VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

MIGJENI – Prozë nga KONSTANDIN DHAMO

By | July 5, 2020
blank

Komentet

blank

ZJARR – Poezi nga ADAM ZAGAJEWSKI – Përktheu IRENA DONO

Ndoshta unë jam një një njeri i zakonshëm i shtresës së mesme
që beson në të drejtat individuale, fjala
“liri” është e thjeshtë për mua dhe nuk do të thotë
liri e ndonjë klase në veçanti.
Politikisht naïv, me një shkollim mesatar
(momente të shkurtra të vizionit të qartë
janë ushqim kryesor i saj), unë mbaj mend
thirrjen brambullese të atij zjarri që përcëllon
buzët e turmës së etur, djeg librat
dhe shkrumbon lëkurën e qyteteve. Isha mësuar t’i këndoja
ato këngë dhe e di sa bukur është
të vraposh me të tjerët; më vonë, vetë,
me shijen e hirit në gojë, dëgjoja
zërin ironik të gënjeshtrës dhe korin që klithte
dhe, kur preka kokën, munda të ndieja
kafkën e harkuar të vendit tim, cipën e saj të fortë.
blank

DERISA NDJENJA ËSHTË E PARA – Poezi nga EDUWARD ESTLIN CUMMINGS – Përktheu IRENA DONO

Derisa ndjenja është e para
që i kushtohet vëmendje
në Sintaksën e gjërave
kurrë nuk do të të puth plotësisht
të tregohem krejt i marrë.
Derisa në këtë botë ekziston pranvera
gjaku im e pranon
që puthjet janë më fatlume
se zgjuarsia
Zonjë betohem për të gjitha lulet:
Mos qaj
veprimi më i mirë i trurit tim vlen më pak
se përpëlitja e qerpikëve të tu,
që do të thotë,
.
se jemi për njëri-tjetrin:
Pra qesh përkulur në krahët e mi
sepse jeta nuk është paragraf
.
dhe vdekja mendoj se nuk është një shprehje në kllapa.
blank

MOS EJA KUR TË KEM VDEKUR – Poezi nga ALFRED TENNYSON – Përktheu IRENA DONO

Mos eja kur të kem vdekur,
Mbi varr lotë krokodili të më derdhësh,
Kokën time të rënë me hap të rëndë ta shkelësh
Pluhurin mos e hiq në të bezdis,
Lëre erën ta fshijë dhe zogun bregdetar të klithë
Ti ik, lëviz.
.
Fëmija, qoftë i yti krim apo gabim
Për mua s’vlen hiçgjë, jam i gjithi i humbur,
Merre tjetrin që do, se nga koha jam i lodhur
Dhe kam dëshirë të pushoj.
Kalo zemër e dobët,
Lermë aty ku i shtrirë qëndroj.
Ti ik, kalo.
blank

MBISHKRIM SEKRET – Poezi nga MOKOM ZEQO (1949- 2020)

 

Vera kalbet, plot re mizash!

Ç’janë këto figura femrash, të ulura, në relievet e stelave antike, sikur dëgjojnë një muzikë të largët?

E kthej Hënën së prapthi, për të lexuar një mbishkrim sekret, që ende askush nuk e di!

Gjaku im!

Gjaku, “sangium martirium”.

Ëndërra e një kali plak e rrit vrullshëm barin e pllajave!
2004-2009

 

blank

Më 16 qershor 1971 lindi reperi i famshëm amerikan Tupac Shakur

VOAL – Tupac Amaru Shakur lindi më 16 qershor 1971 në Nju Jork, djali i Billy Garland dhe Afenit, një anëtare e Black Panthers dhe në burg gjatë shtatzanisë, sepse u akuzua për komplot për të organizuar një sulm. Lindur si Lesane Parish Crooks, djali i vogël quhet Tupac Amaru Shakur në moshën gjashtë vjeç, për nder të revolucionarit peruan Tupac Amaru II i cili u rebelua kundër kolonizatorëve spanjollë.

Meqenëse babai i tij natyror Billy është një prani sporadike gjatë fëmijërisë së tij, Tupac rritet duke parë si një figurë babai Mutulu Shakur, burrin e parë të nënës së tij. Vitet e para të jetës së tij shënohen nga mungesa e një shtëpie fikse dhe nga kushtet e varfërisë ekstreme, deri në pikën që – me familjen e tij – ai është i detyruar të flejë shpesh në strehimore për të pastrehët.

Në pamundësi për të kultivuar miqësi të qëndrueshme, ai shkruan një ditar dhe shkruan poezi sa për t’u marrë me diçka. Në moshën dymbëdhjetë vjeç, ai u bashkua me një kompani teatrale Harlem, me të cilën ai luajti në “A raisin in the sun” “Një rrush i thatë në diell” në rolin e Trevis; menjëherë pasi iu ofrua një marrëveshje rekord, e cila megjithatë u refuzua nga nëna e tij, e bindur se djali i saj ka ende shumë për të mësuar.

Duke lëvizur në Maryland, në Baltimore, ai hyn në Shkollën e Arteve të Baltimore, ku ka mundësinë të studiojë vallëzim dhe teatër dhe ku krijon një miqësi të fortë me Jada Koren Pinkett (gruaja e ardhshme e Will Smith).

Student i talentuar, lexues kurioz, me qëndrimin e tij të ashpër Tupac merr respektin e kolegëve të tij: pikërisht në këtë periudhë ai shkroi këngën e tij të parë rep, frymëzuar nga vrasja e një shoku, nënshkruar me pseudonimin e MC New York.

Në moshën shtatëmbëdhjetë vjeç, djali dërgohet nga nëna e tij për të jetuar në Kaliforni, në Marin City, me një mik të familjes: lëvizja, megjithatë, nuk është aspak e mirëpritur, deri në atë pikë sa Tupac Shakur së shpejti fillon të shesë drogë. Duke u bërë miq me Ray Luy, ai themelon me të Strictly Dope, një grup hip hop me të cilin ai performon në lagjen e tij. Pasi bëri një audicion me Digital Underground, ai nënshkroi një kontratë më 1990 si një reper dhe balerin: qëndrimet e tij të tërbuara, megjithatë, nuk i dhanë marrëdhënie të lehta.

Vitin tjetër Tupac Shakur ka mundësinë për të bashkëpunuar në një regjistrim për herë të parë: është “This is an EP release” “Ky është një publikim i EP”, i ndjekur pak më vonë nga “Sons of the P”. Albumi i tij i parë, nga ana tjetër, u lançua më 12 nëntor 1991: quhet “2Pacalypse Naw” dhe fitoi një sukses të shkëlqyeshëm me publikun si për mesazhet e transmetuara ashtu edhe për çështjet e adresuara (jeta në geto, racizmi, vetmia e nënave zezake), dhe për aftësinë e tij në miksazhe.

