Kosova mbetet e cenueshme ndaj ndikimeve të jashtme për aq kohë sa nuk arrin të dalë nga ngërçi politik dhe të ndërtojë institucione të qëndrueshme, vlerëson ish-komandanti i Ushtrisë amerikane në Evropë, Ben Hodges.

Në një intervistë për Radion Evropa e Lirë, ai thotë se Rusia nuk ka interes ta shohë Kosovën si një shtet të fortë e të integruar në strukturat euroatlantike, ndërsa thekson se prania e KFOR-it mbetet një “spirancë e stabilitetit”.

Hodges flet edhe për transformimin e synuar të NATO-s pas samitit në Ankara, rritjen e rolit të Evropës në mbrojtje, kërcënimet hibride nga Rusia dhe mënyrën se si inteligjenca artificiale dhe teknologjitë e reja do ta ndryshojnë përgatitjen e Aleancës për konfliktet e së ardhmes.

Radio Evropa e Lirë: Gjeneral Hodges, cili mendoni se ishte mesazhi më i rëndësishëm strategjik që doli nga samiti i NATO-s në Ankara?

Ben Hodges: Mesazhi më i rëndësishëm është gjithmonë uniteti i aleancës.

Natyrisht, shumë shqetësohen se presidenti [i SHBA-së, Donald] Trump do të vijë dhe do ta prishë këtë unitet. Në fillim, ai e bëri disi, duke rikthyer çështjen e Grenlandës, duke kritikuar Spanjën dhe gjëra të ngjashme. Por, në fund të samitit, tha se salla ishte e mbushur me dashuri dhe se aty kishte njerëz vërtet të mirë.

Mendoj se është e rëndësishme që samiti përfundoi me një ton të tillë dhe që ai u largua me një qasje shumë më pozitive.

Prandaj, ruajtja e unitetit të aleancës mbetet gjithmonë prioriteti kryesor në samite të tilla.

Së dyti, ishte shumë me rëndësi edhe demonstrimi i investimeve evropiane në mbrojtje, si dhe i Kanadasë. Të gjitha njoftimet e bëra gjatë ditëve të fundit flasin për para dhe kapacitete reale ushtarake. Ky ishte një zhvillim shumë pozitiv.

Dhe, në fund, mbështetja për Ukrainën. Jo vetëm toni i deklaratave, por edhe njoftimi për t’i dhënë Ukrainës licencë për të prodhuar interceptorët Patriot, raketat PAC-3.

Do të shohim nëse kjo do të realizohet. Shpresoj që po, edhe pse mbetem skeptik, sepse presidenti Trump nuk ka qenë vazhdimisht mbështetës i fortë i Ukrainës. Por, shpresoj që këtë herë të bëhet fjalë për një angazhim të vërtetë.

Një NATO më e bashkuar, me një Evropë më të fortë

Radio Evropa e Lirë: Deklarata flet për një Evropë më të fortë brenda një NATO-je më të fortë. Në aspektin praktik, a sinjalizon kjo një ndarje të re të përgjegjësive ndërmjet Evropës dhe Shteteve të Bashkuara?

Ben Hodges: Po, e sinjalizon një gjë të tillë dhe unë nuk kam problem me këtë, për aq kohë sa Shtetet e Bashkuara nuk ia kthejnë shpinën Evropës.

Parandalimi bërthamor është, natyrisht, shumë i rëndësishëm. Por, ai duhet të plotësohet edhe nga një prani konvencionale amerikane, qoftë përmes fuqisë ajrore, detare dhe tokësore apo shkëmbimit të inteligjencës. Pra, nuk mund të jetë thjesht: ‘Ju i keni armët bërthamore, ne po largohemi’. Kjo nuk do të ishte e dobishme.

Megjithatë, transferimi i një pjese më të madhe të përgjegjësive për parandalimin konvencional tek aleatët evropianë, ka kuptim.

Dhe, nuk duhet harruar Kanadaja, e cila shpesh lihet disi në hije në këto diskutime. Ajo është duke rritur kontributin e saj në aleancë, dhe kjo është e nevojshme për shkak të pozitës së saj gjeografike dhe cilësisë së burrave dhe grave në forcat e saj të armatosura. Edhe Kanadaja është një pjesë e rëndësishme e këtij ndryshimi.

Radio Evropa e Lirë: Pra, aleatët evropianë pritet të marrin përgjegjësi më të mëdha për mbrojtjen, duke vazhduar njëkohësisht të bashkëpunojnë ngushtë me Uashingtonin. Sa i rëndësishëm është ky ndryshim për të ardhmen e sigurisë transatlantike?

Ben Hodges: Gjëja më rëndësishme është angazhimi i vazhdueshëm i të 32 vendeve anëtare të Aleancës ndaj mbrojtjes kolektive. Kjo është gjëja më e rëndësishme.

Gjithmonë do të ketë dinamika mes aleatëve, mosmarrëveshje apo tensione për arsye të ndryshme. Ashtu siç ndodh edhe brenda Bashkimit Evropian, ku ka debate për migracionin, politikat financiare, vizat apo çështje të tjera. Kjo është e natyrshme.

Por, përkushtimi i të gjitha vendeve ndaj njëra-tjetrës për mbrojtjen kolektive, është themeli i Aleancës.

Dhe, natyrisht, mënyra më e mirë për t’i mbrojtur vendet e NATO-s nga një sulm i mundshëm rus, është të sigurohet që Ukraina të ketë sukses. Prandaj, mbështetja për Ukrainën mbetet një pjesë thelbësore e mbrojtjes dhe sigurisë së përgjithshme të Aleancës.

