Një burrë papritur e gjen veten në mes të një rrebeshi shiu natën. Ai sheh një makinë të zezë që lëviz shumë ngadalë dhe, pa menduar dy herë, hip brenda. Por kur kthehet për t’u përballur me shoferin, kupton se nuk ka shofer!

I tmerruar, ai hidhet nga makina dhe fillon të vrapojë. Ai vrapon e vrapon derisa arrin në një qytet të vogël dhe, i rraskapitur, hyn në një bar duke bërtitur: “Fantazma, fantazma!!! Ka fantazma në këtë qytet!”

Baristi e pyet se për çfarë bëhet fjalë në gjithë këtë histori me fantazma, dhe ai u tregon të gjithëve historinë e makinës së zezë që lëviz ngadalë, pa shofer!

Në këtë histori, një nga kalimtarët, i lagur plotësisht, i drejtohet një miku dhe i thotë: “Gjoni? Ky duhet të jetë idioti që hipi në makinën tonë të prishur ndërsa po e shtynim!”

Dy burra po flasin me njëri-tjetrin:
– Gruaja ime më kërkoi të shkoja të blija disa perime organike.
– Dhe ti i gjete?
– Epo, shkova në supermarket dhe e pyeta shitësen: -“Këto perime janë për gruan time. A janë trajtuar me kimikate helmuese?”  Dhe ajo u përgjigj: “Jo, do të duhet ta bësh vetë atë trajtim!!!”

Një grup kafshësh, të pakënaqura me pamjen e tyre fizike, vendosin të rebelohen dhe për këtë arsye dërgojnë një delegacion direkt për të diskutuar me Zotin. Delegacioni, i përbërë nga një gjirafë, një elefant dhe një pulë, mbërrin në Parajsë dhe pret të pritet. Më në fund, hyn gjirafa. Zoti: – E dashur gjirafë, çfarë të sjell këtu? – Zot, ndihem kaq e shëmtuar dhe e çuditshme me këtë qafë të gjatë, është vërtet e turpshme, apo jo? A mund të shihet përsëri pamja ime fizike? – Krijesë mosmirënjohëse, po e vë në dyshim veprën e Zotit!? Unë studiova para se të të krijoja, ti je përkryerje. Shikoje mirë veten dhe mendo: ke nevojë për atë qafë për të ngrënë ushqimin më të shijshëm dhe për të thithur ajrin më të pastër. – Ke plotësisht të drejtë, Zot, nuk e kisha menduar këtë, sa budalla isha. Gjirafa largohet e lumtur dhe e gjallë, dhe hyn elefanti. Zoti: – Edhe ti je këtu, mos më thuaj se do të ankohesh?! – Por Zot? A është e mundur që unë duhet të kem një hundë kaq të gjatë dhe veshë kaq të mëdhenj? – Mosmirënjohëse!! Ti je simboli i përsosmërisë, je një krijesë e plotë me shtesa opsionale, ato veshë të ndihmojnë të freskohesh kur është vapë dhe me atë hundë mund të pish pa u përkulur. Të tjerët do të paguanin me ar për të pasur atë që ke ti. Largohu dhe turpërohu! Elefanti, i bindur, del i lumtur, gjë që pula e shikon me inat: – Por a e kupton? Ne erdhëm këtu për t’u ankuar dhe për t’i bërë fytyrat tona të duken më mirë dhe në vend të kësaj ti del njësoj dhe për më tepër? I lumtur? Gjirafa: – Sigurisht, por a nuk e sheh që unë jam perfekte? Mund të ha ushqimin më të mirë lart në pemë dhe të marr frymë ajrin më të mirë; do të doje të ishe si unë!! Elefanti: – As unë nuk e shoh sa e bukur jam, jam një kafshë e kushtëzuar, mund të freskohem kur është vapë dhe mund të pi pa u ndotur, do të doje të ishe si unë! Pula e merr dhe hyn me vendosmërinë e Zotit. Zoti: – A je edhe ti mosmirënjohëse dhe ankuese këtu?!! Ti je perfektja….. – A nuk shpik diçka? Mallkuar qoftë. Ose veza më e vogël ose prapanica më e madhe!

Gjenerali hyn në kazermë me rroba civile.

Papritmas sheh rojën të mbështetur në mur, pa vënë re asgjë.