Albumi, gjithashtu falë pëlqimit midis të rinjve, fiton diksun e artë, ku shquhet single “Brenda’s got baby”: megjithatë, nuk ka mungesë polemikash rreth referencave ndaj akteve të dhunës që përfshijnë policinë, veçanërisht pasi një djalë pretendon se ishte frymëzuar nga kënga e Tupac “Soulja’s Story” për të vrarë një polic në Teksas.

Kështu, albumi u denoncua publikisht nga ish nënkryetari i SHBA Dan Quayle; pavarësisht kësaj, Tupac gjithashtu bëri debutimin e tij në kinema, në filmin “Asgjë përveç telashe”. Në të njëjtën kohë, reperi përballet me probleme me ligjin: arrestuar pasi mori pjesë në një përleshje në Marin City si rezultat i së cilës një fëmijë vritet nga një plumb i humbur, ai sheh akuzat kundër tij të tërhiqen vetëm pasi të arrijë një marrëveshje me prindërit e fëmijës.

Në vitin 1993, Tupac përfshihet në një luftë tjetër, këtë herë me dy policë, të cilët i qëllon: më vonë zbulohet se të dy agjentët ishin të droguar dhe të dehur, dhe akuzat kundër Shakur do të hiqen. Gjithashtu në vitin 1993 këngëtari lëshoi ​​”Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z.”, i cili fitoi diskun platin në sajë të këngës “Keep ya head up”. Në Dhjetor 1993 ai u akuzua për sulm seksual nga një vajzë që u takua në një klub, ndërsa vitin e ardhshëm ai formoi grupin Thug Life, me të cilin lëshoi ​​albumin “Thug Life: Volume 1”, i cili mori diskun e artë. .

Në shkurt 1995 ai u dënua me katër vjet e gjysmë burg për abuzim seksual të kryer; ndërkohë, lëshohet “Me against the world “Unë kundër botës”, albumi i tij i ri disa herë platin, i cili përfshin hite të tilla si “Dear mama” dhe “If I die 2nite”.

I martuar me Keisha Morris, ai shkroi një skenar, të titulluar “Live 2 tell” “Jeto për të treguar” dhe filloi të vuante dënimin në burg: pas gati tetë muaj paraburgimi ai u la i lirë me kusht, falë mbështetjes së Suge Knight, kreut të etiketës së tij, kompanisë diskografike Death Row Records, e cila paguan një depozitë prej 1.3 milion dollarësh në këmbim të nënshkrimit të një kontrate që angazhon Tupac të regjistrojë tre albume me kompaninë diskografike.

Duke rifituar lirinë e tij, këngëtari kthehet në dhomën e regjistrimit për të punuar në “All eyez on me”, albumin e tij të katërt solo, lëshuar në 1996, i cili përfshin teke “Ho do u want it”, ” California Love “(me Dr. Dre) dhe” 2 of Amerikaz më të kërkuar “(me Snoop Dogg):” All eyez on me “do të bëhet albumi më i shitur në historinë e hip hopit, me më shumë se tridhjetë e gjashtë milionë kopje.

Në verën e vitit 1996 Tupac ftoi disa reperë, përfshirë Buckshot, në shtëpinë e tij në Kaliforni për të organizuar regjistrimin e një albumi të ri, “One Nation”, që synonte zgjidhjen e mosmarrëveshjeve midis reperëve nga Bregu Lindor dhe atyre nga Bregu Perëndimor. Më vonë ai fillon të punojë në albumin “The Don Killuminati: The 7 Day Theory”, në të cilin flitet për një shoqëri të korruptuar dhe ka referenca të vazhdueshme për vdekjen.

Më 7 shtator 1996, Tupac Shakur ishte viktimë e një sulmi të organizuar në Las Vegas pasi këngëtari dëshmoi një ndeshje boksi midis Bruce Seldon dhe Mike Tyson: goditur nga pesë plumba nga një makinë në lëvizje, një nga Ndërsa ai shpon mushkëritë e tij të djathtë, Tupac është plagosur rëndë dhe është në koma për gjashtë ditë.

I nënshtruar disa operacioneve, ai vdiq në 16.03 të 13 Shtatorit 1996 në spitalin në Las Vegas. Pas vdekjes së tij, u publikuan disa albume: “The Don Killuminati: The 7 Day Theory”, “RU Still Down? (Keep Keep)”, “2Pac’s Greatest Hits”, “Before the End of Time” dhe ” Dayz më i mirë “. Sidoqoftë, kurrë nuk do të sqarohet se kush ishte përgjegjës për vrasjen e tij./Elida Buçpapaj

blank

KOZMOSI I YLLËZUAR – Poezi nga MOIKOM ZEQO (1949 – 2020)

 

 

Kujtesa humbet e zbraz çdo hambar,

Stinët e dikurshme janë thjesht kristale!

Qiriri i Meshës së Zemrës lind i madh

E vdes i vogël gjersa zhduket fare.

 

Filozofët janë çmendur, cullakë mes erërave,

Mendimi s’pikëzohet më në letra,

Të vetburgosur jemi në prangat e vertebrave,

Por kozmosi i yllëzuar na hyri në eshtëra.

 

blank

Letra të Kasem Trebeshinës nga Shijaku dërguar Enver Hoxhës dhe Byrosë Politike

Dashnor Kaloçi* – Publikohen disa dokumente arkivore të nxjerra nga Arkivi Qendror i Shtetit në Tiranë (fondi i ish-Komitetit Qendror të PPSH-së), që i përkasin periudhës së viteve 1963–1965, ku ndodhen disa letra të shkrimtarit të njohur Kasem Trebeshina, dërguar Enver Hoxhës dhe Byrosë Politike, ku ai, pasi u kërkonte që të kthehej nga Gramshi në Tiranë, i bënte me dije udhëheqësit kryesor të Partisë, se ai asnjëherë nuk kishte dalë kundër vijës së partisë e ligjeve të shtetit dhe, jo vetëm që nuk ishte revizionist, siç e kishin akuzuar me pa të drejtë, por në vitin 1956, kur kishte ndodhur Konferenca e Partisë e Tiranës, ai i kishte dërguar një letër Mehmet Shehut, duke i kërkuar dënimin e tyre. Ankesat e tjera të Trebeshinës dhe përgjigjja e Enver Hoxhës, ku shkruante “Le të vazhdohet të ndihmohet…”.

