Irfan Azizi, miku i ngushtë i Talo Çelës dhe Dorian Shkoza, i cili i ka shpëtuar atentatit të 29 nëntorit 2020 në Poshnjë të Beratit, vetëm falë bllokimit të automatikut që përdori atë natë, ushtari i Talo Çelës, Altin Kamami, i kërkon autoriteteve britanike të mos ekstradohet në Shqiqëri.

Daily Mail në një shkrim ekskluziv zbulon detaje nga seanca gjyqësore ku  Irfan Azizi kërkon të mos ekstradohet pasi nëse kthehet në Shqipëri “do të më vrasin dhe, për të mos ndodhur kjo, do të më duhet t’i vras unë ata, gjë që nuk dua ta bëj.”

Për të bindur gjykatën Azizi thotë : “Këta njerëz kanë kryer vrasje për Kryeministrin me urdhër të tij dhe gjithashtu për Ministrin e Brendshëm. Unë kam prova”. 

Shkrimi i Daily Mail 

‘Një kriminel shqiptar nuk duhet të kthehet për t’u përballur me drejtësinë, pasi atentatorët që më parë kanë tentuar ta vrasin do të rikthehen për “ta përfunduar punën”, u tha në gjykatë.

Irfan Azizi deklaroi gjatë seancës së ekstradimit se i shpëtoi për mrekulli jetës kur ndaj tij u qëllua “30 herë” gjatë një atentati në vitin 2020, çka e detyroi të largohej drejt Britanisë.

36-vjeçari tha se grupi kriminal që tentoi ta vriste “kryen edhe atentate për gjyqtarë dhe politikanë” dhe do të kërkonte hakmarrje nëse ai kthehet në Shqipëri.

Personi me precedentë të shumtë penalë po kërkon aktualisht azil në Mbretërinë e Bashkuar së bashku me bashkëshorten, ndërsa më herët ata janë strehuar në një hotel të financuar nga taksapaguesit.

Dje, Gjykata e Magjistraturës në Westminster dëgjoi se Azizi kërkohet në Shqipëri për të vuajtur një dënim me një vit burg, pasi është dënuar në mungesë për posedim të një telefoni celular gjatë qëndrimit në paraburgim për vepra të tjera.

Gjatë një debati të pazakontë, Azizi pranoi se kishte paguar gjyqtarin shqiptar për ta mbyllur çështjen dhe sugjeroi se kjo do të thotë se ai nuk është më person i kërkuar.

Të dhënat e gjykatave britanike tregojnë se Azizi dhe një tjetër shqiptar janë dënuar secili me nga gjashtë muaj burg në Gjykatën Croën të Sëindon në prill 2025, për përdorim të patentave gjermane false.

Azizi ka gjithashtu një histori të gjatë kriminale në Shqipëri, përfshirë përfshirjen në skema të lojërave të paligjshme të fatit.

Në shkurt 2019 ai u dënua me dy vite burg për vjedhje, ndërsa në qershor mori një tjetër dënim prej dy vitesh e tre muajsh për vjedhjen e një automjeti Mercedes-Benz B-Class.

Por vetëm pesë muaj më vonë ai ishte sërish i lirë.

Tentativa për vrasjen e tij ndodhi më 29 nëntor 2020. Ai tregoi se pa një automjet të ndalonte pranë një karburanti dhe një person i armatosur doli prej tij me një kallashnikov.

“Ata filluan të qëllonin ndaj meje, rreth 30 plumba,” tha ai në gjykatë. “Një plumb më goditi dorën, e cila u thye në 13 pjesë.”

Organizatori i atentatit është raportuar gjerësisht në mediat shqiptare si Talo Çela, një ish-mik i afërt i Azizit dhe aktualisht një nga personat më të kërkuar në Shqipëri.

Çela dyshohet se ka lidhje me grupin kriminal Çopja, një furnizues i madh kokaine për Londrën.

Azizi, djali i një fermeri, tha se u largua nga Shqipëria me autobus pesë javë pas atentatit, duke mbërritur në Britani disa ditë më vonë.

Ai qëndroi fillimisht me miq dhe një kushëri, përpara se në shtator 2021 të zhvendosej në Sheffield, ku iu bashkua edhe bashkëshortja.

Azizi pretendoi se në Shqipëri kishte qenë një “biznesmen i pasur” me tre pika karburanti, lavazhe dhe një bar-kafe.

Por pasi bashkëshortja iu bashkua në Britani, çifti kërkoi azil duke pretenduar se kishin frikë nga persekutimi në vendin e tyre dhe u sistemuan në një hotel për azilkërkues në Ëiltshire, i financuar nga taksapaguesit.

Më pas ata u zhvendosën në banesën aktuale në Taunton bashkë me katër fëmijët e tyre, të cilët marrin mbështetje të specializuar nga autoritetet lokale.

Azizi deklaroi në gjykatë se kishte paguar për të mbyllur çështjen e telefonit, por këmbënguli se nuk kishte bërë asgjë të gabuar.

“Kjo është metoda: paguan para për ta mbyllur çështjen. Nuk kam mashtruar, kam korruptuar. Nëse ka një dënim me burg dhe do që të hiqet, paguan,” tha ai.

Azizi insistoi se do të bashkëpunonte me hetimin për atentatin ndaj tij dhe do të kthehej në Shqipëri për të dëshmuar, por vetëm nëse autori kryesor arrestohet dhe akuzohet.

Ai tha se kishte dhënë tashmë një deklaratë të plotë për prokurorët shqiptarë.

Gjatë marrjes në pyetje, Mr Ball tha se Azizi po e ekzagjeronte fuqinë e grupit kriminal që tentoi ta vriste, duke theksuar se ai nuk kishte marrë asnjë kërcënim gjatë pesë viteve në Britani.

Ai shtoi gjithashtu se bashkëshortja dhe katër fëmijët e tij nuk ishin kërcënuar gjatë kohës që jetonin në Shqipëri, përpara se t’i bashkoheshin në Britani në shtator 2021.

“Nëse mendon se ky grup është kaq i fuqishëm, pse nuk je kërcënuar që atëherë?” u pyet ai.

“Ti thua se ata kanë fuqinë të vrasin njerëz ndërkombëtarisht, megjithatë nuk ka asnjë provë që të kenë bërë ndonjë kërcënim ndaj teje, apo jo?”

Azizi u përgjigj: “Këta njerëz kanë kryer vrasje për Kryeministrin me urdhër të tij dhe gjithashtu për Ministrin e Brendshëm. Unë kam prova”

Ata nuk të paralajmërojnë kur do të të vrasin, thjesht vijnë për ty. Edhe herën e parë që erdhën të më qëllonin, nuk më paralajmëruan.

Mund të shkoj të jap dëshmi, por kam frikë për familjen dhe gruan time.

Nëse shkoj në Shqipëri, do të më vrasin dhe, për të mos ndodhur kjo, do të më duhet t’i vras unë ata, gjë që nuk dua ta bëj.”

Gjykata dëgjoi se ekstradimi do të kishte pasoja shkatërruese për bashkëshorten e Azizit, por pala tjetër argumentoi se ata gjithsesi rrezikojnë dëbimin nëse kërkesa për azil refuzohet. syri.net

SHBA- Ishte e premte pasdite dhe Krahu Perëndimor i Shtëpisë së Bardhë ishte pothuajse bosh kur Donald Trump u informua se një avion luftarak amerikan ishte rrëzuar në Iran dhe dy pilotët e tij ishin të zhdukur.

Presidenti amerikan u bërtiti ndihmësve të tij për orë të tëra. “Evropianët nuk po ndihmojnë”, përsëriste ai vazhdimisht. Benzina kishte arritur në 4.09 dollarë. Kujtimet e krizës së pengjeve të Iranit në vitin 1979, një nga dështimet më të mëdha të politikës së jashtme të SHBA-së në kohët moderne dominonin mendimet e Trump, thanë për Wall Street Journal njerëz që kishin qenë në kontakt me të.

“Nëse mendoni për atë që ndodhi me Jimmy Carter… me helikopterët dhe pengjet, kjo u kushtoi atyre zgjedhjet”, – kishte thënë Trump në mars. “Çfarë rrëmuje.”

Trump kërkoi që ushtria t’i gjente dhe t’i shpëtonte menjëherë. Por Shtetet e Bashkuara nuk kishin pasur prani në tokën iraniane që nga përmbysja e qeverisë që çoi në krizën e pengjeve, dhe duhej të gjenin një mënyrë për të hyrë në territorin e rrezikshëm iranian duke shmangur forcat e Teheranit. Ndihmësit e Trump e mbajtën presidentin jashtë dhomës teksa merrnin informacione minutë pas minute, duke besuar se padurimi i tij nuk do të ndihmonte. Në vend të kësaj, ata e informuan atë vetëm në momente kritike, sipas një zyrtari të lartë të administratës.

Një pilot u gjet shpejt, por për të dytin, forcat amerikane kryen një operacion me rrezik të lartë që zgjati deri vonë pasditen e së shtunës.