Gjenerali i afrohet dhe i thotë: “A e dini kush jam unë?”

Roja kthehet nga një grup shokësh të tij dhe thërret:

“Oh, djema, ejani. Këtu është një plak i rrjedhur që nuk e di më as emrin e vet!!!”

Një bionde shkatërron makinën e saj në një aksident rrugor. Mrekullisht, ajo arrin të shpëtojë nga rrënojat pa asnjë gërvishtje, dhe ndërsa po aplikonte buzëkuq, mbërrin një polic trafiku.
“Zot i madh! Makina juaj duket si një fizarmonikë e shkelur nga një elefant. Jeni mirë, zonjë?”
“E dini, oficer, jam mirë,” përgjigjet biondja.
“Mirë, zonjë, por si dreqin e bëtë kështu?”
“Oh, oficer, kjo është shumë e çuditshme!” përgjigjet biondja. “Po ngisja makinën në këtë rrugë kur papritmas kjo PEMË shfaqet para meje. Kështu që kthehem djathtas dhe ja një pemë tjetër! Kthehem majtas dhe ja një pemë TJETER! Kthehem djathtas dhe ja një pemë tjetër! Kështu që kthehem majtas dhe…”
“Jo, jo, zonjë,” e ndërpret oficeri, “nuk ka pemë në këtë rrugë për 30 milje. Ai ishte aromatiku i ajrit të makinës suaj që lëkundej para dhe mbrapa!!!”

Një aktor i ri, i sapodiplomuar nga Akademia e Arteve Dramatike, po kërkon një rol në një prodhim teatral. Një ditë, një menaxher e telefonon për një intervistë: “Përshëndetje, pashë CV-në tënde dhe pashë që ke marrë nota të mira. Kam një rol të vogël në shfaqjen që do të dalë pas disa ditësh. Fatkeqësisht, personi shtesë i caktuar për këtë pjesë u sëmur, kështu që mendova t’ju telefonoja. Më vjen keq që nuk pate kohë të bëje prova, pasi është vetëm një varg. A do të pranonit?” “Sigurisht, edhe nëse është vetëm një varg, është prapë puna ime e parë!” Menaxheri më pas i jep skenarin dhe aktori shkon në shtëpi dhe e lexon të gjithë skenarin. Në faqen 20, në fillim të aktit të dytë, vargu i tij është i theksuar: një skenë solo, efekte zanore të erës, drita të zbehta, papritur një zhurmë e zbehtë, pastaj: “Mendova se dëgjova një bum!” Ai është shumë i gëzuar, ai tashmë identifikohet me skenën dhe ndihet sikur është në skenë para një publiku të vërtetë. Kështu që për të dyja ditët ai e provon replikën e tij në të gjitha variacionet e saj, tragjike, dramatike, mistike, me zë hundor: “Mendova se dëgjova një bum. Mendova se dëgjova një bum.” Në dush: “Mendova se dëgjova një bum.” Në makinë: “Mendova se dëgjova një bum.” Në shtrat para se të flinte: “Mendova se dëgjova një bum…” Më në fund mbërrin dita e premierës. Ai është tepër nervoz dhe nuk mund të ndalojë së përsërituri replikën e tij në kokë dhe me zë të lartë, ndërsa po vesh kostumin dhe grimin: “Mendova se dëgjova një bum.” Ai është në skenë, perdja është mbyllur dhe dritat janë fikur, akti i dytë është gati të fillojë, dhe ai tashmë ka një këngë ritmike në kokë: “Mendova se dëgjova një bum.” Perdja hapet, dritat ndizen, mund të dëgjohet era që fryn, dhe pastaj një shpërthim i madh. Ai kthehet ashpër: “Ç’TË SËMËS ISHTE KJO?!!!”

Një burrë është në gjykatë për drejtim mjeti nën ndikimin e alkoolit.

“Zotëri i nderuar,” thotë ai, “dua ta bëj shumë të qartë: Nuk isha i dehur, thjesht i pirë!”

“Në rregull!” pranon gjykatësi, “Në fakt, nuk po ju dënoj me pesëmbëdhjetë ditë burg, por vetëm me dy javë!!!”

Në tren, dy udhëtarë po bisedojnë.

I pari thotë: “Unë jam shitës.” Dhe ai tregon shumë episode që lidhen me punën e tij.