Ashtu siç pamë edhe në kapituj të tjerë paraardhës, ku shkrimtari Kasem Trebeshina, në vitin 1963 u ka dërguar një sërë letrash Enver Hoxhës dhe Byrosë Politike (letra që tashmë janë të njohura prej vitesh, ngaqë janë bërë publike prej shkrimtarit dhe studiuesit të njohur, Prof. Dr. Sadik Bejko në librin e tij “Disidentët e rremë”), Trebeshina e përsërit të njëjtën gjë dy vjet më vonë, duke dërguar përsëri një sërë letrash dhe ankesash në adresë të Enver Hoxhës dhe Byrosë Politike. Po ashtu, si në letrat e vitit 1963, ku ai i bën me dije udhëheqjes së lartë të PPSH-së se, nuk ka qenë dhe nuk ka dalë asnjëherë kundër vijës së partisë dhe ligjeve të shtetit, edhe në letrat e vitit 1965 ai përsërit të njëjtën gjë. Kështu, në vitin 1963, ai u bënte me dije të dërguarve të udhëheqjes që shkuan për ta takuar në Gramsh, se: “Nuk kam qenë asnjëherë kundra vijës së partisë, përkundrazi, në vitin 1956, kur u zhvillua Konferenca e Tiranës e më vonë kur u bë kundërrevolucioni në Hungari, kam mbajtur një qëndrim të mirë dhe në këtë kohë i kam dërguar një letër shokut Mehmet Shehu, me të cilën si qytetar i Republikës Popullore të Shqipërisë, solidarizohesha me qëndrimin që mbante partia”. Pak a shumë të njëjtën gjë Trebeshina përsërit edhe në letrat e vitit 1965, ku në mes të tjerash, shkruan pasazhe të tilla si: “Nuk kam qenë asnjëherë kundërshtar dhe gjithë pakënaqësia ime, do të zhdukej me një botim në kohën e duhur”. “Gjithë gabimet e mija janë shkaktuar nga nxitimi dhe në inat e sipër”. “Më mbyllën në Ishullin e Zvërnecit duke më akuzuar si revizionist, pa qenë i tillë”. “Unë jam i kënaqur që e pashë vendin tim të lulëzuar dhe sidomos me një pavarësi të plotë”. Pra, letrat pothuaj kanë të njëjtën përmbajtje, por ndryshon vetëm koha kur ato janë shkruar. Kështu p.sh., në vitin 1963, ai bënte kërkesë që të mos qëndronte më në Gramsh si mësues, por ta lejonin të kthehej pranë familjes në Tiranë, apo edhe në Shijak, ku kishte dhe shokun e mikun e tij të afërt Mehmet Myftiu (kërkesë që iu plotësua); nga Shijaku, tashmë ai u kërkon Enver Hoxhës dhe Byrosë Politike që të kthehet në Tiranë. Dhe pas plotësimit të kësaj kërkese, nga Tirana ku banonte, Trebeshina u kërkon përsëri Enverit dhe Byrosë që, nuk është dakord që të punojë si llogaritar ku e kanë caktuar, por iu lutet atyre që të punojë si “përkthenjës”. Sa më sipër cituam, ndryshe nga letrat e vitit 1963, ku në mosplotësim të kërkesave të tij Trebeshina kërcënonte me grevë urie, në letrat e vitit 1965 ai “ka avancuar” më tej në “kërcënimet” e tij, duke i bërë me dije Enver Hoxhës dhe Byrosë Politike se: “Në pamundësi që t’i shtyj më gjatë ditët dhe vuajtjet e mija dhe duke qenë shumë i sëmurë, në pamundësi shërimi, kam vendosur që ta mbyll sa më parë jetën time, duke ngritur vetë dorën kundër saj”. Pra, kësaj radhe Trebeshina kërcënon me vetëflijim, gjë të cilën e specifikon se e bën për shkak të një sëmundjeje të pashërueshme që ka. Nga letrat dhe dokumentet arkivore që disponojmë, si ato të vitit 1963, edhe ato të 1965-ës, edhe përgjigjet që i kthehen Trebeshinës nga udhëheqja e lartë, si Enver Hoxha, Mehmet Shehu etj., kanë pothuaj të njëjtën frymë në përmbajtjen e tyre. Madje, Enver Hoxha ka shkruar me dorën e tij: “Të bëjmë përpjekje ta ndihmojmë, që ai të heqë dorë nga marrëzitë e tij”. Po kështu, në një shënim tjetër thuhet se, Mehmet Shehu ka urdhëruar që Kasem Trebeshinën ta sjellin në Tiranë, siç dhe e sollën në të vërtetë pas letrave të shumta që ai niste në adresë të udhëheqjes. Të gjitha këto ndoshta kanë ardhur nga fakti se Trebeshina, kishte lidhje farefisnie e krushqie me disa nga udhëheqja e lartë, si p.sh., Fiqret Shehu, Bilbil Klosi, Ramiz Alia etj., deri tek i vëllai, Myzafer Trebeshina, Sekretari i Parë në disa rrethe, apo nipi i tij, hetues në “Grupin e Hetuesisë Speciale” që gjykonte Kadri Hazbiun, Feçorr Shehun, Llambi Ziçishtin, Llambi Peçinin etj., në vitin 1982. Edhe vetë Kasemi vinte nga Lufta, madje me mjaft merita. Por, edhe pse Trebeshina pati një jetë plot vuajtje dhe sakrifica, duke kaluar vite të tëra larg familjes, si në ishullin e Zvërnecit, Spitalin e Burgut në Tiranë (Spitali Psikiatrik), Gramsh e Shijak, duhet thënë se në letrat e tij nuk rezulton aspak ndonjë frymë disidence, sikur është paraqitur pas viteve ‘90 nga disa dashamirës apo adhurues të tij. Përkundrazi, ai shprehet solidar me pushtetin komunist dhe udhëheqjen e lartë, gjë e cila siç duket është bërë shkas që gradualisht atij i janë plotësuar pothuaj të gjitha kërkesat, me përjashtim të asaj që kërkonte të punonte si përkthyes. Dhe, po ta krahasojmë këtë gjë me shkrimtarë dhe poetë të tjerë, si p.sh. Trifon Xhagjika, Genc Leka, Vilson Blloshmi, Hafzi Nela etj., ajo që ka bërë udhëheqja me Trebeshinën, pa e tepruar aspak mund të quhet një “llastim”. Gjithsesi, duhet pranuar aksioma e vjetër se: “Çdokujt i mjaftojnë vuajtjet e veta”. Dokumentet në fjalë i publikojmë të plota dhe pa asnjë shkurtim.

Letra e Kasem Trebeshinës nga Shijaku për Enver Hoxhën

Sekretarit të parë të K. Qëndror të P.P.Sh.

