VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Mediat: Mafia shqiptare “zapton” Serbinë, pastroi mbi 1 miliard e gjysmë euro

By | December 26, 2018

Komentet

Kosova injoron alarmin rreth rreziqeve nga cigaret elektronike

Ariana Kasapolli – Selani

Autoritetet në Kosovë nuk kanë ndërmarrë ndonjë veprim në lidhje me alarmet nga disa vende për rreziqet që po shkakton përdorimi i cigareve elektronike. Aktualisht, institucionet publike të shëndetit nuk kanë dhënë ndonjë informacion për masat e mundshme, e as për statistikat rreth përdorimit të cigareve elektronike, të cilat ka kohë që po prezantohen nga prodhuesit si produkt që mund të zëvendësojnë cigaret e rëndomta.

Në Institutin Kombëtar të Shëndetit Publik thonë se nuk kanë asnjë të dhënë lidhur me atë se sa konsumohet cigarja elektronike në Kosovë dhe cilat janë efektet anësore të saj.

Era Pireva, zëdhënëse e Institutit Kombëtar të Shëndetit Publik i kanë thënë Radios Evropa e Lirë, se asnjëherë nuk është bërë ndonjë studim për cigaret elektronike në Kosovë.

Ndërkaq në Ministrinë e Shëndetësisë, drejtori për informim, Faik Hoti tha për Radion Evropa e Lirë se cigarja elektronike nuk është e ndaluar, por se sa ka përdorim, nuk ka ndonjë studim të veçantë.

“E ndaluar është çfarëdo lloj duhani që të konsumohet në hapësirat ku ndalohet me ligj dhe se sipas ligjit, duhani, në cilado formë të tij, nuk lejohet t’u shitet personave nën 18 vjeç”, tha Hoti.

Kurse në Qendrën Klinike Universitare të Kosovës nuk ka të dhëna të ndara për ndonjë rast të trajtuar me pasoja shëndetësore, për shkak të përdorimit të cigareve elektronike.

Rukije Mehmeti, pulmologe në Qendrën Klinike Universitare të Kosovës, thotë se ndonëse është rritur numri i pacientëve që kërkojnë ndihmë nga sëmundjet e mushkërive, nuk kanë të dhëna nëse kjo ka ndonjë ndërlidhje me cigaret elektronike. Sipas saj, ajo që vlen të shënohet është se kanceri i mushkërive, sidomos te gratë, po shënon rritje të rasteve viteve të fundit.

“Ne nuk kemi as studime, as statistika dhe mund të them se edhe nëse vdes dikush me komplikime në mushkëri, ne nuk mund t’i atribuohemi këtyre cigareve, pasi nuk kemi mundësi të bëjmë studime të tilla. Andaj, nuk kisha dashur të them asgjë në këtë drejtim, pasi që duhet një procedurë më e gjatë për studime”, tha Mehmeti.

Sikurse në shumë vende tjera, edhe në Kosovë kur ishte sjellë në treg, cigarja elektronike ishte prezantuar si mundësi që përmes saj, duhanpirësit ta zëvendësojnë cigaren klasike me atë elektronike.

Të dhënat flasin se rreth tre mijë tonë duhan, ne vlerë mbi 300 milionë euro, është sasia e duhanit që shpenzojnë qytetarët e Kosovës brenda një viti. Por, pulmologia Mehmeti thotë se ky është një perceptim që nuk është i vërtetuar.

“Ajo çka mund të them është se numri i pacientëve është në rritje, por prapë po them nuk e di a ka pasur përkeqësim prej cigares elektronike. Apeli im si pulmologe është se ata që vendosin ta ndërprenë cigaren, mos ta zëvendësojnë me cigare elektronike, pasi ende nuk dihen efektet negative të saj”, tha Mehmeti.

Cigaret elektronike mund të blihen nëpër dyqane të destinuara për shitje të produkteve “tobaco”.

Gjoshkun Beqiri, menaxher i një dyqani të tillë në Prishtinë, duke folur për Radion Evropa e Lirë tha se kërkesat për cigare elektronike në Kosovë nuk janë të pakta.

Në lokalin e tij, i cili është i licencuar nga Ministria e Tregtisë dhe Industrisë në Kosovë, thotë se shitja dallon nga dita në ditë, por që mesatarja e shitjes është deri në tre aparate për cigare elektronike, e që çmimi për një aparat sillet nga 45 deri në 140 euro.

“Kërkesa ka, nuk është keq dhe kryesisht ata që dëshirojnë ta ndërpresin pirjen e cigares e nisin cigaren elektronike edhe pse nuk është më pak e dëmshme. Në bazë të informatave që ne i kemi, është se një hulumtim që është bërë në Angli ka treguar se 95 për qind ka dalë më pak e dëmshme se cigarja”, tha Beqiri.

“Normalisht edhe kjo i ka efektet negative pasi ka nikotinë, por ka më pak sesa cigarja. Të paktën si shitës i kemi këto informata. Te ne ka kërkesa (për furnizim) e edhe prej qyteteve tjera, por edhe prej shteteve tjera, si për shembull nga Maqedonia e Veriut”, tha ai.

Si një prej atyre që ka kontakt të vazhdueshëm me shitjen e cigareve elektronike por edhe me përdoruesit e saj, Beqiri thotë se informatat janë që përdoruesit brenda cigares elektronike kanë futur vaj marihuane dhe ky veprim, sipas tij, ka ndikuar pastaj që ata t’i dëmtojnë mushkëritë e tyre.

“Ne kemi kërkesa nga qytetarë nga Evropa, por edhe Amerika të cilët vijnë në Kosovë dhe kërkojnë vajin e marihuanes për ta futur brenda cigares elektronike. Por, ne nuk e shesim. Ne jemi të licencuar nga Ministria e Tregtisë dhe gjithçka është nën kontroll. Mallin e marrim nga Amerika”, tha ai.

Po ashtu, sipas tij, shitja e cigareve elektronike është e ndaluar për personat nën moshën 18-vjeçare. Por, ai tërheq edhe vërejtjen se të rinjtë nën moshën 18 vjeç, e kanë një mundësi tjetër q[ ta blejnë këtë produkt përmes blerjeve në internet apo on-line, të cilat janë fare pak të kontrollueshme nga autoritetet.

Shoqata Amerikane për Mjekësi së fundmi u bëri thirrje amerikanëve të ndalojnë përdorimin e cigareve elektronike të çfarëdo lloji, derisa shkencëtarët të kenë të dhëna më shumë për shkakun e 450-të sëmundjeve të mushkërive dhe të paktën gjashtë vdekjeve që lidhen me përdorimin e këtij produkti.

IDRIZ LOGU, NJË EMËR I MERITUAR PËR GJIMANZIN E TROPOJËS! – Nga SKËNDER BUÇPAPAJ dhe një grup intelekualësh të nderuar tropojanë*

 

“Por ajo çka vertet vlen, ti vendosim emrin e tij gjimnazit të vetëm të Tropojës, i cili së shpejti feston 60 vjetorin e tij. E meriton këtë emër gjimnazi me traditë, do të ishte padyshim ikona jetëgjatë e arritjeve historike ndër vite dhe tregues i një epoke të lavdishme të kuadrove që sakrifikuan gjithçka për arsimimin dhe kulturën e Tropojës në veçanti dhe të Malsisë së Gjakovës në përgjithësi.”

                        Një grup intelektualësh nga Tropoja

Idriz Talush Logu lindi në Markaj të Tropojës më 12.05. 1937 në një familje me tradita atdhetare dhe patriotike. Ai u rrit dhe u edukua me frymën e bujarisë dhe fisnikërisë malësore, me etjen për dije dhe me dëshirën e thellë per tu arsimuar, pavarësisht kushteve të vështira ekonomike dhe mjedisit ngarkuar me paragjykime të vjetra.

Shkollën fillore e mbaroi në Bujan , një ndër shkollat e para të hapura në Tropojë, ndersa shkollën tetëvjeçare në qytetin B. Curri, nderkohë që Shkollen e Mesme Pedagogjike e perfundoi në Shkodër me rezultate të shkelqyera. Studimet e larta në Fakultetin Histori – Filologji të Universitetit Tiranës, në degën Histori, i kreu me rezultate shumë të mira në vitin 1964.Ai perfundoi gjithashtu edhe Kursin Pasuniversitar per drejtues shkolle, po në Tiranë.

Në vitin shkollor 1955-1956 filloi punën si mësues në shkollën tetëvjeçare të qytetit B. Curri dhe vetëm pas tre muajsh u caktua si inspektor arsimi, detyrë që e mbajti deri në vitin 1959, kur u emërua Drejtor i të parës shkollë të mesme në Tropojë, gjimnazit “ Asim Vokshi”.Pastaj më vonë drejtoi per shumë vite Seksionin e Arsimit dhe Kultures në rreth, me kompetence dhe aftësi komunikimi.

Ai ishte gjithashtu edhe drejtor i Shkollës së Mesme Industriale të Fierzës, gjatë kohës kur ndertohej Hidrocentrali i Fierzës, duke deshmuar veti të mëdha menaxhuese dhe duke e kthyer këtë shkollë në një qender të vertetë profesionale dhe vatër e lindjes së kuadrove  të ardhshëm teknikë.