Dy “fytyrat” e presidentit

6 orë më vonë, presidenti u kthye, duke u përpjekur të ushtronte presion mbi Iranin që të “hidhte tutje” mjetin e tij më të fortë negociues, Ngushticën e Hormuzit. “Hapni Ngushticat e mallkuara, o të çmendur, ose do të jetoni në ferr”, – shkroi ai në rrjetet sociale atë të diel në mëngjes nga rezidenca presidenciale, duke shtuar një lutje islamike në postim.

“Një president që merr energji nga drama tani po sjell një version edhe më intensiv të qasjes së tij joortodokse dhe maksimaliste ndaj një gjendjeje të re: luftës. Ai alternon lëvizjet agresive dhe ato pajtuese, ndërsa në sfond ndjen presionin e mundësisë që gjërat të përfundojnë keq”, – komenton WSJ.

“Në të njëjtën kohë, presidenti po e humbet herë pas here fokusin, duke u kushtuar kohë detajeve të sallës së ballove në Shtëpinë e Bardhë që po projekton ose galave për mbledhjen e fondeve përpara zgjedhjeve të mesit të mandatit – duke u thënë këshilltarëve të tij se dëshiron të përqendrohet në çështje të tjera.”

Mediat shkruajnë se Trump po përballet gjithashtu me frikën për dërgimin e trupave në misione të rrezikshme, në të cilat disa do të plagosen dhe disa nuk do të kthehen kurrë, sipas njerëzve që kanë dijeni për atë që ndodh pas dyerve të mbyllura në Shtëpinë e Bardhë.

Për momentin, presidenti amerikan po tregon “përmbajtje” dhe nuk po dërgon forca amerikane për të pushtuar ishullin Kharg, nga ku transportohet 90% e eksporteve të naftës së Iranit. Edhe pse është siguruar se operacioni do të ketë sukses dhe se pushtimi i Kharg do t’u jepte SHBA-ve akses në Ngushticë, Trump është i shqetësuar se humbjet e trupave do të jenë “të papranueshme”. “Ata do të bëhen një objektiv i lehtë”, – thuhet se është shprehur ai.

Improvizime të vështira, interpretime ex post

Megjithatë, presidenti amerikan ka bërë gjithashtu deklarata të rrezikshme pa u konsultuar me ekipin e sigurisë kombëtare – siç është postimi i tij në lidhje me planet për të shkatërruar qytetërimin iranian – duke besuar se një imazh i tij i paqëndrueshmërisë mund të ushtrojë presion mbi Teheranin që të ulet në tryezën e negociatave.

Trump bëri fushatë me premtimin për t’u dhënë fund luftërave jashtë vendit, por ai vuri bast se mund ta zgjidhte, me fuqinë ajrore dhe detare amerikane, një problem të sigurisë kombëtare që kishte prekur 7 presidentë të mëparshëm. Tani, armëpushimi është në dyshim, një rrugë tregtare thelbësore është mbyllur për javë të tëra dhe regjimi iranian është zëvendësuar nga udhëheqës të rinj, më radikalë. E gjithë kjo kërcënon të zgjasë një operacion që Trump e ka thënë vazhdimisht se do të zgjasë vetëm 6 javë, një premtim që ka rezultuar i paqëndrueshëm.

Stili impulsiv i presidentit nuk është testuar kurrë në një konflikt të zgjatur ushtarak . Ndryshe nga operacioni i suksesshëm në Venezuelë, i cili i rriti vetëbesimin, Trump tani përballet me një kundërshtar më të paepur në Iran, i cili deri më tani nuk tregon asnjë prirje për t’u nënshtruar kërkesave të tij.

“Po shohim suksese mbresëlënëse ushtarake që nuk po përkthehen në fitore dhe kjo qartësisht rëndon shumë mbi presidentin dhe mënyrën se si ai ka zgjedhur të kryejë detyrat e tij. Ka mungesë vëmendjeje ndaj detajeve dhe mungesë planifikimi”, – thotë Cory Sheik, bashkëpunëtor i organizatës konservatore “American Enterprise Institute”, i cili shërbeu në Këshillin e Sigurisë Kombëtare të ish-Presidentit George W. Bush.

Reagimet në shtëpi

Menjëherë pas postimit kontrovers të Trump në Twitter, ndihmësit e tij morën telefonata nga senatorë republikanë dhe udhëheqës të krishterë. Ata pyesnin veten pse ai përdori shprehjen “Lavdi Allahut” mëngjesin e Pashkëve dhe pse përdori gjuhë vulgare. Trump është një person që përdor shpesh fjalë të pista privatisht, por zakonisht e filtron gjuhën e tij në publik dhe në mediat sociale.

Kur një këshilltar e pyeti më vonë për këtë, ai tha se ideja me “Allah” ishte e tija. Ai donte, tha ai, të dukej sa më i paparashikueshëm dhe ofendues, duke besuar se kjo do t’i sillte iranianët në tryezën e negociatave, sipas zyrtarëve të lartë të administratës. Ai besonte se ishte një “gjuhë” që iranianët do ta kuptonin. Në të njëjtën kohë, megjithatë, ai ishte i shqetësuar për reagimin. “Si po shkon puna?” – i pyeti ai këshilltarët e tij. (Kryetari i parlamentit iranian e quajti kërcënimin e Trump të pamatur.)

Pak më shumë se 24 orë më vonë, ai lëshoi ultimatumin më dramatik të presidencës së tij, duke thënë se nëse Irani nuk arrinte një marrëveshje brenda 12 orësh, një qytetërim i tërë do të shkatërrohej. Dhe ky postim ishte një postim i improvizuar, jo pjesë e një plani më të gjerë të sigurisë kombëtare, sipas zyrtarëve të administratës.

Në mendjen e Trumpit

Qytetarët e zakonshëm në Shtetet e Bashkuara dhe në mbarë botën ishin të kapluar nga frika dhe konfuzioni në lidhje me atë që do të bënte presidenti. Prapa skenave, ndihmësit kryesorë e panë këtë veprim si një mënyrë për të përshpejtuar negociatat në një luftë që presidenti dëshironte me dëshpërim ta përfundonte. Sekretari i Shtetit Marco Rubio thuhet se tha privatisht se retorika mund t’i detyronte iranianët të negocionin.

Ajo që Trump donte vërtet, sipas këshilltarëve të tij, ishte të trembte iranianët dhe t’i jepte fund konfliktit. Më pak se 90 minuta para se të skadonte ultimatumi, ai njoftoi një armëpushim të brishtë dyjavor.

“Presidenti Trump bëri fushatë duke premtuar me krenari se do t’i mohonte regjimit iranian aftësinë për të zhvilluar armë bërthamore dhe kjo është pikërisht ajo që arrin kjo sipërmarrje fisnike”, – tha sekretarja e shtypit e Shtëpisë së Bardhë, Caroline Levitt, duke shtuar se presidenti “mbetet udhëheqësi i qëndrueshëm që i duhet vendit tonë”.

Sipas zyrtarëve, Trump po monitoron nga afër zhvillimet në luftë, duke numëruar numrin e objektivave iraniane të shkatërruara si një tregues kyç të suksesit.

“Gjak dhe Rërë”

Vendimi i Trump për të nisur një luftë i habiti shumë nga ata që e njihnin më mirë. “Gjak dhe rërë”, – u thoshte ai këshilltarëve gjatë mandatit të tij të parë, duke theksuar se nuk kishte interes të përfshihej në ndonjë konflikt në Lindjen e Mesme.

Pas një “informacioni bindës” nga kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu në Sallën e Operacioneve në shkurt dhe diskutimeve me një grup aleatësh të tij (përfshirë senatorin republikan Lindsey Graham), ai shprehu besim se ushtria do të kishte sukses. “Shikoni”, u tha ai këshilltarëve të tij, “sa shpejt fituam në Venezuelë”, – ku SHBA-të arritën të kapnin, brenda disa orësh, presidentin e saj, i cili u zëvendësua nga zëvendëspresidentja bashkëpunuese Delcy Rodriguez.

Në Iran, lufta filloi me ekzekutimin e udhëheqësit suprem të Iranit, Ajatollah Ali Khamenei, dhe zyrtarëve të tjerë të lartë iranianë. Trumpit i shfaqeshin video të shpërthimeve spektakolare në Iran çdo mëngjes. Këshilltarët thanë se Trump kishte komentuar se sa mbresëlënëse ishte ushtria, duke ndjerë “frikë të madhe” nga shkalla e bombardimeve.

Por Trump kishte bërë pak për të bindur publikun amerikan për domosdoshmërinë e luftës dhe shpejt u frustrua që administrata e tij nuk po merrte të njëjtat lëvdata nga jashtë. Levitt ia atribuoi frustrimin e tij asaj që ajo e quajti “mbulim të padrejtë të veprimeve të administratës në lajme”. Ekipi i presidentit i paraqiti Trump rezultatet e sondazheve për zgjedhjet e mesit të mandatit të nëntorit, të cilat tregonin se lufta po zvogëlonte mbështetjen e kandidatëve republikanë.