Shokut Enver Hoxha

Tiranë

Me anë të kësaj letre u vë në dijeni për sa më poshtë vijon: Në pamundësi që t’i shtyj më gjatë ditët dhe vuajtjet të mija dhe duke qenë shumë i sëmurë, në pamundësi shërimi e kam vendosur që t’a mbyll sa më parë jetën time duke ngritur vetë dorën kundër saj. Por përpara se të mbyll sytë dua të provoj për herë të fundit në kam mbetur me të vërtetë i tepërt në Shqipërinë tonë dhe si tillë të ç’dukem.

Përveç kësaj, përpara se të mbyll sytë përgjithmonë dua të them dhe këtë: Nuk kam qenë asnjëherë kundërshtar dhe gjithë pakënaqësia ime do të ç’dukej në një botim në kohën e duhur. Nuk kam pasur asnjë përgatitje ideollogjike dhe gjithë gabimet e mija janë shkaktuar nga nxitimi dhe në inat e sipër. Unë jam i kënaqur që e pashë vendin tim të lulëzuar dhe sidomos me një pamvarësi të plotë dhe të siguruar mirë.

Nuk kam çfarë të them më tepër dhe në gjëndjen time nuk mund të thuhet më tepër.

Duke e mbyllur dua t’u kujtoj edhe njëherë kërkesat e mija të vazhdueshme për lirim, kërkesa që gjermë tashti kanë mbetur pa përgjigje. Në mes të tjerave dua t’iu kujtoj edhe faktin se tashti mbushen tre vjet dhe kjo kohë përbën dënimin që më është dhënë në fillim kur u mbylla në Ishullin e Zvërnecit si revizionist, pa qenë i tillë.

Po qe akoma ndonjë derë për lirimin tim, i lutem të mos ngurroni të m’a hapni për të kthyer edhe njëherë në gjirin e familjes sime, në gjirin e shoqërisë, që me një punë të vogël të ndihmoj vehten time, familjen time dhe shoqërinë.

Duke u kapur pas kësaj shprese të fundit dhe duke pritur vdekjen nga çasti në çast.

Mbetem me respekt

(Kasem Trebeshina)

Shijak, 20 mars 1965

Kartela e letrës së Kasem Trebeshinës drejtuar Enverit dhe Byrosë Politike

KOMITETI QENDROR I P.P.SH Alf. K

Dega e Përgjithëshme Nr. 158

Seksjoni i pritjeve dhe letrave e ankesave Dt.25.3.’65

KARTELË E REGJISTRIMIT DHE EVIDENCËS SË LETRAVE

Emri; Kasem Trebeshina

Adresa: Hotel Shijak, Rrethi Durrës

Kujt i drejtohet letra….Shokut Enver dhe Byrosë Politike

U lexua nga V.Ç.

Çështja që parashtron: Thotë se para se t’i jap fund jetës, po bën këtë letër për të parë se mos ka mbetur ndonjë fije shprese për ta liruar pranë familjes së tij. Para se t’i mbyllë sytë është i gëzuar se pa Shqipërinë të Lirë dhe të Lulëzuar. Asnjë shenjë pakënaqësie nuk do të ishte krijuar tek ai në qoftë se do t’i botoheshin veprat në kohën e duhur. Pret nga çasti në çast që t’i jap fund jetës.

Kërkon që të bashkohet me familjen. Të njëjtën letër i bën dhe Byrosë Politike

Porosia e dhënë nga sekretari i K.Q., ose drejtori:

Shënimi i Enver Hoxhës me shkrimin e tij:

Ne nuk jemi shtypshkronjë të cilat kanë rregullat e tyre. Duhet të bëni përpjekje nga shokët nga të afërmit që të heqë dorë nga marrëzitë që thotë

(Me kurajo thonë se ……..dhe të tjera është dhe mendon)

Është mistik, ky është ndihmuar. Le të vazhdojnë ta ndihmojnë si e thashë më lart.

Enver

Kartela e letrës së Kasem Trebeshinës për Enver Hoxhën

KOMITETI QENDROR I P.P.SH Alf. K

Dega e Përgjithëshme Nr. 158

Seksjoni i pritjeve dhe letrave e ankesave Dt.27.7.’65

KARTELË E REGJISTRIMIT DHE EVIDENCËS SË LETRAVE

Emri; Kasem Trebeshina

Adresa: Rr. N. Tupe, Pall. Nr. 6. Shk. 2 Ap. 9 Rrethi Tiranë

Kujt i drejtohet letra….Shokut Enver U lexua nga J.K.

Çështja që parashtron: I është dhënë punë si llogaritar. Nuk është dakord dhe kërkon që të punojë si përkthenjës: ndryshe, shkruan ai, të lihet në heshtje dhe të mos i bëhet presion.

Mendojmë të mos bëjmë ndërhyrje Porosia e dhënë nga sekretari i K.Q., ose drejtori.

Shënim:

Pse e mbani këtë në Tiranë

Firma (Hysni Kapo)

Iu dha për zbatim

Shoku Kadri thotë se e ka porositur shoku kryeministër që ta sjellin këtu.

16.8.965

Shoku Rita porosit që të mblidhet tërë praktika e Kasem Trebeshinës, mbasi do të bisedojë me shokun Enver kur të kthehet nga pushimi.

Porosit gjithashtu t’i komunikohet nga organet e pushtetit, jo të partisë, që të vejë në punë atje ku e caktojnë dhe të mos vijë rrotull. Njoftoni shokun Jovan ose i thoni shokut Sabri ose shokut Sevo Tarifa të ngarkojë njeri të thërrasin e ta njoftojnë për kërkesën që bën.

Shënim

Vura në dijeni shokun Enver (firma)

U njoftua Sh. Sabri, pastaj sipas porosive, pasi sh. Sevo Tarifa është me leje. Ai do ta thërrasë dhe do ta sqaroj.

23.8.

Letra e Kasem Trebeshinës për Enver Hoxhën

Shokut Enver Hoxha

Sekretar i Parë i K.Q. të P.P.SH.

Tiranë

Marr leje t’u drejtohem për sa më poshtë:

Duke qenë se pasi kërkova punë dhe më caktuan si llogaritar, për mua do të ishte mirë që të dija në se mund të kërkojë një punë si përkthenjës. Po qe se nuk e kam këtë të drejtë dhe po qe se më takon vetëm llogaria si një vendim i prerë, u lutem të më lejoni që të tërhiqem në heshtje dhe të mos më bëhet asnjë presion për t’u bërë llogaritar.

Në pritje të përgjigjes suaj

Mbetem me respekt

(Kasem Trebeshina)

Tiranë, 26/7/’65

Letra e Trebeshinës për Byronë Politike

Byrosë Politike të K.Q. të P.P. SH.