Ishte edhe drejtor i Shkollës Mesme Cerrnicë dhe më 1981 caktohet si drejtor i Kabinetit Pedagogjik të rrethit , detyrë që e mbajti per tetë vite. Në sajë të perzgjedhjes tij të qëlluar dhe të punës së spikatur studimore dhe shkencore, kabineti mbeti një orientues i pazëvëndësueshëm per zhvillimin dhe reformimin e arsimit lokal dhe më  gjerë.

Pervoja e tij u pergjithësua nga Ministria e Arsimit, duke cilësuar si arritje zgjerimin e arsimit të mesëm në Tropojë, ngritjen dhe pasurimin e bazës materiale dhe didaktike, shkollimin dhe sigurimin e kuadrit vendas, kualifikimin adekuat të mësuesve si dhe afrimin dhe perfshirjen e komunitetit vendas, nderthurur kjo me vetë ndryshimin e mentalitetit të familjes tropojane drejt koncepteve të përparuara të kohës.

Kudo qe punoi, Idriz Logu, puna e tij qe e vlerësuar dhe e nderuar, sidomos si drejtues perfekt dhe me autoritet moral dhe shoqëror, si njeri publik dhe i angazhuar, si orator i veçantë, si njeri gjithmonë opozitar ndaj pengesave të zhvilimit, si demokrat i vertetë në marrëdhënjet njerëzore, si mik i njerëzve të thjeshtë , të cilëve u gjendej gjithmonë pranë, si  prind model i edukatorit që di të percjellë gjithmonë te fëmijët i tij, tiparet me të mira.

Idriz Logu është autor i dhjetëra referateve, kumtesave e punimeve të ndryshme në sesione shkencore dhe në katër konferenca pedagogjike të rrethit si dhe në aktivitete të ndryshme kulturore dhe historike brenda dhe jashtë vendit, ku dalloi eksperienca e tij si metodist, por dhe bagazhi i vyer i njohurive historike per Tropojën dhe trevat e tjera shqiptare.

Nderkohë ishte bashkëpuntor i organeve pedagogjike dhe gazetave tjera, ku shkroi dhe mbrojti teza dhe projekte arsimore dhe kulturore si dhe të mbrojtjes së traditave të zones. Ishte bashkëautor i librit “ Historiku i Arsimit në Tropojë” ku shkroi pjesën “ Arsimi në vitet 1975-1990”

Pjesë e rëndësishme e Shoqatës së  Historianëve, ai në fund të jetës tij, po punonte per ringritjen e Muzeut Historik të rrethit, perherë konstruktiv, koherent dhe i përkushtuar si nga ana shkencore , por edhe në pikëpamje të objektivitetit social dhe shoqëror.

Arritjet në fushën e arsimit në rrethin e Tropojës janë të lidhura pazgjidhshmërisht me figuren, punën dhe mundin e Idriz Logut tek i cili ishin të mishëruara në mënyrë të harmonishme aftësitë shkencore dhe personale me artin e të drejtuarit, si rrallë tek ndonjë tjetër. Breza të tërë nxënësish kanë marrë dije prej tij dhe sot janë politikanë dhe pushtetarë,mjekë të shquar, shkrimtarë të njohur dhe shkencëtarë, të cilet e kujtojnë sot me shumë respekt këtë figure të madhe të arsimit.

Ai ka dhënë  një kontribut të çmuar në fushën e studimeve pedagogjike, psikologjike dhe historike. Edhe pas daljes në pension, nuk reshti së punuari per problemet e arsimit, të shkollës dhe mendimit shkencor si dhe të problemeve sociale që kalonte Tropoja. Per këto merita ai u zgjodh nënkryetar i Këshillit Pluralist të rrethit dhe anëtar nderi i disa organizatave tjera.

Idriz Logu, në kohë të ndryshme është vlerësuar me urdhra dhe medalje. Pas vdekjes u dekorua nga Presidenti i Republikës me medaljen “ Naim Frashëri” i Argjendë, vlerësim i cili ishte larg vlerave të verteta që mbart ai në kompleksitetin e ngjarjeve që shoqëruan jetën e tij.

Të gjithë e dinë dhe e pohojnë në Tropojë, Idriz Logu ishte njeri i fjalës së thënë hapur dhe ballas, kurrë i pajtuar me padrejtësitë dhe kompromiset konformiste, njeriu që kurrë nuk  afrohej me servilët dhe kameleonët e çfarëdo rryme, njeriu gjithmonë avantgardë me të renë dhe zhvillimin, duke respektuar pandalur historinë dhe traditat e familjes dhe vendit të vet, njeriu që kurrë nuk vuri para parimeve njerëzore, meritat e veta personale, titujt dhe dekoratat.

Per shumë vite me rradhë ka qene evidente kerkesa e ish nxënësve, ish kolegëve dhe mbarë popullit të Tropojës, për të vënë në vendin e merituar këtë figurë të kompletuar të arsimit tropojas, si figura kryesore e tij, si drejtuesi i parë dhe jetëgjatë, si bartës i rezultateve të pamohueshme në fushën e arsimit dhe kulturës.

Vazhdimisht, intelektuale dhe përfaqësues të komunitetit kanë kërkuar vlerësimin e merituar të tij, tani si përfaqësues të brezit të sotëm, por edhe të veteranëve të arsimit tropojas, ti propozojmë Presidentit  të Republikës, ti akordojë atij dhënjen e titullit: “ Mjeshtër i Madh i Punës” për Idriz Logun, por ajo çka vertet vlen ti vendosim emrin e tij gjimnazit të vetëm të Tropojës, i cili së shpejti feston 60 vjetorin e tij.E meriton këtë emër gjimnazi me traditë, do të ishte padyshim ikona jetëgjatë e arritjeve historike ndër vite dhe tregues i një epoke të lavdishme të kuadrove që sakrifikuan gjithçka për arsimimin dhe kulturën e Tropojës në veçanti dhe të Malsisë së Gjakovës në përgjithësi.

Idriz Logu ishte njeriu që vazhdimisht në mënyrë aktive, me bindje dhe me me një aktivitet per tu patur lakmi, përcillte  gjithmonë ndershmëri, dinamizëm dhe ekuilibër të qendrueshem, tolerancë dhe respekt, kulturë dhe prespektivë, duke edukuar me energji, besim dhe kurajë ,elementët modern të intelektualëve të kohës, në skenën e këtushme, por jo vetëm, ai mbetet një shembull i papërseritshëm i intelektualit atdhetar dhe gjithmonë të angazhuar..

Kurrë nuk shikoi nga vetja, familja e tij apo interesa meskine të momentit, aq shumë të perhapura në kohë, por shpresoi dhe punoi, duke besuar në një të ardhme qytetare dhe evropiane , larg shablloneve vulgarë të ditës. Në mbledhje , konferenca dhe kongrese ku ai mori pjesë, u bë në mënyrë të natyrshme pjesë integrale dhe e admirueshme, njehkohësisht e respektuar dhe e vlerësuar edhe nga personalitete shqiptare, për  elegancën, natyrshmërinë dhe pjekurinë e gjykimit si dhe maturinë e vendimit të marrë në kohë të ndryshme.

Edhe në momentet më delikate dhe të veshtira të marëdhenjeve politike në Tropojë, ai ja arriti të jetë një zë origjinal i mendimit dhe aksionit politik bashkekohor, kontributi i  të cilit veshtirë të harrohet nga njerëzit e ndershëm tropojanë.

Idriz Logu vdiq i ri, vetëm 64 vjeç, mesditën e 1 korrikut 2001, një humbje e befasishme që hidhëroi te gjithë. As semundja e rëndë dhe e pashërueshme, nuk arriti ta vinte poshte, ruajti optimizmin deri në fund, vullnetin dhe kurajon për të qenë me dinjitet deri në çastin e fundit.

Por nuk vdiq në memorien e popullit tropojan, pjesa me krenare e të cilit tani është ai vetë, me veprën dhe figurën e tij. Koha e të qënit njeri , ka qenë gjithmonë, por tani me shumë se kurrë historia verteton se njerëzit e mençur mbeten, servilët, kameleonët dhe frikacaket bien, pavarësisht çdo lloj mbrojtje. Koha pranon  njeriun dhe ngadalë ju nderton piedestalet në shpirtrat e njerëzve!

Idriz Logu e ka ndërtuar tashmë piedestalin e tij në kujtesën e Tropojës, koha eshtë t’ja ndriçojmë me tepër atë me vlerësimin e merituar!

Së shpejti festohet 60 Vjetori i Gjimnazit të Bajram Currit, një shkollë me tradita , e cila kishte si drejtor të parë Idriz Logun.Emri i tij do ta nderonte këtë shkollë, me godinë ta saporindertuar, e gatshme per brezat e rinj të demokracisë shqiptare, si një shkollë e nivelit evropian, e cila nderon kontributin e madh të mesuesve atdhetarë dhe idealistë si Idriz Logu!