Megjithatë, vetë Trump (i cili nuk do të kandidojë për rizgjedhje) besonte se një fitore ndaj Iranit do t’i jepte mundësinë për të riformësuar rendin botëror në një mënyrë që nuk kishte qenë në gjendje ta bënte në mandatin e tij të parë, thanë dy zyrtarë të lartë për WSJ. Sipas një personi që e kishte dëgjuar Trumpin të fliste personalisht, presidenti amerikan u kishte thënë udhëheqësve të operacionit ushtarak: “Nëse e bëjmë siç duhet, e shpëtojmë botën”.

Me mbylljen e Ngushticës që ndërpreu rreth 20% të furnizimit me naftë në botë, drejtuesit ekzekutivë të kompanive të energjisë shpejt filluan të shqetësoheshin. Në mesin e marsit, Sekretari i Energjisë Chris Wright u shfaq në një takim të bordit të drejtorëve të Institutit Amerikan të Naftës (API) dhe deklaroi se lufta do të mbaronte brenda pak javësh.

Udhëheqësit e industrisë së energjisë ishin shqetësuar herë pas here se lufta do t’i rriste çmimet shumë më lart nga sa dukej se e kuptonte Shtëpia e Bardhë nëse Trump do të vazhdonte të përshkallëzonte retorikën e tij.

Lavjerrësi i Trumpit

Sipas njerëzve pranë tij, Trump luhatej midis shqetësimeve ekonomike të shprehura në bisedat me këshilltarët, përfshirë Wright dhe Sekretarin e Thesarit Scott Besant, dhe këmbënguljes së tij për të vazhduar luftën. Ai u tha këshilltarëve të tij të vëzhgonin tregjet dhe fjalët e tij shpesh i ndikonin ato.

Më në fund, Trump filloi shpejt të merrte në konsideratë se si veprimi ushtarak mund të shndërrohej në katastrofë.

Duke folur para ligjvënësve republikanë në Doral të Floridës, rreth një javë pasi filloi lufta, Trump renditi dështimet e presidentëve demokratë jashtë vendit, përfshirë tërheqjen e forcave amerikane nga Afganistani nën drejtimin e Joe Biden. Më pas ai u përqendrua në përpjekjen e dështuar të Carterit për të shpëtuar pengjet amerikane të mbajtura nga regjimi iranian që ai tani po bombardonte.

Zemërimi presidencial

Vendet evropiane dhe aleanca e NATO-s refuzuan të bashkoheshin me fushatën e Trump kundër Iranit ose të ndihmonin në hapjen me forcë të Ngushticës, duke provokuar zemërimin e tij.

Ai ishte i tërbuar me kryeministrin britanik Keir Starmer për vonesën në lejimin e forcave amerikane për të përdorur bazat britanike, dhe tallte Presidentin francez Macron në takimet në Shtëpinë e Bardhë, pasi dy udhëheqësit u përplasën si për luftën ashtu edhe për gruan e Macron. Kur Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Mark Rutte, vizitoi Uashingtonin më herët këtë muaj për një takim të planifikuar, Trump u tha zyrtarëve se ishte kryesisht humbje kohe sepse Rutte nuk mund t’i detyronte anëtarët e tij të ndihmonin.

Ngushticat kanë qenë një burim i veçantë frustrimi. Përpara se SHBA-të të hynin në luftë, Trump kishte vlerësuar, duke folur me ekipin e tij, se qeveria iraniane ka të ngjarë të kapitullonte para se të mbyllte Ngushticat dhe se edhe nëse Teherani do të përpiqej të mbyllte rrugën ujore kritike, ushtria amerikane mund ta përballonte këtë, raportoi Wall Street Journal. Disa nga këshilltarët e presidentit u habitën që trafiku i tankerëve u ndal kaq shpejt pas fillimit të bombardimeve.

Që atëherë, Trump ka shprehur vazhdimisht habinë e tij për lehtësinë me të cilën u mbyllën Ngushticat. “Një njeri me një dron mund t’i mbyllte ato”, u ka thënë ai ndihmësve të tij, duke shprehur zhgënjimin që kjo rrugë ujore jetësore është treguar kaq e prekshme. Ai është lëkundur publikisht midis kërkesave të tij për mbështetje nga aleatët dhe sigurimit të tij të zemëruar se Shtetet e Bashkuara “nuk kanë nevojë ose nuk duan ndihmë ushtarake”.

Në fund të marsit – rreth një javë para se iranianët të rrëzonin aeroplanin – Trump i kishte udhëzuar ekipit të tij negociator të gjente një mënyrë për të filluar bisedimet, sipas një personi të njohur me diskutimet.

Në fillim të prillit, çmimi i benzinës ishte rritur me më shumë se 1 dollar për galon dhe udhëheqësit e industrisë ishin të shqetësuar se tregu nuk e kishte vlerësuar ende siç duhet rrezikun që paraqiste lufta e furnizimit me naftë . “Presidenti, me personalitetin e tij, bëri një punë të mirë duke mbajtur nën kontroll çmimet e naftës, por realiteti do të shfaqej shpejt”, i tha Wall Street Journal një person i njohur me situatën.

Megjithatë, “lojtarëve të mëdhenj” në energji u ishte përcjellë se Trump është i gatshëm të mbajë koston politike të çmimeve më të larta për një periudhë të shkurtër kohore, tha i njëjti burim.

Impulset kontradiktore të presidentit, të manifestuara në mesazhet e mëngjesit, po shkaktonin shqetësim midis ndihmësve të tij, të cilët kishin gjithnjë e më shumë frikë se lufta po bëhej një “barrë politike”.

Trump ka marrë vazhdimisht telefonata nga gazetarët dhe i ka thënë Axios se në Iran “nuk ka mbetur pothuajse asgjë për të goditur”, ndërsa ankohej në një gazetë italiane për ish-të preferuarën e tij, kryeministren italiane Giorgia Meloni. Në një intervistë me WSJ gjatë Pashkëve, ai tha se mund të godiste “çdo termocentral” në Iran – një sulm ndaj infrastrukturës civile që potencialisht mund të shkelë ligjin ndërkombëtar për krimet e luftës.

Operacioni “Përmbani” Trumpin

Këshilltarët kryesorë të Trump u përpoqën ta bindnin presidentin se ai duhej të shkurtonte intervistat, sepse ato i jepnin publikut përshtypjen se ai po dërgonte mesazhe të përziera. Trump madje bëri shaka me Levitt se kishte folur me një gazetare dhe kishte një lajm të madh, por ajo do të duhej të priste për të parë se për çfarë bëhej fjalë, thanë zyrtarët e Shtëpisë së Bardhë. Për një kohë, ai pranoi të shkurtonte intervistat, por shpejt u rikthye në modelin e tij të vjetër.

Disa këshilltarë e inkurajuan atë të mbante një fjalim për Gjendjen e Kombit. Shefja e Shtabit të Shtëpisë së Bardhë, Susie Wiles, besonte se kjo do ta siguronte vendin se Trump kishte një plan. Presidenti amerikan fillimisht nuk ishte i interesuar. Çfarë do të thoshte ai? Ai nuk mund të shpallte fitoren. Ai nuk e dinte se ku po shkonte situata. Më në fund u bind të mbante fjalimin më 1 prill dhe ndihmësit dhe këshilltarët e jashtëm mbushën sallën me shpresën për ta inkurajuar atë.

SHBA-të kishin pasur sukses në fushën e betejës dhe objektivat ushtarake amerikane do të përfundoheshin “shumë shpejt”, siguroi ai amerikanët skeptikë. Deklarata, e cila nuk specifikonte se si SHBA-të do të tërhiqeshin nga lufta, bëri pak për të rritur vlerësimet e miratimit të Trump.

Shpëtim minutë pas minute

Krizat e përsëritura të shkaktuara nga lufta çuan në trazira brenda qeverisë. Për 24 orë gjatë fundjavës, ndërsa forcat amerikane luftonin për të shpëtuar dy pilotët, ekipi i Trump ishte në komunikim të vazhdueshëm me Dhomën e Operacioneve: Zëvendëspresidenti J. D. Vance ishte në gatishmëri nga Camp David, dhe Wiles nga shtëpia e saj në Florida. Ata morën raporte pothuajse minutë pas minute mbi hyrjen e ushtrisë në Iran, aeroplanët e shpëtimit të bllokuar në rërë, përpjekjet për të shpërqendruar iranianët. Ata e thirrën skuadronin e fundit me emrin e koduar.

Trump nuk mori pjesë në takim, por mori informacione me telefon.

Pasi Trump kërcënoi të shkatërronte qytetërimin iranian, zyrtarët e Shtëpisë së Bardhë folën me homologët pakistanezë për ndërmjetësimin e një armëpushimi. Trump ishte shumë i zemëruar me evropianët që njëri prej tyre të merrte përsipër atë rol, thanë zyrtarët e administratës.