T i r a n ë

Kam 8 muaj që jam liruar nga internimi dhe në mbarim të të 1965 jam akoma pa punë dhe në gjëndje izolimi. Që të të mos formohet një mëndim jo i drejtë i gjëndjes sime, e quaj të nevojshme që të sqaroj sa më poshtë:

Si të gjithë qytetarët e Republikës edhe unë kam nevojë (si familjar) për punë, gjë të cilën e kam edhe detyrë. Këtë gjë e kam kërkuar disa herë, por meqënse e vetmja punë që më është dhënë (si llogaritar) ka pasur karakterin e një ndëshkimi, parimisht nuk mund të bëj një punë ndëshkimore në një vënd të lirë dhe, rrjedhimisht, detyrohem që të hiqem mënjanë duke vënë në dijeni atë Byro Politike se ky veprim i imi nuk është një qëndrim opozitar dhe pasiv siç mund të interpretohet, po një qëndrim i imponuar nga rrethanat e krijuara, në kushte izolimi.

Duke shpresuar se ky qëndrim jo dashamirës karshi meje nuk do të vazhdojë.

Mbetem me respekt

(Kasem Trebeshina)

Tiranë, I/XII/ 1965

Letra e Trebeshinës dërguar Komitetit Qëndror të PPSH-së

KOMITETI QENDROR I P.P.SH Alf. K

Dega e Përgjithëshme Nr. 158

Seksjoni i pritjeve dhe letrave e ankesave Dt.27.7.’65

K A R T T E L E E REGJISTRIMIT DHE EVIDENCES SE LETRAVE

Emri; Kasem Trebeshina

Adresa: Rr. N. Tupe, Pall. Nr. 6. Shk. 2 Ap. 9 Qyteti Tiranë

Kujt i drejtohet letra….Byrosë Politike U lexua nga Th. Ç.

Çështja që parashtron: Shkruan se ka 8 muaj që është liruar nga internimi dhe akoma s’po e vendosin në punë të përshtatëshme.

E vetmja punë që i është ofruar ka qenë ajo e llogaritarit, por duke qenë se caktimi në një punë të tillë ka karakterin e një ndëshkimi, nuk e ka pranuar.

Shënim: Mendoj që letra të arshivohet pa përgjigjie.

Sadik Myftiu

16.XII.1965

*Ky shkrim është marrë nga libri “Shkrimtarët dhe artistët nën diktatin komunist”, i gazetarit Dashnor Kaloçi, që pritet të dalë së shpejti./ “Memorie.al”

blank

“Kali” që më hipi mbi shpinë (tregim i jetuar) Nga Përparim HYSI

 

Parabolë
Një udhëtar, mezi hidhte hapat në shkretëtirën e Saharasë. Ca nga lodhja dhe ca nga dielli që po e piqte si saç mbi kokë, ndaloi paksa për t’u mbushur me frymë dhe, ngaqë ishte besimtar, u ngjunjëzua dhe lëshoi një lutje drejt ZOTIT. ZOT,- u lut besimtari,- më gjej një kalë që t’I hipi,se nuk po e sos dot rrugën kaq të gjatë. Me shpresë se lutja e tij do dëgjohej, ashtu si zvarras dhe me hapat e breshkës u jepte këmbëve. Sa kaloi një dunë të vogël rëre, pa një kalorës beduin që po afrohej drejt tij. Kalorësi u afrua dhe i bërtiti:- Pela ime mëzin e ka të vogël dhe nuk më ndjek dot,ndaj hidhe atë mëzin mbi kurriz! Zotni,- tha udhëtari,- unë as këmbët e mia nuk heq dot dhe ti më urdhëron që të mbajë dhe mëzin mbi kurriz? Beduini, në vend të përgjigjes, ia veshi me kamzhik dhe fatkeqi e hodhi mëzin mbi kurriz. Nuk bëri as dy hapa dhe u pllatit me gjithë mëz mbi rërë. Kur u rrëzua, iu kthye prapë ZOTIT dhe këtë radhë i tha: – I madhi ZOT, më ke kuptuar jangllëç: doja kalë që t’i hipja dhe jo të më hipte?!!!
* * *
Në vitin 1991 unë isha drejtor shkolle në fshatin tim, në MBROSTAR-URA të FIERIT. E prita me krahëhapur demokracinë dhe qeshë kandidat për deputet me PD. Nuk fitova dhe,po PD e rrethit, më caktoi kryetar të komitetit pluralist në RAJONIN QENDËR.Pra, përfaqësoja PD dhe sekretarja, një vajzë shumë e mirë,përfaqësonte PS. Aty në zyrë si kryetar pushteti, e gjeta veten tammam si ai udhëtari i Saharasë.Dita e parë dhe me këmbë të mbarë, kur thonë, po për mua qe një ditë që m’ u duk se nuk do sosej. Hallexhinjtë që mezi prisnin që unë,demokrati, si të kisha diçka të magjishme me vete,tak- fap do t’u jepja fund gjithë atyre padrejtësive të mbarsura nga pushteti i ashtuquajtur:poullor. Gjithë ai korridor i gjatë që ndante zyrën time,me disa zyra të tjera, ishte mbushur me hallexhinj që kishin punë me pushtetin. Kur dëgjoja një për një ankesat e tyre(për fat të keq, të gjithë kishin të drejtë) dhe, kur shikoja se sa mundësi kisha për t’i zgjidhur këto ankesa, më dukej vetja sikur ia kisha rrëmbyer atë mëzin atij fatkeqit nga Saharaja dhe e kisha hedhur mbi kurrizin tim. Njerëzit kërkonin punë dhe ndërmarrjet që ishin shtetërore o shkonin drejt mbylljes apo dhe privatizoheshin. Ca më keq ishte me strehimin. Rreth 30 familje,nga parardhësi qenë planifikuar që të strehoheshin në një pallat që kish vetëm 20-hyrje dhe,si ishte praktika e poshtër e kohës,edhe dy familje mund të banonin në një hyrje. Pranuan, në atë kohë, se e tillë qe koha, por tani ka ardhur demokracia dhe,secili, do hyrje më vete. Shkurt;- Kryetar, na bëj derman! Jap e marr të shpjegohem me ta, se të drejtë kini, por mundësitë i kemi, pothuaj, zero… po ku të dëgjon njeri. Lista për punë e gjatë dhe,ndërsa kjo listë zgjatej, vendet e punës veçse shkurtoheshin. Pasaportizimi? Sapo qe vendosur që dy fshatra të mëdha u bënë lagje të qytetit dhe vërshuan kërkesat. Këto fshatra kishin sheshe të bollshme ndërtimi dhe, mund të them, që fare pa nguruar dhashë leje për 80-truaje për të ndërtuar dhe bëra rreth dyqind pasaportizime në këto dy lagjje. I theksoj këto se,sado që pasaportizimin tim e kisha në qytet, vet banoja në fshat rreth 4-km larg FIerit dhe nuk mora qoftë dhe një truall për vete. Dihej mirë seç ndodhte,në atë kohë,qoftë me fletët e punës,qoftë me pasaportizimet dhe, ca më shumë, me truajet dhe strehimin në apartamente. Për aq kohë,sa qendrova si kryetar, unë,pothuaj,i sistemova ato familjet(dy kurora në një hyrje),jo se isha demokrat dhe bëja vezë të kuqe, por ndodh që nga “prishja” të vijë hairi. U prish ferma e madhe”Çlirimi” dhe në zyrat e fermës,strehova një pjesë të atyre”dykurorave”. Po kështu veprova me ndërtesën”konvikt” pranë shkollës së mesme bujqësore që nuk kish më konviktorë. Po ku soseshin hallet e njerëzve? E shihja që çdo ditë po më rritej mjekrra. Kisha gati tre muaj që”mëzin” e udhëtarit të Saharasë po e mbaja mbi shpinë.Tani nuk ishte më mëz,por qe bërë”kalë” dhe po më thyente shpinën. Më së fundi, vendosa:-Heq dorë mga detyra si kryetar i pushtetit pluralist. E shtypa me makinë, i vura vulën dhe theksoja: dorëheqja ime është e parevokueshme. Me këtë kërkesë në dorë, u paraqita tek kryetari PD së rrethit. Dha e mori që të më kthente mendjen se, sipas tij, modeloja keq (qeshë i pari që dorëhiqesha dhe nuk qe mirë për partinë),por unë i mbeta kërkesës sime dhe u riktheva në arsim.

