëria e mbijetesës nder shekuj nga bijtë më të shquar të tij.
Këto raste të jashtëzakonshme historike, janë monomente të privilegjuara, ose shpesh herë tragjike, por tregojnë fisnikërinë e masave popullore dhe në mënyrë të veçantë guximin e tyre të jashtëzakonshëm, dhe si të thuash, fati i fton të tregojnë burrërinë dhe përkushtimin e tyre ndaj Atdheut, në formën e saj më të lartë.
Ata hyjnë natyrshëm në larminë e heroizmit, për një moment të vetëm, që është momenti suprem i jetës së tyre. Dhe kësisoj, ata bëhen heronj të pavdekshëm me jetën dhe veprën në dobi të interesave të larta të kombit shqiptar, flamurit të Heroit Kombëtar Gjergj Gjon Kastriotit, të cilin e lanë vazhdimisht me gjakun e tyre të pastër.
Këtë fat dhe privilegj të mirë e kemi ndeshur fatmirësisht, gjatë hulumtimeve tona në tre brezni të familje heroike Berisha, të mirënjohur nga të gjithë shqiptarët ndër shekuj.
Familjet më të njohura të Dardanisë, ishin miq dhe bashkëpunëtorë të ngushtë të Sadik Ramës së Gjurgjevikut, gjatë luftrave për Pavarësi, që zhvilloheshin për mbrojtjen e Kosovës.
Më vonë të njëjtat familje ishin përkrahës të Ukë Sadikut, në mbrojtje të vazhdueshme të interesave të larta të Atdheut.
Të gjithë këto familje të njohura nacionaliste dhe anti-nazikomuniste më vonë, që cituam më lart, e kanë pësuar (vuajtur) vazhdimisht shumë rëndë, gjatë periudhës së sundimit të errët të nazikomunizmit shqiptaro-sllav, duke kaluar nëpër kalvarin e madh të përsekutimit, masakrimeve, djegie shtëpish etj.
Kujtojmë, se e njëjta histori tragjike në të gjithë krahinën e Kosovës, është përsërit vazhdimisht në fund të shekullit XX dhe më saktë në vitin 1999.
Në ditët tona, të rinjtë dhe të rejat pasardhës pinjoll të këtyre dyerve të miënjohura në Kosovë, në emigracion dhe vendlindje, me përkushtim ndihmojnë pa kursim këtë familje, gjatë aktivitetit patriotik të përhershëm të “Lidhjes së Tretë të Prizrenit” (1962-2026), me qendër dhe zyrat e saj sot në SHBA.

Dhurimi i Arkivave të Organzatës “Lidhja e Tretë e Prizrenit” me qendër në New York, SHBA

Dorëzimi apo dhurimi me bujari i arkivave të organizatave të ndryshme panshqiptare të SHBA-së, në drejtim të shtetit amë, si në: Shqipëri, Kosovë, Mal të Zi, Maqedoninë e Veriut, është një nismë e re bujare, që duhet vlerësuar shumë në disa drejtime në vendlindje.
Fatmirësisht shteti i ri i Kosovës, dorëzimin e dokumentëve të shumta historike të arkivit original të Lidhjes së Tretë Shqiptare të Prizrenit me qendër në SHBA dhe zyrat e saj në New York e vlerësoi si një nismë me shumë rëndësi historike, për rishkrimin e historisë së komunitetit tonë nga studiuesit kosovarë.
Historia e nismës së dorëzimit të materialeve të pasura arkivore të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, në drejtim të shtetit të ri të Kosovës, ka qenë një ëndërr e kryesisë, kryetarit Ismet Berisha, një pinjoll i shquar i familjes së mirënjohur të Derës së Sadik Ramë Gjurgjevikut, nacionalistëve të shquar Ukë dhe Shaban Sadiku, Ismet Ukë Berisha, kryetar i Lidhjes së Tretë Shqiptare të Prizrenit dhe Sekretarit të Përgjithshme të saj Tomë Mrijaj.
Gjatë kontakteve të vijueshme të studiuesit Mrijaj me prof. Muhamet Shatrin, që nga viti 2013, historiani Shatri i kishte kërkuar, që të interesohej në komunitetin e madh shqiptaro amerikanë tek shoqatat dhe miqtë e tij të sigurojë materiale arkivore historike, me vlera për pasurimin e Arkivit të Kosovës.
Asokohe organizata në fjalë, doli me një deklaratë publike, ku ndër të tjera theksonte, se: “Lidhja Shqiptare e Prizrenit me qendër në New York, ShBA dhe degët e saj në shumë shtete të botës, i dhuron Agjencisë Shtetërore të Arkivave (AShAK) të Kosovës të gjithë dokumentacionin nga viti 1962-2014…”

NJOFTIM:

Vellai i të ndjerit Selim Berisha me familje, së bashku me Kryesinë e Lidhjes së Tretë Shqiptare të Prizrenit hapin të pame (presin ngushëllime) ditën e Diele me 25 Janar 2026 nga ora 11:00 am deri në ora 4:00 pm, në adresën:
(Inside: 165 Tuckahoe Rd. Yonkers, NY, 10710, Royal Regency Hotel, Aroma Trattoria Restorant.)

