VOAL

Madhërimi i Mlladiqit me grafite dhe tatuazhe –

June 8, 2021

Edhe një dekadë pasi Serbia ka ekstraduar në Gjykatën e Hagës ish-komandantin e serbëve të Bosnjës, Ratko Mlladiq, fytyra e tij vazhdon të jetë e pranishme në Beograd – në muret e ndërtesave, në suvenire, por edhe në lëkurën e disave.

Në vitin 2017, Haga e ka dënuar Mlladiqin – në shkallë të parë – me burgim të përjetshëm, pasi është shpallur fajtor për gjenocid, krime kundër njerëzimit dhe shkelje të ligjeve të luftës.

Vendimi përfundimtar për të pritet të martën.

Pas 15 vjetësh në arrati, Mlladiq është arrestuar nga policia serbe më 26 maj të vitit 2011 dhe menjëherë është dorëzuar në Tribunalin e Hagës.

Gjyqi kundër tij ka filluar në vitin 2012 dhe ka zgjatur gjithsej 530 ditë.

Edhe pse është larguar fizikisht nga Serbia, ai duket se është ende i pranishëm atje – së paku sipas asaj që mund të shihet në rrugët dhe ndërtesat e Beogradit.

Mural i Ratko Mlladiqit në lagjen Kotezh të Beogradit.

Mlladiq është dënuar për gjenocid ndaj boshnjakëve në Srebrenicë, në verën e vitit 1995, kur forcat serbe të Bosnjës kanë vrarë mbi 8,000 burra dhe djem, për përndjekje të myslimanëve dhe kroatëve nga Bosnja, për terrorizim të civilëve gjatë rrethimit të Sarajevës dhe marrje peng të pjesëtarëve të misionit të huaj, UNPROFOR, gjatë luftës në Bosnje.

Autoritetet në Serbi vazhdojnë të refuzojnë të pranojnë se në Srebrenicë ka ndodhur gjenocid, pavarësisht vendimit të një gjykate ndërkombëtare që e ka konfirmuar atë.

Ky lloj i retorikës reflektohet edhe në shumë vende publike në kryeqytetin serb.

Grafite me emrin e Ratko Mlladiqit në lagjen Borça të Beogradit.

Aktivistët e organizatave joqeveritare në Serbi vazhdimisht kujtojnë krimet e kryera nën komandën e Mlladiqit. Por, ndarjet në shoqërinë e Serbisë rreth kësaj teme janë ende të mëdha.

Shpërndarja në internet e kësaj pamjeje në lagjen Beogradi i Ri ka pasur pasojat e veta.

Pas postimit të kësaj fotografie në rrjetet sociale, me komentin: “Ndërhyrja në hapësirë”, korrespondenti i televizionit federal të Bosnjës, Dejan Kozhull, ka marrë kërcënime të shumta, në muajin maj të këtij viti.

Në disa prej tyre ai është kërcënuar me vdekje dhe është përshkruar si “tradhtar”.

“Është një ushtri robotësh që i shfrytëzojnë mundësitë e tilla për të demonstruar se sa të aftë jemi”, ka thënë Kozhull për Shërbimin e Ballkanit të Radios Evropa e Lirë.

Grafite për Mlladiqin mund të shihen edhe në qytete të tjera të Serbisë.

Miti për Mlladiqin polarizon shoqërinë jo vetëm në Serbi, por në të gjithë Ballkanin dhe skenat e tilla, sipas Kozhullit, i tregojnë gjërat ashtu siç janë.

“Ky mit është i pranishëm, sepse gjurmët e krimeve po mjegullohen, sepse nuk flitet për to, sepse ato kurrë nuk janë hequr nga narrativi, sipas së cilës Mlladiq dhe ekipi i tij vetëm se kanë mbrojtur popullin serb”, është shprehur Kozhull.

Nga të gjitha krimet e kryera gjatë luftimeve në ish-Jugosllavi, gjykatat ndërkombëtare e kanë karakterizuar vetëm krimin në Srebrenicë si gjenocid. Gjenocidi është konfirmuar me vendimin e Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë në Hagë, në shkurt të vitit 2007.

Mirëpo, miti për Mlladiqin si një hero serb është i pranishëm në shoqërinë serbe aq shumë, saqë ai lëviz nga muret në lëkurën e mbështetësve të tij.

Një qytetar në Beograd ka tatuazh fytyrën e Mlladiqit

Aleksandar Konçek nga Beogradi, i cili është autori i këtij tatuazhi, ka thënë për Radion Evropa e Lirë se klientët e tij shkojnë tek ai disa herë në muaj, me dëshirën për të bërë tatuazh me Mlladiqin.

“Ne e dimë që jemi një rajon që i kushtojmë shumë vëmendje nacionalizmit, patriotizmit dhe prandaj ata kërkojnë shumë motive të tilla”, ka thënë ai.

Aleksandar Konçek, mjeshtër tatuazhesh në Beograd

Mlladiqi si suvenir

Mlladiq është i pranishëm edhe në suvenire në rrugët e Beogradit.

Sipas një shitësi, suvenire të tilla blejnë kryesisht turistë dhe vizitorë nga Bosnja e Hercegovina dhe Republika Sërpska.

“Sa i përket vetë Beogradit, njerëzit shumë rrallë e kërkojnë Mlladiqin. Ndodh që njerëzit që vijnë nga Bosnja ose Republika Sërpska – për shkak të ndonjë nostalgjie – e blejnë, përndryshe ai është gjithnjë e më pak i kërkuar”, ka thënë Mitar, një shitës suveniresh në Rrugën Knez Mihailova.

Një pikë e shitjes së suvenirëve në Rrugën Knez Mihailova në qendër të Beogradit

Deri më tani, në qytetin e Srebrenicës janë gërmuar 94 varre masive dhe janë identifikuar eshtrat e më shumë se 6,900 personave të vrarë nga forcat e ushtrisë serbe. Më shumë se 1,000 banorë të zhdukur të Srebrenicës, kërkohen ende.

Përveç Mlladiqit, Gjykata Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë në Hagë ka dënuar edhe 13 ish-anëtarë të tjerë të ushtrisë dhe policisë serbe për të njëjtat krime.

Koordinatori i programit të Nismës Rinore për të Drejtat e Njeriut, Marko Millosavleviq, ka thënë për Radion Evropa e Lirë se përkundër gjithçkaje, duket se karakteri dhe vepra e Mlladiqit nuk janë aq të dukshme në Serbi, sa kanë qenë dhjetë vjet më parë.

Ndërhyrje në mbishkrimet kushtuar Mlladiqit në Baçka Pallanka

“Mendoj se është zhdukur pak nga publiku, por kjo nuk do të thotë se është shkatërruar edhe miti. Unë mendoj se ai mbetet i fuqishëm te disa politikanë dhe shtresa të caktuara të shoqërisë. Por, mendoj se ikonografia disi është margjinalizuar, çfarë nuk do të thotë se ajo nuk është e rrezikshme”, ka thënë Millosavleviq.

Në kuadër të Nismës së tij, ai ka marrë pjesë në disa aksione për fshirjen e muraleve dhe mbishkrimeve për Mlladiqin.

Aksion për fshirjen e një grafiti kushtuar Mlladiqit në Bor

Në vitin 2009, Parlamenti Evropian e ka shpallur 11 korrikun si Ditë të Përkujtimit të Gjenocidit të Srebrenicës dhe ka rekomanduar që edhe vendet e rajonit ta bëjnë të njëjtën gjë.

Në vitin 2018, Parlamenti Evropian ka miratuar Rezolutën për Raportin e Komisionit Evropian për Serbinë, e cila, ndër të tjera, thotë se njohja e gjenocidit në Srebrenicë është një hap themelor në rrugën e Serbisë drejt anëtarësimit në Bashkimin Evropian.