* * *
Aq muaj sa ndenja,duken sikur nuk janë shumë,po për mua që mbajta “atë mëzin mbi kurriz,deri a u bë kalë”,jo vetëm qenë shumë, por më dhanë një leksion par-exelencë: kurrë nuk më shkon mendja për pushtet. Sa ma kujton fjalën “pushtet” , stresohem dhe bëhem alergjik. Nga mundësia tek zgjidhja e këtyre mundësive sociale, pa patur frikë se nuk qelloj në shenjë,raporti është kështu: mundësia-përrua,kërkesat-det. Me një gjuhë popullore:- 40- kolonjarë, me një gjysmare farë! Në mendimin tim: vetëm sharlatanët nuk e lëshojnë karriken e pushtetit. E kthejnë atë karrike në një “minierë që nxjerrë xehrorë”.
E, sa për vete, për aq kohë sa qeshë, po të merrja nga secili qoftë dh e pesë lekë, sot nuk do jetoja me qera.
Fle rehat dhe çdonjërin e shoh drejt për drejt në sy.

Tiranë, 14 qershor 2021

blank

Më 15 qershor 2020 u nda nga jeta Moikom Zeqo, shkrimtar dhe dijetar i shquar

Moikom Zeqo (Durrës, 3 qershor 1949 – 15 qershor 2020) ka qenë akademik, shkrimtar, historian shqiptar. U nda nga jeta më 15 qershor 2020 pas nje lufte disa vjecare me leucemine.

Biografia

Moikom Zeqo lindi më 3 qershor 1949 në qytetin e Durrësit. Familja e tij është me origjinë nga Libohova. Në Libohovë ai morri edhe arsimin fillor. Më 1967 nisi të ndiqte Fakultetin Histori Filologji, duke u diplomuar në Universitetin e Tiranës më 1971 në degën gjuhë-letërsi. Në vitet 1971-1974 punoi si gazetar dhe redaktor letrar i gazetës “Drita”. Më 1974-76 punoi si mësues në Rrogozhinë. Më pas, në vitet 1979-1987 qe punonjës shkencor pranë Muzeut Arkeologjik të Durrësit. Më 1987-1990 punoi si specialist në sektorin e artit antik në Akademinë e Shkencave në Tiranë. Në qershor të 1991 qe pjesë e grupit organizator të Kongresit të 10-të të Partisë së Punës. Më 31 janar-10 maj 1991 u emërua kryetar i Komitetit të Kulturës dhe po atë vit iu dha portofoli i ministrit të Kulturës, Rinisë dhe Sporteve. Më 1991 dhe 1992 kandidat për deputet, kur dhe u zgjodh dhe shërbeu deri më 1996 si deputet i PS-së. Më 1997-2005 ka qenë drejtor i Muzeut Kombëtar.[2]

Është Doktor i Shkencave dhe mban Urdhërin e Lartë “Mjeshtër i Madh”.[1]

Ne oret e para te 15 qershorit 2020 ndërroi jetë jeta në moshën 71 vjecare pas nje lufte disa vjecare me leucemine.

Vepra

Është autori i 62 librave me poezi, studime arkeologjike, për historinë e artit, si dhe të nje numëri skenaresh për filma kinematografike e televizivë me karakter arkeologjik dhe kulturor. Ka marrë disa herë çmime të para për librat e tij. Krijime të Moikom Zeqos janë përkthyer në gjuhët anglisht, frëngjisht, greqisht, italisht, sërbokroatisht, bullgarisht, rumanisht, polonisht, danisht, esperanto, gjermanisht si dhe në gjuhën tonë.

Është autor i tre ekspozitave vetiake në pikturë. Ka përfaqësuar Shqipërinë në Konferenca Shkencore Ndërkombëtare me dhjetra herë dhe është vlerësuar nga personalitete të larta të kulturës shqiptare dhe të huaj.

Moikom Zeqo është sot një nga personalitetet e njohura të kulturës sonë kombëtare. Veprat e tij dallohen për një stil lakonik, të ngjeshur dhe eruditë dhe mbahet si pionier i postmodernizmit në letrat shqipe.