Dear compatriots, worthy daughters and sons of the Albanian nation!

We are beginning a beautiful year with great achievements, with hope and best wishes for an even better life — a normal, happy life, with prosperity and harmony among us.

After the historic victory of Prime Minister Albin Kurti with the coalition Vetëvendosje, Guxo, Alternativa, and the Democratic Christian Party of Kosova, I have received hundreds of congratulations in various ways, along with thanks for my contribution to this victory.

Since I am unable to respond to each of you individually, through this announcement on social networks I wish to thank you all from the bottom of my heart for your sincere congratulations, which are reaching me from all Albanian lands, from individuals of all political parties, both known and unknown.

This warms my heart and makes me believe that many of you have correctly understood my sincere commitment, without any personal interest, solely in the interest of the country of Kosova and the Albanian nation.

A special experience for me was the visit to my office by an Albanian sister from Peja, Mrs. Servete Haxhiajdini, who gifted me a bouquet of flowers as a sign of gratitude for my national contribution.

When an Albanian sister and mother makes such an effort to express respect, it is an unimaginable and boundless honor and pride. There is nothing greater.

Thank you, esteemed Mrs. Servete; thank you, my supporters!

In special way, I would like to thank the respected media outlets Bota Sot, Gazeta Dielli, Illyria, Gazeta e Alpeve, Voal.ch (Voice of Albanians), Plava and Gucia, the community television in Michigan-Albanian TV of America, as well as Facebook and X for the opportunity they have given me to continuously express my views.

I invite all of you, each in your own way and with the possibilities we have, to continue helping our distinguished nation and our countries of origin, as well as to strengthen friendship with our irreplaceable friend, the United States of America.

The debt to the nation is never fully repaid.

May God bless the Albanian nation and the American nation!

Happy New Year 2026 to everyone!
With special respect,

Agim Aliçkaj
Executive Director of the Albanian-American Civic League
New York, December 31, 2025

Të dashur bashkëkombës, bij e bija të denja të kombit shqiptar!

Po e nisim një vit të bukur me arritje të mëdha, me shpresë dhe urime për një jetë edhe më të mirë — një jetë normale e të lumtur, me begati dhe harmoni mes nesh.

Pas fitores historike të Kryeministrit Albin Kurti me koalicionin Vetëvendosje, Guxo, Alternativa dhe Partia Demokratike e Krishterë e Kosovës, kam marrë qindra urime në mënyra të ndryshme, së bashku me falënderime për kontributin tim në këtë fitore.

Meqë nuk kam mundësi t’i përgjigjem secilit veç e veç, përmes këtij njoftimi në rrjetet sociale dëshiroj t’ju falënderoj të gjithëve nga zemra për urimet tuaja të sinqerta, të cilat po më vijnë nga të gjitha trojet shqiptare, nga individë të të gjitha partive politike, të njohur dhe të panjohur.

Kjo ma ngroh zemrën dhe më bën të besoj se shumë prej jush e kanë kuptuar drejt angazhimin tim të sinqertë, pa asnjë interes personal, vetëm në interes të shtetit të Kosovës dhe të kombit shqiptar.

Një përjetim i veçantë për mua ishte vizita në zyrën time e motrës shqiptare nga Peja, znj. Servete Haxhiajdini, e cila më dhuroi një buqetë me lule si shenjë mirënjohjeje për kontributin tim kombëtar.

Kur një motër dhe nënë shqiptare bën një përpjekje të tillë për të shprehur respekt, është një nder dhe krenari e paimagjinueshme dhe e pakufishme. Nuk ka asgjë më të madhe.

Faleminderit, e nderuara znj. Servete; faleminderit, përkrahës të mi!

Në mënyrë të veçantë dëshiroj të falënderoj mediat e respektuara Bota Sot, Gazeta Dielli, Illyria, Gazeta e Alpeve, Voal.ch (Voice of Albanians), Plava dhe Gucia, televizionin e komunitetit në Michigan, Albanian TV of America, si the Facebook dhe X për mundësinë që më kanë dhënë të shpreh vazhdimisht pikëpamjet e mia.

