VOAL

JANË, S’JANË KUND ?! – Cikël poetik nga RUZHDI GOLE

July 13, 2026

VESË, VERIGE

Në kult të vreshtit, në rreze të syrit

me gjethet rrojmë me mjeshtrin

e tëharrjes e të qeshurit

kur vesojnë veriget

fllade prej nuri.

Fryma e vreshtave asnjëherë

përgjumësh, e përzemë

kollën, ngazëllehemi

prej xixëllimave

tej shkumës.

Në kult të vlagave të verës e vreshtit

përhera mpleksur ne në rreze t’syrit,

bletët na mjaltojnë ato s’ngjethen

veç feksin… s’na përkëdhelin

thëllëzat e gjumit.

Ndër të parët plot frute

shkundur të fundit

në kult të rrezeve

në rreze të syrit…

GISHTA, FRYMË

Tri telefonata për tre brigje

të njohura mirë në jug,

asnjë breg mua.

s’më përgjigjet

të jenë linjat

të ngathëta

brigjet janë

a fikur

kund ?

Në buzë të detit me hapa breshke

sfilitur shumë t’arrijnë kodrën

jo malin

brigjet ç’kanë nëpër gishta

marr me vete

pompën e frymës,

zemrekun e të çalit ?

Linja të ngathëta rrokopuje në jug

të njohurit e mi s’janë janë kund ?!.

GJOJA.

Tek shëtitja e mesditës pyjeve

hapa vogëlth

një grua

më buzëqeshi

çelur paqtë,

e përshëndeta

dhe unë

gjoja vranët

plogët

rrezja e florës

më rrezëlliti kryeve

përqark drurëve afsh.

Kur je afër me një florë prej gruaje

me sy fluturimi përtëritës joshës

kodrën e ndin më thellë

fluturave luleve

nuk dëshiron

ta zbresësh

kodrën.

LINJA, LULE

Vera dritëron e bukur këtu

në këmbë në brinjë

bregmal

shtat vrapimtar kuturu.

Vera drithëron e nxehtë e freskët

të djeg e të ngrin po ta lësh

vetëm – o zë e gjuhë

për dikë tjetër.

Verë ngazëllen gruaja ime e fundit

të deh e dehet plot flakëza,

lutje lule gjith’kundi

më qëllon me rreze

jo shuplaka…

MBYLL, ÇEL

Tek kjo natë, natëze

me bredhje të vakëta

s’u shkurtova nga shtati

as u mbulova nga rrasat,

dola … plasaritur ngaheri,

pas lashë portën

feksje mugët re

as mbyllur

as çeluri.

Do dal nga nata tjetër?.

twitter
Follow
facebook
linkedin

Fjalë kyçe: RUZHDI GOLE

twitter
Follow
facebook
linkedin

Send this to a friend