*Skënder Buçpapaj, Haki Zllami, Ibrahim Zhana, Kadri Basha, Petrit Zeneli, Isuf Çela, Mehmet Hyka, Nushe Doçi, Rukie Rama, Kadë Mulosmani, Frrok Vukaj, Muhamet Vatoci, Naim Sadikaj, Hasan Selimi, Gjon Neçaj, Fran Ukcamaj, Ramiz Lushaj, Muje Buçpapaj, Sadete Sellaj, Sadri Oruçi, Petrit Prengzaj, Gjon Markokaj, Ibrahim Kadria, Bukurie Berisha, Astrit Margjekaj, Nuredin Ahmetaj, Kujtim Hajdarmataj, Ali Berbati, Drita Elezaj, Guxim Alimani, Riza Lataj, Rexhe Byberaj, Asllan Osmanaj, Ali Sylaj, Zenel Çelaj, Zeqir Lushaj, Azem Baliaj, Xhane Ymeri, Rexhep Shpati, Shaban Haxhia, Zeqir Hasanpapaj, Elida Buçpapaj.

Analistët serbë: Ja pse Vatikani vazhdon të mos e njohë Kosovën

Analistët serbë shprehen se qëndrimet kanë ndryshuar vitet e fundit. Ekspertët thonë se ndikimi i Papës për Serbinë mund të shtrihet në dy fusha: Kosovë dhe marrëdhëniet me Kroacinë.



Serbia është e lumtur për faktin që Vatikani nuk e njeh pavarësinë e Kosovës. Por analistët serbë shprehen se qëndrimet kanë ndryshuar vitet e fundit. Ekspertët thonë se ndikimi i Papës për Serbinë mund të shtrihet në dy fusha: Kosovë dhe marrëdhëniet me Kroacinë.

Ky solemnitet është organizuar për të pritur presidentin serb, Aleksandër Vuçiç, në një takim me Papën. Kur është nisur ka thënë se do ta lusë të mos njohë pavarësinë e Kosovës.

Këtë premtim edhe e ka marrë në takim me krerët e kishës. Mos njohja e Kosovës nga Vatikani është një gjë reputacioni. Por për presidentin Vuçiç do të ishte shumë e rëndësishme që Papa Françesku ta vizitojë Serbinë, raporton Ekspres.

Stefan Surliç, ligjërues në shkenca politike, thotë se Vatikani nuk e njeh Kosovën, por qëndrimet kanë ndryshuar.“Vatikani ka ndryshuar politikën ndaj Kosovës bazuar në njerëzit që emëron dhe ata që janë përgjegjës për Kosovën. Por porositë e Papës kanë qenë për paqe ndërsa njohja nuk ndodh, pasi Vatikani nuk dëshiron të përfshihet pa një marrëveshje mes të Kosovës dhe Serbisë”, tha ai.

Një vizitë është përmendur ndër vite për Papën në Serbi. Por, kisha ortodokse nuk ka qenë shumë e hapur për një gjë të tillë pavarësisht përshëndetjeve që Vuçiç i transmetoi nga patriarku serb Irinej.

Surliç, thotë se ndikimi i Vatikanit është i madh dhe shumë çështje me fqinjët mund të zgjidheshin nëse një dialog do të ndodhte.“Papa mund të ndihmojë me Kosovën dhe marrëdhëniet me Kroacinë. Por, është edhe një moment politik pasi vizitat e tilla ndiqen nga i gjithë globi dhe kjo është e rëndësishme për Serbinë”, tha ai.

Presidenti Vuçiç ka qenë falënderues për pritjen në selinë e shenjtë, por ka thënë se Vatikani kërkon bisedime mes shqiptarëve dhe serbëve./dosja

Djegia e mandateve, elektroshoku që risolli në jetë demokracinë shqiptare – Nga Red Varaku

Vendimi politik për djegjen e mandateve është vendimi më i sulmuar dhe kontestuar që prej vitit 1990. Por, është pikërisht ky sulm, që në fakt e bën atë edhe aktin më të fortë dhe më të rëndësishëm në politikën shqiptare. Është një sulm i egër, i mirërakorduar, që po ndërmerret intensivisht, pikërisht nga ata, të cilëve po u luan dheu nën këmbë.

Të gjithë tellallët e kryeministrit, brenda dhe jashtë qeverisë, nuk reshtin së argumentuari faktin, që djegja e mandateve ishte një gabim fatal, që do ta dëmtonte Opozitën. Në fakt, është e vërtetë, që ai ishte një akt i fortë dhe fatal, por po rezulton fatal për kënetën e establishmentit politik në Shqipëri, përbindëshat e të cilit janë zgjuar menjëherë, sepse ky akt i ka zhveshur nga çdo maskë dhe legjitimitet.

Sigurisht, kjo vjen për shkak se me këtë vendim, z. Basha ia hoqi pushtetin establishmentit dhe ia riktheu atë qytetarëve. Tani vendimin për zgjidhjen e kësaj krize nuk e ka më në dorë askush, përveç qytetarëve shqiptarë.

Të gjithë e dinë që pas këtij akti nuk ka më kthim pas . Ndaj ka ndezur një lëvizje antiestablishment, e cila nuk varet më prej askujt dhe nuk do të ndalet deri në pastrimin e politikës shqiptare nga mbetjet toksike të tranzicionit. Jo më kot, kjo i ka lemerisur dinozaurët e establishmentit të vjetër, të cilët i janë vërsulur si asnjëherë tjetër Opozitës pa asnjë argument .

Në fakt z. Basha, për vëzhguesit e hollë të politikës, kjo nuk ishte një ngjarje e paparalajmëruar. Z . Basha e pati lajmëruar këtë vendim hapur, që në Dhjetorin e shkuar, kohë kur protestat studentore ishin në kulm, në Kuvendin Kombëtar të Partisë Demokratike, ku deklaronte:

“Sot, ne kemi nevojë për një politikë perendimore, një politikë në shërbim të njerëzve dhe të kombit, për veprime të vërteta jo për parrulla dhe predikime sipërfaqësore dhe për fjalë në erë. Kjo nuk eshte e lehte, por as e pamundur.
Duhet një brez i ri politik. Duhet një elitë e re e vendit, e aftë për këtë aspiratë ndryshimi të shqiptarëve.

Ndaj detyra morale dhe fitorja më e madhe për brezin e sotëm politik, është ndalja e së keqes, që ka pllakosur vendin dhe përgatitja e kalimit të politikës në duart e një elite të re.
Ne duhet të krijojmë kushtet .Duhet të ndërtojmë rrugën për këtë kalim të madh të përgjegjësisë së drejtimit të vendit tek një brez i ri në politikë, ekonomi dhe shoqëri.

Hapja e rrugës për këtë kalim të madh, për këtë ndryshim të madh mund të arrihet vetëm përmes ndërtimit të një sistemi politik, ekonomik dhe shoqëror, të lirë, të hapur dhe meritokratik.
Ky është dhe do të jetë deri në fund qëllimi im kryesor dhe, mbi të gjitha, si drejtues i Partisë Demokratike”.

Pra, ky vendim ishte qartazi një vendim i paralajmëruar i Lulzim Bashës, i cili në thelb synonte krijimin e kushteve dhe ndërtimin e rrugës për një kalim të madh të përgjegjësisë së drejtimit të vendit tek një brez i ri në politikë, ekonomi dhe shoqëri.

Por çfarë u arrit nëpërmjet këtij vendimi?

Nëpërmjet këtij akti së pari u arrit një objektiv madhor. Ishte një akt që e përcaktoi që në fillim, që kriza shqiptare ishte një krizë e demokracisë dhe përfaqësimit që ironikisht kishte lindur atu ku duhej të zgjidhej, tek kutia e votimit. Ajo përcaktonte qartazi, që fatin e saj nuk e kishin në dorë më politikanët, por e kishin në dorë vetëm qytetarët. Ajo gjithashtu përcaktonte që nuk duhet të zgjidhet më nga liderët politikë, siç ishte bërë deri tani me marrëveshje, por duhet të zgjidhet vetëm nga qytetarët nëpërmjet zgjedhjeve të lira. Vetëm kështu mund t’i jepet fund tranzicionit dhe riciklimit të të njëjtave kriza çdo dy vjet ,nëpërmjet një akti, që në thelb, refuzon çdo marrëveshje pa qytetarët dhe në dëm të qytetarëve.

Së dyti, me këtë akt ai e ktheu zemërimin popullor nga një lëvizje opozitare në një lëvizje të strukturuar politike, kundër sistemit të vlerave të vitit 2013, marrëveshjeve të pamoralshme, aleancës me krimin për të vjedhur zgjedhjet. Ky akt i dha kauzë luftës dhe dëshpërimit, që ishte mbjellë nga urrejtja, lakmia për pushtet dhe arroganca e shëmtuar e Ramës.

Së treti, është pikërisht ky akt që po e mban Opozitën të bashkuar, përkundër luftës së egër për ta zhdukur atë. Është ky akt, që e ka pastruar atë nga dhe i ka zhveshur maskat mercenarëve pa integritet , që më shumë se misioni i të djathtës dhe Opozita, u duhej një mandat për të bërë pazare me pushtetin.

Së katërti, djegja e mandateve, e mbajti opozitën jashtë parlamentit në një lëvizje madhështore, jehona e të cilës arriti që të shkojë deri në Berlin dhe Washington dhe e detyroi Ramën të bënte një vetëvrasje politike, gabimin e tij fatal dhe historik, zgjedhje pa opozitën.

Por, mbi të gjitha ky akt paralajmëroi refuzimin e çdo lloj marrëveshjeje në dëm të qytetarëve dhe fillimin e një epoke të re që po dëshmon, që vetëm aleanca me qytetarët triumfon mbi çdo aleancë dhe pazar tjetër.