Veprat

Qyteti Feniks, 1970;[1]
Brenda vetes, 1974;
Mujo Ulqinaku, 1976 ;
Libër i hapur, 1986;[1]
Meduza, 1994;[1]
Paradokset e demokracisë, 1994;
Rexhep Qosja dhe çështja kombëtare shqiptare, 1995;
Panteoni ilir, 1995;
Aspekte të mitologjisë ilire, 1996;
Princi i vjeshtës: përralla, tregime dhe skica, 1996;
Liriku i tokës, demoni i fjalës, 1996;
Meduza e dashuruar mban zyze dielli: sonatë metaforash, 1997;
Vjeshta e princit, 1998;
Onufri, 1998;
Nostradami në 3 qershor: antiprofecitë, 1999;
Tercinat e pasvdekjes së Dantes japonez, 1999;
Kështu foli Monaliza, 2000;[1]
Zodiak: poezi, 2000;
Syri i tretë, 2001;[1]
Mes Laokontit dhe Krishtit, Onufri II, 2000;
Historia 1: për arsimin e mesëm të profilizuar, (bashkautor), 2000;
Historia 2: për arsimin e mesëm të profilizuar: maket, (bashkautor), 2000;
Kështu foli Mona Liza: libër për të gjithë dhe askënd, 2000;
Syri i tretë: Naim Frashëri dhe bektashizmi, 2001;
Syzet e thyera të Meduzës, 2001;
Historia 3: për arsimin e mesëm të profilizuar: (profili shoqëror): maket, (bashkautor), 2001;
Bota e krijuar nga Onufri, 2001;
Apokalipse d’avril: roman, 2002;
Fjalëkryqet e Babilonisë: tregime, 2002;
Tre libra në një, vetëm për fëmijë 100 vjeç dhe pleq 10 vjeç, 2002;
Kënga e këngëve, 2002;
Shtatë ditë rizbulimi të Amerikës, 2003;
Himara pa eklips, 2003;
Grishja e Florimontit, 2004;
Globalizmi dhe shqiptarët: biseda me Makabe Zaharinë, 2004;
Hieroglif shqiptar i fluturave dragonj, 2004;
Ekuinoks: poezi të zgjedhura, 2006;
Kalorësit dardanë, 2007;
Komunikim sfidues. Bota poetike, (bashkautor), 2007;
Njeriu jeshil: tregime të zgjedhura, 2007;
Shkruesi egjiptian, 2007;
Histori arti: për shkollën e mesme të përgjithshme: viti i 4-t: profili shoqëror, (bashkautor), 2007;
Frymëzimi i mbramë, 2007;
Libri Florimontian, 2007;
Anti-haiku, 2008;
Letër Arnisës për Sabat Zevin, 2008;
Gjumashët e Efesit: kallëzime mistike, 2008;
Adami i fshehur: tregime, rrëfime onirike dhe etyde, 2009;
Anima Mundi: sagë palimpsestesh, 2010;
Shitësit e kaosit: tregime apo rrëfenja apokaliptike, 2010;
Klepsidra: parabola misteri, 2011;
Refuzimi i shkrimit: proza nga kaosi, 2011;
Migjeni, arkitekt i nëndheshëm i qiellit, 2011;
Papagajtë e Nembrotit: tregime nga ex-Cyberia, 2012;
Libri i sinopseve, 2012;
100-vjet Pavarësi: flamuri që ringjalli një komb: 1912-2012, (bashkautor), 2012;
Enigma E.Y. dhe kalorësit dardanë: tregime për pleq 10 vjeç dhe fëmijë 100 vjeç, 2012;
Vetullat hyjnore: proza nga kalendari i imazheve, 2012;
Ofelia me mjekër: proza të të jetuarit së prapthi, 2013;
Abraxas, mbreti i botës, 2013;
Kësulëkuqja fluturuese dhe pedagogu i Kopernikut: tregime për pleq 10 vjeç dhe fëmijë 100 vjeç, 2013;
Portat pa epilog: proza në muzg, 2014;
Emrat e zotit: tregime, 2014;
Si ta mësojë peshku abetaren?: vjersha, 2014;
De Rada- rishpikja e Arbërisë: sprovë kritike për një lexim të ri, 2014;
Laboratori i ëndrrës, 2018;

blank

DHE METAFORAT I KAM SHPESH DEZERTORË – Poezi nga MOIKOM ZEQO (3 qershor 1949 – 15 qershor 2020)

Dhe metaforat i kam
Shpesh dezertorë
Të kuptimeve universale,
Të vërteta!

Dhe kam kuptuar qartë
Se, nën spirancën e ndryshkur të Hënës,
Planeti quhet “Titaniku” i mbytur,
I konstruktorit fatkeq, që është Zoti, Zoti.

Unë vetëm detit ja besoj,
Të më zbardhë dialogët e fshehtë,
Të Sokratit,
Me një pulëbardhë të mijëvjeçarëve.

Shtrëngatat janë Princër,
Te një Tej-jetë,
Që shpërthen
Nga Padukshmëria!

 

blank

SA TË KËNDSHME JANË TAKIMET ME KRIJUESIT SHKODRANË – Nga TAHIR BEZHANI

Para disa muaj  krijuesi dhe miku nga Shkodra, Ndue Sanaj, më paralajmëronte që në qershor do takohemi sërish në Gjakovë. Me këtë krijues të mirëfilltë  ishim takuar disa herë edhe më parë. Shkodranët janë miq të mirë, të dashur e bujarë, kultivojnë sojninë me traditë. Është e njohur në Malësi tradita se miku kur të  kalon afër shtëpisë, edhe në mos pastë kohë të  ndalet, bile për një kafe, një zë ta lëshon nga larg ;”a jeni mirë ore?…” dhe vazhdon rrugën….

I tillë është shkodrani Ndue Sanaj. Nuk e kalon Gjakovën pa u ndalë për të pirë një kafe e bërë pakës llafe, pa pyetur për letrarët e Gjakovës dhe aktivitetet tona.

Kështu ishte edhe me datën 5.të këtij muaj. Me kohë më lajmëroi se në ora dhjet do ishte te hotel “Pashtriku” në Gjakovë, dhe dëshironte të pimë kafenë e këtij vikendi së bashku, ndonëse udhëtonte për në Pejë-Rugovë, në një aktivitet letrarë, ku ishte i ftuar për kumtesë. Nuk ishte vetëm, si zakonisht, ”përcillej” në shoqëri e miqësi nga Lulash Gjeloshi, Vuksan Ndecvataj, Lulash Brigja.

 

blank

blank

blank

Pas përqafimeve me rastin e takimit, filluam me porosi të kafeve pastaj me  komoditetin e bisedës me kafe e llafe, e cila me shkodranet, Gjakovës përherë i ka shkuar mbarë gjatë gjithë historisë sonë. Janë rrënjë të thella këto llafe. Mençuria si rivalitet i këtyre dy qyteteve të motërzuara nga gjaku, përmenden edhe në libra me barsoleta të shumta.

Pas kafeve, me kënaqësinë e veçantë që ishim së bashku ,miku im ,Ndue Sanaj, më dhuroi dy libra  voluminoze ku  pamja e librit të bënte të kuptosh vlerën e saj,një përgatitje e botim shumë elegant. Libri “Dukagjini-2” me autor Ndue Sanaj, ka trajtesë të mirëfilltë shkencore historinë dukagjinase, ndërsa libri “Kiri” (historia, njerëzit ,bukuritë natyrore),një monografi ku trajtohet një variant i historisë së Kiri dhe mbiemri Bezhani nëpër shekuj. Ky libër më gëzoj pa masë, nga se historia e këtij mbiemri, është mjaft heterogjene në hapësirat e trojeve tona shqiptare. Gjithmonë më ka ngacmuar ideja të di më shumë për këtë mbiemër tepër i rëndësishëm në çdo aspekt të kuptimit të fjalës. Ka edhe variante tjera nga Shqipëria e Jugu, Mirëdita, rrethi Shkodrës, por ja, se na del edhe varianti nga Peja, (Berzhenik-u).