Lufta e së ardhmes: Dronë dhe inteligjencë artificiale

Radio Evropa e Lirë: NATO-ja po i kushton gjithnjë e më shumë rëndësi inteligjencës artificiale, kapaciteteve kibernetike, mbrojtjes raketore, sistemeve pa ekuipazh… Sa shumë po e ndryshon kjo mënyrën se si Aleanca përgatitet për konfliktet e së ardhmes?

Ben Hodges: Mendoj se Nisma për Parandalimin në Krahun Lindor është një nga qasjet më moderne ndaj parandalimit dhe mbrojtjes. Ajo nuk i zëvendëson elementet tradicionale, si forcat tokësore, pengesat apo minat, por i plotëson ato.

Përgjatë gjithë krahut lindor të NATO-s, nga veriu i Finlandës deri në Detin e Zi, po ndërtohet një sistem i integruar. Nuk do ta quaja “mur”, sepse nuk e përshkruan saktë, por është një kombinim i të gjitha kapaciteteve që i përmendët, të lidhura në një rrjet, që rrit ndjeshëm shpejtësinë me të cilën komandantët identifikojnë kërcënimet, marrin vendime dhe reagojnë ndaj tyre.

Kjo është një përshtatje e rëndësishme dhe një hap përpara në përdorimin e teknologjive të reja.

Mendoj se një pjesë e madhe e kësaj është nxitur nga ajo që kemi parë në Ukrainë. Atje është krijuar një lloj “zone e vdekjes” që shtrihet në një pjesë të madhe të territorit, ku forcat ruse, deri tani, nuk kanë arritur të depërtojnë, për shkak të mbikëqyrjes së vazhdueshme dhe aftësisë për të goditur me mijëra dronë.

Besoj se Aleanca ka mësuar nga kjo përvojë dhe po i zbaton këto mësime duke i kombinuar me kapacitete të tjera. Ky është një zhvillim pozitiv.

Megjithatë, vazhdon të ekzistojë një mangësi e madhe në mbrojtjen ajrore dhe raketore. Ne ende nuk jemi të përgatitur ta mbrojmë gjithë infrastrukturën tonë kritike të transportit nga sulmet – të ngjashme me ato që Ukraina përjeton pothuajse çdo natë.

Dhe, do të shtoja edhe një gjë: Aleanca ende nuk ka gjetur një përgjigje të qartë, ashtu si edhe shtetet individuale, për mënyrën se si duhet të përballet me operacionet ruse në të ashtuquajturën “zonë gri”.

Bëhet fjalë për përdorimin e taktikave hibride – dronëve, atentateve, sabotimeve, dezinformimit – të gjitha të projektuara për të frikësuar shoqëritë evropiane, në mënyrë që qeveritë e tyre ta ndalin mbështetjen për Ukrainën.

Prandaj, duhet të gjejmë mënyra për t’i imponuar pasoja Rusisë, edhe kur shumica e këtyre veprimeve nuk mund t’i atribuohen drejtpërdrejt asaj dhe mbeten nën pragun e Nenit 5 të NATO-s.

Kjo është një sfidë të cilën ende nuk e kemi zgjidhur.

Pse NATO duhet t’i përgjigjet më fort Rusisë?

Radio Evropa e Lirë: Po pse nuk ka ende përgjigje ndaj këtyre kërcënimeve?

Ben Hodges: Mendoj se këtu çdo shtet përballet me sfidat e veta – ka kuadrin e vet ligjor dhe konsideratat e veta politike të brendshme, të cilat duhet t’i zgjidhë.

Për shembull, kujtoni rastin kur rreth 12 dronë hynë në territorin e Polonisë disa muaj më parë. Askush nuk e mohoi se ishin rusë, por cili ishte reagimi? U ngritën në ajër avionë F-35 dhe F-16.

Por, kjo nuk ishte përgjigjja e duhur.

Nga ana tjetër, nuk dëshiron të rrëzosh dronë mbi qytetet tua kur nuk je në një gjendje lufte në kuptimin tradicional. Nëse e rrëzon një dron, mbetjet e tij do të bien diku.

Pastaj, ka edhe mosmarrëveshje institucionale. Për shembull, këtu në Gjermani shtrohet pyetja: kush është përgjegjës? A është çështje për policinë? Për ushtrinë? Kush e kontrollon hapësirën ajrore mbi aeroportin e Frankfurtit apo të Berlinit? Këto janë çështje të cilat ende duhet të zgjidhen.

Mendoj se ekziston prirja që këto incidente të trajtohen si raste të zbatimit të ligjit, pra si vepra penale. Kjo nënkupton se duhet të mblidhen prova të pakundërshtueshme dhe të vërtetohet, sikurse në gjykatë, se përgjegjës është ky apo ai.

Natyrisht, rusët e dinë këtë. Prandaj, nuk do të dërgojnë një ushtar me uniformë dhe flamur rus në krah. Ata përdorin njerëz që i paguajnë ose i sponsorizojnë për t’i kryer këto veprime.

E njëjta gjë vlen edhe për të ashtuquajturën “flotë në hije”. Ajo është pjesë e së njëjtës strategji. Tashmë e dimë se këto anije jo vetëm që transportojnë naftë dhe gaz rus ilegalisht në Detin Baltik dhe Detin e Zi, por disa prej tyre janë përdorur edhe si platforma për lëshimin e dronëve, për shembull kundër Danimarkës.

Prandaj, duhet ta pranojmë realitetin se Rusia është në luftë me ne, edhe nëse ne nuk e konsiderojmë veten në luftë me Rusinë.

Radio Evropa e Lirë: Çfarë mesazhi i dërgon Rusisë mungesa e një përgjegjeje kuptimplotë?

Ben Hodges: Ajo kërkon vullnet politik, guxim politik, por edhe zgjidhje praktike.

Natyrisht, kjo është më e ndërlikuar kur je pjesë e vendeve demokratike, që përpiqen të veprojnë në përputhje me ligjin dhe të drejtën ndërkombëtare. Duhet të gjenden mënyra për të reaguar brenda këtij kuadri.