Ndaj të gjithë ‘bishat’ e egra të kënetës shqiptare janë bërë bashkë dhe i janë sulur këtij akti. Ndaj establishmenti politik dhe ai mediatik ka filluar të kërcasë dhëmbët me nervozizëm kundër frymëzuesit të këtij akti të jashtëzakonshëm. Sepse, ky akt nënkupton nxjerrjen në pension të establishmentit më të korruptuar shqiptar, që po mban peng demokracinë shqiptare dhe mban larg shqiptarët nga Europa.

Sigurisht, që në kuptimin politik kjo e ka dëmtuar jo pak Lulzim Bashën dhe Opozitën, sepse mbi të ka rënë e gjithë makineria dhe presioni i pushtetit, por nga ana tjetër ky akt qëndron në themel të një kontrate të re me qytetarët, ky akt ka rizgjuar ëndrrën për vlerat perëndimore dhe një Shqipëri si gjithë Europa .

Ndryshe, nga Rama që firmosi kapitullimin e tij përballë Ilir Metës me gjakun e viktimave të 21 Janarit, vetëm për pushtetin e tij, kauza opozitare nuk mund të shitet në emër të pushtetit të askujt, sepse kjo kauzë tashmë i përket vetëm qytetarëve. Kjo, e ka vënë seriozisht në alarm establishmentin.

Djegja e mandateve ishte si një elektroshok mbi trupin e sëmurë të demokracisë shqiptare, e cila ngjalli realisht frymëzim pikërisht atëherë kur po jepte shpirt ngadalë nën thonjtë e pisët të rilindjes. Ndërsa protestat, më masivet e organizuara ndonjëherë në Shqipëri pas vitit 1990, treguan që trupi i demokracisë shqiptare e ka forcën dhe fuqinë për tu ta luftuar këtë sëmundje të rëndë dhe për tu rikuperuar .

Përkundër të gjitha parashikimeve të ‘profetëve’ të establishmentit, z.Basha është shumë i qetë dhe as që e ka ndërmend të tërhiqet nga kushtet e vendosura. Kjo i ka nxjerrë të gjithë djajtë nga shishja, ku rrinin mbyllur që prej 2013 dhe ç’ nuk po bëjnë e ç’nuk po sajojnë për një marrëveshje të re.

Sigurisht, që mungesa e pragmatizmit politik e ka dëmtuar dhe po e dëmton lëvizjen. Kjo i ka krijuar një situatë jo pak të disfavorshme, por kjo Opozitë duket që nuk do të heqë kurrë dorë nga qëllimi i saj, duke provuar kështu që kjo është një betejë për jetë a vdekje me qytetarët dhe për qytetarët , ndaj sot ka mbështetjen më të madhe, jo vetëm të Opozitës, por të shumicës së qytetarëve shqiptarë . Fundi i betejës është shumë afër, dhe sigurisht ky akt do të hyjë në historinë shqiptare si akti që rrëzoi establishmentin më të rrezikshëm politik pas atij komunist në 1990.

Skandali me Rrugën e Arbrit- Falsifikoi dokumentet dhe mori 70 mld lekë për punë të papërfunduara, ARRSH: Të hetohet “Gjoka konstruksion”

Përpjekja për të fituar tenderin tashmë të anuluar të rrugës Kardhiq-Delvine loti 7, ka zbuluar skandalin me kompaninë që po ndërton “Rrugën e Arbrit”, “Gjoka Konstruksion”.

Autoriteti Rrugor Shqiptar, në cilësinë e autoritetit kontraktor, ka bërë verifikimet e nevojshme për pjesëmarrësit në procedurën e prokurimit për rrugën Kardhiq-Delvinë, ndër të cilët ka qenë edhe kompania “Gjoka Konstruksion”.

 

Sipas ARRSH-së, kjo kompani për të dëshmuar plotësimin e një kriteri për kualifikim, atë të eksperiencës për punë të ngjashme, ka paraqitur dokumentacion që përmban informacion të rremë, lidhur me ndërtimin e “Rrugës së Arbrit”.

Për këtë arsye, në datën 12 shtator, ARRSH i ka kërkuar agjencisë së prokurimit publik nisjen e një procedure hetimi administrativ për kompaninë e ndërtimit “Gjoka Konstruksion”.

Konkretisht sipas raportit të ARRSH mbi verifikimin e punimeve në nënkontratën me objekt “Përmirësimi, ndërtimi, operimi dhe mirëmbajtja e “Rrugës së Arbrit” faza e parë, segmenti numër 3 Zall Bastar -dalje Ura e Vashës”, punimet e marra përsipër nga operatori “Gjoka Konstruksion” nuk kanë përfunduar sipas kontratës.

Ka zëra punimesh që janë paraqitur si të përfunduara por që në fakt janë të parealizuara dhe punimet në tunele vijojnë akoma. Inspektimi i kryer është realizuar pas një periudhe gati tre mujore nga data e kolaudimit, çka do të thotë se kompania është paguar nga thesari i shtetit për këto punime.

Por grupi i punës i ngritur nga ARRSH doli në përfundimin se asnjë nga tunelet e “Rrugës së Arbrit” nuk ka përfunduar dhe nuk plotëson parametrat dhe standardet e kërkuara.
Punimet e pakryera konsistojnë kryesisht në ndërtim drenazhi, torkretim me llaç, çimento, vendosje rrjete teli në skarpata zgarë hekuri, sistemi në ndriçim për njoftim evakuimi, sistemi i njoftimit të emergjencave në tunele, sistemi i detektimit të alarmit të zjarrit dhe ai i tokëzimit.

“Gjoka konstruksion” ka marrë me koncesion ndërtimin e “Rrugës së Arbrit” për 225 milionë euro. Kompania duhet të siguroje paratë, të ndërtojë rrugën dhe më pas shteti e paguan, por në pamundësi për të gjetur pagesat ka falsifikuar dokumentet dhe ka marrë gati 70 miliardë leke nga thesari i shtetit për punë të pa përfunduara.

Sipas ligjit, në çdo rast kur vërehen paraqitje të të dhënave të rreme është detyrim taksativ i autoritetit kontraktor të shkualifikojë operatorin që i ka paraqitur ato të dhëna dhe të nisë procedurën e përjashtimit nga pjesëmarrja në prokurimet publike./BW

 

 

 

I dashur Profesor Moikomi, mirë u takofshim tek Friend’s Book House së shpejti! Nga Alisa Velaj

Moikom Zeqo, të kujtohet profesor?
Ka qene shkurti i vitit 2007 kur u takuam rastësisht para Friend’s Book House.
– Vajza ime si je? Me punë, shëndet?
Të tregova se punoja në një projekt të UNICEF-it në burgun 313.
– Aaa gjë e bukur kjo!!! Kam një ide. Hajde pimë një kafe.
U ulëm dhe mbaj mend fjalët e tua:
“Duaji ata fëmijë, ata njerëz duaji!  Mos i gjyko! Jam i lumtur që je aty. Ti di të duash. Po jo të qëndrosh për shumë kohë tek ajo punë ama, se do të shkatërrohesh. Prej aty mëson të duash edhe më tepër!”.
Sikur mora krahë. Ishe i pari që me dhe një lloj inkurajimi pas fjalëve të sime mëje: “Po nuk dite t’i duash ata adoleshente, lerë fare atë punë. Mos iu bëj barrë atyre që jo çdokush arrin t’i dojë”.
Më pas më tregove se kishe shumë libra që doje t’ja dhuroje ndonjë institucioni.
– Po sikur t’ja dhurojmë bibliotekës së burgut 313?, më pyete. Arnisën s’e kam këtu, po dua të marr me vete dy të tjerët. U them përherë se duhet ta njohin jetën në gjithë dimensionet dhe se për pak vetë ajo është e lehtë.
Hodhe gjithashtu dhe idenë e organizimit të një konkursi me poezi e prozë tek sektori i grave…
U tha u bë. Stafi administrativ mori masat që gjithçka të shkonte mirë dhe ashtu shkoi. Mbaj mend vajzën dhe djalin tuaj sa shumë dashuri kanë shpërndarë dhe sa shumë pështypje lanë atë ditë… Epidamni paksa më i fortë, ndërsa jot bijë pasi u takua me gjithë gratë, i pati tërë kohën sytë të përlotur.
Gratë e burgosura patën një ditë ndryshe, në çehre ishin aq të lumtura, recituan pa iu ardhur turp e më kujtohet që u kënaqën aq shumë kur iu drejtove me fjalët:
– Tani të dashura artiste juria ka vendosur…
Sa shumë u komentua ajo ngjarje më pas. Dje në Vlorë takova njërën prej tyre. Shtanga kur më pyeti për ty.
– S’e kam harruar kurrë atë ditë kur erdhi Moikomi, tha. Atë ditë nuk jam ndjerë e burgosur…
Ta solla sot këtë ngjarje, si për të të thënë se njerëz si ty që e dhurojnë dashurinë pa kushte, ia dalin çdo lloj sfide.
Mirë u takofshim tek Friend’s Book House së shpejti!

