Karl Wilhelm Friedrich von Schlegel lindi më 10 mars 1772 në Hanover, djali i Johann Adolf, një pastor protestant dhe një mësues matematike. Familja e tij ishte e kulturuar që u përpoq ta orientonte drejt një karriere në tregti. Friedrich Schlegel studioi drejtësi midis Göttingen dhe Leipzig, megjithëse pasionet e tij të vërteta qëndronin në poezi dhe letërsi.

Në vitin 1794, ai u transferua në Dresden, ku – në të njëzetat e hershme – kompozoi dhe përfundoi veprat e tij të para: “Nga Shkolla e Poezisë Greke”, e përfunduar në vitin 1794, dhe “Uber das Studium der griechischen Poesie”, e botuar disa vjet më vonë.

Mbi Poezinë Greke

Këto tekste mund të konsiderohen si një glorifikim i poezisë greke, të cilën autori e konsideron vërtet objektive, bazuar në linja interpretuese jo shumë larg dallimit të Schiller midis poezisë sentimentale dhe poezisë naive. Poezia greke është spontanisht dhe në thelb harmonike, ndryshe nga poezia moderne, e cila, nga ana tjetër, është e paaftë të arrijë përsosmërinë e vërtetë sepse konsiderohet subjektive.

Friedrich Schlegel dhe Lindja e Romantizmit

Më vonë, Friedrich Schlegel u zhvendos në Jena, përpara se të mbërrinte në Berlin në vitin 1797, ku ra në kontakt me filozofin dhe teologun Schleiermacher dhe poetin Novalis, dy nga eksponentët më të rëndësishëm të Romantizmit të hershëm. Në vitin 1798, së bashku me vëllanë e tij August Wilhelm, ai themeloi një revistë të quajtur “Athenaeum”, e cila nga ana tjetër u bë organi i Romantizmit të hershëm. Ndërkohë, Schlegel iu përkushtua shkrimit të eseve mbi Carl Jacobi, Über Lessing dhe Goethe. Këto tekste mishëruan një stil të ri të kritikës letrare. Midis viteve 1798 dhe 1799, ai përfundoi “Geschichte der Poesie der Griechen und der Römer” (Historia e Poezisë së Grekëve dhe Romakëve) dhe një roman, të titulluar “Lucinde”, i cili u bë cak i kritikave të shumta për shkak të prezantimit dhe qasjes së tij të paanshme ndaj konceptit Romantik të dashurisë.

Një Koncept i Ri i Poezisë

Më pas, Friedrich Schlegel botoi një seri interesante fragmentesh, të botuara në revistat “Lyceum” dhe “Athenaeum”, të cilat përshkruajnë parimet e qasjes së tij ndaj poezisë. Këtu, ai zhvillon dhe zgjeron konceptet e përfshira tashmë në shkrimet e tij të mëparshme, megjithëse në një kontekst me entuziazëm klasicist më pak të theksuar. Schlegel thekson, në veçanti, lidhjen midis poezisë romantike dhe mungesës së një mitologjie të aftë për të përmbushur të njëjtin rol si mitologjia greke, nga e cila rrjedh poezia klasike. Ajo gjithashtu thekson karakteristika të tjera themelore të qytetërimit modern, siç është prania e papërmbajtshme dhe e pashmangshme e aspiratës për të kërkuar dhe shprehur të pafundmen, në përputhje me parimet e mbrojtura nga Krishterimi.

Shekulli i Ri

Në vitin 1801, vitin kur vdiq Novalis, Friedrich Schlegel, vetëm njëzet e nëntë vjeç, u transferua në Berlin. Vdekja e mikut të tij, e cila shënoi fundin e Romantizmit të hershëm, ishte, megjithatë, një goditje e rëndë për t’u përballuar, duke e bërë atë të distancohej gradualisht nga Romantizmi. Pasi dha një kurs filozofie në Këln, Friedrich themeloi një revistë të re në Paris, të quajtur “Europa”, ndërsa zgjeroi interesat e tij ndaj letërsisë romantike, veçanërisht letërsisë spanjolle. Në vitin 1808, ai ia kushtoi veprën “Uber die Sprache und Weisheit der Inder” (Mbi gjuhën dhe mençurinë e hinduve) letërsisë indiane, duke demonstruar interesin e tij të përtërirë për kulturat lindore.

Konvertimi në katolicizëm

Gjatë kësaj periudhe, ai u konvertua në katolicizëm. Katër vjet më vonë, në Vjenë, ai dha “Vorlesungen uber die Geschichte der alten und der neuen Literatur” (Historia e Letërsisë Antike dhe Bashkëkohore, leksione), të cilat u botuan menjëherë pas kësaj. Në vitin 1814, shkrimtari gjerman ishte në Vjenë në shërbim të Metternich. Atje, ai botoi një histori shumë interesante të letërsisë antike. Megjithatë, Schlegel nuk ishte më Romantiku i ditëve të tij të para, duke u transformuar në më tradicionalistin e katolikëve. Më vonë, ai themeloi dy revista të tjera, të dyja me qëllim promovimin e një ripërtëritjeje totale të kulturës dhe jetës gjermane, duke u frymëzuar nga një kuptim romantik i Krishterimit. Ato u titulluan përkatësisht “Deutsches Museum” dhe “Concordia”. Në vitet e fundit të jetës së tij, ai dha vazhdimisht leksione mbi këto tema, siç dëshmohet nga veprat e tij “Philosophie des Lebens” (Filozofia e Jetës), “Philosophie der Geschichte” (Filozofia e Historisë) dhe “Philosophie der Sprache und des Wortes” (Filozofia e Gjuhës dhe Fjalës). Karl Wilhelm Friedrich von Schlegel vdiq më 12 janar 1829, në Dresden, në moshën 56 vjeç./Elida Buçpapaj