Falënderoj autorët për librat e dhuruar me peshë të veçantë  dhe i përgëzoj për punën e tyre me vlerë shkencore.

Sa të rëndësishme janë takimet mes krijuesve  vëllezër gjithandej trojeve tona? Ndriçimi i shume e shumë aspekteve të paditura, të pazgjidhura, bëhen vetëm duke bashkëpunuar e bashkëbiseduar  sinqerisht me njëri tjetrin. Respekt miqve nga Shkodra!

blank

Ai ringjallet poetikisht (In memoriam për poetin korçar Vehbi Skënderin) – Nga Keze Kozeta Zylo

 

            Ike, ike larg poet, lart në qiell, atje pranë shtëpisë së Atit.  Edhe pse s’të kam takuar kurrë, kam ndjerë se kishja biseduar prej kohësh, ngase këtë privilegj e kanë vetëm poetët me penë të artë si Vehbi Skënderi.  Kishja kohë që lexoja poezitë, si lexuese më kishin ndihmuar dhe në ditë të vështira, se qënie njerëzore jemi dhe midis nesh ka dhe lëndime apo mos dhe më keq…  Ju me dashurinë e thellë të metafores së vargut që çelte si syth në shpirtrat e lexuesve keni ditur të përballoni dhe burgun, atje ku Hëna vinte të puthte vjedhurazi nga vrima e çelësit të derës hermetike.  Vuajtjet e tua si në rrathët e ferrit të Dantes, ja tregoje vetëm Hënës dhe ja se si:

Kur ke diçka,-për të më thënë/ diçka që se mban dot për vete/ Që nuk ja thua e s`e shkul dot prej zemrës/ Dhe nuk të shqitet kudo që vete/

Trokit në hënë! Thuaja hënës!

Mjafton të lexosh këtë strofë e cila është një terapi e mirë poetike dhe nuk të lë të besosh se ike, sepse le pas nje lirikë të mrekullueshme që të mbush mushkëritë me ajër mali.

            Janë këto poezi lirike të ëmbla që shpesh herë ta shuajnë etjen për një bukuri vargu.  Me këtë lloj nuri e vesh poeti krejt krijimtarinë që nga Zvicra ku kaloi vitet e tij pas rënies së diktaturës:  O Zot! E gjithë Berna sot vezullon nën shi/ Mes vorbullës së valëve befas më shfaqesh Ti/ Unë bërtas sa mund posi dikur në shpellë/  Pritmë, o Izabelë!

Të gjitha poezitë janë jashtë të rëndomtës, aty është mirëfilli metafora poetike të veshura me një membranë krejtësisht të tejdukshme, ku sheh dhe ndjen atë qe ti ke kohë që e ke kërkuar…

Ai është një poet i vetëdijshëm që kërkon artistikisht ta nxjerrë kombin e tij nga mjegullat e kohës, nëpërmjet semantikës së poezisë, e cila bëhet tepër e besueshme kur e lexon, mendimin e tij të avancuar artistikisht.  Edhe pse u internua, u persekutua me gjithë familje, poeti vazhdoi përsëri të shkruante bukur, pena e tij nuk u thye, ai është nga ata poetë që sic thotë Carls Dikensi katër gjëra nuk i humbi në jetë, besimin, lidhjen, premtimin dhe zemrën, sepse kur këta thyhen nuk bejnë zhurmë, por shkaktojnë shumë dhembje.

Vargu i tij bëhet një pronësi shpirtërore pa tapi për lexuesin, që çuditërisht lexuesi vetë e ruan si të shenjtë emrin e dhuruesit, të poetit që i ka dhënë kaq shumë ndjesi të ëmbla atij.  Jane shumë poezi që mesazhin përcjellës e japin natyrshëm apo duke biseduar me Hënën, çka tregojnë dhe flasin qartë se si ka menduar poeti për kohën, njerëzit apo plagët dhe dhimbjet që i qëndruan gjatë në trup.  Dhe ja biseda poetike me Hënën e bukur:

Sado e largët të të shtiret, sado e kotë/ Ka zemër delikate hëna! Vjen në sekondë më thotë…/ Kur ke në gjoks një plagë, gur të rëndë! Brengosje e plagosje. Makth! Brengë poshtëruese/ E je shterur krejt duke besuar/ Diçka që s`ia thua as shoqes sate, as nënës/ Trokit në hënë! Thuaja hënës!

Tepër emocionuese janë dhe vargjet në poezinë: Kur më fiksohet bindja, se edhe pak ditë më mbetën/ Ftoj në raport të gjithë vitet, sërë – sërë/ I hapim von‘ defterët, e von‘ shoshitim veten/ E vrej çfarë kam kryer e çfarë kam lënë pa bërë…

Autorit i vërtiten si spirale me një zbehtësi të pikëlluar cfarë ka kryer e cfarë ka lënë pa bërë.  Edhe pse poezia është shkruar para 20 vjetësh, sentenca poetike të ben ta përjetosh në cdo kohë, ajo është rezistuese, ngase mendimi analitik zbërthen atë çfarë ka dashur të shpreh në gjithë kohërat.

Syri i tij si poet duket se kap te pakapshmen, nëpërmjet një zemre me ndjesi shumë të holla.  Krijimtaria e tij dhe vështrimi aq i hollë poetik është tashmë jo vetëm brenda nesh si lexues të apasionuar të tij, por dhe brenda rrënjës së ninëzës së syrit të bijës së vetme Elidës që hedh dritë edhe në fund të tunelit… Poeti krijoi një strehëz të ashtë poetike, një folezë të argjendtë që do të çuçurijnë vetëm zogjtë pendëartë, miqtë e shumtë që e takuan dhe ata që do ta takojnë pafundësisht në vargun e tij vizatuar mjeshtërisht në hapësirën qiellore të kaltër i cili shprehet:

E, si gjithnjë, pas këtij monologu, me dhimbje kaq akute/ Shtegtimin, ndarjen, vdekjen – a s’di ç’dreq i thonë/ E shtyj, për miqësi, një çik më tutje/ Ndoshta njëzet a dyzet vjet më vonë !

Tek i lexon keto vargje aq humane, të shfaqet poeti me shpirt aq delikat dhe të bukur.

Ai ringjallet poetikisht!

14 Qershor, 2011

Staten Island, New York


Send this to a friend