1947- Kur Enver Hoxha i quante italianët ‘minj’ e ‘të prapambetur’ përkrah ambasadorit kinez

Nga Kastriot Dervishi



Për të kuptuar çfarë udhëheqësish kemi pasur, ndër të tjera na shërben ballafaqimi midis asaj që është deklaruar dhe asaj që ka provuar koha. Janë plot raste kur deklarimet e udhëheqësit komunist E.Hoxha mund të shërbejnë sot si bazë e mirë humori, sidomos në rastet kur i qanin hallin shteteve të mëdhenj. Në darkën e datës 29.9.1973 të Enver Hoxhës me ambasadorin kinez Liu Xhen Hua, në hotel “Dajti” në Tiranë u zhvillua ndër të tjera një bisedë pa objekt. Pas vizitës së presidentit amerikan në Kinë në vitin 1972, tematika e E.Hoxhës me bashkëbiseduesit kinezë në shumë raste nuk ka qëllim, por zhvillohet për procedurë. Këtu, hallemadhi internacionalist ka folur për Italinë e varfër dhe përhapjen e miut atje (në Romë sidomos). Se i kish “kopsitur” punët të gjitha këtu.

Pjesë nga biseda

Enver Hoxha: Italia jugore është vendi më pis në Europë, gjë që e pohojnë edhe vetë italianët. Sipas agjencive të tyre del që në Romë ka rreth 30 milionë minj. Kështu që çdo banori të kryeqytetit italian i bien mesatarisht  nga 15 prej tyre bartësve të mikrobeve.

Liu Xhen Huan: Minjtë sjellin sëmundjen e mortajës që ne e quajmë ndryshe edhe sëmundja e minjve, shumë e rrezikshme edhe kjo pas kolerës.

Enver Hoxha: Italia është një vend borgjez, ku mbretëron një korrupsion dhe një prapambetje e madhe. Pjesën e vendit që nga Firence e lart e quajnë Itali, kurse andej poshtë, në jug, nuk e quajnë kështu, sepse kjo pjesë është krejt ndryshe nga ajo e veriut. Tani, me rastin e kolerës, ashtu siç ndodh gjithmonë, në jug vdesin njerëz më shumë se në veri. Në qoftë se në Firence vdes një kalama, në Napoli vdesin 7. Një me shtatë është raporti i mortalitetit infantil midis Italisë jugore me atë të veriut.

Liu Xhen Huan: Kjo është e vërtetë. Në Itali ka kontradikta të mëdha midis pjesës së jugut dhe asaj të veriut. Populli në jug të Italisë është i varfër.

Enver Hoxha: Shumë i varfër dhe analfabet.

Liu Xhen Huan: Nga Italia shkojnë shumë krahë pune në Gjermaninë Perëndimore për të siguruar bukën.

Liu Xhen Huan: Është ashtu siç ka thënë Lenini që epoka jonë është epoka e imperializmit dhe e revolucionit proletar. Partia jonë ka vënë detyrën për studimin e veprës së Leninit “Imperializmi si faza më e lartë e kapitalizmit”. Kjo vepër po studiohet në partinë tonë.

Enver Hoxha: Tani është periudha e kalbëzimit të imperializmit.

Liu Xhen Huan: Imperializmi i sotëm karakterizohet nga degjenerimi dhe shkatërrimi gradual. /55news/

Pa zhvillim ekonomik jemi një vend i vdekur, do ikin të gjithë në emigracion – Nga DR. KLODIAN MUÇO

Në vitet e fundit, në Shqipëri vërehet se kemi rritje ekonomike të shoqëruar me pabarazi dhe mungesë zhvillimi. Për këtë situatë, klasa politike ka shumë faje për mungesën e aktualizimit të reformave si dhe për krijimin e një klase sipërmarrëse jo shumë eficiente, e cila shpeshherë i sheh koncesionet, fondet dhe tenderat publike si të vetmen rrugë për një pasurim të shpejtë.

Çdo ditë e më tepër, qeveria po e bazon rritjen ekonomike te bashkëpunimi me sektorin privat për ndërtimin dhe menaxhimin e veprave me interes publik. Format e ndryshme të Public-Private Partnership (PPP) e në veçanti Project-Financing i veprave publike po zëvendëson qasjen tradicionale të ndërhyrjes publike, sidomos në sektorët që janë në gjendje të prodhojnë një fitim direkt për investimet private si sektori privat, ai i transportit, ndërtimit dhe shëndetit.

Qeveria e motivon rritjen e preferencës për PPP-të si arsye të kontrollit të shpenzimeve publike dhe pasi ka si objektiv reduktimin e borxhit publik. Ky objektiv, sipas tyre, pengon rritjen e investimeve publike në infrastrukturë e jo vetëm. Por, në fakt, aspekti i përbashkët e iniciativave të ndryshme të partneritetit publik-privat është roli i iniciativës publike, apo më saktë institucionet publike po krijojnë kushte ideale për të stimuluar investimet private, duke u garantuar një shumëfishim të kapitalit të investuar dhe menaxhimin e një shërbimi që dikur ish publik për dhjetëra vjet me radhë. Por, vallë, cilat janë avantazhet dhe limitet e PPP-ve, çfarë na tregon eksperienca e vendeve të zhvilluara. Vendet e zhvilluara në të kaluarën e kanë motivuar preferencën e këtij lloj partneriteti, pasi besojnë se investimi privat është më eficiient se ai publik.

Te ne nuk rezulton kështu, pasi shuma e investimit, kur e bën privati, shumëfishohet. Pra, i njëjti investim që shteti e kish parashikuar të kushtonte 1, privati ndër vite do të përfitojë më shumë se 3. Nëse në vendet e zhvilluara kompanitë private marrin shërbime private në koncesion, ato kërkojnë të reduktojnë kostot e menaxhimit me qëllim që të maksimizojnë fitimin.

Te ne privatët kërkojnë ato shërbime që kanë një fitim të garantuar, pasi pagesën e bën shteti (checkup, dializa, ndërtimi i rrugëve, sterilizimi i pajisjeve kirurgjikale) apo shërbime që paguhen me një çmim shumë më të lartë nga privati (ngjyrosja e naftës, kontrolli i pompave të naftës, kolaudimi i makinave, prodhimi i pasaportave dhe kartave të identitetit). Në vendet e zhvilluara, shteti jep me PPP ato shërbime që i ka me humbje dhe e ka të vështirë të reduktojë kostot, pasi menaxherët publikë dhe politikë janë më pak efecientë apo sensibël ndaj shpërdorimit të parave. Ata, gjithashtu, janë pak të stimuluar për të bërë inovacion, pasi rroga e tyre nuk është e përllogaritur në bazë të performancës së arritur.

Gjithashtu, në vendet e zhvilluara shteti përdor PPP-të për të stimuluar inovacionin teknologjik që mund ta bëjnë kompanitë me know-how, me shumë likuiditet dhe me një eksperiencë të gjatë në ofrimin e një shërbimi të caktuar. Ndërsa te ne kompanitë që marrin shërbimet publike me koncesion janë kompani pa eksperiencë (kompania e faturave elektronike) dhe nuk kanë kapitale mjaftueshëm (kompanitë që pretendojnë të ndërtojnë rrugët së fundmi me PPP). Limitet e PPP janë të shumta edhe për vendet e zhvilluara, aq më tepër për vende në zhvillim si Shqipëria. Jo më kot, vendet e zhvilluara po i evitojnë gjithmonë e më tepër.

Shpesh, privatët kanë tendencën të reduktojnë në maksimum kostot, kjo ka efekte negative në cilësinë e produktit final dhe në përfitueshmëritë sociale të investimeve. Çmimi i shërbimit është shumë i lartë se ai që mund ta ofronte shteti, kjo gjë dëmton konsumatorët (çmimet e aeroportit të Rinasit). Privati ka tendencën të rrisë fiktivisht kostot dhe të minimizojë fitimin duke mos paguar mjaftueshëm taksa (kompanitë e shfrytëzimit të naftës). Nëse privati bën një investim në ndërtimin e një rruge, në këmbim të shfrytëzimit të saj për një kohë të caktuar.

Privati ka tendencën të mos investojë shumë në mirëmbajtje, pasi do të kërkojë të maksimizojë fitimin për periudhën e shfrytëzimit. Privati ka tendencën të zgjedhë projektin që i gjeneron më shumë të ardhura dhe jo më eficientin. PPP-të reduktojnë konkurrencën, mungesa e konkurrencës gjeneron pabarazi dhe varfëri. PPP-të vënë në risk financat publike, pasi qeveria impenjohet për pagesa që do të zgjasin për dhjetëra vite, më shumë sesa mandati i tyre politik.

Kjo formë financimi jo vetëm që rrit borxhin publik (pagesat janë fiks si këstet e kredisë), por në të ardhmen mund të rezultojnë si inefiçente në aspektin e alokimit të fondeve publike. Teoria ekonomike afirmon se PPP-të nuk stimulojnë rritjen ekonomike dhe çojnë në rritjen e taksave në të ardhmen për të përballuar pagesat e tyre ndër vite.

Ky lloj partneriteti rrit pabarazinë dhe varfërinë. Ndikon në reduktimin e shpresës se e nesërmja do jetë më e mirë, nxit të rinjtë të kërkojnë një të ardhme më të mirë në vendet me mirëqenie ekonomike më të lartë e si konsekuencë, rritet mosha mesatare e popullsisë. Pra, PPP-të gjenerojnë varfëri dhe “vrasin” të ardhmen. Nëse rritja ekonomike e vendit do të bazohet te ky lloj partneriteti, nuk do të jetë e largët dita kur borxhi publik do të kapë nivele të papërballueshme.