Përgatiti: Valona Tela

twitter
Follow
facebook
linkedin

Fjalë kyçe: Ratko Mlladiq

Komentet

Cancel reply

Lajme të ngjashëm

Në Serbi arriten në pushtet të çmendurit letrarë dhe të çmendurit ushtarakë- Nga Skënder MULLIQI

—-Lufta propagandistike fillojë menjëherë pas humbjës të luftës të Serbisë në Kosovë.Serbët nuk po mund të pranojnë së Millosheviqi nuk arrti synimin për realizmin e projektit fashist për Serbi të Madhe.Ajo filloj më politika radikalizuese ndaj shteteve fqinje dhe posaqerisht ndaj Kosovës.Dhe, ky proces radikalizimi tani praktikisht ka arritur nivelin e kohës së Millosheviqit…

Nga shumë shkrimtar dhe publicist serb, mendohet së ideolog të luftës nuk ishin Millosheviqi dhe gjeneralet e tij, por një shkrimtar I keq me logjikë fashiste -Qosiqi.Ata në vitet e 90-ta filluan luftën për të shkatërruar Jugosllavinë e Titos për një mini Jugosllavi apo Serbi të Madhe.Ideologet serb të luftës urdhëruan Millosheviqin të godiste për të pushtuar ish republikat në Jugosllavi.Sulmuan Kroacinë, Bosnjën dhe në fund të aventurës së tyre ushtarake pushtuese edhe Kosovën.Vatër e shovenizmit ishte SANU të cilët vepronin në mënyrë të rafinuar duke rekrutuar Millisheviqin si ekzekutor I projektit shovenist serbomadh në rajon.Në Serbi arriten në pushtet të qmenduarit letrar dhe të qmendurit ushtarak të cilët bën masakrat më të mëdha pas Luftës së Dytë Botërore , në Bosnje dhe në Kosovë.U mendua së Serbia pas rënjës të komunizmit do të reformohet, por në fakt rënja e komunizmit në këtë shtet shënoi ngritjen e llumit , të cilët filluan rrugën e gabuar pushtuese më luftëra ndaj shteteve fqinje.Gjë që ndodhi në fund.Në vitet e 90-ta, Millosheviqi më motivin për Serbi të madhe, fillojë luften shkatrimtare në ish-Jugosllavi. Çdo agresion ushtarak paraprihet gjithmonë nga përgatitja e artilerisë në formën e një lufte propagandistike dhe përgatitja psikologjike e publikut vendas. Kjo e fundit gjithmonë konsiston në paraqitjen e popullit të vet si “viktima” në ish Jugosllavi.Lufta propagandistike fillojë menjëherë pas humbjës të luftës të Serbisë në Kosovë.Serbët nuk po mund të pranojnë së Millosheviqi nuk arrti synimin për realizmin e projektet fashist për Serbi të Madhe.Ajo filloj më politika radikalizuese ndaj shteteve fqinje dhe posaqerisht ndaj Kosovës.Dhe, ky proces radikalizimi tani praktikisht ka arritur nivelin e kohës së Millosheviqit.Serbia me kriminelwt e luftës në pushtet nuk po e pranon përgjëgjësinë e luftës shkatrrimtare ndaj popujve jo sllavë, në Bosnje dhe luftën në Kosovë.Regjimi i Vuqiqit në mënyrë të hapur ka rehabilituar kriminelet e luftës .Paranoja mesjetare serbe po mbretëron përseri në Serbi , dhe paranoja është ajo që tërhoqi Serbinë në fashizëm në vitet e 80-ta , dhe rezultoi në përpjekje krejtësisht të pa kuptimt për zgjerim territoresh në vitet nëntëdhjetë.Zanafilla e fashizmit në Serbi në vitet 1980, si një sëmundje që nuk prek individët, por ekskluzivisht kolektivitetin si të tillë, sepse bazohet në psikologjinë e masave . Katastrofa ekonomike e viteve 1980, hiperinflacioni, rënia e standardit krijuan “nevojën” për një udhëheës të fortë dhe autoritar.U përcaktuan për Millosheviqin .Serbia kurrë nuk u lirua nga miti mesjetar se “Kosova është tokë serbe”.Por ndjenja kryesore është poshtërimi kombëtar,dështimi i projektit të Jugosllavisë si shtet serb, si dhe humbja e Kosovës mitike.Serbia e kishte për synim zgjerimin e territoreve në dëm të republikave të tjera.Ajo nuk mund të pajtohej më statusin e vetëm njerës prej republikave të barabarta.Ajo u bë e sëmuara e Ballkanit.Ne luftën në ish –Jugosllavi pika e fundit ishte Kosova, dhe shqiptarët, të cilët për Serbin konsideroheshin armik të përhershem.Largimet e serbëve krejtë për motive të tjera , nga Kosova jo nga presioni i shqiptarëve siq i cilësuan ata qëllimisht për agresion ushtarak, i mobilizoj serbët për luftë dhe I rreshtoi ata më Millosheviqin.Kjo çmenduri nuk përfundoi me humbjen e luftës të Serbisë në vitin 1999 nga bombardimet e NATO-s. Prova më e mirë për këtë janë proceset politike që sollën në pushtet në Serbi, njëri pas tjetrit, bashkëpunëtorë të kriminelëve më të këqij të luftës, si Shesheli dhe Millosheviqi. Askush nuk duhet të mendojë se Vuçiçi i sotëm është i ri dhe i përmirësuar, në thelb i ndryshëm nga Vuçiçi, i cili në vitet nëntëdhjetë bëri thirrje për vrasjen e njëqind myslimanëve për një serb të vrarë. E njëjta gjë vlen edhe për Sheshelin,Vulinin, Daçiçin etj, të cilët janë në pushtet.Këta kriminelë të luftës kurrë nuk pushuan kërcënimet për destabilizim të Kosovës, më motivacion për ndarjën e saj mbi baza etnike.Serbia e Vuqiqit po ndjenë se po fiton rëndësi për shkak të luftës së Rusisë në Ukrainë, dhe sjellja e saj ndaj fqinjëve po bëhët gjithnjë e më agresive , veqenarishtë ndaj Kosovës.Vuqiqi përmes strukturave paralele kriminale serbe, më veprime terroriste si në Banjskë po përpiqët të mbajë veriun e Kosovës në gjendje lufte.Por këto iluzione shumë ju ka shuar më shtrirjen e sovranitetit në veri nga Qeveria e Albin Kurtit.Por, dihet së Serbia më hipotekë të një shteti gjenocidial , nuk heq dorë asnjëherë për pushtimin e Kosovës se pavaruar dhe sovrane. Përqarjët tona politike po ndryshojnë zhvillimet e situatës, duke na gjetur të pa përgatitur mënderisht, propagandisht dhe madje ushtarakisht.Ende nuk po jemi në gjendje të kuptojnë, së Serbia është armiku ynë e cila më veprime konkrete-rasti I fundit tw kërëcenimit më luftë dhe spastrime etnike në Kosovë të ministreshës, Snezhana Paunoviq. Tonet që vijnë nga qeveria në Serbi janë gjithçka tjetër përveçse miqësore dhe zbulojnë se Serbia nuk ka hequr dorë nga roli i saj si hegjemon në Ballkan.Në Serbi, pothuajse nuk ka asnjë vetëdije se serbët shkaktuan luftërat në Ballkan dhe se ata janë fajtorë për viktima të shumta njerëzore dhe materjale .Prandaj, Kosova ka nevojë së pari për unitet politik e pastaj ka nevojë për një politikë të jashtme dukshem më vendimtare, e cila Serbinë do ta vendosë në një pozicion jo të favorshem politik , që edhe një kohë gjatë bisedimeve maratonike për normalizim të mardhënjëve më Kosovën ishte.E faktorizoj BE-ja dhe politikat tona në kohës e Thaqit dhe Mustafës, më marrveshjet e Brukselit për Asociacionin e Komunave më Shumicë serbe , më kompetenca ekzekutive.Serbia po jeton më të njëjtat mite, prandaj në bisedimet që mund të ndodhin në vazhdim, nuk duhet lejuar një Asociasion i tillë, kur dihet së ekziston Asociocioni komunave në nivel të Kosovës.Serbia, ashtu si një alkoolik kronik, ka nevojë për t’u çliruar nga problemet e reja me fqinjët posaqerisht më Kosovën dhe botën demokratike. Por ajo kurrë nuk do ta pranojë, derisa rrethanat ta detyrojnë ta bëjë këtë…

35 vjet tranzicion: nga hekurudha e braktisur te kaosi i transportit rrugor- Nga PETRIT ALIAJ

Për më shumë se tri dekada, transporti në Shqipëri ka qenë një nga pasqyrat më të qarta të tranzicionit të pambyllur: shumë plane strategjike, shumë projekte të shpallura, miliona euro financime të huaja dhe publike, por një realitet që për qytetarin vazhdon të mbetet larg standardeve evropiane. Transporti nuk është vetëm çështje infrastrukture, është tregues i aftësisë së shtetit për të planifikuar, kontrolluar dhe mbrojtur interesin publik. Kur një vend shpenzon miliona euro për rrugë e hekurudha, por qytetari përballet me vonesa, mungesë sigurie dhe shërbime informale, problemi nuk është vetëm financiar, është problem qeverisjeje.