Ndërsa bota numëronte mbrapsht deri në afatin e caktuar nga Trump, presidenti po kalonte nga një temë në tjetrën, thanë ndihmësit. Ai po fliste me zyrtarët rreth zgjedhjeve lokale në Indiana. Ekipi i tij po përgatitej për zgjedhjet e mesit të mandatit. Ai dëgjoi zyrtarët të flisnin për politikën e kriptomonedhave dhe inteligjencën artificiale. Ai gjithashtu pyeti Wiles dhe Steve Witkoff, kryenegociatorin e SHBA-së për Iranin, rreth zhvillimeve të fundit. “Ushtroni presion mbi ta për një marrëveshje”, i tha ai vazhdimisht Witkoff-it.

Në gatishmëri “të përhershme”

Ndërkohë, shqetësimet e Shtëpisë së Bardhë në lidhje me kërcënimet serioze të sigurisë janë intensifikuar, thanë ndihmësit.

Në javët e fundit, për shembull, Trump dhe ekipi i tij kanë parë një rritje të masave të sigurisë. Në një natë prilli me yje në Mar-a-Lago, çdo çadër në tarracë ishte e hapur, dhe në një rregullim të pazakontë, vunë re mysafirët. Anëtarëve të klubit iu tha se kishte një përpjekje për të kufizuar dukshmërinë e dronëve, tha një burim i brendshëm i Mar-a-Lago.

Zyrtarët qeveritarë thanë se Rubio u tha të tjerëve se po qëndronte jashtë shtëpisë së tij në kompleksin ushtarak ku jetonte dhe po shikonte për një dron të dyshimtë. Ekipet e mbrojtjes së Shërbimit Sekret janë zgjeruar dhe po mbajnë armë që zyrtarët e Shtëpisë së Bardhë nuk i kanë parë kurrë më parë.

Në mendjen e Trumpit

Pavarësisht presionit të situatës, Trump u ka thënë këshilltarëve se dëshiron të flasë për “gjëra të tjera” në mënyrë që media të mund të përqendrohet në çështje të tjera. Kur të ftuarit u shfaqën për një takim të stafit në Qendrën Kennedy në mars, presidenti u tregoi disave për sallën e vallëzimit që po planifikon për Shtëpinë e Bardhë. Ai tregoi plane që tregonin një gropë të madhe në tokë dhe u impresionua nga gjithçka që mund të ndërtohej nën tokë. Këshilltarët thanë se ai zhvillon takime rreth projektit çdo javë dhe e konsideron veten kontraktorin e përgjithshëm.

Ai ka në mendje edhe mbledhjen e fondeve për zgjedhjet e mesit të mandatit. Disa orë pasi filloi lufta, të shtunën e fundit të shkurtit, ai mori pjesë në një aktivitet për mbledhje fondesh në Mar-a-Lago. Kur disa drejtues menduan nëse duhej ta anulonin, Trump ngurroi, duke thënë se do të hante darkë gjithsesi.

Në një tubim tjetër, pasi kërcënoi të zhdukte qytetërimin iranian, Trump mirëpriti donatorët dhe zyrtarët e lartë në Shtëpinë e Bardhë për një pritje përpara festimeve të 250-vjetorit të Amerikës këtë verë.

Sipas të pranishmëve në pritje, presidenti amerikan shqyrtoi idenë e dhënies për veten e tij të nderimit më të lartë ushtarak të kombit, “Medaljen e Nderit”, e cila është krijuar për të nderuar trimërinë, guximin dhe vetëmohimin.

Pastaj tregoi një histori rreth arsyes pse mendonte se e meritonte këtë nder: Gjatë shërbimit të tij të parë, ndërsa po fluturonte për në Irak për një vizitë surprizë në një paradë ushtarake, avioni i tij po zbriste në errësirë drejt një piste të pa ndriçuar. Në një mënyrë dramatike, ai numëroi shkallët për uljen e avionit dhe kujtoi sa e tmerrshme ishte. Pilotët e qetësuan dhe ata u ulën shëndoshë e mirë.

Ai tha se nuk mundi ta merrte medaljen sepse këshilltari i Shtëpisë së Bardhë, David Warrington, i cili ishte gjithashtu i pranishëm në këtë ngjarje, nuk do ta lejonte. Levitt, zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë, këmbënguli se presidenti po bënte shaka./Wall Street Journal/dosja.al

Përfundimi i nxjerrë nga organizata e të drejtave të njeriut Amnesty International në raportin e saj të vitit të kaluar është i zymtë: shkeljet e të drejtave të njeriut janë në rritje në mbarë botën, si nga shtetet ashtu edhe nga aktorët jo-shtetërorë. Dhe në shumicën e rasteve, ata që janë përgjegjës mbeten të pandëshkuar.

” Raporti i Amnesty-t 2025 “, i cili sapo u publikua në vende të ndryshme në mbarë botën, pohon se viti 2025 u shënua nga shumë njerëz të fuqishëm që vepruan si “grabitqarë”.

Amnesty denoncon në mënyrë specifike udhëheqësit politikë, veprimet e të cilëve dominuan titujt kryesorë të mediave në mbarë botën vitin e kaluar: “Udhëheqësit politikë si Trump, Putin dhe Netanyahu, ndër shumë të tjerë, i kryen pushtimet e tyre për dominim ekonomik dhe politik përmes shkatërrimit, shtypjes dhe dhunës në një shkallë masive.”

“Shkelja e ligjit ndërkombëtar nuk do ta çlirojë Iranin”

Sipas Julia Duchrow, Sekretare e Përgjithshme e Amnesty International në Gjermani, lufta në Iran është aktualisht çështja më urgjente. Megjithatë, ajo thekson se Amnesty ka dokumentuar shkelje të të drejtave të njeriut në rreth 140 vende. Në një intervistë me DW, Duchrow thotë: “Në Iran, njerëzit përballen me një kërcënim të dyfishtë: së pari, nga sulmet e SHBA-së dhe Izraelit në shkelje të ligjit ndërkombëtar – duke përfshirë edhe kundër popullsisë civile dhe infrastrukturës – dhe së dyti, nga represioni nga qeveria e tyre, i cili tashmë ka çuar në mijëra vdekje.”

E megjithatë, sipas Duchrow, regjimi në Teheran mund të zëvendësohet vetëm nëse respektohet edhe ligji ndërkombëtar: “Sulmet e paligjshme nuk kanë çuar në një përmirësim të situatës. Tani kemi frikë nga sulme edhe më intensive nga udhëheqja iraniane kundër popullit të vet.”

Por nuk janë vetëm SHBA-të, Rusia dhe Izraeli që e kanë braktisur prej kohësh rendin e vjetër botëror. Shumë shtete të tjera po largohen gjithnjë e më shumë nga një sistem politik i bazuar në rregulla të forta ndërkombëtare, sipas raportit vjetor të Amnesty-t: “Një rend botëror që doli nga hiri i Holokaustit dhe shkatërrimi i papërshkrueshëm i shkaktuar nga dy luftëra botërore, dhe i cili ishte ndërtuar vazhdimisht gjatë 80 viteve të fundit – me përpjekje të mëdha, megjithëse për fat të keq jo mjaftueshëm i qëndrueshëm”. Dhe kombet që mbeten të përkushtuara ndaj demokracisë, sundimit të ligjit dhe stabilitetit ndërkombëtar shpesh duken të pafuqishme dhe gjithnjë e më të varura nga paqësimi

Në raportin e saj të viteve 2025/2026, organizata mbikëqyrëse e të drejtave të njeriut Amnesty International e kritikon “sjelljen grabitqare të të fuqishmëve” dhe bën thirrje për veprime për të mbrojtur rendin global.

Një fotografi e Presidentit të SHBA-së Donald Trump, majtas, dhe kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu digjet ndërsa protestuesit mbajnë një tubim për të dënuar luftën e Iranit pranë Ambasadës Amerikane në Manila, Filipine, të premten, 6 mars 2026.

Grabitqarë në pushtet? Donald Trump dhe Benjamin Netanyahu janë në qendër të kritikave në raportin e Amnesty International për vitin 2026

Përfundimi i nxjerrë nga organizata e të drejtave të njeriut Amnesty International në raportin e saj të vitit të kaluar është i zymtë: shkeljet e të drejtave të njeriut janë në rritje në mbarë botën, si nga shtetet ashtu edhe nga aktorët jo-shtetërorë. Dhe në shumicën e rasteve, ata që janë përgjegjës mbeten të pandëshkuar.

” Raporti i Amnesty-t 2025 “, i cili sapo u publikua në vende të ndryshme në mbarë botën, pohon se viti 2025 u shënua nga shumë njerëz të fuqishëm që vepruan si “grabitqarë”.

Amnesty denoncon në mënyrë specifike udhëheqësit politikë, veprimet e të cilëve dominuan titujt kryesorë të mediave në mbarë botën vitin e kaluar: “Udhëheqësit politikë si Trump, Putin dhe Netanyahu, ndër shumë të tjerë, i kryen pushtimet e tyre për dominim ekonomik dhe politik përmes shkatërrimit, shtypjes dhe dhunës në një shkallë masive.”