Unë besoj se kjo është e mundur. Ekzistojnë baza ligjore që mund të përdoren, por kërkohet punë serioze nga qeveritë.

Rreziku është se, nëse nuk gjejmë mënyrën për t’iu përgjigjur këtyre veprimeve, Rusia do të vazhdojë t’i shtyjë kufijtë gjithnjë e më tej, derisa një ditë mund të ndërmarrë edhe një sulm të kufizuar ndaj një vendi të NATO-s.

Për shembull, mund të sulmojë një zonë si Daugavpils në Letoni dhe pastaj të pyesë: ‘Mirë NATO, çfarë do të bëni tani? A do të hyni në luftë bërthamore për Daugavpilsin?’

Nëse përgjigjja do të ishte ‘jo’, atëherë besueshmëria e Nenit 5 dhe e vetë Aleancës do të dëmtohej rëndë.

Ku mbetet Kosova në transformimin e Aleancës?

Radio Evropa e Lirë: Folëm për transformimin e NATO-s. Në këtë kontekst, ku mbeten partnerët e Aleancës, si Kosova? A mund të krijojnë teknologjitë e reja më shumë mundësi për bashkëpunim, apo rrezikojnë ta zgjerojnë hendekun mes vendeve anëtare dhe partnerëve?

Ben Hodges: Mendoj se edhe vendet më të vogla të NATO-s, të Bashkimit Evropian, apo shtete të tjera evropiane si Kosova, kanë shumë për të ofruar. Ato kanë të rinj të talentuar dhe me aftësi të mira në teknologji.

Prandaj, jo çdo vend duhet të ketë avionë F-35 apo aeroplanmbajtëse. Çdo shtet mund të kontribuojë me kapacitetet që ka, përfshirë edhe në fushën e inteligjencës dhe ndërgjegjësimit për situatën – pra, të kuptuarit se çfarë po ndodh në terren.

Jam mjaft i bindur se Aleanca do të vazhdojë të punojë për të gjetur mënyra se si t’i integrojë më mirë vendet më të vogla me ato më të mëdha.

Nuk është e dëshirueshme që gjithçka të mbështetet vetëm në kapacitetet e Shteteve të Bashkuara. Pikërisht për këtë ka paralajmëruar prej kohësh presidenti [i Francës, Emmanuel] Macron, duke theksuar rrezikun e mbështetjes së tepërt te SHBA-ja.

Sepse, nëse krijohet një situatë ku administrata amerikane nuk perceptohet si plotësisht e besueshme, ose nëse çdo gjë trajtohet vetëm si një transaksion, atëherë pjesa tjetër e Aleancës bëhet më e cenueshme.

Radio Evropa e Lirë: Ballkani Perëndimor nuk përmendet në deklaratën e samitit të NATO-s, megjithëse rajoni vazhdon të përballet me çështje të pazgjidhura dhe rreziqe të sigurisë – nga veriu i Kosovës deri te Bosnje dhe Hercegovina dhe Republika Sërpska. A mendoni se NATO-ja e sheh ende këtë rajon si një prioritet strategjik? Dhe çfarë duhet të bëjë Aleanca për të parandaluar që këto kriza të menaxhuara të shndërrohen në konflikte të hapura?

Ben Hodges: Po, mendoj se kjo është një situatë sfiduese dhe me shumë dimensione. Nuk e di saktësisht se ku renditet Ballkani Perëndimor në listën e prioriteteve të Aleancës apo si e vlerëson NATO-ja rajonin.

Megjithatë, nuk do t’i jepja ndonjë kuptim të veçantë faktit që Ballkani Perëndimor nuk u përmend në deklaratën e publikuar pas samitit. Në fund të fundit, samiti përbëhej nga një darkë, një takim i përbashkët dhe disa bisedime dypalëshe që u zhvilluan paralelisht.

Samitin e ardhshëm pritet ta organizojë Shqipëria. Tani ekziston një ide që vitin e ardhshëm të mos mbahet, kështu që, nëse kjo ndodh, Shqipëria do të ishte mikpritëse në vitin 2028.

Kjo do të ishte një mundësi për ta kthyer vëmendjen te Ballkani, ashtu siç organizimi i samitit nga Turqia ndihmoi që fokusi të vihej te Deti i Zi dhe te roli i Turqisë.

Mendoj se NATO-ja ka përgjegjësi në këtë rajon, sepse aty ka vende anëtare të Aleancës, ndërsa edhe Bashkimi Evropian ka interesa. Por, sinqerisht, nuk mund të them se ku renditet Ballkani Perëndimor në listën e prioriteteve.

Radio Evropa e Lirë: Kosova po përballet sërish me vështirësi për të formuar institucione të qëndrueshme pas zgjedhjeve të përsëritura. Nga këndvështrimi i NATO-s dhe i sigurisë, sa i dëmshëm është ky ngërç politik për një vend që synon të shihet si një partner i besueshëm i Perëndimit?

Ben Hodges: Natyrisht, një situatë e tillë e mban Kosovën të cenueshme ndaj ndikimeve të jashtme.

Rusia nuk ka asnjë interes që Kosova të bëhet një shtet i fortë, liberal-demokratik, i integruar në Bashkimin Evropian, në NATO apo në struktura të ngjashme.

Prandaj, për sa kohë që Kosova nuk arrin ta zgjidhë këtë situatë, ajo do të mbetet e pambrojtur ndaj atyre që synojnë ta ruajnë status quo-në dhe të vazhdojnë ta destabilizojnë vendin.

Radio Evropa e Lirë: Mendoni në kërcënime për sigurinë…

Ben Hodges: Po, por edhe duke nxitur vazhdimisht ndasitë e vjetra dhe duke minuar besimin e qytetarëve tek institucionet dhe proceset demokratike.