Në vitin 1990, Shqipëria kishte një sistem hekurudhor që transportonte rreth 1,5 milionë pasagjerë në vit. Sot, pas 35 vitesh, rrjeti hekurudhor numëron 253 kilometra, por vetëm katër linja janë ende në shfrytëzim, kryesisht për mallra. Linjat drejt Vlorës, Korçës dhe Pogradecit janë ndërprerë prej vitesh, ndërsa stacione dikur të rëndësishme janë lënë në harresë.

Projekti më i rëndësishëm i sotëm, modernizimi i hekurudhës Durrës–Tiranë–Rinas, tregon mirë distancën midis premtimit dhe realitetit. Kostoja fillestare u llogarit në 92,1 milionë euro, e financuar nga një grant prej 35,5 milionë eurosh i Bashkimit Evropian dhe një kredi prej 36,8 milionë eurosh nga BERZH. Punimet nisën në 2021, me afat përfundimi fillimisht në mars 2024. Sot, kostoja e njoftuar nga Komuniteti i Transportit ka arritur në 129 milionë euro, pa përfshirë elektrifikimin, i cili ende nuk ka tender të hapur. Qeveria ka kërkuar disa herë kredi shtesë nga BERZH, njëra prej tyre 40,7 milionë euro, për të mbuluar rritjen e çmimeve të materialeve dhe ndërtimin e tetë stacioneve, ndër to Kashari, Vora, Sukthi, Shkozeti dhe Durrësi. Afati i ri i operimit është shtyrë në fund të vitit 2026, pesë vjet pas fillimit të punimeve. Treni elektrik parashikohet të lidhë Tiranën me Durrësin në 22 minuta dhe me Rinasin në 12 minuta, me shpejtësi deri në 120 kilometra në orë, por deri në momentin e shkrimit të kësaj analize, ende nuk ka nisur operimi komercial.

Ky model, kontratë fillestare, pastaj shtesa kontraktuale, ndryshime teknike, zgjatje afatesh dhe rritje kostosh, është përsëritur në shumë projekte infrastrukturore shqiptare. Në fund, qytetari nuk pyet vetëm sa kushtoi kilometri i hekurudhës apo i rrugës, por pse pas gjithë këtyre shpenzimeve shërbimi mbetet i dobët. Problemi nuk është mungesa e financimeve. Shqipëria ka përfituar fonde të konsiderueshme nga Bashkimi Evropian, Banka Botërore, Banka Evropiane e Investimeve dhe BERZH. Problemi është raporti midis parave të shpenzuara dhe rezultatit të prodhuar.

E njëjta problematikë shfaqet edhe në rrjetin rrugor. Sipas të dhënave të Autoritetit Rrugor Shqiptar, rrjeti rrugor kombëtar numëron rreth 3667 kilometra, pjesë e një rrjeti të përgjithshëm prej rreth 18 mijë kilometrash rrugësh interurbane e urbane. Të dhëna zyrtare tregojnë se, në dekadën e fundit, rrjeti rrugor në disa qarqe është tkurrur në vend që të zgjerohet, si pasojë e riklasifikimit të inventarit dhe amortizimit të lartë të segmenteve rurale: Durrësi ka humbur rreth 36,5 kilometra rrugë, Fieri 68,2 kilometra dhe Lezha 59,9 kilometra brenda dhjetë vjetësh. Paradoksi është i dukshëm: ndërsa miliarda euro janë investuar në infrastrukturë, pjesa më e madhe e shpenzimeve ka shkuar për rehabilitimin dhe zgjerimin e rrugëve ekzistuese, jo për zgjerimin real të rrjetit. Një inspektim i mbështetur nga Banka Botërore kishte gjetur më parë se mbi 40 për qind e rrugëve kombëtare të kontrolluara ishin në gjendje të keqe. Sot, mirëmbajtja e rreth 1300 kilometrave rrugë kërkon një fond prej 46,5 milionë eurosh për katër vjet, financim i ndarë në kontrata rajonale.

Rritja e numrit të automjeteve, mungesa e kontrollit efektiv dhe dobësia e transportit publik kanë krijuar një ekonomi informale ku furgonët dhe mjetet private shpesh zëvendësojnë një sistem që shteti nuk ka arritur ta ndërtojë. Në shumë zona, veçanërisht jashtë qendrave urbane, qytetarët janë të detyruar të përdorin mjete që nuk ofrojnë gjithmonë standardet e duhura të sigurisë. Këtë realitet e kam përjetuar vetë, në udhëtime të shpeshta Tiranë-Durrës e anasjelltas me autobuzë e furgona. Fatorinot mbledhin çmimin e biletës në dorë, por biletën nuk ta japin .

Ky detaj i vogël i përditshëm tregon në mënyrë të prekshme se si funksionon informaliteti: një pjesë e konsiderueshme e këtij aktiviteti kalon jashtë çdo regjistrimi fiskal, e shteti humbet të ardhura që nuk njihen kurrë zyrtarisht. Furgonët janë kthyer njëkohësisht në simbol të fleksibilitetit të shqiptarëve dhe të dështimit të planifikimit shtetëror. Kur një sistem kombëtar transporti mbështetet te zgjidhjet individuale dhe jo te një organizim institucional, rezultati është mungesë kontrolli, konkurrencë informale, pasiguri dhe pabarazi për qytetarët dhe pa aftësi e shtetit.

Por përgjegjësia nuk është vetëm te operatorët privatë. Kush ka kontrolluar licencat? Kush ka monitoruar standardet teknike? Kush ka garantuar që fondet publike të prodhojnë shërbime reale dhe jo vetëm projekte në letër? Transporti është një zinxhir ku çdo hallkë ka përgjegjësi, ministritë, agjencitë publike, projektuesit, kompanitë zbatuese, mbikëqyrësit teknikë dhe institucionet e kontrollit. Kur një projekt dështon, kostoja nuk paguhet vetëm nga buxheti, paguhet nga qytetari përmes taksave, borxhit publik, kohës së humbur dhe uljes së cilësisë së jetës.

Një problem tjetër i madh i projekteve infrastrukturore është shpronësimi i qytetarëve dhe fermerëve që preken nga ndërtimet. Familje humbasin toka bujqësore, biznese humbasin hapësira pune dhe pronarët përballen me procese të gjata administrative për kompensimin. Parimi ligjor është i qartë, prona private mund të preket vetëm për interes publik dhe me kompensim të drejtë, por në praktikë konflikti më i madh ka qenë pikërisht te vlera e kompensimit, afatet e pagesave dhe mënyra e vlerësimit të dëmit. Kur një qytetar humbet tokën ose banesën për një projekt kombëtar, ai nuk duhet të mbetet viktimë e vonesave burokratike.

Siguria mbetet dimensioni më i rëndë i krizës. Mjetet e vjetruara, mirëmbajtja e pamjaftueshme dhe mbingarkesa e mjeteve janë faktorë që rrisin rrezikun për jetën e njerëzve. Nëse një mjet transporti udhëtarësh funksionon mbi kapacitetin e lejuar, përgjegjësia nuk është vetëm e drejtuesit të mjetit, është edhe e sistemit të kontrollit që duhet ta parandalojë një situatë të tillë. Këtu shfaqet një nga problemet kryesore të shtetit shqiptar: reagimi shpesh vjen pas problemit, jo para tij. Kontrollet intensifikohen pas aksidenteve, pas denoncimeve publike ose pas presionit mediatik, ndërsa një shtet funksional nuk duhet të presë tragjedinë për të vepruar.