Ju ftoj të gjithëve që, secili në mënyrën e vet dhe me mundësitë që kemi, të vazhdojmë ta ndihmojmë kombin tonë të lavdishëm dhe vendet tona të origjinës, si dhe të forcojmë miqësinë me mikun tonë të pazëvendësueshëm, Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Borxhi ndaj kombit nuk shlyhet kurrë plotësisht.

Zoti e bekoftë kombin shqiptar dhe kombin amerikan!

Gëzuar Vitin e Ri 2026 të gjithëve!

Me respekt të veçantë,
Agim Aliçkaj
Drejtor Ekzekutiv i Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane

New York, 31 dhjetor 2025

PUBLIC THANK-YOU

Dear compatriots, worthy daughters and sons of the Albanian nation!

We are beginning a beautiful year with great achievements, with hope and best wishes for an even better life — a normal, happy life, with prosperity and harmony among us.

After the historic victory of Prime Minister Albin Kurti with the coalition Vetëvendosje, Guxo, Alternativa, and the Democratic Christian Party of Kosova, I have received hundreds of congratulations in various ways, along with thanks for my contribution to this victory.

Since I am unable to respond to each of you individually, through this announcement on social networks I wish to thank you all from the bottom of my heart for your sincere congratulations, which are reaching me from all Albanian lands, from individuals of all political parties, both known and unknown.

This warms my heart and makes me believe that many of you have correctly understood my sincere commitment, without any personal interest, solely in the interest of the country of Kosova and the Albanian nation.

A special experience for me was the visit to my office by an Albanian sister from Peja, Mrs. Servete Haxhiajdini, who gifted me a bouquet of flowers as a sign of gratitude for my national contribution.

When an Albanian sister and mother makes such an effort to express respect, it is an unimaginable and boundless honor and pride. There is nothing greater.

Thank you, esteemed Mrs. Servete; thank you, my supporters!

In special way, I would like to thank the respected media outlets Bota Sot, Gazeta Dielli, Illyria, Gazeta e Alpeve, Voal.ch (Voice of Albanians), Plava and Gucia, the community television in Michigan-Albanian TV of America, as well as Facebook and X for the opportunity they have given me to continuously express my views.

I invite all of you, each in your own way and with the possibilities we have, to continue helping our distinguished nation and our countries of origin, as well as to strengthen friendship with our irreplaceable friend, the United States of America.

The debt to the nation is never fully repaid.

May God bless the Albanian nation and the American nation!

Happy New Year 2026 to everyone!
With special respect,

Agim Aliçkaj
Executive Director of the Albanian-American Civic League
New York, December 31, 2025

I lindur në një linjë të përcaktuar nga shërbimi publik, udhëheqja dhe përgjegjësia kombëtare, Edon Alibegu përfaqëson vazhdimësinë e një tradite historike shqiptare të angazhimit qytetar. Si anëtar i familjes fisnike Alibegu dhe pasardhës i Hodo Beg Ulqinit dhe Cafo Beg Ulqini—kryetari i parë shqiptar i Ulqinit, Regjent i Mbretërisë Shqiptare dhe Kalorës i Urdhrit të Skënderbeut—z. Alibegu bart përpara një trashëgimi të rrënjosur thellë në qeverisje, diplomaci dhe shërbim ndaj popullit.

I udhëhequr nga shembulli i të parëve të tij, z. Alibegu ia ka kushtuar jetën e tij profesionale dhe qytetare shërbimit ndaj komunitetit shqiptaro-amerikan dhe vendlindjes së tij, Ulqinit, Mal të Zi. Veprimtaria e tij pasqyron një mision të qartë dhe parimor: të përfaqësojë diasporën shqiptare dhe atë të Malit të Zi me integritet, të ndërtojë ura ndërmjet institucioneve dhe kulturave, dhe të nxisë një transformim kolektiv—nga një popull i formësuar nga vështirësitë historike në një komunitet të përcaktuar nga udhëheqja, vetëbesimi dhe vizioni për të ardhmen.

Udhëheqje Ekzekutive dhe Përfaqësim i Diasporës

Nga marsi 2022 deri në gusht 2024, z. Alibegu shërbeu si Drejtor Ekzekutiv i Shoqatës Shqiptaro-Amerikane të Ulqinit – SHBA, ku udhëhoqi iniciativat administrative, humanitare dhe diplomatike të organizatës. Në këtë rol, ai drejtoi operacionet e përditshme, siguroi transparencë dhe llogaridhënie, si dhe garantoi përputhshmëri të plotë me rregulloret lokale, shtetërore dhe kombëtare për organizatat jofitimprurëse.