Radio Evropa e Lirë: Teksa Evropa merr një rol më të madh në mbrojtje, a duhet të presë Kosova ndonjë ndryshim në misionin e NATO-s, KFOR?

Ben Hodges: Nuk e di. Unë shpresoj që misioni i KFOR-it të vazhdojë. Mendoj se ta kam përmendur edhe në një bisedë të mëparshme që kemi pasur: njëherë, një zyrtar i lartë i Kosovës dhe një zyrtar i lartë i Serbisë më thanë të njëjtën gjë: ‘Ju lutem, mos e tërhiqni KFOR-in, sepse ai është e vetmja spirancë e stabilitetit’.

Kjo ka ndodhur disa vite më parë, por ajo bisedë më ka mbetur në mendje. Tregon se nuk është e nevojshme të ketë një numër të madh trupash në terren; vetë prania e KFOR-it shërben si një pikë stabiliteti.

Radio Evropa e Lirë: Sa e rëndësishme është prania amerikane në Kosovë?

Ben Hodges: Mendoj se prania e Shteteve të Bashkuara në Kosovë është e rëndësishme, sepse është edhe në interes të vetë SHBA-së që Evropa të jetë e qëndrueshme dhe e sigurt. Vetëm kështu ajo mund të jetë edhe e begatë, pasi Evropa është partneri më i madh tregtar i Amerikës.

Prandaj, paqëndrueshmëria në Ballkanin Perëndimor kontribuon në paqëndrueshmërinë edhe në pjesë të tjera të Evropës dhe krijon dobësi që Rusia do të përpiqet t’i shfrytëzojë.

Kështu do ta formuloja unë rëndësinë e pranisë amerikane në Kosovë.

Radio Evropa e Lirë: Dhe, përtej samitit, çfarë duhet të bëjë Kosova tani për të mbetur partnere e rëndësishme dhe e dobishme për NATO-n?

Ben Hodges: Të vazhdojë të punojë për përmbushjen e kushteve që kërkohen për anëtarësim në Bashkimin Evropian. Ky është drejtimi ku duhet të ecë. Mendoj se kjo do ta plotësonte edhe synimin për ta bërë Kosovën një partnere më të vlefshme për NATO-n, nëse kjo është në interesin e saj.

Në kohën kur Shtetet e Bashkuara po rrisin praninë e tyre energjetike në Ballkanin Perëndimor, në Kosovë është rikthyer debati për furnizimin me gaz të lëngshëm natyror nga SHBA-ja.

Diskutimi vjen mes përpjekjeve të Uashingtonit për t’i diversifikuar burimet energjetike në rajon dhe nevojës së Kosovës për të siguruar stabilitet afatgjatë në sektorin e energjisë.

Oda Ekonomike Amerikane në Kosovë ka prezantuar tashmë një dokument, i cili trajton çështjen e gazit të lëngshëm natyror nga SHBA-ja në Evropë dhe potencialin e tij për Kosovën.

Drejtori ekzekutiv i kësaj ode, Arian Zeka, vlerëson në një intervistë për Radion Evropa e Lirë se gazi amerikan mund të luajë rol kyç në forcimin e sigurisë energjetike të Kosovës, duke theksuar se siguria energjetike sot është e barasvlershme me sigurinë kombëtare.

*Intervistën e plotë me zotin Zeka mund ta shikoni në videon më poshtë:

Në kontekstin e zhvillimeve globale, përfshirë konfliktet, çrregullimet në zinxhirët e furnizimit dhe luhatjet e çmimeve, ai thotë se është e domosdoshme që Kosova t’i kthehet seriozisht çështjes së gazit.

Një alternativë e tillë, sipas tij, do ta ndihmonte vendin të ulë varësinë nga importi i energjisë elektrike dhe të sigurojë stabilitet më të madh në çmimet e rrymës.

Por, Zeka e konsideron shqetësuese mungesën e një qëndrimi të qartë institucional për përfshirjen e Kosovës në rrjetet rajonale të gazit.

“Gjithçka varet nga vullneti politik. Ndoshta jemi pak mbrapa në aspektin e legjislacionit ose të infrastrukturës ligjore. Financimi mund të sigurohet lehtë për këtë projekt. Prandaj, mungesa e qartë e një zotimi të Qeverisë, se Kosova do të bëhet pjesë e një infrastrukture të tillë, është pak paradoksale”, thotë Zeka.

Ai thekson se nga investitorët amerikanë ka interes dhe gatishmëri konkrete për të investuar në sektorin energjetik në Kosovë.

Ambasada amerikane në Prishtinë, përmes një postimi në Facebook më 28 maj, theksoi se “Shtetet e Bashkuara janë të gatshme për të bashkëpunuar me Kosovën në avancimin e zgjidhjeve energjetike të sigurta dhe të diversifikuara, si dhe për të tërhequr investime të ardhshme”.

Në vitin 2021, Kosova hoqi dorë nga projekti për ndërtimin e infrastrukturës së gazit, i financuar nga Korporata e Sfidave të Mijëvjeçarit e SHBA-së.

Atëkohë, ministrja e Ekonomisë, Artane Rizvanolli, tha se “nevojiten më shumë informacione për të qenë të sigurt se ndërtimi i infrastrukturës së gazit është opsioni më i mirë për tranzicionin energjetik”.

Por, në Samitin Trans-Atlantik për Sigurinë e Gazit, të mbajtur në shkurt në Uashington, Rizvanolli, tani ministre në detyrë, shprehu gatishmërinë e Kosovës për t’u furnizuar me gaz natyror nga SHBA-ja, duke e cilësuar këtë bashkëpunim si vendimtar për ndërtimin e një sektori të sigurt energjetik.