Mungesa e një sistemi të mirë transporti ndikon edhe në zhvillimin ekonomik të zonave jashtë qendrave të mëdha. Një qytetar që nuk ka transport të rregullt ka më pak mundësi për punë, arsim dhe shërbime shëndetësore. Transporti, pra, nuk është vetëm infrastrukturë, është drejtësi sociale.

Pas 35 vitesh tranzicion, problemi i transportit shqiptar nuk ka qenë vetëm mungesa e fondeve. Shqipëria ka pasur strategji, plane dhe financime të konsiderueshme nga institucione ndërkombëtare, por dobësia ka qenë vazhdimisht në planifikim, menaxhim, mbikëqyrje dhe kontrollin e zbatimit. Problemi është hendeku midis dokumenteve dhe realitetit. Në dokumente kemi një sistem modern transporti, në terren kemi ende qytetarë që presin, udhëtojnë me pasiguri dhe paguajnë koston e një shteti që nuk ka arritur të vendosë rregull.

Për çdo milion euro të shpenzuar duhet të ekzistojë një pyetje themelore: çfarë fitoi qytetari shqiptar nga ky investim? Nëse përgjigjja është vetëm një projekt në letër, një rrugë me probleme ose një shërbim që nuk funksionon, atëherë problemi nuk është mungesa e parave. Problemi është mungesa e përgjegjësisë. Kur kjo kontratë mes shtetit dhe qytetarit dobësohet, nuk humbet vetëm një shërbim. Humbet besimi.

U nda nga jeta tragjikisht në aksident- I jepet lamtumira gazetarit Enrik Mehmeti, trupi përcillet drejt banesës së fundit

Me dhimbje të madhe familjarë, miq, kolegë të medias dhe qytetarë të Vlorës i japin sot lamtumirën e fundit gazetarit Enrik Mehmeti, i cili humbi jetën tragjikisht në moshën 40-vjeçare pas një aksidenti në zonën e Zvërnecit.

Ndarja e parakohshme nga jeta e gazetarit ka sjellë reagime të shumta nga bota e medias, e cila humbi një nga zërat e njohur të gazetarisë lokale në Vlorë.

Ikja e parakohshme e kolegut Enrik Mehmeti është një humbje e madhe për familjen, miqtë dhe komunitetin e gazetarëve.

Enrik Mehmeti la pas bashkëshorten dhe 2 fëmijët.

Redaksitë e BalkanWeb dhe News24 u shprehin ngushëllimet më të sinqerta familjarëve, të afërmve dhe miqve të gazetarit Enrik Mehmeti për humbjen e tij të parakohshme.

Enrik Mehmeti humbi jetën mbrëmjen e 18 korrikut, pas një aksidenti me një motomjet me katër rrota në zonën bregdetare të Zvërnecit.
Ai dyshohet se humbi kontrollin e mjetit, i cili u përmbys, duke i shkaktuar dëmtime të rënda. Pavarësisht transportimit me urgjencë në Spitalin Rajonal të Vlorës, ai nuk mundi t’u mbijetonte plagëve. bw

Çelësi i ringritjes së LDK-së dorën time, jo të klanorëve!- Nga Florim Zeqa

Për ta kuptuar hipokrizinë e klanorëve në LDK mjafton ta analizoni vetëm këtë element: ata që aktin e dorëheqjes së Lumirit e kthyen në mocion votëbesimi, të njëjtët po e kërkojnë mocionin e ri per “shkarkimin” e tij!

Lojë përfide brenda klaneve në LDK

Kam informacione të sakta, që pas shpelljes së kandidatures time për kryetar të LDK-së në fillimjanarin e këtij viti, klanorët fillimisht e heshtën, pastaj i vërsulën veglat e tyre kondom kundër meje!

Mirëpo, tani kur po e shohin vendosmërinë time dhe mbështetjen e gjërë në elektorat, kanë filluar t’i lakojnë disa emra servil në Diasporë, me qëllim të relativizimit të kandidaturës time, sa fisnike po aq hyjnore për ringritjen e LDK-së!

Ndër emrat që po lakohen është edhe emri i kryetarit të Prishtinës, Përparim Rama për kryetar të LDK-së, këtij produkti servil i kryetarit aktualë, i ardhur nga Londra aksidentalisht dhe pa asnjë meritë në krye të Prishtinës, madje pa qenë fare anëtarë i LDK-së! Kjo nuk është që po e themë unë, por vetë ai e kishte pohuar gjatë fushatës zgjedhore për mandatin e parë, të cilin e mori falë luftës së përbashkët të të gjitha partive kundër Shpend Ahmetit, përfshirë edhe Lëvizjen Vetëvendosje!

Edhe tani, klanorët e LDK-së e duan një “Përparim” servil dhe të dëgjueshëm, i cili zbaton urdhëra nga nëntoka e LDK-së, të cilët i shpërblen me tendera njëburimor!

Servil të tillë ka me bollëk ndër shqiptarët e mërgatës sonë!

Si t’i flas dhimbjes nga zjarri i dashurisë?!

Çdo ditë shkruaj dhe meditoj me mall vitet e krenarisë kombëtare, kur fjala e dhënë bëhej realitet. Çdo ditë e projektoj me kujdes të ardhmen e vendit tim, me paanësi, pa inate dhe pa xhelozi por me shpresë dhe dashuri siq duhet vendlindja nga mërgimi i largët.

Gjithçka e më pak nga vlerat po mbetët në Kosovë, kurse në LDK asnjë!

Si të jetojmë kur shpresa na mungon!

Si të jetojmë kur dashuria dhe urrejtja bashkëjetojnë në ambientin e kontaminuar politik në LDK!

Si t’i flas dhimbjes nga zjarri i dashurisë?!

LDK është dashuria që ma vodhën hijenat, është dhimbja që ma shkaktuan miqtë hileqarë që ju besova verbërisht!

Hijenat dhe hileqarët janë varremihësit e krenarisë kombëtare!

Unë që jetën e shikoj në mënyrë reale nuk dorëzohem lehtë!

Dhimbja dhe zhgënjimi më bëjnë akoma më të fortë dhe më të qëndrueshëm në rrugëtimin tim dhe në përballje me sfidat e kohës!

Iluzionistët e ringjalljes së LDK-së përmes klaneve dhe grupeve të interesit do të mashtrohen keq, ashtu siq u zhgënjyen nga “Rruga e Re” dhe nga “Bashkimi i të djathtës shqiptare”!

Çelësi i ringritjes së LDK-së dorën time, jo të kusarëve politik

Gajtë viteve të ’90-ta, si nënkryetar i Forumit Rinor i Degës së LDK-së në Klinë ndodhesha në një aktivitet politik në fshatin Gremnik. Me atë rast, kryetari historik i Klinës, Ismet Raci në mënyrë simbolike e futi dorën në xhepin e djathtë të xhaketës dhe ju drejtua të pranishmëve me këto fjalë, po citoj: “Rugova e ka në xhep çelësin e zgjidhjes së problemit të Kosovës!

Pa u zgjatur shumë në zbërthimin e kësaj ngjarje interesante të tre dekadave më parë, më pak fjalë po i drejtohem elektoratit të LDK-së, se çelësi i ringritjes së LDK-së nuk është në dorën e pengmbajtësve dhe uzurpatorëve, as në dorën e klanorëve dhe grupeve tjera të interesit, e më së paku në dorën e parashutistëve dhe mercenarëve, por, Çelësi i ringritjes së LDK-së është në dorën time dhe të secilit veprimtar që nuk është pjesë dhe as në shërbim të tyre!

Çelësi i ringritjes së LDK-së është në dorën e secilit që e don me shpirtë e me zemër LDK-së, kurse Fitili detonues dhe Ora e kurdisur ndodhet në dorën e matrapazëve politik që i sollën në këtë gjendje mjeruese tri shkronjat e arta-LDK.

Sa më pak respekt dhe dashuri e ndërsjellë, aq më pak njerëzillëk dhe rritje e urrejtjes mes njerëzve në vendin e paradokseve të mëdha, të quajtur Kosovë, në të cilën po lulzon prostitucioni politik si produkt i anashkalimit të vlerave njerëzore.

Florim Zeqa, kandidat për kryetar të LDK-së!