“Shkelja e ligjit ndërkombëtar nuk do ta çlirojë Iranin”

Sipas Julia Duchrow, Sekretare e Përgjithshme e Amnesty International në Gjermani, lufta në Iran është aktualisht çështja më urgjente. Megjithatë, ajo thekson se Amnesty ka dokumentuar shkelje të të drejtave të njeriut në rreth 140 vende. Në një intervistë me DW, Duchrow thotë: “Në Iran, njerëzit përballen me një kërcënim të dyfishtë: së pari, nga sulmet e SHBA-së dhe Izraelit në shkelje të ligjit ndërkombëtar – duke përfshirë edhe kundër popullsisë civile dhe infrastrukturës – dhe së dyti, nga represioni nga qeveria e tyre, i cili tashmë ka çuar në mijëra vdekje.”

E megjithatë, sipas Duchrow, regjimi në Teheran mund të zëvendësohet vetëm nëse respektohet edhe ligji ndërkombëtar: “Sulmet e paligjshme nuk kanë çuar në një përmirësim të situatës. Tani kemi frikë nga sulme edhe më intensive nga udhëheqja iraniane kundër popullit të vet.”

Por nuk janë vetëm SHBA-të, Rusia dhe Izraeli që e kanë braktisur prej kohësh rendin e vjetër botëror. Shumë shtete të tjera po largohen gjithnjë e më shumë nga një sistem politik i bazuar në rregulla të forta ndërkombëtare, sipas raportit vjetor të Amnesty-t: “Një rend botëror që doli nga hiri i Holokaustit dhe shkatërrimi i papërshkrueshëm i shkaktuar nga dy luftëra botërore, dhe i cili ishte ndërtuar vazhdimisht gjatë 80 viteve të fundit – me përpjekje të mëdha, megjithëse për fat të keq jo mjaftueshëm i qëndrueshëm”. Dhe kombet që mbeten të përkushtuara ndaj demokracisë, sundimit të ligjit dhe stabilitetit ndërkombëtar shpesh duken të pafuqishme dhe gjithnjë e më të varura nga paqësimi.

Hetimi i OKB-së zbulon se Izraeli kreu akte gjenocidi në Gaza

A nuk ka mbetur vërtet asgjë nga bota e vjetër? Përkundrazi, sipas Amnesty International. Raporti vlerëson “punën mjeshtërore” të diplomatëve dhe aktivistëve që janë përpjekur për një botë më paqësore që nga viti 1945: “Miratimi i Deklaratës Universale të të Drejtave të Njeriut dhe Konventës së Gjenocidit në vitin 1948 , si dhe shumë instrumente të tjera normative të debatuara dhe të miratuara gjatë 80 viteve pasuese, nuk janë iluzion.”

Raporti thotë se ata që tani po vajtojnë me zë të lartë fundin e botës së bazuar në rregulla, në pjesën më të madhe, janë të interesuar vetëm për zhdukjen e saj: “Mos u gaboni: raportet për zhdukjen e rendit ndërkombëtar të bazuar në rregulla janë shumë të ekzagjeruara.”

Amnesty International veçon dy qeveri në veçanti: ato të Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit . Lidhur me Shtetet e Bashkuara nën Presidentin Donald Trump , raporti pohon se në janar 2026, Sekretari i Shtetit Marco Rubio përshkroi një vizion për një rend të ri – një aleancë perëndimore të qytetërimeve të krishtera – që thjesht injoroi faktet e rëndësishme historike. Dhe raporti nuk kursen fjalët: “Fjalët nuk mund t’i fshehin faktet: kjo është gjithashtu një histori dominimi, kolonializmi, skllavërie dhe gjenocidi.”

Vërejtjet mbi veprimet e Izraelit kundër shteteve fqinje në konfliktin e Lindjes së Mesme janë gjithashtu të ashpra: “Për miliona njerëz, mbrojtjet ndërkombëtare kanë dështuar, si në rastin e palestinezëve që i nënshtrohen gjenocidit, aparteidit dhe pushtimit nga qeveria izraelite.” Dhe duke iu drejtuar Presidentit rus Vladimir Putin , raporti thotë: “Rusia vazhdon të kryejë krime kundër njerëzimit në Ukrainë .”

Në raportin e saj të viteve 2025/2026, organizata mbikëqyrëse e të drejtave të njeriut Amnesty International e kritikon “sjelljen grabitqare të të fuqishmëve” dhe bën thirrje për veprime për të mbrojtur rendin global.

Një fotografi e Presidentit të SHBA-së Donald Trump, majtas, dhe kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu digjet ndërsa protestuesit mbajnë një tubim për të dënuar luftën e Iranit pranë Ambasadës Amerikane në Manila, Filipine, të premten, 6 mars 2026.

Grabitqarë në pushtet? Donald Trump dhe Benjamin Netanyahu janë në qendër të kritikave në raportin e Amnesty International për vitin 2026Imazh: Aaron Favila/AP Photo/picture alliance

Përfundimi i nxjerrë nga organizata e të drejtave të njeriut Amnesty International në raportin e saj të vitit të kaluar është i zymtë: shkeljet e të drejtave të njeriut janë në rritje në mbarë botën, si nga shtetet ashtu edhe nga aktorët jo-shtetërorë. Dhe në shumicën e rasteve, ata që janë përgjegjës mbeten të pandëshkuar.

” Raporti i Amnesty-t 2025 “, i cili sapo u publikua në vende të ndryshme në mbarë botën, pohon se viti 2025 u shënua nga shumë njerëz të fuqishëm që vepruan si “grabitqarë”.

Amnesty denoncon në mënyrë specifike udhëheqësit politikë, veprimet e të cilëve dominuan titujt kryesorë të mediave në mbarë botën vitin e kaluar: “Udhëheqësit politikë si Trump, Putin dhe Netanyahu, ndër shumë të tjerë, i kryen pushtimet e tyre për dominim ekonomik dhe politik përmes shkatërrimit, shtypjes dhe dhunës në një shkallë masive.”

“Shkelja e ligjit ndërkombëtar nuk do ta çlirojë Iranin”

Sipas Julia Duchrow, Sekretare e Përgjithshme e Amnesty International në Gjermani, lufta në Iran është aktualisht çështja më urgjente. Megjithatë, ajo thekson se Amnesty ka dokumentuar shkelje të të drejtave të njeriut në rreth 140 vende. Në një intervistë me DW, Duchrow thotë: “Në Iran, njerëzit përballen me një kërcënim të dyfishtë: së pari, nga sulmet e SHBA-së dhe Izraelit në shkelje të ligjit ndërkombëtar – duke përfshirë edhe kundër popullsisë civile dhe infrastrukturës – dhe së dyti, nga represioni nga qeveria e tyre, i cili tashmë ka çuar në mijëra vdekje.”

E megjithatë, sipas Duchrow, regjimi në Teheran mund të zëvendësohet vetëm nëse respektohet edhe ligji ndërkombëtar: “Sulmet e paligjshme nuk kanë çuar në një përmirësim të situatës. Tani kemi frikë nga sulme edhe më intensive nga udhëheqja iraniane kundër popullit të vet.”

Por nuk janë vetëm SHBA-të, Rusia dhe Izraeli që e kanë braktisur prej kohësh rendin e vjetër botëror. Shumë shtete të tjera po largohen gjithnjë e më shumë nga një sistem politik i bazuar në rregulla të forta ndërkombëtare, sipas raportit vjetor të Amnesty-t: “Një rend botëror që doli nga hiri i Holokaustit dhe shkatërrimi i papërshkrueshëm i shkaktuar nga dy luftëra botërore, dhe i cili ishte ndërtuar vazhdimisht gjatë 80 viteve të fundit – me përpjekje të mëdha, megjithëse për fat të keq jo mjaftueshëm i qëndrueshëm”. Dhe kombet që mbeten të përkushtuara ndaj demokracisë, sundimit të ligjit dhe stabilitetit ndërkombëtar shpesh duken të pafuqishme dhe gjithnjë e më të varura nga paqësimi.

Hetimi i OKB-së zbulon se Izraeli kreu akte gjenocidi në Gaza

A nuk ka mbetur vërtet asgjë nga bota e vjetër? Përkundrazi, sipas Amnesty International. Raporti vlerëson “punën mjeshtërore” të diplomatëve dhe aktivistëve që janë përpjekur për një botë më paqësore që nga viti 1945: “Miratimi i Deklaratës Universale të të Drejtave të Njeriut dhe Konventës së Gjenocidit në vitin 1948 , si dhe shumë instrumente të tjera normative të debatuara dhe të miratuara gjatë 80 viteve pasuese, nuk janë iluzion.”

Raporti thotë se ata që tani po vajtojnë me zë të lartë fundin e botës së bazuar në rregulla, në pjesën më të madhe, janë të interesuar vetëm për zhdukjen e saj: “Mos u gaboni: raportet për zhdukjen e rendit ndërkombëtar të bazuar në rregulla janë shumë të ekzagjeruara.”

