VOAL- Nga libri “Tregim i një shekulli – burat dhe gratë protagonistë të Shekullit XX” të gazetarit të madh italian Enzo Biagi (Enco Biaxhi), nga kapitulli “Vitet e stalinizmitt”, po shkëputim shënime për viktimat e regjimit despotik sovjetik në sferat e larta, shoqëruar me sqarime nga Wikipedia.

Narodny Kommissariat Wnutrennich Djel (NKVD) mori në hetim Lev Kamenevin. (Në Bashkimin Sovjetik, të ashtuquajturit Komisariate Popullore morën funksionet e ministrive. Në këtë drejtim, NKVD ishte afërsisht ekuivalente me një Ministri të Brendshme deri në vitin 1946. Ndryshe nga Ministria e Brendshme në një demokraci, NKVD ishte shumë e përfshirë në operacionet e inteligjencës vendase. Deri sot, ajo mbetet sinonim i një organizate terroriste vendase në ndërgjegjen publike. Prandaj, termi NKVD qëndron për policinë sekrete sovjetike, përgjegjëse për vdekjen e miliona njerëzve.)

Lev Borisovich Kamenev (lindur Lev Borisovich Rozenfeld- 18 korrik(julian)- 6 korrik (gregorian) 1883 – 25 gusht 1936) nga një familje hebreje ishte një politikan revolucionar ruso-sovjetik. Një bolshevik i vjetër i shquar, Kamenev ishte një figurë udhëheqëse në qeverinë e hershme sovjetike dhe shërbeu si zëvendëskryeministër i Bashkimit Sovjetik nga viti 1923 deri në vitin 1926.

Marrëdhënia me kunatin e tij Trockin, e cila ishte e mirë pas revolucionit të vitit 1917 dhe gjatë Luftës Civile Ruse, u dobësua pas vitit 1920. Për 15 vitet e ardhshme, Kamenev ishte mik dhe aleat i ngushtë i Grigory Zinovievit, ambicia e të cilit i tejkaloi ato të Kamenevit.

Së bashku me Zinovievin dhe Josif Stalinin, ai formoi një Triumvirat qeverisës (i njohur edhe me emrin rus Troika) në Partinë Komuniste dhe luajti një rol kyç në margjinalizimin e Trockit. Triumvirati menaxhoi me kujdes debatin brenda partisë dhe procesin e përzgjedhjes së delegatëve në vjeshtën e vitit 1923 gjatë periudhës përgatitore për Konferencën e 13 të Partisë, duke siguruar shumicën dërrmuese të vendeve. Konferenca, e mbajtur në janar 1924, menjëherë para vdekjes së Leninit, denoncoi Trockin dhe “Trockizmin”.

Në pranverën e vitit 1924, ndërsa triumvirati po kritikonte politikat e Trockit dhe të Opozitës së Majtë si “anti-leniniste”, tensionet midis Zinovievit të paqëndrueshëm e aleatit të tij të ngushtë Kamenev nga njëra anë, dhe Stalinit të kujdesshëm nga ana tjetër, u bënë më të theksuara dhe kërcënuan t’i jepnin fund aleancës së tyre të brishtë. Megjithatë, Zinovievi dhe Kamenevi ndihmuan Stalinin të mbante pozicionin e tij si Sekretar i Përgjithshëm i Komitetit Qendror në Kongresin XIII të Partisë në maj-qershor 1924 gjatë polemikave të para të Testamentit të Leninit, duke siguruar që triumvirati të fitonte më shumë avantazh politik në kurriz të Trockit.

Në gusht të vitit 1936, pas muajsh të hetimeve në burgjet e policisë sekrete sovjetike, Zinovievi, Kamenevi dhe 14 të tjerë, kryesisht bolshevikët e vjetër, u nxorën përsëri në gjyq. Këtë herë, akuzat përfshinin formimin e një organizate terroriste që vrau Kirovin dhe u përpoq të vriste Stalinin dhe udhëheqës të tjerë të qeverisë sovjetike. Ky Gjyq i të Gjashtëmbëdhjetëve ishte një nga Gjyqet Treguese të Moskës dhe përgatiti skenën për gjyqet e mëvonshme treguese. Bolshevikët e vjetër u detyruan të rrëfenin krime gjithnjë e më të përpunuara dhe monstruoze, duke përfshirë spiunazhin, helmimin dhe sabotimin. Ashtu si të pandehurit e tjerë, Kamenevi u shpall fajtor dhe u ekzekutua me pushkatim më 25 gusht 1936. Fati i trupit të tij është i panjohur. Në vitin 1988, gjatë perestrojkës, Kamenevi, Zinovievi dhe të pandehurit e tjerë u rehabilituan zyrtarisht nga Kolegjiumi Ushtarak i Gjykatës Supreme të Bashkimit Sovjetik.