Në fillim të këtij muaji, Radio Evropa e Lirë i është drejtuar Ministrisë së Ekonomisë me pyetje lidhur me planet konkrete për lidhjen me rrjetin rajonal të gazit, ndërtimin e infrastrukturës përkatëse dhe bisedimet me palën amerikane, por nuk ka marrë përgjigje.

Gjatë javëve të fundit, SHBA-ja dhe kompani amerikane kanë nënshkruar marrëveshje miliardëshe me disa vende të Ballkanit Perëndimor për projekte energjetike në rajon.

Kosova, megjithatë, ka mbetur jashtë kësaj vale investimesh.

I dërguari i posaçëm i Departamentit amerikan të Energjisë, Joshua Volz, ka thënë në një intervistë për Radion Evropa e Lirë se sistemi energjetik i Kosovës ka nevojë urgjente për modernizim – çfarë krijon mundësi të mëdha për industrinë amerikane që të investojë.

Megjithatë, ai ka theksuar se projektet e mëdha do të varen nga vetë Kosova, përkatësisht përmirësimi i mjedisit biznesor dhe rregullator në vend.

Kosova e mirëpret çdo nismë që synon përshpejtimin e integrimit në Bashkimin Evropian, por mbetet skeptike ndaj ideve që mund ta mbajnë atë në një status të ndërmjetëm.

Në një intervistë për Radion Evropa e Lirë, ministri i Jashtëm në detyrë, Glauk Konjufca, thotë se përfshirja në Tregun e Përbashkët Evropian mund të jetë hap përpara, por thekson se nuk ka ende detaje të qarta.

“Ne e mirëpresim çdo plan të ri, i cili e ka për synim integrimin më të shpejtë të vendeve të Ballkanit Perëndimor në Bashkimin Evropian… Pozicion i Kosovës është që ne nuk mbështesim kurrfarë propozimi, i cili krijon dhoma të pritjes në BE”, thotë Konjufca.

Konjufca mori pjesë në punimet e forumit të sigurisë GLOBSEC në Pragë, ku edhe foli për REL-in.

Radio Evropa e Lirë: Zoti Konjufca, ditëve të fundit po qarkullon ideja e disa vendeve të Bashkimit Evropian për përfshirjen e vendeve të Ballkanit Perëndimor në Tregun e Përbashkët Evropian, për t’i shtyrë përpara në rrugën e tyre drejt anëtarësimit të plotë në BE. Cili është qëndrimi i autoriteteve të Kosovës ndaj kësaj nisme?

Glauk Konjufca: Ne, ta them të drejtën, e mirëpresim çdo plan të ri, i cili e ka për synim integrimin më të shpejtë të vendeve të Ballkanit Perëndimor në Bashkimin Evropian.

Prej fazës së nënshkrimit të Marrëveshjes së Stabilizim Asociimit deri kur të hapen negociatat për anëtarësim, ajo që përbën bërthamën e negociatave për çdo shtet, janë negociatat kryesisht ekonomike, se si të krijohen të gjithë mekanizmat e nevojshëm për përfshirjen e vendit përkatës në tregun e vetëm.

Kështu që kjo iniciativë, e cila u përshëndet në mënyrë eksplicite edhe nga kancelari [gjerman, Friedrich] Merz, dhe u shty përpara nga shtete si Austria e Çekia, është, në njëfarë mënyre, që t’i jepet një shpejtësi e re procesit të zgjerimit.

Kjo është e mirëseardhur, por ajo çka është më e rëndësishme në këtë proces, po aq sa ideja, janë edhe detajet, e të cilat ne nuk i kemi ende.

Pres që, në javët e ardhshme, këto shtete të shkojnë drejt hollësive dhe detajizimeve sa i përket ecjes përpara.

Radio Evropa e Lirë: Besoni se ky do të jetë një hap transitor drejt BE-së?

Glauk Konjufca: Nëse e ndajnë me faza, ku disa parapërgatiten për t’iu bashkangjitur BE-së, të tjerët mund të jenë vëzhgues menjëherë tash… të shohim. Ajo çfarë ne kemi thënë, që është pozicion i Kosovës, është që ne nuk mbështesim kurrfarë propozimi, i cili krijon dhoma të pritjes në Bashkimin Evropian. Tash tjetër janë problemet politike, për shembull mosnjohësit e Kosovës e të tjera. Por, nuk duam dhoma të pritjes në BE.

Radio Evropa e Lirë: Megjithatë, Kosova e ka në dhomën e pritjes aplikimin për anëtarësim në BE qysh në vitin 2022…

Glauk Konjufca: Po, ajo nuk është trajtuar, është e vërtetë. Këtu, elefanti në dhomë është dukshëm politik dhe ai është dukshëm dialogu me Serbinë.

Unë mendoj se shtetet mosnjohëse dhe dialogu me Serbinë e mbajnë të patrajtuar aplikacionin tonë, i cili është dorëzuar gati katër vjet më parë.

Përgjigjja zyrtare që jep Brukseli, sa herë që e ngremë këtë çështje, është: duhet të punoni më shumë me vendet anëtare. Kur thuhet me vendet anëtare, nënkuptohen vendet mosnjohëse. Ne, vazhdimisht, punojmë me to – me Spanjën, me Greqinë e me të tjerat.

Mirëpo, gjithmonë në ato biseda vijnë marrëdhëniet e mira fqinjësore me Serbinë, të cilat mendoj unë – pa fajin tonë – kanë marrë goditje të mëdha të mirëbesimit në këta dy-tre vjetët e fundit, për shkak të sulmeve sikurse ishte ai në Banjskë.

Radio Evropa e Lirë: A ka Qeveria e Kosovës, edhe pse tani është në detyrë, ndonjë plan konkret për ta shtyrë përpara këtë proces?