Amnesty International veçon dy qeveri në veçanti: ato të Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit . Lidhur me Shtetet e Bashkuara nën Presidentin Donald Trump , raporti pohon se në janar 2026, Sekretari i Shtetit Marco Rubio përshkroi një vizion për një rend të ri – një aleancë perëndimore të qytetërimeve të krishtera – që thjesht injoroi faktet e rëndësishme historike. Dhe raporti nuk kursen fjalët: “Fjalët nuk mund t’i fshehin faktet: kjo është gjithashtu një histori dominimi, kolonializmi, skllavërie dhe gjenocidi.”

Vërejtjet mbi veprimet e Izraelit kundër shteteve fqinje në konfliktin e Lindjes së Mesme janë gjithashtu të ashpra: “Për miliona njerëz, mbrojtjet ndërkombëtare kanë dështuar, si në rastin e palestinezëve që i nënshtrohen gjenocidit, aparteidit dhe pushtimit nga qeveria izraelite.” Dhe duke iu drejtuar Presidentit rus Vladimir Putin , raporti thotë: “Rusia vazhdon të kryejë krime kundër njerëzimit në Ukrainë .”

Pse është e vështirë të ndiqen penalisht krimet e luftës ruse në Ukrainë

Shpresa për angazhimin e shoqërisë civile

E gjithë kjo tregon një trend që duket se ka të ngjarë të vazhdojë i pandërprerë dhe të shkaktojë konflikte të reja. Megjithatë, të paktën në rastin e luftës së zhvilluar nga SHBA-të dhe Izraeli kundër Iranit, raporti vjetor vëren se disa shtete anëtare të BE-së u distancuan qartë nga konflikti: “Në fillim të vitit 2026, disa shtete evropiane duket se morën masa më të plota për rreziqet, duke refuzuar t’u bashkoheshin sulmeve të SHBA-së dhe Izraelit ndaj Iranit dhe duke u zotuar të mbronin sigurinë strategjike.”

Edhe Julia Duchrow gjen ende shembuj të mjaftueshëm për të na dhënë shpresë në një botë që duket se po shkatërrohet: “Në Iran, njerëzit dolën në rrugë edhe pse e dinin se jeta e tyre ishte në rrezik. Në Hungari, politikat çnjerëzore të Viktor Orbán sapo janë rrëzuar me vota nga detyra. Dhe njerëzit vazhdojnë të lirohen nga paraburgimi, siç është Maria Kolesnikova në Bjellorusi, për të cilën ne kemi mbrojtur.” Maria Kolesnikova, një muzikante dhe aktiviste e njohur bjelloruse e të drejtave civile, u lirua më në fund nga paraburgimi në dhjetor 2025 pas pesë vitesh./DW

Në bisedën që pasoi, administratori i profilit pretendoi se kishte në dispozicion databaza që përfshinin të dhëna nga sistemi e-Albania dhe regjistrat e kartave të identitetit, së bashku me informacione të tjera të ndjeshme

Në fund të shkurtit 2025, llogaria në Telegram me emrin “Homeland Justice” mori një mesazh të shkurtër nga një blerës i interesuar për të dhëna të vjedhura. Nga ana tjetër e ekranit ishte në fakt një agjent i FBI-së që vepronte nën mbulim dhe po hetonte tregtinë e databazave të hakeruara nga sistemet digjitale shqiptare.

Në bisedën që pasoi, administratori i profilit pretendoi se kishte në dispozicion databaza që përfshinin të dhëna nga sistemi e-Albania dhe regjistrat e kartave të identitetit, së bashku me informacione të tjera të ndjeshme. Ai i ofroi këto të dhëna për shitje kundrejt pagesës në kriptomonedhë.

Sipas një padie federale të depozituar në Gjykatën e Maryland në SHBA, më 4 mars 2025 hakerët i shitën agjentit të FBI-së një databazë që përmbante numra identifikimi kombëtarë, emra, data lindjeje, adresa dhe informacione të tjera personale të shtetasve shqiptarë.

“Ky informacion ekspozoi të dhënat e identifikueshme sensitive të qytetarëve shqiptarë, të cilat mund të përdoren për të vjedhur identitetin”, thuhet në dokumentin e gjykatës.

Të kontaktuar nga BIRN lidhur me një kërkesë për koment mbi deklaratat e publikuara në padinë e Gjykatës së Maryland, Autoriteti Kombëtar për Sigurinë Kibernetike nuk u përgjigj deri në publikimin e këtij shkrimi.

Grupi Homeland Justice është lidhur nga autoritetet amerikane dhe kompania Microsoft me aktorë kibernetikë me origjinë iraniane dhe është bërë i njohur për një seri sulmesh ndaj infrastrukturës digjitale të Shqipërisë në vitin 2022, të cilat çuan në publikimin e databazave që përmbanin të dhëna të institucioneve shtetërore, zyrtarëve dhe qytetarëve.

Ekspertët e sigurisë kibernetike paralajmërojnë se rrjedhja e këtyre të dhënave krijon rreziqe afatgjata për qytetarët.

“Le ta themi troç, ka patur dështim në parandalim. Sulmet nuk bien nga qielli, ato godasin aty ku ka dobësi të njohura prej kohësh,” tha për BIRN Besmir Semanaj, ekspert i sigurisë kibernetike.

Sipas tij, të dhënat e publikuara në tregjet ilegale mund të përdoren për vjedhje identiteti, mashtrime financiare, hapje llogarish të rreme apo edhe shantazh ndaj qytetarëve.

“Kur të dhënat dalin në treg, ato nuk zhduken më, por ripërdoren vazhdimisht,” tha ai.

Dokumenti publik i Gjykatës së Maryland, i cili kërkon sekuestrimin dhe fshirjen e “domain-eve” të grupeve hakeruese, hamendëson më tej se, sipas burimeve të caktuara të sigurisë kibernetike, grupi i hakerëve Homeland Justice është pjesë e të njëjtit konspiracion me grupet Handala Hack dhe Karma Below.

Sipas padisë në fjalë, këto grupe kontrollohen nga të njëjtët individë që janë pjesë e Ministrisë së Inteligjencës dhe Sigurisë së Iranit (MOIS).

Megjithatë, ekspertë të IT nga Shqipëria janë skeptikë lidhur me origjinën e vërtetë të Homeland Justice apo lidhjen e tyre me Iranin.

Erion Demiri, ekspert i IT-së, i tha BIRN se ai nuk beson se Homeland Justice janë vërtet iranianë apo se kanë lidhje me grupe ndërkombëtare të hakerëve si Handala Hack.

“Unë, në parim, nuk jam i mendimit që ai grupim është iranian dhe nuk e di pse kjo e FBI-së është si një lloj përgjigjeje ndaj kësaj,” i tha BIRN Demiri.

“Unë vazhdoj të jem i bindur se Handala Hack është një grup i njohur hakerimi që nuk ka lidhje me Homeland Justice, i cili është një ‘grup’ që merret vetëm me Shqipërinë dhe nuk ka asnjë historik për ndonjë aktivitet tjetër,” vijoi Demiri mbi dyshimet e tij.

Demiri shtoi se, pavarësisht origjinës së sulmeve apo vërtetësisë së lidhjes me Iranin, problematikat e sigurisë kibernetike të të dhënave të shtetit shqiptar mbeten reale.

“Inventarizimi i dëmit të sulmeve nuk është bërë,” tha Demiri për BIRN.

“Një gjë që do duhej bërë do të ishte që, me daljen e kartave të identitetit në treg, ato të ribëheshin edhe njëherë me numra kartash dhe numra personalë të rinj, por kjo është një kosto shumë e madhe,” tha Demiri, duke shtuar se gjithsesi kjo mbetet një thikë me dy presa, pasi sipas tij “çon përsëri ujë te mulliri i tenderxhinjve”.

Edhe eksperti Semanaj shtoi se, pavarësisht se të dhënat kanë vite që janë ekspozuar, masat duhet të vazhdojnë të merren edhe aktualisht.

“Fakti që të dhënat janë ende në qarkullim do të thotë që rreziku vazhdon,” tha Semanaj për BIRN.

“Institucionet duhet të kalojnë nga reagimi pas sulmit në mbrojtje aktive, që përkthehet në monitorim të vazhdueshëm, paralajmërim të qytetarëve, forcim të autentifikimit dhe kontroll të aksesit në sisteme,” theksoi ai.

Sipas tij, mbrojtja kibernetike është një proces i vazhdueshëm dhe jo një reagim i vetëm pas një sulmi.

“Është reaguar pasi dëmi është bërë. Në këto raste, nuk komprometohen vetëm sistemet; dëmtohet rëndë besimi i qytetarëve, që është shumë më i vështirë për t’u rikthyer,” përfundoi Semanaj./Reporter.al

Nga Elton Qyno – Syri.net

Dy deklarimet e Emirton Sulit, të dhëna në Prokurorinë e Posaçme SPAK, në ditën e Vitit të Ri, 31 Dhjetor 2025 dhe 10 Janar 2026 (ditë e shtunë), janë kthyer tashmë në provat kryesore që implikojnë zyrtarët e lartë të Agjencisë Kombëtare të Shoqërisë së Informacionit (AKSHI).

