Tema e përjetshme serbe është sërish aktuale. Prej një shekulli e gjysmë dëgjojmë për atë temë me titull pune – interesat kombëtare serbe.

Nën këtë fshihet gjithçka, nga ajo se u duhen edhe të paktën një milion kilometra katrorë territor i huaj, deri tek ajo se të gjithë popujt përreth duhet të pranojnë se janë serbë, që të mos rrezikojnë interesat kombëtare serbe.

Thonë se u duhen deti dhe marinarët, natyrisht të gjitha këto të huaja, prandaj shpikin ekzistencën e “detit serb” në Mal të Zi.

Në Serbi, madje edhe në vetë tekstin e himnit shtetëror shkruhet dhe këndohet për të gjitha tokat serbe nëpër botë.

Prandaj nuk çudit fakti që kërkojnë që i gjithë populli i tyre të jetojë në një shtet, e këtu nënkuptohen natyrisht të paktën pesë/gjashtë shtete të huaja në rajon.

Natyrisht, interesi kombëtar serb nuk mund të imagjinohet pa rrëfimin për rrezikimin e përjetshëm të serbëve. Që të mos jenë të rrezikuar, duhet të pushtohet territori i atyre shteteve që e rrezikojnë popullin e tyre.

Por ironia është se serbët nuk mund ta popullojnë as territorin që e kanë.

Prandaj skenari i shtetit të madh duhet të zbatohet sipas idesë së Dobrica Ćosić, i cili thotë: “Duhet të gënjehet vazhdimisht me imagjinatë, sepse kjo është një aset shumë i rëndësishëm kombëtar.”

Dhe këto janë fjalët e babait të kombit serb.

Përndryshe, është interesante se sot, sipas regjistrimit që nuk është i falsifikuar por real, numri i serbëve që aktualisht jetojnë në Serbi është rreth 4.3 milionë.

Aq kishte Serbia edhe para njëqind vitesh, por luftërat që i kanë shkaktuar vetë nga viti 1912 deri më 1999 i kanë decimuar në aspektin demografik.

Sikur të mos i kishin zhvilluar të gjitha ato luftëra, sikur të mos kishin llomotitur për Serbinë e Madhe, sikur të mos kishin bërë nacionalizëm vulgar serb dhe të mos kishin kërkuar bukë mbi kulaç gjatë gjithë kohës, sikur të mos ishin turrur marrëzisht, ndoshta sot do të ishin shumë më tepër në numër dhe do të jetonin në harmoni me popujt fqinjë.

Por kjo duket se nuk është interes kombëtar serb.

Sepse, mjerisht, udhëheqësit serbë i duan më shumë luftërat pushtuese dhe vdekjet, sesa njerëzit e gjallë në shtetin e tyre;

Prandaj sot janë kaq pak – sa edhe për një luftë tjetër, e pastaj mund ta mbyllin përgjithmonë “dyqanin” e tyre.

Marrë te

“Aktuelno”

20. 02. 2026