Glauk Konjufca: Ne kemi miratuar Planin e Rritjes të BE-së në Kuvendin e Republikës së Kosovës. Kosova është njëri prej vendeve që agjendën evropiane të reformave e ka miratuar dhe është duke e zbatuar – është vendi me impenjimin ndoshta më të lartë në Ballkanin Perëndimor sa i përket kësaj agjende.

Por, kur flitet për reformat e fondet [e BE-së], kanë shumë rëndësi edhe uniteti politik, funksionaliteti i demokracisë dhe i institucioneve. Sepse, nëse deri në dhjetor kemi këso peripecish, ne do t’i humbim 250 milionë euro – që do të thotë se janë 25%-30% e Planit të Rritjes.

Mirëpo, përkundër reformave që i bëjmë, duket që ndonjëherë në negociatat me BE-në peshon më shumë dialogu me Serbinë sesa reformat e brendshme që i bëjmë.

Sepse, nëse e qet Kosovën në parametra me shtetet tjera, në parametra të demokracisë, të rritjes ekonomike që e ka Kosova, të pavarësisë së gjyqësorit etj., Kosova është shumë përpara.

Radio Evropa e Lirë: Por, e patëm një publikim të ditëve të fundit, mbi bazën e të dhënave të Fondit Monetar Ndërkombëtar, që e nxirrte Kosovën si vendin e dytë më të varfër në Evropë.

Glauk Konjufca: Po, por, në të njëjtën kohë, Banka Botërore thotë se Kosova do të ketë një rritje stabile ekonomike mbi 4 për qind. Kjo e ngushton diferencën me vendet tjera.

Që Kosova të kapërcejë katër vende apo pesë vende, nuk është lehtë, sepse e ke Malin e Zi, e ke Serbinë, i ke shtetet që kanë pasur ekonomi shumë më të konsoliduara se Kosova, e cila ka dalë e shkatërruar prej luftës.

Neve na mjafton edhe zvogëlimi i diferencave me këto shtete.

Radio Evropa e Lirë: Jemi në prag të zgjedhjeve të 7 qershorit dhe domosdoshmërisht na interesojnë pritjet tuaja nga ky proces…

Glauk Konjufca: Nuk ishte lajm i mirë që Kosova po shkon në zgjedhjet e treta brenda një viti e gjysmë, por u përket qytetarëve të Kosovës. Nuk dua që nga ky forum, në të cilin jam në cilësinë e ministrit të Jashtëm, të futem thellë në detajet e skenës sonë politike, sepse këtë do ta bëj kur të kthehem në Kosovë.

Radio Evropa e Lirë: A prisni që këto zgjedhje të çojnë në formimin e të gjitha institucioneve, deri të zgjedhja e presidentit?

Glauk Konjufca: Po, besoj që po. Jam shumë optimist që këto do të jenë zgjedhjet e fundit për katër vjetët e ardhshëm.

Lufta me Teheranin po e zbeh takimin e rëndësishëm që presidenti amerikan, Donald Trump, pritet ta zhvillojë këtë javë me udhëheqësin e Kinës, Xi Jinping, në Pekin. Irani pritet të jetë një nga çështjet më të ndjeshme në agjendën e këtij takimi.

Trump pritet të mbërrijë në Pekin më 13 maj dhe të takohet me Xinë më 14-15 maj, pasi vizita e tij e planifikuar për më herët këtë vit u shty shkak të konfliktit me Teheranin.

Zyrtarë të lartë amerikanë thonë se Trump synon ta sfidojë drejtpërdrejt Xinë për lidhjet ekonomike dhe teknologjike të Kinës me Iranin, përfshirë blerjet e naftës dhe transportimin e pretenduara të mallrave me përdorim të dyfishtë.

Në një intervistë për Radion Evropa e Lirë, Ken Moriyasu, bashkëpunëtor i lartë në Institutin Hudson, tha se Pekini mund të ndihmojë taktikisht në uljen e tensioneve, por do t’i rezistojë çdo përpjekjeje që mund ta kërcënojë mbijetesën e regjimit iranian, të cilin ai e përshkroi si qendror për strategjinë afatgjatë euroaziatike të Kinës.

Radio Evropa e Lirë: Duke qenë se Trump pritet ta sfidojë Xinë për Iranin dhe Uashingtoni po prezanton sanksione të reja që synojnë rrjetet iraniane të naftës të lidhura me Kinën, sa i rëndësishëm është ky moment në diplomacinë SHBA-Kinë lidhur me Teheranin?

Ken Moriyasu: Jam i sigurt se Trumpi do t’i kërkojë Xi Jinpingut ndihmë për Iranin, dhe jam i sigurt se Kina është shumë e interesuar ta shohë fundin e kësaj lufte po aq sa edhe Trump dëshiron t’i japë fund asaj.

Por, jam gjithashtu shumë i sigurt se Xi nuk dëshiron ndryshim regjimi në Teheran. Pra, ndërsa ai mund të pranojë ta nxisë Teheranin të arrijë një lloj kompromisi, jam shumë i sigurt se Xi do t’i bëjë ballë çdo trysnie nga Trump për ta ndëshkuar Iranin në një mënyrë që mund të çojë në ndryshim regjimi.

Radio Evropa e Lirë: Kur e shikoni marrëdhënien e Kinës me Iranin sot, sa ndikim realisht ka Pekini mbi Teheranin?

Ken Moriyasu: Marrëdhënia vazhdon, por duhet ta kuptojmë përmes strategjisë afatgjatë të Kinës dhe rëndësisë që Irani ka brenda saj.

Nëse ndodh ndryshim regjimi në Teheran dhe vendi bëhet proamerikan, properëndimor dhe largohet nga Kina, kjo bie drejtpërdrejt ndesh me strategjinë kontinentale afatgjatë të Kinës.