Në dy dëshmitë e tij, Emirton Suli ka implikuar veten dhe personat e tjerë, duke filluar nga ish-zv/drejtori i AKSHI-t, Daniel Shima, zv/drejtoresha tjetër Hava Delibashi, ish-drejtoresha Mirlinda Karçanaj dhe zyrtarë të tjerë që ishin pjesë e këtij zinxhiri, deri tek nëpunësit e njësisë së prokurimit në AKSHI.

Përgjegjësi i sektorit pranë Drejtorisë së Agjendës Digjitale në AKSHI ka treguar se në të gjitha tenderat fituesit ishin të paracaktuar dhe se, nëse do të paraqiteshin konkurrentë të tjerë, atëherë KVO-ja do t’i shikonte imtësisht, duke u orientuar që të vendosej skualifikimi i tyre, duke shtuar se Hava Delibashi përcillte tek ata fjalët dhe direktivat që i jepte Mirlinda Karçanaj.

Kjo gjë, sipas tij, bëhej thuajse në të gjitha tenderat. Ndërsa tek tenderat me procedurë të klasifikuar, sipas Sulit, forma e manipulimit ishte më e thjeshtë, pasi tenderi cilësohej i mbyllur.

Emirton Suli ka treguar më tej në SPAK se ofertat vinin në institucion të paprotokolluara dhe u viheshin në dispozicion grupeve të punës për të përcaktuar fondin limit.

Duke treguar se i merrte ai dhe i protokollonte, duke shtuar se Daniel Shima i thoshte të bënte këto veprime me ofertat e ardhura, të cilat vinin me një zarf me kodin “Alban” dhe se brenda zarfit kishte USB me të dhëna dhe se ky zarf i shkonte Arjola Muçës.

Kush kompani sillte këtë zarf me këto të dhëna, ajo ishte e paracaktuar dhe fituese e tenderit.

Ai ka treguar se në punë pranë AKSHI-t e ka marrë Daniel Shima dhe se ai ka pasur marrëdhënie shumë të mira me Mirlinda Karçanaj, duke treguar se në sektorin e prokurimeve ka nisur punë në vitin 2018.

Emirton Suli ka treguar se i gjithë sistemi i prokurimeve në AKSHI ka qenë i koordinuar nga Daniel Shima, duke shtuar se nga ai vinin edhe dokumentet standarde të prokurimeve dhe ftesat për operatorët ekonomikë.

Suli tregon se ai ka pasur dyshime se këto dokumente përgatiteshin nga subjektet private, operatorë ekonomikë, dhe u jepeshin më tej anëtarëve të grupeve të punës për t’i nënshkruar.

Konkretisht, kjo punë bëhej nga Valmir Progonati, Arjola Muça dhe Edona Zeneli e të tjerë që nuk janë më në punë dhe se dëshmitari shton më tej se asnjë projekt nuk ndryshohej nga ato që sillte Daniel Shima, por miratoheshin ashtu siç silleshin.

Ndër të tjera, Emirton Suli tregon se emrat e operatorëve ekonomikë, të cilëve do t’u drejtohej kërkesa për ofertë, grupet e punës i merrnin gjithnjë nga Daniel Shima, duke shtuar se në 99 për qind të rasteve përgjigjet vinin bashkë në një zarf tek sporteli dhe në pak raste veç e veç.

Duke shpjeguar se kjo i ka krijuar dyshime se ato hartoheshin nga një operator i vetëm dhe se paraqiteshin fiktivisht sikur ishin disa operatorë dhe se në këtë mënyrë edhe fituesit e procedurave ishin të paracaktuar.

Emirton Suli ka treguar më tej në SPAK se ofertat vinin në institucion të paprotokolluara dhe u viheshin në dispozicion grupeve të punës për të përcaktuar fondin limit.

Duke treguar se i merrte ai dhe i protokollonte, duke shtuar se Daniel Shima i thoshte të bënte këto veprime me ofertat e ardhura, të cilat vinin me një zarf me kodin “Alban” dhe se brenda zarfit kishte USB me të dhëna dhe se ky zarf i shkonte Arjola Muçës.

Kush kompani sillte këtë zarf me këto të dhëna, ajo ishte e paracaktuar dhe fituese e tenderit.

Ai tregon se nuk ka pasur njeri me emrin “Alban” në zyrë dhe se e ka kuptuar se si funksiononte kjo skemë.

Emirton Suli tregon se Hava Delibashi, në rolin e zv/drejtoreshës, kishte si detyrë ndjekjen e prokurimeve dhe projekteve dhe se ofertat dhe ftesat vinin sërish, por ajo nuk i ka thënë që t’i marrë ato, sikurse ndodhte me Daniel Shima, duke treguar se në këtë kohë dokumentet vinin tek Klea Korça, pasi i përpunonte ajo më tej.

Ndër të tjera, në SPAK, Emirton Suli ka pohuar për dyshimet e tij mbi mënyrën se si hartoheshin dokumentet dhe se si konkludohej mbi fondin limit, duke treguar se arriti të kuptonte si funksiononte gjithçka si skemë dhe se ishte e planifikuar.

Suli ka pohuar në SPAK se edhe kur merreshin ftesat për ofertë, shkonin dhe i protokollonin vetë, duke shpjeguar se ato ftesa nuk dërgoheshin në të vërtetë, sepse në të gjitha rastet procedura përfundonte me një apo dy operatorë që merrnin pjesë në procedurë dhe se njëra prej ofertave ishte bosh.

Që do të thotë pjesëmarrje fiktive për të treguar garë dhe për të çuar në fitimin e prokurimit nga shoqëria e paracaktuar si e tillë.

Gjithashtu, Emirton Suli ka shpjeguar se gjithmonë pika e dobët e gjithë kësaj veprimtarie ishin kriteret e veçanta të kualifikimit, pasi përmes tyre përcaktoheshin dhe diktoheshin paraprakisht fituesit, duke shpjeguar se në kohën e Daniel Shima gjithçka drejtohej nga ai.

Njëherësh, Emirton Suli ka treguar se nga certifikimet e stafit arrinte të kuptonte se cili ishte i paracaktuar si fitues. Ai tregon se në kohën e Daniel Shima, 2018–2023, nuk ka pasur ankime nga operatorët dhe se kishte shumëllojshmëri operatorësh si fitues në 90 për qind të rasteve.

Por se kishte vetëm një ofertë ekonomike që konkurronte dhe se vetëm pas largimit të Daniel Shima u rrit pjesëmarrja dhe fitimi i prokurimeve nga “Soft & Solution”, “Communication Progress”, “Fastech” dhe se z. Ermal Beqiri ndodhej shumë shpesh në zyrat e AKSHI dhe se kalonte kohë me Mirlinda Karçanaj.

Ndër të tjera, Emirton Suli ka treguar se në kohën e Daniel Shima shikohej shpesh Gerond Meçe, zotëruesi i “ABS”, që shoqërohej me Daniel Shima dhe bënte takime me Mirlinda Karçanaj.

Por pas largimit të Daniel Shima, sipas tij, shikohej në AKSHI vetëm Ermal Beqiri, duke shtuar se pas largimit të Shimas u bllokuan procedurat e prokurimit dhe dhanë dorëheqjen Valmir Progonati dhe Arjola Muça, duke shpjeguar se Muça pati konflikt me Mirlinda Karçanaj dhe se Progonati nuk pranoi të nënshkruajë kontratat në fund.

Sipas tij, këto procedura u zhbllokuan pas caktimit si zv/drejtoreshë të Hava Delibashit.

Anëtari i Këshillit Kombëtar të PD, aktivisti Aulon Kalaja ka depozituar në Policinë e Tiranës një kallëzim penal ndaj oficerëve të Policisë së Shtetit, të cilët e kanë dhunuar gjatë protestës së 17 prillit.

Ai deklaron se është paraqitur dhe në Institutin e Mjekësisë Ligjore, për të hartuar ekspertizën mjeko-ligjore, për dëmet që i janë shkaktuar.

Reagimi i Aulon Kalaja

Pasi kam dorëzuar kallëzimin penal në Drejtorinë e Policisë së Tiranës, kundër oficerëve të Policisë së Shtetit, të cilët më torturuan në protestën e 17 prillit, u paraqita në Institutin e Mjekësisë Ligjore, për të hartuar ekspertizën mjeko-ligjore, që pasqyroi dëmtimet që me janë shkaktuar!

Mos harroni se Policia e Shtetit më ka proceduar për veprën penale, ‘Goditje për shkak të detyrës’, që parashikon dënim, nga 1 deri në 5 vjet burg.

Pra sipas policisë, unë kam rrahur policët.