Taksat do të rriten në mënyrë të ndjeshme, të rinjtë, por jo vetëm, do të largohen nga ky vend, sistemi i sigurimeve shoqërore do të kalojë në kolaps dhe ne do jemi vendi më i varfër dhe me popullsinë më të plakur të Europës.

* Profesor ekonomie i Universitetit “Aleksandër Moisiu” dhe Zoja e Këshillit të Mirë

NJË SHKRIM MALLI VËLLAZËROR NGA MIKU I ARTË YLLI ÇELA, PËR SHEFQET KRYEZIUN DHE MUHARREM KURTIN

Po e publikoj ne faqen time,kete shkrim, se e thote te verteten, se ne ishim te rrethuar nga vellezer te vertete, sic eshte Ylli Çela i Pogradecit e shume te tjere dhe nga nje regjim monist stalinst, qe me hodhi si mish per top ne duarte e krimineleve jugosllave, vetem pse nuk behesha vegel e atij regjimi antishqiptar.
Nderkohe,tek masa e popullit, ne Elbasan, me paraqiti si spiun serb, kurse sot qe ra kufiri ndermjet ne shqiptareve,dihet boterisht, se dy vendlindjet tona e Shqefetit, Drenica dhe Smolica ishin Bastionet me te fuqishme te UÇK-se! Ne UÇK-e u rreshtuam i madh i vogel i gjithe familjereve te mi dhe farefisit! Ndjehem krenar qe u denova me shume vite burgim nga regjimi gjakatar jugosllav, qe minuten e pare te rikthimit time ne Gjakove dhe qe nuk pranova te shaja Shqiprine time ne televizorin e kohes, pra te peshtyja ne te(Shqiperine nene), sepse ashtu donin serbet dhe shqipfolsat automonist.
Faleminderit Ylli per kete shkrim, ne te cilin thua te verteten tone, qe pak kush e thote!

Ne vijim eshte shkrim i Ylli Çeles, bere publike ne faqet e vet ne face book. Lexim te kendeshem!

Dy miq te rralle Shqiptare…(Shefqet Kryeziu, Muharrem Kurti) Kujtime malli.

Po po Shqiptare, qe jetojne ne dheun e vet Kosove. Lindur e rritur ne Kosove…
Por ata jane me shqiptare se Shqiptaret.
A jane njerez te thjeshte ?
Patjeter. Po veçse ne gjakun e tyre vlonte urrejtja kunder okupatorit serb…
U arratisen pas demostratave te Prishtines me 1981.
Ku ka fund kalvari i vuajtjeve te tyre.
Fati e deshi qe te takohesha ne vitin 1985 ne shkollen e larte Aleksander Xhuvani ne Elbasan…
Sa vite kane shkuar, sa uje ka rrjedhur, dhe une,kurre si kam harruar keta çuna, packa se vitet na moshuan…
Buzeqeshja lulezonte çdo dite ne buze, packa se buza u leshonte gjak nga malli per vatanin e zhuritur.
Kur kaperceva pragun e portes se dhomes se tyre,u gjeta ne nje bote tjeter…
Nje flamur kombetar pushtonte faqen e murit,e ne krah fotoja e Josuf Gervalles,heot kombetar kosovar, me dy shoket e tij te vrare pabesisht ne Gjermani nga dora gjakatare Serbe.Me hyne ne zemer pernjeher keta çuna vigane.
Te fuqishem e trima.Bukuroshe e te dhemshur..Aty rash ne dashur,i edhe me teper per Kosoven ,token e martireve kreshnike.Studionin aq sa mundeshin dhe ushqeheshin me fukarallekun e regjimit diktatorial,te cilet i survejonin ne çdo kohe.
Mos u shoqero me ta me tha dikush,se jane spiuna serbe…Me erdhi ta kafshoja ne gryke ate servil e spiun.E kisha gedhire me Çetin e Rremen sa e sa here.Spillte nena çuna me te mire, e me patrioteU vlonte urrejtja ne gji….Pa u shembur regjimi Muharrein e perzune ne Kosove kete trim qe s’pranoi te beheshe agjent i fshehte i sigurimit monist..Ndersa Sheqeti jetoi ne Shqiperi e u hodh ne vitin 1998 me UÇK .Ndersa Rrema u arrestua pa mbritur mire ne Gjakove.
E kur regjimet staliniste rane e Jugosllavia u shperbe, ai doli nga burgu ,perveshi menget per ta bere nene Kosoven…
E nder te paret kaluan ne ilegalitet e luftuan ne radhet e UÇK. Ku si ndoqen serbet,po ju moren te keqen.Kosova luftoi e fitoi.Ata kurre nuk kerkuan ofiqe ,megjithese te dy e meritojne rangun e deputetit te popullit per njohurine e kulturen qe kane..
Por te mençur,kokeulur e puntore,se kane braktisur Kosoven, e çdo dite punojne me pasion per te.
Te dy profesore…Njeri ne Malisheve e tjetri ne Gjakove…Sa do te doja nje dit qe dhe un te merrja pashapore kosovare e te punoja perkrah tyre, per token kreshnike te lare me gjak e sakrifica…
Eshte nder e krenari per mua,dhe keshtu duhet te jete per gjith shqiptaret e vertete.
Ajo tok pjell Boletina e Mic Sokola.Nuk do te jete e larget dita e bashkimit kombetar…Nje grusht i fuqishem mu ne zemer te ballkanit…E ateher do qeshim ,luajme e gezojme si dikur…Flm miku im madh,Shefqet Kryeziu,i nje prej familjeve me te medha e te nderuara kosovare.
Flm Muharrem Kurti,ajka e djelmurise shqiptare..
Ata jane as me shum e as me pak Ramush Haradinaj te Kosoves.
Qofsh e bekuar Nena Kosove per ksi lisash qe rrit…

Serbia, fqinji ynë euro-aziatik – Nga VETON SURROI

Qeveria e re e Kosovës duhet t’i harrojë përkohësisht anëtarësimet e ndryshme ndërkombëtare, prej UNESCO-s e deri te ulësja në OKB. I vetmi anëtarësim me përparësi është NATO-ja.

1.

Kur Angola e fitoi pavarësinë e saj, prijësi i Lëvizjes për pavarësi, Agostinho Neto, ia dhuroi mareshalit Tito (gjegjësisht Jugosllavisë), në emër të ndihmës së madhe (politike, në armatim, etj.) të drejtën e shpimit për naftë në puse të Oqeanit Atlantik. Aty u futën në fund të viteve shtatëdhjetë kompania kroate INA dhe ajo serbe, që së fundmi u quajt NIS (Industria e Naftës e Serbisë). Për nja tridhjetë vjet , kompania serbe nxori naftë prej Angolës, jo ndonjë sasi marramendëse, por sa për ta mbajtur të gjallë e me profit atë investim. Po të blihej sot , koncesioni për atë pus vlerësohet të jetë dyqind milionë dollarë.

Por atë pus, së bashku me të gjitha puset që i ka NIS-i në Vojvodinë (dhe pronat e tjera, si ndërtesat administrative, pushimoret, pikat e karburantit, etj.) i bleu më 2009 “Gazpromi” rus me 400 milionë dollarë. Viti i shitjes së Industrisë së Naftës nuk ishte koincidencë. Negociatat për shitje kishin filluar më 2008, pasi që Federata Ruse, ndonëse fillimisht kishte përkrahur Planin e presidentit Ahtisaari, u vendos kundër tij dhe kërcënoi me përdorimin e vetos në Këshillin e Sigurimit të OKB-së , po të mbërrinte për votim pavarësia (e kushtëzuar) e Kosovës.

2.

Fati i puseve të Angolës qe një rrëfim i thjeshtë i shpërblimit për favore politike. Angola shpërbleu përkrahjen e mareshalit Tito, Serbia shpërbleu përkrahjen e Rusisë në çështjen e Kosovës. Dallimi thelbësor, megjithatë, mbetet se shpërblimi i Titos erdhi pasi që Angola e fitoi pavarësinë, ndërsa ai i Rusisë pasi nuk u arrit pengimi i pavarësisë së Kosovës. Angola mund të vazhdonte ta shpërblente Titon, por për pikë qejfi e jo për ndonjë ndjenjë obligimi a varësie. Serbia, ndërkaq, duhet të vazhdojë ta shpërblejë më tutje Rusinë nëse e do përkrahjen e vazhdueshme të saj në Këshillin e Sigurimit.

Pjesë e këtij shpërblimi është krijimi i një afërsie gjithnjë e më të madhe mes Serbisë dhe Rusisë. Serbia tashmë ka iniciuar një garë në armatosje- me një buxhet më të madh për ushtri sesa pesë vendet e Ballkanit Perëndimor së bashku-dhe furnizuesi i Serbisë me armë është po ai vend që ka premtuar se do ta furnizojë me gaz, Rusia. Serbia ka vënë kështu peshën e madhe të politikës së saj energjetike dhe të mbrojtjes në anën e Rusisë. Në kundërvlerë, Rusia i ofron Serbisë hijen e kërcënimit me veto në Këshill të Sigurimit- pra, ndodhi çka ndodhi, Kosova nuk mund të jetë anëtare e OKB-së pa e dhënë pëlqimin për këtë Rusia dhe , siç shpreson Beogradi, pa ia kërkuar këtë gjë Serbia.