Orsago (Itali), 19.07.2026

In Memoriam/ Nga 11-vjeçari përkthyes gjatë trazirave të ’97, te korrespondent i Rai-t! Rrugëtimi i Enrik Mehmetit, gazetarit të News24 që u bë zëri i Vlorës për mbi 20 vite

Gazetari i News24, Enrik Mehmeti u shua në moshën 40-vjeçare në një aksident tragjik me motor në plazhin e Porto-Novës në Vlorë.

I apasionuar pas Lajmit të Fundit, por u bë lajmi më i pabesueshëm dhe më i trishtë për këdo që pati fatin ta njohë, të bisedojë dhe të punojë me të, Enrik Mehmeti la pas një karrierë të gjatë e të begatë në median e shkruar e vizive.

Ai iu bashkua News24 që në ditët e para të themelimit të televizionit, duke raportuar me përkushtim dhe profesionalizëm për ngjarjet e ndodhura në qytetin e Vlorës, nga kronika e zezë, operacionet e bujshme policore, problematikat sociale, turizmi etj., duke lënë pas një humbje të madhe për familjen mediatike Focus Media Group.

Me guxim të jashtëzakonshëm që kur ishte fëmijë, në plumbat që vërshëllenin pranë tij në vitin famëkeq 1997, Enrik Mehmeti asokohe vetëm 11 vjeç iu bashkua kampit misionar “Alba” si përkthyes, duke u bërë kështu zëri i të pamundurve.

Në guximin e fëmijës, të burrëruar ende pa u rritur, Enrik Mehmeti siç ka deklaruar më parë, kuptoi se gazetaria ishte misioni i tij i jetës, duke rendur jo thjesht në kërkim të lajmit, por lajmi ndodhte atje ku ai ishte, në kohë reale.

Me vendosmërinë si forcë të karakterit të tij dhe fjalën si mjetin më të fuqishëm të gazetarit, ai iu bashkua si korrespondent edhe televizionit “Rai” në Itali, duke transmetuar drejtpërdrejt ngjarje nga Shqipëria.

Largimi i parakohshëm nga jeta, është një humbje e madhe për komunitetin e gazetarëve, humbje për Vlorën e vlonjatët, për të cilët u bë zëri i munguar dhe imazhi që i përfaqësonte!

News24, BalkanWeb, Gazeta Shqiptare dhe Panorama shprehin ngushëllime të përzemërta për nënën, bashkëshoren, fëmijët, vëllanë dhe familjarët e tjerë, duke u përbashkuar në lutje që shpirti i Tij të gjejë paqen e merituar.

Serwer: Nëse Vuçiq nuk do të pajtohej me Paunoviçin, ai do ta shkarkonte atë

Profesori i njohur i Universitetit Johns Hopkins në Uashington, Daniel Serwer, ka reaguar ashpër ndaj deklaratave të ministres serbe të Administratës Shtetërore dhe Vetëqeverisjes Lokale, Snezhana Paunoviç, e cila deklaroi në një emision televiziv se, nëse do të kishte qenë në pozitën e liderit serb gjatë luftës, Slobodan Millosheviç, ajo do ta kishte ‘pastruar etnikisht Kosovën’ në vitin 1998.

Në një intervistë për televizionin N1, Serwer e cilësoi deklaratën e ministres si jashtëzakonisht të rëndë dhe të papranueshme, duke theksuar se një reagim serioz institucional nga udhëheqja serbe do të duhej të ishte i menjëhershëm.

‘Nëse Vuçiç do të kishte qoftë edhe një pjesë të vetme të tij që nuk pajtohej me këtë, ai do ta shkarkonte menjëherë. Është një deklaratë aq e dënueshme sa është e vështirë ta përshkruash’, deklaroi Serwer.

Sipas profesorit amerikan, moslargimi i Paunoviçit nga posti ministror tregon se çështja nuk lidhet vetëm me një deklaratë personale, por ngre pikëpyetje mbi qëndrimin më të gjerë politik të institucioneve serbe ndaj retorikave që lidhen me spastrimin etnik.

Deklarata e ministres serbe, e bërë gjatë një interviste më 11 korrik në televizionin Kurir TV, shkaktoi reagime të forta në Kosovë dhe në arenën ndërkombëtare.

Shtohet presioni gjerman pas deklaratës skandaloze për Kosovën të ministres serbe

Paunoviç, e cila është pjesë e Partisë Socialiste të Serbisë që dikur e ka udhëhequr ish-kasapi i Ballkanit, Slobodan Milosheviç, u kritikua për normalizimin e një ideje që lidhet me krimet dhe dëbimet masive gjatë luftës në Kosovë.

Institucionet e Kosovës e kanë shpallur atë person non grata, ndërsa Ministria e Drejtësisë ka bërë të ditur se ka ndërmarrë hapa ligjorë ndaj saj. Kritika ndaj deklaratave të saj kanë ardhur gjithashtu nga përfaqësues të Bashkimit Evropian dhe Departamentit të Shtetit të SHBA-së.

Kërcënimet e ministreshes Snezhana Paunoviq dhe momenti ynë vendimtar- Nga Skënder MULLIQI

—-Dihet së në pushtetin e Serbisë gjendet nomenklatura complete e krimineleve të luftës të Sllobodan Millosheviqit.Nuk ke qka pret diqka pozitive nga politikanët e sotëm në Serbi, të cilët krejt energjinë e tyre politike e kan së si më e pushtuar Kosovën më luftë.Krimineli , Aleksander Vuqiqi më kompaninë e kriminelëve dhe terroristëve të tjerë, dhe më prifterinjë kan mbajtur Kuvendin Gjithëserb në Beograd, si vazhdim të projekteve për Serbi të Madhe të hartuar nga moti nga Vasa Qubrilloviq, SANU dhe udhëheqesi shpirtëror , Dobrica Qosiqi deri të Millosheviqi si zbatues i saj…

Deklarata e Ministreshes Serbe, Snezhana Paunoviç për spastrimin e serishem etnik të Kosovës sapo të largohet KFOR nuk është diqka e re në politikën zyrtare serbe.Dihet së në pushtetin e Serbisë gjendet nomenklatura complete e krimineleve të luftës të Sllobodan Millosheviqit.Nuk ke qka pret diqka pozitive nga politikanët e sotëm në Serbi, të cilët krejt energjinë e tyre politike e kan së si më e pushtuar Kosovën më luftë.Krimineli , Aleksander Vuqiqi më kompaninë e kriminelëve dhe terroristëve të tjerë, dhe më priftërinjë kan mbajtur Kuvendin Gjithëserb në Beograd, si vazhdim të projekteve për Serbi të Madhe të hartuar nga SANU dhe udhëheqesi shpirtëror , Dobrica Qosiqi deri tw Millosheviqi si zbatues i saj.Pra është e rëndësishme në këtë kohë të krizës globale të dinë të gjithë se Serbia ishte agresore dhe është agresore ndaj Kosovës dhe ishte ajo që bëri etnocid dhe urbicid ndaj myslimanëve në Bosnje dhe shqiptarëve të Kosovës ,më rastin e shpërbërjës më dhunë të ish-Jugosllavisë.Serbia shkatërroj dhe dogji qytete e fshatra të shumta.Ajo vrau në masë të gjerë edhe gra, pleqë e fëmijë dhe përdhunoj vajzat tona. Ka krijuar varreza masive në qdo cep të Kosovës.Ishin të kota takimet e deritashme të krerëve më të lartë të BE-së dhe i kot do të jetë edhe takimi i fundit të presidentit serb,Vuqiq më Makronin më motivacion për largimin e Serbisë nga ndikimi të politikës ruse, që nga shumë kush I cilësua së Makron pikërisht ka këtë synim.Serbia është moti eleate natyrore e Rusisnë dhe më asnjë qmim nuk heq dorë nga kjo aleancë. Ajo kurrë nuk ka qenë për paqe në rajon. Është shkaktëare e problemeve të mëdha, për pushtimin e tokave të shqiptarëve.Sot, pas 26 viteve të shtëgtimit në liri shtrohet pyetja,ku jemi në më politikat tona?Moti njerëzit tanë të politikës e kan harruar luftën tonë çlirimitare.Prandaj, nuk është qudi ringritja e tezës politike nga zyrtarës të lartë serbe, Snezhana Paunoviç për spastrime etnike të ngjashme më ato të viteve te 90-ta të shekullit të kaluar.Përqarjët e thella, si ideologjike , profitereske ashtu edhe brenda partiake , e kanë sjellë Kosovën në prag të ekzistëncës së saj.Imoraliteti dhe vjedhja kanë arritur kulmin .Ata që duhet të udhëheqin vendin merren eksluzivisht më interesat e tyre përsonale dhe interesat partiake ,duke vu kështu në pëshore interesin madhor të Republikës të Kosovës.Nuk po kujdesen për ata që I kan zgjedhur. Politikanët e kanë humbur plotësisht besueshmërinë e qytetarëve . Është koha për njerëz të rinj që do ta dinë se cili është interesi kombëtar dhe do ta mbrojnë atë me nder.Gjithashu është koha e inkuadrimit të Kosovës në BE dhe në NATO , së ky shekull I mbushur më luftëra, vendin tonë sigurishtë e presin sfida të mëdha dhe ato ekzitenciale. Politikat e deri sotme kan thyer unitetin tuaj duke u përaqarë.Në këtë moment, duhet të harroni interesat tuaja përsonale dhe partiake, të qëndroni së bashku . Së bashku, ju përfaqësoni forcë politike shumë të fuqishme kur bëhët fjalë edhe për kërcënimet që po vijnë nga Serbia luftënxitëse. Pikërisht për këtë arsye, në këtë moment të vështirë, përgjegjësia historike është mbi ju. Nëse nuk e ndërmerrni këtë hap vendimtar, jo vetëm që do të zhdukeni nga skena politike, por edhe Kosova nuk do ti këtë punët mirë .Është momentumi historic për të rikthyer nderin dhe ndërshmërinë e qiellit tonë politik, të mbroni më në fund interesat e të gjithë qytetarëve dhe ta ruani qenien kombëtare.Uluni në të njëjtën tryezë dhe bashkohuni. Harrojini mosmarrëveshjet tuaja të ndërsjella.Nëse nuk e shihni momentin dhe nuk jeni gati të mbroni interasat shtetërore dhe ato kombëtare lëshojuni rrugë forcave të reja . të cilave nuk do tju mungon guximi dhe moraliteti politik .Mos harroni së nuk do tjua falë historia në këto momente në të cilat po kalon Kosova.