Pamjet flasin vetë… Panorama

IRAN- Media ndërkombëtare BBC, ka raportuar mbi tensionet dhe qëndrimet e kundërta midis SHBA-së dhe Iranit lidhur me kontrollin e Ngushticës së Hormuzit, si një pikë kyçe strategjike e konfliktit.

Sipas BBC, presidenti amerikan i ka përshkruar përpjekjet e Iranit për të mbyllur Ngushticën e Hormuzit si të çuditshme, sepse bllokada amerikane e ka mbyllur atë tashmë. Bllokada detare amerikane nuk e ka ndaluar konkretisht kalimin e anijeve në ngushticë prandaj le të analizojmë se çfarë ka thënë secila palë në lidhje me kufizimet e tyre.

Irani

Këshilli i Lartë i Sigurisë Kombëtare i Iranit, organi më i lartë i sigurisë në vend, tha në televizionin shtetëror të shtunën se Teherani është i vendosur të zbatojë monitorimin dhe kontrollin mbi tranzitin përmes Ngushticës së Hormuzit deri në fundin përfundimtar të luftës dhe vendosjen e paqes së qëndrueshme në rajon.

Deklarata thotë se kjo do të bëhet duke mbledhur informacion të plotë nga anijet që kalojnë, duke lëshuar certifikata tranziti dhe duke kërkuar pagesën e tarifave të shërbimit për shërbimet e sigurisë, mbrojtjes dhe mbrojtjes së mjedisit.

SHBA

Kur Trump njoftoi për herë të parë bllokadën amerikane, ai tha se ajo do të zbatohej për çdo anije që përpiqet të hyjë ose të dalë nga Ngushtica e Hormuzit. Ai tha gjithashtu se i kishte udhëzuar marinën të ndalonte çdo anije në ujërat ndërkombëtare që i paguante një taksë Iranit për të kaluar ngushticën.

Por përshkrimi i ushtrisë amerikane se si bllokada amerikane u formulua ndryshe  duke u përqendruar në bllokimin e porteve iraniane dhe jo në kufizimin e kalimit nëpër ngushticë për të tjerët. Ajo tha se nuk do të pengonte lirinë e lundrimit për anijet që kalojnë nëpër Ngushticën e Hormuzit për në dhe nga portet jo-iraniane./Dosja.al

Ish-gazetarja hulumtuese finlandeze, Jessikka Aro.

I prirë nga dashuria për atdhe, me zemër dhe shpirtë të mbushur plot mall dhe dashuri për vendin tim, jam munduar për më tepër se tre dekada rresht nga perëndimi të bëjë diçka të mirë për vendin tim!

Ëndërr që nuk shuhet asnjëherë

Ishte kjo një ëndërr e mbushur plot shpresë dhe nostalgji, me besim në respektim të vlerave dhe në meritokraci!

Por sot, ajo ëndërr e imja është duke u venitur dhe kthyer në iluzion, për shkak se ata për të cilët bëra më së shumti, më harruan dhe anashkaluan në çdo proces të jetës dhe shtetndërtimit!

Ajo (veprimtaria ime) që dikur më bënte të ndjehesha kreanr, sot po shndërrohet në mashtrim dhe zhgënjim!

Megjithatë, ende besoj në një të nesërme më të mirë për vendin tim.

Por, ajo shpresë e mirë dhe dëshirë fisnike po pengohet nga njerëz të pashpirtë dhe pa ndjenja kombëtare!

Pasi, padrejtësitë tashmë ka marrë përmasa alarmante për të gjithë veprimtarët dhe çlirimtarët e këtij vendi!

E mira pengohet dhe luftohet ngado dhe kudo me të gjitha mjetet (anti)ligjore, kurse e keqja gjen mbështetje të masave të gjëra popullore!

Kjo prapësi nuk ka ndodhur asnjëherë në trojet tona shekullore!

Por, unë prapë se prapë do të vazhdoj të qëndroj vertikalisht me të drejtën dhe të vërtetën e përjetshme.

Pasi vetëm e vërteta qëndron përjetësisht, kurse gënjeshtarët dhe mashtruesit, hipokritët dhe zuzarët do të largohen një ditë dhe harrohen që ishin në këtë botë!

Prandaj, unë nuk do të ndalem së punuari për të mirën e vendit dhe qytetarëve deri në frymën e fundit, pavarësisht se ku ndodhem; në vendlindje apo emigrim!

Vendlindja është ‘alfa dhe omega’ e çdo inspirimi, kurse puna në emigrim mbetet i vetmi burim ekzistencial dhe suporti material në angazhimin tim atdhetar, publicistik dhe intelektual!

Deri në këto momente kur po i shkruaj këta rreshta, edhe pse kam bërë jo pak për shtetin e Kosovës, nuk e kam as më të voglin satisfaksion material dhe as moral!

Përderisa subjektet tjera politike i ofruan rreth vetes veprimtarët e mërgatës, intelektualët dhe publicistët e niveleve mesatare, subjekti politik, të cilin e mbështeta për dekada me mijëra shkrime autoriale nuk u kujdes as për një falenderim publik, e lërë më të mendoj për ndonjë mirënjohje apo satisfaksion tjetër moral.

Megjithatë, ëndrra për kthim në vendlindje (riatdhesim) vlon si vullkan i pashuar në shpirtin, t’a shijojë së paku në vitet e pleqërisë aromën e vendit tim të lirë, ta ndjejë nga afër dorën e shtetit të pavarur dhe sovran për të cilin nuk e kurseva as një minutë të jetës sime!

Krejt në fund të këtij shkrimi të shkurtër, për lexuesit e rregullt dhe besnik ndaj atdheut, po e ndaj këtë poezi të shkruar 10 vite më parë, e cila shërben si testament për shumë atdhetar në emigrim.

Ëndërra për atdhe

Ditët e gjata në mërgim,

shpresat për kthim n’vendlindje m’i shtojnë.

Të shoh si rritet atdheu im,

ta ndjejë frymarrjen e lirë,

të popullit tim.

Vendlindja ime e shtrenjtë,

këtu n’mërgim rri e vuaj,

me mallin per ty, jetës kornizë i bëj,

panoramë e ndjeshme, këtu në vend të huaj.

E kur të vdes,

dua që dheu i yt të më mbuloj.

Edhe i vdekur, në varr,

aromën e dheut ta shijoj,

nën erën e blinit të djegur ndër shekuj,

ndoshta shpirtin qetësoj!

Anëtari i Këshillit Kombëtar të PD, Aulon Kalaja, i cili u dhunua nga policia gjatë protestës së djeshme në Tiranë, ka ironizuar policinë.

Në një njoftim të saj, Policia e Tiranës sot shkruante se Aulon Kalaja ishte procedura për ‘goditje për shkak të detyrës’ dhe këtij njoftimi i është përgjigjur vetë Kalaja.

Reagimi i Aulon Kalaja:

Mora vesh nga mediat se jam proceduar nga Policia e Shtetit për veprën penale:

“Goditje për shkak të detyrës”.

Ligji parashikon nga 1 deri në 5 vite burg.

Me pak fjalë unë kam rrahur policët.

Besoj se kjo u pa qartë në protestën e mbrëmshme!

Kreu i PD, Sali Berisha shprehet se policia konfirmon përdorimin e verbuesit të ariut kundër demonstruesve paqësorë.

Lideri i opozitës reagoi pasi Policia e Shtetit shpërndau për mediat foton e spray-t që përdori kundër protestuesve mbrëmjen e kaluar.

Në reagimin e tij, Berisha thekson se policia mashtroi, duke shtuar se foto e spray-t nuk është e njëjta me mjetet e përdorura nga efektivët gjatë protestës. “Nga shikimi i vëmendshëm konstatohet se mekanizmi i hedhjes së spray-t i bombolës në dorën e narkopolicit është mekanizmi tipik i bombulave të spray-t të verbuesit të ariut dhe është krejt tjetër nga mekanizmi i bombulës të shpërndarë për mashtrim nga policia”, shprehet ai.

Reagimi:

Të dashur miq,
për të përgënjeshtruar deklaratat e PD për përdorimin e verbuesit të ariut nga narkopolicia dje kundër protestuesve, sot pasdite ajo ka shpërndarë foto të spray-t që përdoret nga policia kundër protestuesve.

Por cilido që shikon me vëmendje foton e bombulës së spray-t në dorën e policit, konstaton se ajo është krejt tjetër nga bombula që ka shpërndarë në media policia, gjoja të përdorur prej saj. Nga shikimi i vëmendshëm konstatohet se mekanizmi i hedhjes së spray-t i bombolës në dorën e narkopolicit është mekanizmi tipik i bombulave të spray-t të verbuesit të ariut dhe është krejt tjetër nga mekanizmi i bombulës të shpërndarë për mashtrim nga policia.

Dënoj me forcën më të madhe këtë mashtrim publik të ulët të narkopolicisë, e cila pasi ka kryer krimin kërkon të fshihet. Përdorimi i verbuesit të ariut kundër njerëzve është një vepër me pasoja të rënda kriminale, e ndaluar nga konventat ndërkombëtare. bw