Tash Beogradi zyrtar ka vendosur të shkojë edhe një hap më tutje. Më 25 tetor të këtij viti Serbia pritet të nënshkruajë hyrjen e saj në Bashkimin Ekonomik Euro-Aziatik, një kopje e dobët e Bashkimit Evropian e iniciuar nga Rusia, në të cilën hyjnë disa prej shteteve të ish- Bashkimit Sovjetik. Ky akt prezantohet në Serbi si zgjerim i hapësirave ekonomike, por në të ka shumë pak ekonomi e tepër shumë politikë. Serbia plason në hapësirën e Bashkimit Euro-Aziatik gati shtatë për qind të eksportit të vet, ndërsa në Bashkimin Evropian 70 për qind. Për t’ia shtuar absurdit, gjatë një periudhe jo të shkurtër, Serbia ka eksportuar më shumë në Kosovë se në vetë Rusinë. Dhe, pjesëmarrja në bashkimin e Putinit nuk do të bëjë më shumë për ekonominë e Serbisë; aty edhe ashtu ka pasur eksport të papenguar nga tarifat.

Marrëveshja e 25 tetorit është akt i cili do të tregojë se ekzistojnë alternativa ndaj BE-së dhe NATO-s për regjionin e Ballkanit Perëndimor dhe se këtë alternativë e dëshmon Serbia me shokët e vet, Rusinë, Bjellorusinë, Armeninë, Kazakistanin dhe Kirgistanin.

3.

Hapi i ardhshëm i Serbisë për aderim në Bashkimin Euro-Aziatik është i një kontinuiteti logjik. Ndonëse Serbia është vend i cili ka filluar negociatat me Bashkimin Evropian, është po ashtu vend i cili në formë ekzemplare ka dështuar të koordinojë politikën e vet të jashtme me atë të BE-së, sikur e kërkon kapitulli negociator 31. Serbia në formë konsistente ka refuzuar të jetë pjesë e vendimeve të BE-së që kanë të bëjnë me Bjellorusinë dhe Rusinë. Vitin e kaluar ka përmbushur me vetëm 52 për qind bashkëdyzimin me politikën e jashtme evropiane, dhe kështu ka treguar një koncept të vendosur pushteti: krahas politikës energjetike dhe asaj të mbrojtjes, do të vendosë edhe politikën e vet të jashtme gjithnjë e më shumë pranë Rusisë.

Maksim Samorukov, zëvendësdrejtor i Qendrës Karnegi në Moskë, e quan skizofrenik këtë relacion të vendosur mes prijësve serbë dhe Moskës pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës më 2008. Moska, thotë ai “thelbësisht mund të vendosë veto ndaj çfarëdo propozimi paqeje për Kosovën, duke nënshkruar kështu vdekjen politike për lidershipin serb”.

4.

Për Kosovën ky është rast i mirë për rivlerësim të qëndrimit të vet në procesin negociator me Serbinë. Falë veprimit të deritanishëm symbyllazi të Kosovës, jo vetëm që nuk u arrit “normalizimi” i marrëdhënieve, por Serbia, e cila duhej të ishte afruar më shumë Evropës, po tregon se është më e interesuar që baraspesha e imitimit të dobët të Titos të kalojë në anën e Rusisë.

Serbia ka kuptuar që anëtarësimi i saj në BE po largohet derisa të rregullohet vetë BE-ja. Dhe Kosova mund ta kuptojë atë që ka mundur ta kuptojë para dhjetë vjetësh, e kjo është se vendi nuk ka ardhmëri evropiane si shtetet e tjera të Ballkanit Perëndimor, sepse është shtet, i cili nuk njihet prej pesë shteteve anëtare të BE-së. Nëse Serbia është larg BE-së, Kosova është së paku dyfish më larg se Serbia.

Dhe, Kosova duhet ta ndërtojë një politikë të jashtme të përgjegjshme; ndoshta fillimisht do të ndihmonte të kishte së paku një koncept bazik të politikës së jashtme. E, në të duhet harruar të gjitha improvizimet si përpjekja për anëtarësim në UNESCO e të ngjashme. Apo naivitetin me të cilin H.Thaçi ishte i bindur dhe i bindte të tjerët se me Marrëveshjen e Brukselit Serbia e ka njohur Kosovën, madje ia ka njohur edhe të drejtën e anëtarësimit në OKB.

Për qeverinë e re të vendit, të dalë pas zgjedhjeve të 6 tetorit, ndoshta do të ishte mirë që të përcaktojë një objektiv të qartë në politikën e vet të jashtme, e ky është anëtarësimi në NATO. Kosova nuk ka as kohë e as luksin e të priturit se si do të reformohet BE-ja, si do të zhvillohen raportet e saj me Serbinë, apo se si do të gjenden formulime kreative për të përshkruar një proces të “normalizimit” të marrëdhënieve mes Kosovës dhe Serbisë. Në vend të interpretimeve dykuptimëshe duhet një status i qartë , i vendit anëtar të NATO-s, dhe për këtë duhet krijuar një unitet të plotë politik në Kosovë. Natyrisht, kjo nuk nënkupton që duhet hequr dorë nga negociatat me Serbinë me ndërmjetësimin e BE-së. Përkundrazi, nënkupton që të zhvillohen dy procese paralele, ai i normalizimit me Serbinë dhe ai i normalizimit të Kosovës si shtet anëtar i NATO-s.

Është e drejtë e Serbisë të jetojë në komunitet me Kirgistanin dhe të jetë vend euro-aziatik. Është e drejtë e Kosovës që të jetojë në komunitet me shtetet e Aleancës së Veri-Atlantikut./koha.net

Amerika duhet të vendosë Kinën kundër Rusisë – Nga JANUSZ BUGAJSKI

Si Rusia ashtu dhe Kina janë fuqi ekspansioniste që kërcënojnë interesat perëndimore në të gjithë globin. Sidoqoftë, mes tyre nuk ka aleancë të qëndrueshme, por një partneritet evolutiv për të ulur ndikimin e SHBA-së. Një politikë e zgjuar dhe strategjike e SHBA do të inkurajonte konkurrencë dhe konflikti mes Moskës dhe Pekinit, nga çfarë perëndimi mund të përfitojë.

Ndonëse Rusia mbetet kundërshtari kryesor afat-shkurtër i Perëndimit, Kina po zhvillohetdrejt (të qënit) një kërcënim mëafatgjatë. Rusia është një agresor revizionist që përpiqet të përmbysë botën trans-Atlantike, por mundësitë e saj janë në rënie dhe, shumë shpejt, ajo do të jetë e preokupuar me trazira të brendshme dhe një krizë pasaardhësi. Kina është një konkurues global që po përparon në mënyrë të graduale, me një ekonomi në rritje dhe një strategji të qëndrueshme për të kaluar Europën dhe Amerikën. PBB-ja e Kinës është shtatë herë më e lartë se ajo e Rusisë dhe popullsia e saj dhjetë herë më e madhe. Ushtria e Kinës po tejkalon atë të Rusisë, e cila po përballet me ulje të mëdha të buxhetit, ndërsa ekonomia ka ngecur.

Në skenarin më të keq, një aleancë e madhe midis Rusisë dhe Kinës do ta zgjaste qëndrimin kërcënues të Rusisë, dhe do t’i mundësonte Kinës të zgjeronte ndikimin e saj ekonomik në Europë dhe të shpërbënte mundësitë amerikane. Sipas një skenari alternativë pozitiv, Uashingtoni do të inkurajonte mosmarrëveshjet mes dy kundërshtarëve të tij kryesorë dhe do të dobësonte partneritetin e tyre kundër perëndimit, teksa ato i devijojnë burimet e tyre kundër njëra-tjetrës.

Ekzistojnë tre rajone në të cilat Uashingtoni mund të ndjekë një strategji përçarëse: Lindja e Largët e Rusisë, Azia Qendrore dhe Arktiku. Kina duhet të mbështetet për të zgjeruar ndikimet e saj në provincat ruse të Siberisë dhe ato të Lindjes së Largët, rajone ku ajo hoqi dorë nga pjesë të mëdha territoriale në shekullin e XIX. Aspiratat e Kinës drejtohen nga demografia dhe ambicia ekonomike. Përpjekjet për të rifituar ato territore për Kinën do të kishin rëndësi simbolike dhe strategjike.

Përgjatë kufirit të tyre të përbashkët, afërsisht 4.3 milion rusë janë përballë mbi 109 milion kinezëve, shumë prej të cilëve do të jenë në kërkim toke, pune dhe burimesh. Fluksi i qëndrueshëm i punëtorëve kinezë drejt Rusisë tregon se Pekini, gjithnjë e më shumë, e shikon fqinjin e saj verior jo vetëm si një furnizues të lëndëve të para, por edhe si një ofrues të ardhshëm të tokës për popullsinë e tij dinamike dhe në rritje.

Një komunitet kinez në rritje në Rusi do t’i mundësojë Pekinit të bëhet politikisht më ndërhyrës për t’i mbrojtur ato, pikërisht ashtu si Moska deklaron se po mbron rusisht-folësit teksa ndjekaxhendën e saj ekspansioniste në Europë. Pekini mund të pretendojë territor dhe burime që janë në kufi me Kinën dhe të cilat ai mund t’i zhvillojëekonomikisht në mënyrë më efikase. Në gjeneratën e ardhshme, shumë (territore) ruse në lindje të Uralit mund të kthehen në një protektoriat kinez.

