Një grup kafshësh, të pakënaqura me pamjen e tyre fizike, vendosin të rebelohen dhe për këtë arsye dërgojnë një delegacion direkt për të diskutuar me Zotin. Delegacioni, i përbërë nga një gjirafë, një elefant dhe një pulë, mbërrin në Parajsë dhe pret të pritet. Më në fund, hyn gjirafa. Zoti: – E dashur gjirafë, çfarë të sjell këtu? – Zot, ndihem kaq e shëmtuar dhe e çuditshme me këtë qafë të gjatë, është vërtet e turpshme, apo jo? A mund të shihet përsëri pamja ime fizike? – Krijesë mosmirënjohëse, po e vë në dyshim veprën e Zotit!? Unë studiova para se të të krijoja, ti je përkryerje. Shikoje mirë veten dhe mendo: ke nevojë për atë qafë për të ngrënë ushqimin më të shijshëm dhe për të thithur ajrin më të pastër. – Ke plotësisht të drejtë, Zot, nuk e kisha menduar këtë, sa budalla isha. Gjirafa largohet e lumtur dhe e gjallë, dhe hyn elefanti. Zoti: – Edhe ti je këtu, mos më thuaj se do të ankohesh?! – Por Zot? A është e mundur që unë duhet të kem një hundë kaq të gjatë dhe veshë kaq të mëdhenj? – Mosmirënjohëse!! Ti je simboli i përsosmërisë, je një krijesë e plotë me shtesa opsionale, ato veshë të ndihmojnë të freskohesh kur është vapë dhe me atë hundë mund të pish pa u përkulur. Të tjerët do të paguanin me ar për të pasur atë që ke ti. Largohu dhe turpërohu! Elefanti, i bindur, del i lumtur, gjë që pula e shikon me inat: – Por a e kupton? Ne erdhëm këtu për t’u ankuar dhe për t’i bërë fytyrat tona të duken më mirë dhe në vend të kësaj ti del njësoj dhe për më tepër? I lumtur? Gjirafa: – Sigurisht, por a nuk e sheh që unë jam perfekte? Mund të ha ushqimin më të mirë lart në pemë dhe të marr frymë ajrin më të mirë; do të doje të ishe si unë!! Elefanti: – As unë nuk e shoh sa e bukur jam, jam një kafshë e kushtëzuar, mund të freskohem kur është vapë dhe mund të pi pa u ndotur, do të doje të ishe si unë! Pula e merr dhe hyn me vendosmërinë e Zotit. Zoti: – A je edhe ti mosmirënjohëse dhe ankuese këtu?!! Ti je perfektja….. – A nuk shpik diçka? Mallkuar qoftë. Ose veza më e vogël ose prapanica më e madhe!