Në 15 vjetët e fundit, Kina është përpjekur shumë ta kufizojë varësinë e saj nga rrugët detare tregtare, veçanërisht për energjinë, sepse cisternat e naftës duhet të kalojnë nëpër pika strategjike si Ngushtica e Hormuzit dhe Ngushtica e Malakës. Prandaj Kina është orientuar drejt tubacioneve tokësore, dhe brenda kësaj strategjie kontinentale Irani zë krahun jugor, ose ankorën jugore.

Nëse Irani bëhet properëndimor, kjo do të prishte lidhjet tokësore të Kinës me Lindjen e Mesme dhe Evropën. Do të komplikonte logjistikën energjetike dhe korridoret ushtarake të lidhura me Nismën “Rripi dhe Rruga”, dhe do të minonte idenë e një brendësie të vazhdueshme euroaziatike të izoluar nga fuqia ushtarake amerikane, diçka që Kina është përpjekur ta krijojë gjatë 15 vjetëve të fundit.

Radio Evropa e Lirë: Duke pasur parasysh lidhjet e ngushta ekonomike me Iranin, veçanërisht në eksportet e energjisë dhe blerjet e naftës, a përkthehet kjo në ndikim të rëndësishëm politik për Pekinin?

Ken Moriyasu: Kjo i jep më shumë ndikim Iranit sesa Kinës.

Nëse Irani e kupton strategjinë afatgjatë të Kinës, atëherë Teherani ka ndikim. Dhe, Shtetet e Bashkuara duhet ta kuptojnë politikën e Kinës dhe të pranojnë se Kina kurrë nuk do të mbështesë politika që mund të çojnë në ndryshim regjimi.

Kjo lidhet gjithashtu me Tajvanin. Përderisa Shtetet e Bashkuara mbajnë një kontroll strategjik mbi importet energjetike të Kinës përmes Ngushticës së Malakës ose Ngushticës së Hormuzit, Kina nuk mund ta marrë Tajvanin me forcë.

Edhe nëse Kina do të mund ta pushtonte ushtarakisht Tajvanin, SHBA-ja do të mundë ta ngufatke ekonominë kineze duke bllokuar ato rrugë.

Pra, ajo që Kina po përpiqet të bëjë fillimisht është të krijojë një korridor kontinental që e mbron nga hakmarrja amerikane. Pasi të përfundojë ky strehim apo kjo fortesë euroaziatike, atëherë Pekini do të kishte më shumë opsione lidhur me Tajvanin.

Nuk po them se Kina do ta pushtojë Tajvanin nëse ky korridor përfundon, por sigurisht që kjo do t’i jepte Pekinit më shumë fleksibilitet strategjik.

Radio Evropa e Lirë: Nëse Trump i kërkon Xisë ta përdorë atë ndikim mbi Iranin, çfarë lloj përgjigjeje prisni nga Pekini?

Ken Moriyasu: Kina po ndjek njëkohësisht dy qëllime afatgjata: dëshiron të largohet nga rrugët detare tregtare dhe gjithashtu dëshiron të largohet nga vetë varësia ndaj naftës.

Kjo është arsyeja pse Kina po inkurajon agresivisht kalimin nga makinat me benzinë në automjete elektrike, me energji elektrike të prodhuar nga energjia bërthamore ose qymyri. Një pjesë e madhe e atij qymyri vjen nga burime vendase ose nga Mongolia, të cilat janë të mbrojtura nga ndërhyrja ushtarake amerikane.

Megjithatë, Kina ende nuk ka arritur atje, kështu që ende ka nevojë për naftë. Kjo do të thotë se kjo luftë dhe rritja e çmimeve të naftës po e dëmtojnë Kinën tani për tani.

Në planin afatgjatë, megjithatë, Kina dëshiron ta kufizojë varësinë si nga transporti detar ashtu edhe nga vetë nafta.

Pekini ka nevojë për stabilitet në të ardhmen e parashikueshme, por nuk ka interes ta ndihmojë Trumpin të arrijë kontroll mbi Ngushticën e Hormuzit apo të mbështesë ndryshimin e regjimit në Teheran. Kjo nuk është në interesin strategjik afatgjatë të Kinës.

Radio Evropa e Lirë: Në këtë kontekst, a e shihni Kinën duke luajtur më shumë një rol diplomatik të heshtur prapa skenave, apo duke mbetur e kujdesshme publikisht?

Ken Moriyasu: Çdo rol që Kina do të luajë do të jetë taktik, jo strategjik. Jam shumë i sigurt për këtë.

Radio Evropa e Lirë: Meqë Uashingtoni po merret Iranin, Ukrainën dhe konkurrencën strategjike me Kinën njëkohësisht, si mendoni se i balancojnë politikëbërësit të gjitha këto sfida në të njëjtën kohë?

Ken Moriyasu: Kjo është edhe një arsye tjetër pse Xi mund të ndihmojë taktikisht, por jo strategjikisht.

Realiteti është se tensionet midis Uashingtonit dhe Teheranit nuk janë të këqija për Pekinin. Nëse Uashingtoni shpërqendrohet nga lufta që përfshin Iranin, kjo e largon vëmendjen nga Tajvani. Kjo i jep Kinës më shumë kohë për t’u përgatitur.

Pra, një nivel i caktuar tensioni midis Uashingtonit dhe Teheranit në fakt i shërben interesave strategjike të Kinës.

Por, në planin afatgjatë, plani i Kinës është fillimisht të krijojë korridore kontinentale përmes të cilave mund të sigurojë energji dhe tregti pa ndërhyrjen amerikane. Kjo është faza e parë, ndoshta gjatë dekadës së ardhshme.