Penetrimi kinez në rritje do të krijojë fërkime me Moskën dhe do të nxisënjë strukturim ushtarak përgjatë kufirit të tyre të përbashkët. Devijimi i aseteve ushtarake ruse drejt“teatrit lindor” do të hiqtenjë presion të konsiderueshëm nga Europa dhe do të zvogëlonte kërcënimet që Moska paraqet për anëtarët dhe partnerët e NATO-s. Kjo, gjithashtu, mund të kufizojë ekspansionizmin kinez dhe të devijojë burimet e Pekinit për mbrojtjene kufijve të saj veriorë dhe perëndimorë, duke forcuar kështu pozicionin e Amerikës në parandalimin e agresionit të Pekinit në Lindjen e Largët.

Azia Qendrore gjithashtu mund të kthehet në një fushë të dobishme beteje midis Rusisë dhe Kinës. Nisma e Rripit dhe Rrugës së Kinës është krijuar për të nënshtruar vendet (që ndodhen) përgjatë rotës që ajo kanëaxhendën ekonomike dhe politike. Kjo përfshin uljen e ndikimit të Moskës dhe dobësimin e aleancave të saj rajonale. Uashingtoniti duhet të jetë më aktiv në mbështetjen e pavarësisë të të pesë shteteve të Azisë Qendrore dhe në krijimin e një ngërçi konkurrues midis Pekinit dhe Moskës. Në këtë lojë shahu strategjish, duke përfshirë furnizimin me energji, investime ekonomike dhe bashkëpunim ushtarak, Uashingtoni mund të ndihmojë udhëheqësit vendas t’i rezistojnë presioneve imperialiste ruse dhe kineze dhe t’i detyrojë dy grabitqarët kundër njëri-tjetrit.

Në arenën e Arktikut, Moska llogariti se mund të mbizotëronte në Rrugën e Detit Verior dhe të monopolizonte qasjen në pasuritëminerale polare. Sidoqoftë, klimanë ngrohje, rënia e industrisë ruse së ndërtimit të anijeve dhe prania në rritje e fuqivetë tjera, përfshi Kinën, i kanë sfiduar ambiciet e Kremlinit. SHBA i duhet të forcojë pozicionin e saj duke sfiduar përpjekjet e Rusisë për të kontrolluar rrugët detare të Arktikut, ndërsa gjithashtu kontrollon mundësitë e Kinës. Kjo do të kërkonte përfshirje më të guximshme diplomatike, ekonomike dhe ushtarake, duke refuzuar (krijimin)e zonave të përjashtimit ekonomik përgjatë shtratit të detit Arktik.

Rusia është duke u kthyer në “vëllain e vogël të Kinës”, një përmbysje e roleve të tyre si në kohën e carizmitashtu dhe në atë të komunizmit. Kërcënimi i sanksioneve më të forta perëndimore kundrejt Rusisë, përfshi eksportet e saj të lëndëve djegëse, në rastse ajo ndërmerrndërhyrje të mëtejshme ushtarake kundër fqinjëve të saj, do të rezultojë në një varësi edhe më të madhe ekonomike nga Kina. Kjo do të çojë në rritjen e pakënaqësisë në Moskë dhe në përshkallëzimin e fërkimeve politike me Pekinin, të cilat Shtetet e Bashkuara mund t’ishfrytëzojnë në avantazhin e tyre strategjik.

Dita 35, Albania

AMERICA MUST PLAY CHINA AGAINST RUSSIA

Janusz Bugajski, 13 September 2019

Both Russia and China are expansionist powers that threaten Western interests around the globe. However, there is no lasting alliance between them but an evolving partnership to diminish U.S. influence. A strategically astute U.S. policy would encourage competition and conflict between Moscow and Beijing from which the West can benefit.

Although Russia remains the main near-term adversary for the West, China is developing into a longer-term threat. Russia is a revisionist aggressor trying to subvert the trans-Atlantic world but its capabilities are declining and it will soon be preoccupied with internal turmoil and a succession crisis. China is a steadily advancing global competitor with a growing economy and a durable strategy to surpass Europe and America. China’s GDP is seven times larger than Russia’s and its population ten times greater. China’s military is surpassing Russia, which faces major budget cuts as the economy stagnates.

In the worst-case scenario, a grand alliance between Russia and China would prolong Russia’s threatening posture, enable China to expand its economic influence in Europe, and disperse American capabilities. In an alternative positive scenario, Washington would encourage disputes between its two key adversaries and weaken their partnership against the West as they divert their resources against each other.

There are three regions where Washington can pursue a strategy of division: Russia’s Far East, Central Asia, and the Arctic. China should be supported to expand its influences into Russia’s Siberian and Far Eastern provinces, where it surrendered vast tracts of land in the 19th century. China’s aspirations are driven by demography and economic ambition. Attempts to regain those territories for China would be both symbolically and strategically important.

Along their common border, approximately 4.3 million Russians face over 109 million Chinese, many of whom will be seeking land, work, and resources. The steady influx of Chinese workers into Russia indicates that Beijing increasingly views its northern neighbor not only as a raw materials supplier but also as a future provider of land for its swelling and dynamic population.

A growing Chinese community in Russia will enable Beijing to become more politically intrusive to protect them, just as Moscow asserts it is defending Russian speakers in pursuit of its expansionist agenda in Europe. Beijing can claim territory and resources that border China and which it could more effectively develop economically. In the next generation, much of Russia east of the Urals could become a Chinese protectorate.

Increasing Chinese penetration will generate friction with Moscow and propel a military buildup along their common border. The diversion of Russian military assets to the eastern theater would take substantial pressure off Europe and diminish the threats Moscow poses to NATO members and partners. This can also curtail Chinese expansionism and divert Beijing’s resources to protecting its northern and western borders, thus strengthening America’s position in deterring Beijing’s aggression in the Far East.

Central Asia can also become a beneficial battleground between Russia and China. China’s Belt and Road initiative is designed to suborn countries along route to its economic and political agenda. This includes diminishing Moscow’s influence and undercutting its regional alliances. Washington needs to be more active in supporting the independence of all five Central Asian states and in ensuring a competitive stalemate between Beijing and Moscow. In this strategic chess game involving energy supplies, economic investment, and military cooperation, Washington’s can help local leaders to resist Russian and Chinese imperial pressures and to leverage the two predators against each other.

In the Arctic arena, Moscow calculated that it could dominate the Northern Sea Route and monopolize access to polar mineral wealth. However, a warming climate, the decline of Russia’sshipbuilding industry, and the growingpresence of other power, including China, has challenged Kremlin ambitions. The U.S. should strengthen its position in countering Russia’s attempts to control Arctic sea routes while also containing China’s capabilities. This would require bolder diplomatic, economic, and military involvement while rejecting economic exclusion zones along the Arctic seabed.

Russia is becoming China’s “younger brother,” a reversal of their roles under both Tsarism and Communism. The threat of more intense Western sanctions on Russia, including its fossil fuel exports, if it conducts further military incursion against its neighbors, will result in even greater economic dependence on China. This will lead to growing resentment in Moscow and escalating political frictions with Beijing, which the U.S. can exploit to its strategic advantage.

Rama nxjerr jashtë nga takimi me Merkel ambasadorin Shqiptar

I dridhëruar prej atyre që do të dëgjonte nga Merkel, Edi Rama ka thyer kodet diplomatike duke mos e marrë me vete në takimin bilateral me Merkelin, ambasadorin e Shqipërisë Artur Kuko (i zmadhuar ne foto). Kjo praktikë e zakonshme diplomatike po thyhet për herë të dytë. Rama e bëri një provë gjatë takimit me Merkelin në samitet e vendeve Ballkanike, kur u shoqërua nga Spiropali dhe Cakaj dhe tani për herë të dytë kur e shmangu ambasadorin për të futur në zyrën e kalvelares vetëm idhtarët e tij të besuar Fuga e Cakaj. “Thyerja e një praktike të tillë, e denjë për regjimet autoritare dhe paranojake nuk është parë mirë në kryeqytetin Gjerman” tha në konfidencialitet për Lapsi.al një burim diplomatik që na sinjalizoi për këtë episod.

Që nga koha kur e gënjeu Anxhela Merkelin për idenë e ndryshimit të kufijve, kryeministri shqiptar shkon zemërdridhur në takimet me kancelaren. Ndryshe nga sa bënte më parë, ai do të ketë brenda katër mureve vetëm njerëzit e tij të besuar, nga frika se mos mesazhet e forta që mer i shpërndahen në publik. Dhe duke qenë që zoti Kuko, një nda diplomatët më të njohur të karierës në Shqipëri, që ka punuar nga të gjitha qeveritë dhe që u dekorua nga vet Rama qeshorin e kaluar, nuk është i barkut të shpisë së Rilindjes, ai nuk e pati besimin e shefit të qeverisë duke mos u bërë pjesë e takimit.

Një lëvizje e tillë, që përsëritet për herë të dytë ka lënë një shije të keqe edhe në Berlin, jo vetëm se ajo flet për metodat autoritare me të cilat operon qeveri shqiptare, pa pyetur për rregulla, por edhe sepse ajo tregon se kryeministri përpiqet ti mbajë të fshehta porositë e Merkel, duke dëshmuar se do ti përdorë takimet vetëm për propagandë.