“Dhe ti me çfarë merresh?” pyet ai më pas.

Dhe tjetri: “Unë jetoj nga krimi: vjedhjet, grabitjet, vrasjet…”

Udhëtari i parë zbehet dhe ngrihet për të ikur, por tjetri shton menjëherë: “Unë jam avokat!!!”

Një inxhinier po kalonte rrugës kur një bretkosë i thirri dhe i tha:

“Nëse më puth, do të shndërrohem në një princeshë të bukur.”

Ai u përkul, e mori bretkosën dhe e futi në xhep.

Bretkosa tha: “Nëse më puth, do të shndërrohem në një princeshë të bukur dhe do të qëndroj kështu për një javë.”

Inxhinieri e nxori bretkosën nga xhepi, i buzëqeshi dhe e futi përsëri në xhep.

Bretkosa filloi të bërtiste: “Nëse më puth, do të shndërrohem në një princeshë të bukur, do të qëndroj kështu për një javë dhe do të bëj ÇDO GJË që do.”

Edhe një herë, inxhinieri e nxori bretkosën nga xhepi, i buzëqeshi dhe e futi përsëri në xhep.

Bretkosa pyeti: “Çfarë ke? Po të them, jam një princeshë e bukur, se do të qëndroj kështu për një javë dhe se do të bëj çdo gjë që do!” Pse nuk më puth?”

Inxhinieri u përgjigj: “Më shiko, jam inxhinier. Nuk kam kohë për një lidhje. Nga ana tjetër, një bretkosë që flet ia vlen më shumë se çdo gjë!!!”

Disa nëna janë ulur në dhomën e ndenjes me një filxhan çaj, duke biseduar për këtë e atë, por në mënyrë të pashmangshme tema kthehet tek fëmijët e tyre.

E para thotë: “Djali im më do aq shumë sa më bleu një udhëtim me anije për ditëlindje.”

E dyta thotë: “Edhe imi më do aq shumë sa më bleu një diamant.”

E kështu me radhë? Të gjitha të tjerat.

E fundit pastaj thotë: “Djali im më do aq shumë sa, imagjinoni, shkon te psikologu tri herë në javë dhe gjatë gjithë kohës flet për mua!!!”

Dy oficerë policie, Marku dhe Antoni, janë në kinema, duke shijuar qetësisht një film klasik western. Filmi paraqet një grabitje klasike bankash, me banditin që arratiset mbi kalë dhe sherifin e qytetit që e ndjek. Kështu që Marku e pyet Antonin:
-A të bëjmë një bast? Le të vëmë bast nëse sherifi mund ta kapë banditin apo jo. Unë them se mundet.
Dhe Antoni:
– Dakord! Patjetër! Pra, them se banditi mund të arratiset. Le të themi 10 euro!
– Dakord, mirë.
Filmi vazhdon, dy protagonistët kalojnë nëpër male, liqene, kodra dhe pyje, gjithmonë mbi kuajt e tyre, dhe në fund sherifi arrin ta kapë banditin. Ndërsa dalin nga kinemaja, Antonio fut dorën në portofolin e tij, nxjerr 10 euro dhe ia jep Markut, i cili e kishte fituar bastin. Antoni:
– Jo, shiko, Mark, thjesht nuk mund t’i pranoj këto para, do të ndihesha i pandershëm.
– Pse?
– Sepse duhet t’ju ​​them të vërtetën, e kisha parë tashmë këtë film, kështu që e dija se si do të mbaronte.
– Jo, jo, por çfarë lidhje ka kjo me të… Edhe unë e kisha parë tashmë filmin.

Një autobus plot me politikanë, që udhëtonte përgjatë një rruge malore, bie nga një shkëmb dhe ndalet disa qindra metra poshtë shtëpisë së një fermeri.

Fermeri del për të parë se çfarë ka ndodhur, pastaj hap një varr dhe varros të gjithë politikanët.

Disa ditë më vonë, një makinë policie kalon aty pranë, gjen autobusin dhe e pyet fermerin nëse e di se ku janë politikanët.

“I varrosa,” thotë fermeri.

“Po pse? vdiqën të gjithë?”- e pyesin policët.

Përgjigjet fermeri:

“Në fakt, disa thanë jo, por të gjithë e dimë se çfarë gënjeshtarësh janë politikanët!!!…”