Disa mendime për “ Kuvendin Kombëtar Qytetar” (KKQ) Nga Maestro Bujar Llapaj

“Këta të rinj rriten natyrshëm me ide të ndryshme nga tonat, sepse ata lindin për kohë kur ne nuk do të jemi më këtu.” Emile Zola

Qofsha i gabuar por :

1. Mbledhja për organizimin e KKQ më duket një hap i nxituar pa vënë në dyshim dëshirën apo qëllimin e mirë të organizatorëve.

2. Historikisht Shqiptarët janë përçarë nga protagonizmi kur kanë ndjerë erën e pushtetit.

3. Protesta paqësore edhe pse pa ‘Kryetar” , pa “kokë” po vazhdon të tërheqë vemendjen dhe përkrahjen e shqiptarëve dhe komunitetit ndërkombëtar për nga qartësia, vendosmëria dhe bukuria e saj, ashtu si statujat e përkryera antike mijëravjeçare pa kokë që vazhdojnë të admirohen edhe sot, ndërsa arkeologët vazhdojnë të gërmojnë për të gjetur kokat e tyre…

4. Mendoj se Protesta duhet të bashkojë sinqerisht të gjithë ata që mendojnë dhe ndjejnë se ky regjim klepto-autokratik duhet të çmontohet dhe të gjitha energjitë duhet të përqëndrohen në realizimin e pikës parë: Dorëheqja e panegociueshme e E-DRamës.

5. Natyrisht që duhet të jeni të përgatitur për alternativat, por këto mund të paraqiten në fazën e dytë, tretë etj.

6. Mendoj se për momentin çdo organizim tjetër nuk mund të anashkalojë organizatorët e protestës.

–

BASHKIM – BASHKËPUNIM – BASHKËRENDIM

Rubrika:T’i shpjegojmë Kryeministrit ekonominë- Shqipëria nuk ka çfarë të shesë, sepse nën drejtimin e tij nuk prodhon më asgjë!- Nga IRENA BEQIRAJ

Shumë i inatosur, i pa qetë, Kryeministri pyet çfarë mund të shesë Shqipëria për të siguruar mirëqënie……

Ka të drejtë të inatoset e të çirret, madje edhe të tallet, se përveç qelesheve ,shqiponjave , e flamurëve nuk kemi asgjë për të shitur veç vendit sepse ekonomia që krijoi ky Kryeministër nuk prodhon asgjë.

E ndërsa në 13 vite që drejton na ka siguruar “mirëqënie” për lloj e soj manovrash ekonomike si PPP, investimet strategjike , amnisti fiskale, Rilindja 1.0 e më pas 2.0, e deri për rrogat e larta edhe të krahasueshme me Greqinë të kamarierëve dhe pastruesve, asnjëherë nuk e gjeti as guxim e as forcë të flasë për motorrin e zhvillimit, prodhimin.

Ka të drejtë që nxehet. Sot nuk kemi çfarë të shesim se nuk prodhojmë.Jemi të varur nga importi se nuk prodhojmë . Nuk ofrojmë dot punësim cilësor se nuk prodhojmë . Madje nuk krijojmë e nuk shpërndajmë as njohuri se nuk prodhojmë. Nuk kemi ekonomi të qëndrueshme e si rrjedhim as mirëqënie , se nuk prodhojmë .

“Qëndrueshëria” nënkupton aftësinë për të përmbushur nevojat e tanishme pa kompromentuar aftësinë e brezave të ardhshëm për të përmbushur nevojat e tyre.

Edhe sektori prodhues është thelbësor në sigurimin e “qëndrueshmërisë” Prodhimi industrial jo vetëm është një motorr rritjeje për vendet në zhvillim, por për më tepër, është vërtetuar se ai është shtylla e nevojshme për të siguruar rritje ekonomike në kohët e vështira.

Prodhimi përveçse, rrit nivelet e konkurrencës, rrit produktivitetin, siguron punësim cilësor me paga të larta, ai siguron lidhje të ngushta me segmentet e tjerë të ekonomisë. Por prodhimi është e rëndësishme edhe në një aspekt tjetër. Proçeset e prodhimit shpeshherë mbështeten në inputet e sektorëve të tjerë, të cilët përparojnë me përparimin e industrisë prodhuese. Në këtë mënyrë prodhimi ofron funksionin e bartësit të shërbimeve të cilat nuk mund të shiten ose të eksportohen pa u inkorporuar në një produkt përfundimtar. Ndërkohë prodhimi është burimi kryesor i aktiviteteve të kërkimit, zhvillimit dhe inovacioneve kaq të rëndësishme në kohën e trasformiesh teknologjike. Për më tepër pa një industri të shëndetshme prodhuese, është e vështirë të balancohet bilanci tregtar; është e pamundur të krijohen vende pune me pagë të lartë për për nivele të ndryshme të aftësive; ndërkohë që me zhvillimet teknologjike industria prodhuese dhe shërbimet do të bëhenë gjithënjë e më shumë të pandashme dhe komplementare .

Ndërkohë, më shumë se pesë dekadat e liberalizimit të tregëtisë botërore treguan qartësisht se vendet që mbetën mbrapa në industrializim, apo për më keq përjetuan deindustrializim të vazhdueshëm edhe që larguan burimet, tokën, punën, kapitalin nga sektori prodhues, mbetën të pazhvilluara .

E pra sot që të mos shesim Shqipërinë, nuk na duhet makiazhi i fasadave, na nevojiten politika funksionale te mbështetura nga fonde të qënësishme buxhetore që adresojnë rritjen e ofertës në ekonomi nëpërmjet përmbushjes së 4 objektivave :

1) Fuqimzimit të sektorit ekzistues të prodhimit duke : neutralizuar efektet të mbivlersimit të lekut; duke zhvilluar drejtime të reja, siç është zhvillimi i zinxhirit të vlerave, në tekstile, agropërpunim , edhe industrinë e lehtë . Ndërkohë është e nevojshëm krijimi i Fondit të Investimeve të Ndërmjetme i cili duhet të shërbejë si bashkëfinancues për përgatitjen edhe realizimin e projekteve për zhvillim teknologjik.