 

Gjatë mandatit të tij, z. Alibegu mbikëqyri ekipe multidisiplinare të stafit dhe vullnetarëve, hartoi politika të brendshme dhe procedura standarde operimi, si dhe koordinoi iniciativa humanitare, kulturore dhe qytetare që shërbyen komunitete në Mal të Zi, Kosovë, Shqipëri dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Ai gjithashtu forcoi partneritete me organizata shqiptare, boshnjake dhe malazeze në mbarë SHBA-në, duke nxitur unitet dhe bashkëpunim ndërmjet komuniteteve.Një nga arritjet e tij më të rëndësishme institucionale ishte vendosja e kanalit të parë zyrtar dhe të drejtpërdrejtë të komunikimit ndërmjet Ambasadës së Malit të Zi dhe shqiptarëve të Malit të Zi që jetojnë në Shtetet e Bashkuara, duke forcuar ndjeshëm bashkëpunimin institucional, përfaqësimin kulturor dhe angazhimin diplomatik të diasporës.

Diplomaci, Angazhim Kulturor dhe Momente Historike

Z. Alibegu luajti një rol qendror në krijimin, negociimin dhe nënshkrimin e Marrëveshjes së Binjakëzimit ndërmjet Ulqinit dhe Staten Island, Nju Jork, duke shënuar një moment historik në bashkëpunimin ndërkomunal ndërkombëtar që përfshinte një qytet të Malit të Zi. Kjo marrëveshje hodhi themelet për bashkëpunim afatgjatë në arsim, kulturë, turizëm dhe zhvillim ekonomik, duke rritur profilin ndërkombëtar të Ulqinit.

 

 

Presidenti i Staten Island Vito Fossella me Kryetari Komunes Ulqinit Omer Bajraktarii (2024)

Ai përfaqësoi diasporën e Malit të Zi në forume të nivelit të lartë qeveritar dhe ndërkombëtar, përfshirë Samitin Transatlantik të Lidershipit në Uashington, D.C. dhe Forumin Ekonomik të Ballkanit Perëndimor të organizuar nga Senati i SHBA-së, ku avokoi për angazhimin e diasporës, bashkëpunimin ndërkombëtar dhe rëndësinë strategjike të Ulqinit dhe Malit të Zi në partneritetet transatlantike.

Në kuadër të diplomacisë kulturore dhe arsimit, z. Alibegu lehtësoi gjithashtu bashkëpunimin e drejtpërdrejtë me Presidentin dhe Zonjën e Parë të Shqipërisë për të mbështetur arsimin në gjuhën shqipe në Shtetet e Bashkuara. Përmes këtij angazhimi, ai ndihmoi në koordinimin e sigurimit të librave shkollorë në gjuhën shqipe për nxënësit e shkollës shqiptare “Mëso Shqip” në Staten Island, Nju Jork, duke forcuar ruajtjen e gjuhës, identitetin kulturor dhe vazhdimësinë ndërbreznore të komunitetit shqiptaro-amerikan.

Edon Alibegu me Zojnen e Parë Begaj e Shqiperise

Ai gjithashtu ishte autor, organizator dhe mikpritës i Festës së Parë Vjetore të Pavarësisë së Malit të Zi në Dhomën e Këshillit Bashkiak të Qytetit të Nju Jorkut, duke bashkuar të gjitha komunitetet etnike që pasqyrojnë identitetin multikulturor të Malit të Zi dhe duke theksuar rolin vendimtar të shqiptarëve të Malit të Zi në referendumin e pavarësisë së vitit 2006.

Si pjesë e përpjekjeve të tij për të ngritur identitetin kombëtar shqiptar në nivelet më të larta institucionale, z. Alibegu autorizoi dhe udhëhoqi, së bashku me Ambasadorin Ervin Bushati, Emina Cunmulaj dhe ekipin drejtues të Shoqatës Shqiptaro-Amerikane të Ulqinit – SHBA, një nismë të paprecedentë për festimin e Ditës së Pavarësisë së Shqipërisë në Shtëpinë e Bardhë. Edhe pse iniciativa nuk u realizua përfundimisht, ajo ishte shumë pranë konkretizimit dhe përfshiu angazhim të drejtpërdrejtë me udhëheqjen më të lartë politike amerikane, përfshirë takime me udhëheqësin e shumicës në Senatin e SHBA-së, Chuck Schumer. Kjo përpjekje përbën një përpjekje historike dhe dëshmon rritjen e ndikimit institucional dhe ambicies së diasporës shqiptaro-amerikane.