Pas ekzekutimit të Kamenevit, të afërmit e tij pësuan fate të ngjashme. Djali i dytë i Kamenevit, Yu. L. Kamenev u ekzekutua më 30 janar 1938, në moshën 17 vjeç. Djali i tij më i madh, oficeri i Forcave Ajrore A.L. Kamenev, u ekzekutua më 15 korrik 1939 në moshën 33 vjeç. Gruaja e tij e parë, Olga, u ekzekutua më 11 shtator 1941, në pyllin Medvedev jashtë Oryolit, së bashku me Christian Rakovsky, Maria Spiridonovën dhe 160 të burgosur të tjerë të shquar politikë. Vetëm djali i tij më i vogël, Vladimir Glebov, i mbijetoi burgjeve dhe kampeve të punës së Stalinit, duke jetuar deri në vitin 1994.
Në fund të hetimeve të gjata nga NKVD, Kamenev u shpreh: “Nuk është me rëndësi cili do të jetë dënimi im, unë e konsideroj të drejtë paraprakisht.. Kur e dëgjoi dënimin, mbeti i shastisur, ndoshta e gënjente mendja. Brenda natës u thinj krejtësisht.

E ekzekutoi një toger i NKVD-së, i cili fillimisht e mbyti me shqelma, pastaj e zbrazi revolen në trupin e pajetë.

“Je fajtor. Tani na i trego një për një bëmat e tua!”- kështu fillonin hetimet nga NKVD.

Edhe krerët e shërbimeve sekrete patën të njëjtin fat: Jagoda sepse kishte vrarë pak, Jezhovi sepse kishte vrarë tepër, Berija sepse iu kishte krijuar probleme personazheve të lartë politikë.

Genrikh Grigoryevich Yagoda (rusisht: Ге́нрих Григо́рьевич Яго́да, transliterim shkencor Genrich Grigor’evič Yagoda, fillimisht Jenoch Gershenovich Yehuda; * 7 nëntor(Julian)/ 19 nëntor (Gregorian) 1891 në Rybinsk; † rreth 15 marsit 1938 [me sa duket] në Moskë) ishte kreu i Ministrisë Sovjetike të Punëve të Brendshme NKVD nga viti 1934 deri në vitin 1936, e cila u formua nën udhëheqjen e tij nga bashkimi i policisë sekrete OGPU me Komisariatin Popullor të Punëve të Brendshme NKVD të mëparshëm.

Nikolai Ivanovich Jezhov (rusisht: Николай Иванович Ежов, IPA: [nʲɪkɐˈlaj ɪˈvanəvʲɪtɕ (j)ɪˈʐof]; 1 maj 1895 – 4 shkurt 1940), i njohur edhe si Jezhov, ishte një zyrtar i policisë sekrete sovjetike nën Josif Stalinin, i cili ishte kreu i NKVD-së nga viti 1936 deri në vitin 1938, në kulmin e Spastrimit të Madh. Jezhov organizoi arrestime masive, tortura dhe ekzekutime gjatë Spastrimit të Madh, por ai humbi mbështetjen e Stalinit dhe u arrestua, duke pranuar më pas në një rrëfim një sërë aktivitetesh antisovjetike, duke përfshirë “arrestime të pabaza” gjatë Spastrimit. Ai u ekzekutua në vitin 1940 së bashku me të tjerë që u fajësuan për Spastrimin.

Lavrentiy Pavlovich Beria (gjeorgjisht: ლავრენტი ბერია; rusisht: Лаврентий Павлович Берия/Lavrentiy Pavlovich Beria; transliterim shkencor: Lavrentij Pavlovič Beria; * 17 Mars (O.S.) / 29 Mars (O.S.) 1899 në Mercheuli pranë Sukhumit; † 23 Dhjetor 1953 në Moskë) ishte një politikan komunist (PKBS) dhe kreu i shërbimeve sekrete të Bashkimit Sovjetik nga viti 1938 deri në vitin 1953.

Posti tij e bëri atë një figurë kyçe në terrorin e spastrimeve staliniste. Përveç krimeve të shumta dhe vrasjeve masive të tjera, siç është masakra e Katynit, ai ishte kryesisht përgjegjës për deportimet e disa grupeve etnike sovjetike në vitet 1940, të cilat rezultuan në vdekjen e të paktën gjysmë milioni njerëzve. Pas Luftës së Dytë Botërore, Lavrentiy Beria ishte gjithashtu organizatori kryesor i projektit sovjetik të bombës atomike.

Menjëherë pas vdekjes së Stalinit në vitin 1953, Beria u arrestua dhe u qëllua me nxitjen e disa udhëheqësve sovjetikë. Rrethanat e vdekjes së tij nuk janë plotësisht të qarta. Beria, së bashku me vetë Stalinin, konsiderohet personifikimi i dhunës në familje në Bashkimin Sovjetik gjatë epokës së Stalinit, edhe pse Terrori i Madh kishte filluar tashmë nën paraardhësin e tij, Nikolai Jezhov.
Ka qenë tepër e rrezikshme të bëje xhelatin në një regim despotik./S.B.