2) Nxitjes së eksporteve, duke të përfshijë jo vetëm mudnësinë për zgjerimin e bazës aktutale eksportuese por në të njëjtën kohë zgjerimin e investimeve për tregje te reja dhe produkte të reja. Përvetësimi i tregjeve të reja, rritja e shitjes, rritja e konkurrencës në tregjet e reja, rritja e numrit të ndërmarrjeve me orientim eksporti, mbështetja edhe ndërkombëtarizimi përmes arritjes së standardeve, si dhe integrimi i burimeve të informacioneve eksportuese edhe shpërndarja e tyre janë kyce për sitimulimin e eksportuesve.

3) Rritjes së produkivitetit, trasferimit të tekonolgjive dhe inovacionit. Kjo kërkon krijimin e Zyrës Kombëtare për trasferimit të teknologjive e cila duhet të shërbërjë si nyje e ndërlidhjes midis firmave, universiteteve, laboratorëve të kërkimin publikë, agjencive qeveritare dhe institucione financiare . Mungesa e këtij ndërveprimi largon ose rrit distancën e bashkëpunimit midis këtyre aktorëve, duke i lënë ata të izoluar dhe jo bashkëpunues duke penguar trasformimin teknologjik dhe inovacionin.

4) Krijimi e një sektori prodhues që krijon dhe shpërndan njohuri. Dështimi në krijimin dhe shpërndarjen e njohurive ndodh për shkak se ne nuk e kemi kuptuar që njohuria prodhohet në ekonomi ( shpërndahet edhe përmirësohet në universitete) dhe për më tëper nuk e kemi konsideruar asnjëhërë njohurinë si e e mirë publike . Ndaj është e rëndësishme mbështetja e qeverisë në gritjen dhe fuqizimin e sektorëve të teknologjikë dhe të kërkimit, aftësimi pofesional dhe praktikë i të personave të rinj të sapo punësuar, si dhe sigurimi i ekspertizës teknike ndërkombëtare për kompanitë vendase.

Patjetër ky është ushtrim i vështirë për këdo qeveri por më e keqja eshtë e se për QEVERINË E ” rilindjes së fasadave kazinove e koncerteve është i pamundur .

Ndaj i bindur edhe i inatosur për këtë pamundësi ai çirret se nuk ka ç’të shesë përveç Shqipërisë

Uashington, takimi i nivelit të lartë mbi ringjalljen e terrorizmit politik – Nga Kastriot Haxhiaj Washington DC

Më 16 korrik 2026, Shtetet e Bashkuara organizuan në Uashington, D.C., takimin historik në nivel ministror mbi ringjalljen e terrorizmit politik (Ministerial on the Resurgence of Political Terrorism).

I thirrur dhe i kryesuar nga Sekretari i Shtetit Marco Rubio, në takim morën pjesë kryediplomatë, zyrtarë të zbatimit të ligjit dhe ekspertë të kundërterrorizmit nga 67 vende për të trajtuar atë që organizatorët e cilësojnë si një “pikë të verbër” kritike në sigurinë globale: rritjen e dhunës në shkallë ndërkombëtare të së majtës ekstreme.

Konferenca përcaktoi se, ndërsa 25 vitet e fundit u fokusuan kryesisht në luftën kundër ekstremizmit radikal islamik—një kërcënim që administrata e sotme e sheh si të zvogëluar ndjeshëm—tani nevojitet një arkitekturë e re ndërkombëtare për të çmontuar një valë të re, një rrjet global të terrorizmit politik të së majtës ekstreme.

Konteksti Historik

Duke hapur takimin, Zëvendëssekretari i Shtetit, George Landau, vuri në dukje se për ata që u rritën në vitet 1970, ky kërcënim është “tepër i njohur”. Ai hoqi paralele të drejtpërdrejta midis rrjeteve moderne të decentralizuara dhe grupeve militante famëkeqe të fundit të shekullit të 20-të, si Brigadat e Kuqe në Evropë dhe Grupi Baader-Meinhof (Fraksioni i Ushtrisë së Kuqe), Tupamaros dhe Montoneros në Amerikën e Jugut, si dhe Weather Underground dhe Ushtria Çlirimtare e Zezë në Shtetet e Bashkuara.

https://youtu.be/8Kv_XUGS0qs?is=hFIjihULkI77BSMy

Sekretari Rubio nënvizoi ashpërsinë e asaj epoke historike, duke vënë në dukje se “Në një periudhë 18-mujore midis viteve 1971 dhe 1972, FBI-ja numëroi rreth 2,500 sulme me bombë në Shtetet e Bashkuara — një mesatare prej gati pesë në ditë. Pjesa dërrmuese e kësaj dhune erdhi nga ekstremistët e majtë. Midis viteve 1970 dhe 1980, 93 për qind e sulmeve terroriste në Perëndim e kishin origjinën tek e majta ekstreme”.

Zoti Landau theksoi se, ndërsa këto lëvizje u mposhtën në të kaluarën, ato mund të mposhten përsëri përmes një “udhëheqjeje të qartë” dhe një veprimi të përbashkët ndërkombëtar.

“Pika e Verbër” Amerikane dhe Anshmëria Institucionale

Një temë qendrore ishte “paragjykimi i jashtëzakonshëm ideologjik”, i cili, sipas zyrtarëve të lartë, historikisht ka shfajësuar ose minimizuar dhunën e së majtës. Sekretari Rubio akuzoi se shumë institucione, universitete dhe mediume e trajtojnë terrorin e së majtës ekstreme si një “sajesë partiake” ose si një tepricë “të virtytshme” idealizmi, ndërsa dënojnë me të drejtë dhunën e së djathtës ekstreme.

Për të kundërshtuar këtë narrativë, Sekretari Rubio vuri në dukje disa “realitete të pamohueshme” të kohëve të fundit në Amerikë. Ai theksoi trazirat e vitit 2020 ku u dogjën dhe plaçkitën qytete të tëra, ndërsa mediat kryesore i cilësuan këto ngjarje si “gjerësisht paqësore”, madje edhe kur ndërtesat digjeshin në sfondin nga ku raportonin gazetarët, tha ai.

Dhuna ndaj zbatuesve të ligjit

Një përshkallëzim i rëndë i sulmeve të dhunshme ndaj zbatuesve të ligjit dhe objekteve të Emigracionit (ICE), duke përfshirë sulme me snajper dhe prita të armatosura.

Atentate dhe komplote të nivelit të lartë

SHBA-ja ësvhtë përballur me përpjekje të shumta për atentat ndaj Presidentit Trump, vrasjen e stilit të ekzekutimit të CEO-s të UnitedHealthcare, Brian Thompson, dhe vrasjen e aktivistit të njohur konservator Charlie Kirk.

Natyra dhe taktikat e së majtës ekstreme

Këshilltari i Shtëpisë së Bardhë, Stephen Miller, e cilësoi terrorizmin e së majtës ekstreme si një kërcënim ekzistencial që synon përmbysjen e formës republikane të qeverisjes në Shtetet e Bashkuara. Ai argumentoi se këto lëvizje udhëhiqen thelbësisht nga një “urrejtje e brendshme” dhe zili ndaj qytetërimit, familjes tradicionale dhe jetës së rregullt.

Folësit identifikuan disa nga taktikat kryesore të përdorura nga këto rrjete. Zoti Miller pohoi se një tipar dallues i dhunës së të majtës është “thirrja krejtësisht e rremë dhe e pasinqertë për liritë civile”, në një përpjekje mashtruese për t’i shpëtuar ndëshkimit penal dhe për të manipuluar simpatinë publike.

Pengimi institucional

Aktivistë lokalë dhe fushata presioni kanë tentuar gjithnjë e më shumë të mbrojnë nga ndjekja penale aktet e qarta të dhunës kundër oficerëve federalë.

Koordinimi ndërkombëtar

Rrjete si Antifa nuk njohin kufij. Militantët udhëtojnë aktivisht midis Europës dhe Amerikës për të marrë pjesë në aksione të përbashkëta, duke përdorur kanale të koduara komunikimi për të ndarë manuale taktike, për të koordinuar logjistikën dhe për të lëvizur fonde të paligjshme përmes bazave të fshehta, thanë zyrtarët.