Vlerësime Publike dhe Njohje Institucionale

Kontributet udhëheqëse dhe qytetare të z. Alibegu janë njohur zyrtarisht nga institucione të rëndësishme qeveritare në Shtetet e Bashkuara, përfshirë Kongresin e SHBA-së, Senatin e Shtetit të Nju Jorkut, Këshillin Bashkiak të Qytetit të Nju Jorkut, Zyrën e Presidentit të Borough-it të Staten Island dhe Zyrën e Guvernatorit të Nju Xhersit. Këto vlerësime pasqyrojnë angazhimin e tij të qëndrueshëm në diplomacinë kulturore, përfaqësimin e komunitetit dhe bashkëpunimin ndërkombëtar.

Ndër arritjet e tij më të rëndësishme qytetare përfshihen sigurimi i Shpalljeve Zyrtare Shtetërore që njohin Ditën e Pavarësisë së Shqipërisë dhe Ditën e Pavarësisë së Malit të Zi në Shtetin e Nju Xhersit, duke rritur dukshmërinë dhe legjitimitetin institucional të komuniteteve shqiptare dhe malazeze në nivel shtetëror.

Psikoterapi dhe Thyerja e Stigmës së Shëndetit Mendor

Paralelisht me udhëheqjen e tij qytetare dhe diplomatike, z. Alibegu shërben si psikoterapist, ku është shndërruar në një zë të rëndësishëm në adresimin dhe thyerjen e stigmës së shëndetit mendor brenda komuniteteve ballkanike në Shtetet e Bashkuara. Duke njohur traumën ndërbreznore të rrënjosur në luftëra, zhvendosje, represion politik dhe emigrim, ai promovon kujdesin për shëndetin mendor si një shtyllë themelore për stabilitetin individual, kohezionin familjar dhe qëndrueshmërinë afatgjatë të komunitetit.

Së bashku me nënën e tij, Shpresa Lazoja Alibegu, ai punon për të nxitur edukim kulturorisht të ndjeshëm mbi shëndetin mendor, dialog të hapur dhe angazhim terapeutik brenda diasporës. Puna e tyre përçon mesazhin se kërkimi i ndihmës psikologjike nuk është shenjë dobësie, por akt force, përgjegjësie dhe lidershipi—duke kontribuar në familje më të shëndetshme, marrëdhënie më të forta dhe një diasporë më të vetëdijshme dhe më të qëndrueshme.

Një Zë për Avokim dhe të Ardhmen

Pas dorëheqjes së tij në gusht 2024, z. Alibegu ka vazhduar angazhimin e tij në mënyrë të pavarur si aktivist qytetar dhe avokat i Ulqinit, duke mbetur aktiv në koordinimin e diasporës, diplomacinë kulturore dhe avokimin publik. Në prill 2025, ai botoi artikuj publikë në mbrojtje të interesave të shqiptarëve të Malit të Zi dhe pronave publike të Ulqinit gjatë debatit kombëtar mbi çështje të zhvillimit dhe pronësisë, duke kontribuar në një diskurs qytetar të informuar dhe në mbrojtjen e interesit publik.

Në të njëjtën kohë, z. Alibegu avokoi zyrtarisht pranë Ministrisë së Arsimit të Malit të Zi në emër të shkollës Boško Strugar në Ulqin, duke theksuar nevojën për mbështetje institucionale për rinovimin dhe modernizimin e objekteve shkollore. Kjo nismë u miratua zyrtarisht nga Ministria, duke përforcuar rolin konstruktiv të diasporës në forcimin e infrastrukturës arsimore dhe zhvillimin afatgjatë të komunitetit lokal.

Në thelb të veprimtarisë së tij qëndron një mesazh i fuqishëm: shqiptarët e Malit të Zi dhe diaspora më gjerë nuk duhet ta shohin më veten si viktima të historisë, por si arkitektë dhe heroi të së ardhmes. Përmes unitetit, pjesëmarrjes qytetare dhe udhëheqjes parimore, ai bën thirrje për një ndryshim kolektiv—nga trauma e trashëguar drejt përgjegjësisë së fuqizuar, nga heshtja drejt përfaqësimit dhe nga fragmentimi drejt qëllimit të përbashkët.

Duke nderuar trashëgiminë e të parëve të tij dhe duke iu përgjigjur realiteteve të së tashmes, Edon Alibegu qëndron si një urë e gjallë mes së kaluarës dhe së ardhmes—mes Ulqinit dhe Shteteve të Bashkuara—duke mishëruar një model udhëheqjeje të bazuar në trashëgimi, shërbim dhe një përkushtim të palëkundur ndaj së ardhmes së popullit të tij.