Sekretari Rubio paralajmëroi se këto rrjete shpesh veprojnë së bashku ose mbështeten nga shtete të huaja armiqësore si Kuba dhe Irani.

Përgjigja Strategjike: NSPM-7 dhe Ndërprerja Financiare

Për të luftuar këtë kërcënim, SHBA-ja ka mobilizuar zbatimin e ligjit federal nën Memorandumin Presidencial të Sigurisë Kombëtare 7 (NSPM-7), të nënshkruar nga Presidenti Trump, i cili udhëzon të gjitha agjencitë e zbulimit, thesarit dhe zbatimit të ligjit të bashkëpunojnë për identifikimin, arrestimin dhe bllokimin e llogarive bankare të këtyre terroristëve politikë, sipas zyrtarëve.

Departamenti i Thesarit po udhëheq përpjekjet për të ndërprerë burimet financiare të këtyre grupeve. Sekretari i Thesarit, Scott Bessent—i cili ishte objektivi i një atentati nga një aktivist i së majtës—nënvizoi se si strukturat legjitime jofitimprurëse, akademike dhe bamirëse po shfrytëzohen sistematikisht për të pastruar dhe transferuar fonde të paligjshme në shërbim të së majtës ekstreme.

Takimi u mbyll me një thirrje të prerë që “bota e qytetëruar” të qëndrojë e bashkuar. Zoti Stephen Miller paralajmëroi se nëse shoqëritë e lira tregohen “më të buta se ato që kërkojnë zhbërjen tonë,” një pakicë radikale dhe e organizuar do t’ia dalë mbanë të destabilizojë rendin demokratik.

Vendet pjesëmarrëse ranë dakord të rrisin shkëmbimin e të dhënave të zbulimit dhe të çmontojnë sistematikisht këto rrjete armiqësore, duke garantuar sigurinë e institucioneve të lira përballë errësirës kërcënuese të terrorizmit politik

Media prestigjioze amerikane: Protestat 6-javore në Shqipëri po e çojnë Ramën drejt rrëzimit. Lëvizja ka edhe mbështetjen e Dua Lipës

“Protestat në Shqipëri kanë hyrë në javën e tyre të gjashtë”, shkruan media amerikane, duke përmendur gjithashtu se revolta qytetare ka marrë edhe mbështetjen e yllit shqiptar me famë botërore, Dua Lipa.

“Ajo që filloi si një “revolucion flamingo”, për të ruajtur jetën e egër bregdetare të mbrojtur nga një zhvillim turistik prej 1.4 miliardë dollarësh në ishullin e Sazanit, u shndërrua në protesta masive kundër qeverisë shqiptare.“, shkruan media.

Artikulli i plote:

Protestat në Shqipëri të shkaktuara nga një sipërmarrje pasurish të patundshme me vlerë shumëmiliardë dollarësh e mbështetur nga Ivanka Trump dhe Jared Kushner kanë hyrë në javën e tyre të gjashtë, duke marrë mbështetje nga ylli i popit Dua Lipa, prindërit e së cilës janë shqiptarë të Kosovës.

Në qershor, WIRED raportoi se si ajo që filloi si një “revolucion flamingo”, për të ruajtur jetën e egër bregdetare të mbrojtur nga një zhvillim turistik prej 1.4 miliardë dollarësh në ishullin e Sazanit, u shndërrua në protesta masive kundër qeverisë shqiptare.

Më 23 maj u përhap fjala për një zhvillim të propozuar në zonën e Zvërnecit – rreth 9 milje larg ishullit të Sazanit – i cili është i lidhur me kompaninë e Kushnerit, Affinity Partners. Lajmi u prit me një reagim të fortë për shkak të ekosistemit Vjosa-Narta, një nga sistemet e fundit bregdetare të egra të Evropës. Përplasjet midis vendasve dhe sigurisë së vendit të zhvillimit sollën vëmendjen kombëtare ndaj një projekti që kritikët thonë se ishte diskutuar më parë me transparencë të kufizuar.

Protestat shpejt u përhapën në kryeqytet, duke kërkuar dorëheqjen e kryeministrit dhe shfuqizimin e legjislacionit që shumë thonë se mundëson investime të pakontrolluara. Flamingot – speciet e shpendëve që banojnë në zonën e propozuar të zhvillimit – u bënë simbole të rezistencës kundër asaj që protestuesit e përshkruajnë si privatizim të tokës bregdetare dhe natyrës publike. Panorama

Me besim në Zot dhe elektorat për ringritjen e partisë!- Nga Florim Zeqa

LDK dikur ishte krenaria, shpresa dhe besimi i qytetarëve të Kosovës, tani është kthyer në farsë politike të cilës nuk i beson më askush në Kosovë! Si t’i besohet një subjekti politik që mbahet peng nga klanet dhe grupet e interesit, të cilat po e dëmtojnë të ardhmen e shtetit!

Iniciatorët e ‘votëbesimit’ janë mbështetësit më besnik të kryetarit dështak të partisë

Pengmbajtësit, të ndarë dhe përqarë për ambicie personale po e rrënojnë pamëshirshëm në themelet e saj LDK-në e liderit historik, Ibrahim Rugova!

LDK-ja përveqse amanet i Rugovës, është amanet politik i mijëra aktivistëve dhe veprimtarëve të orëve të para që sakrifikuan në kohët më të vështira për Kosovën.

Mirëpo, drejtuesit post-rugovian, po e trajtojnë LDK-në si plaçkë lufte dhe si mjet për arritjen interesave personale.

Garën e ndershme dhe demokratike e kanë kthyer në maskaradë zgjedhore brenda partisë!

Votën e lirë e kanë kthyer në aklamacion, kurse rivalitetin politik e kanë kthyer në luftë klasash brenda partisë!

Degradimi e arriti kulmin kur dorëheqja e kryetarit humbës të zgjedhjeve u kthye në ‘votëbesim’ (uzurpim të partisë)!

Klanorët gjedhjet e brendshme i kanë zëvendësuar me ‘mocione votëbesimi’ për kryetarin sa për të justifikuar pazaret politike për poste të larta në parti!

Iniciatorët e ‘votëbesimit’ janë mbështetësit më besnik të kryetarit të partisë!

‘Votëbesimi’ është loja më e pandershme që ka ndodhur ndonjëherë në LDK nga themelimi e deri në ditët e sotme!

Kjo lojë është e organizuar nga klani i Isa Mustafës për ta mbrojtur produktin e tij-Lumir Abdixhiku!

Në fakt, që pas vdekjes së liderit historik, LDK është në kërkim të një lideri karizmatik, por ndodhet shumë largë atij qëllimi, për shkak të largimit të figurave markante dhe themeltarët nga klanorët aktualë!

Beteja politike mes klaneve për kapjen e partisë e ka dobësuar aq shumë LDK-në, saqë vetëm një figurë e re mund ta bëjë kthesën e madhe në këtë subjekt politik!

Liderët lindin, ata nuk krijohen me stimulime dhe ndarje të partisë!

Partia nuk bashkohet me fjalë por më vepra!

Aktivistët dhe veprimtarët që i qëndruan besnik idealit të tyre, që dhanë gjithçka për LDK-në, nuk iu besojnë më klaneve dhe grupeve të interesit që e ndanë dhe përqanë partinë!

Ata që i dhanë shtëpisë emër nuk janë më pjesë e saj, vendet e tyre i zunë matrapazët dhe mercenarët, parashutistët dhe të ricikluarit politikë! Ata që sot e kërkojnë besimin në LDK janë njerëz pa themel dhe pa asnjë gjurmë rugoviane në LDK!

Ka ardhur koha që Lidhjen Demokratike të Kosovës ta udhëheqë një intelektual i kalibrit nga mërgata. Lideri i LDK-së duhet të jetë i vendosur dhe i guximshëm, përbashkues dhe unifikues i vlerave rugoviane i cili nuk është pjesë e klaneve dhe grupeve të interesit në LDK.

I tillë jam unë, e kam dijen, dëshirën, vullnetin, vendosmërinë dhe guximin për reformimin e thellë të LDK-së pa asnjë ambicie personale, me forcën dhe qëllimin hyjnor, me besim në Zot dhe elektorat për ringritjen e partisë.

Florim Zeqa, kandidat për kryetar të LDK-së!

Orsago (Itali), 17.07.2026