Më pas Kina do të ishte në gjendje të projektonte fuqi më me besim drejt zonave bregdetare detare dhe potencialisht të mendonte për operacione ndaj Tajvanit më pas. Shtetet e Bashkuara duhet ta kuptojnë se çfarë po përpiqet të bëjë Kina.

Radio Evropa e Lirë: Në çfarë pike kriza mund të bëhet aq serioze sa Pekini të veprojë më vendosmërisht, qoftë diplomatikisht apo strategjikisht?

Ken Moriyasu: Raportohet se Kina ka rezerva strategjike të naftës që mund të zgjasin rreth katër muaj.

Derisa po afrohet ai afat kohor, Pekini do të përballet me më shumë presion për të siguruar rrugë alternative ose për të punuar me Uashingtonin dhe Teheranin për ta mbajtur të hapur Ngushticën e Hormuzit. Por, ka edhe pak kohë para se Kina të arrijë në atë pikë.

Radio Evropa e Lirë: Trump e shtyu një herë këtë vizitë për shkak të Iranit. A mund të jetë Irani një nga çështjet përcaktuese të takimit, madje përtej tregtisë dhe marrëdhënies më të gjerë SHBA-Kinë?

Ken Moriyasu: Në një pikëpamje më të gjerë, konkurrenca mes fuqive të mëdha SHBA-Kinë është në të vërtetë një garë për kontrollin e Euroazisë.

Nga perspektiva e Kinës, ajo dëshiron qasje të pandërprerë në tregjet energjetike të Azisë Qendrore dhe rrugët tregtare drejt Evropës pa ndërhyrjen amerikane.

Shtetet e Bashkuara nuk kanë domosdo nevojë ta dominojnë vetë Azinë Qendrore. Por, duhet t’i pengojnë përpjekjet e Kinës aq sa Pekini të mos ndiejë kurrë siguri absolute se Azia Qendrore, Kaukazi dhe Turqia janë plotësisht brenda sferës së saj, sepse sapo Kina ta ketë atë siguri, do të ketë aftësi më të madhe për të projektuar fuqi jashtë, veçanërisht drejt Tajvanit.

Strategjia amerikane duhet të jetë t’ia mohojë Kinës atë siguri absolute.

Në këtë kuptim, Irani është pjesë e kësaj gare më të madhe. Irani është pjesë e strehës apo fortesës që Kina dhe Rusia po përpiqen të ndërtojnë në zemrën euroaziatike.

Por, vetë Irani nuk është çështje përcaktuese në garën SHBA-Kinë. E gjithë Euroazia është.

Radio Evropa e Lirë: A mund të shënojë ky takim një pikë kthese në mënyrën se si Uashingtoni dhe Pekini angazhohen në krizat e mëdha ndërkombëtare të sigurisë në të ardhmen?

Ken Moriyasu: Jo, absolutisht jo. Kina dhe Shtetet e Bashkuara kanë vizione thelbësisht të ndryshme për Euroazinë, dhe ajo konkurrencë do të vazhdojë pavarësisht këtij samiti.

Çdo marrëveshje taktike që arrijnë: marrëveshje për sojë, marrëveshje për Boeing apo çfarëdo tjetër, nuk e ndryshon strukturën më të gjerë.

Struktura reale është konkurrenca e fuqive të mëdha për zemrën euroaziatike.

Radio Evropa e Lirë: Disa ligjvënës republikanë argumentojnë se Trump duhet ta kritikojë publikisht Kinën për mbështetjen që i jep Iranit prapa skenave. Sa i përhapur është ky qëndrim në Uashington tani?

Ken Moriyasu: Çdo mbështetje që Kina i jep Iranit prapa skenave është taktike. Nuk është çështja themelore.

Çështja themelore është se Kina ka nevojë për regjimin në Teheran për strategjinë e saj kontinentale. Se a zemërohen senatorët për ndihmën prapa skenave është çështje dytësore krahasuar me realitetin shumë më të madh strategjik.

Përgatiti: Ekrem Idrizi

I dërguari i posaçëm i Departamentit amerikan të Energjisë për integrimin energjetik, Joshua Volz, thotë se Uashingtoni po e rrit angazhimin e tij në Ballkanin Perëndimor për të forcuar sigurinë energjetike të aleatëve dhe për të ulur varësinë e tyre nga furnizimet ruse.

Në një intervistë për Radion Evropa e Lirë, ai thekson se Rusia e ka përdorur vazhdimisht energjinë si mjet gjeopolitik dhe se SHBA-ja synon t’i zëvendësojë “molekulat ruse” me burime të tjera energjetike përmes zgjerimit të infrastrukturës në Evropën Juglindore.

Ai e përshkruan sigurinë energjetike si siguri kombëtare, duke e lidhur atë drejtpërdrejt me rritjen ekonomike, investimet dhe stabilitetin politik në rajon.

Për Kosovën, Volz thotë se është një aleate shumë e rëndësishme dhe një vend “në nevojë urgjente për modernizimin” e sistemit energjetik.

“… kur kushtet e tregut të ndryshojnë dhe mjedisi i biznesit bëhet më tërheqës për investimet energjetike amerikane, Departamenti i Energjisë do të jetë i gatshëm të ndihmojë në lehtësimin e bashkëpunimit mes industrisë amerikane dhe partnerëve industrialë në Kosovë”, thotë ai.

Radio Evropa e Lirë: Disa nisma të fundit – të mbështetura nga SHBA-ja në fushën e energjisë – janë shpallur ose diskutuar me Shqipërinë, Kroacinë, Bosnje dhe Hercegovinën dhe Malin e Zi. Çfarë e ka nxitur këtë angazhim të ripërtërirë të SHBA-së në Ballkanin Perëndimor?

Joshua Volz: Së pari dhe mbi të gjitha, ne po përpiqemi të përdorim energjinë dhe burimet energjetike të SHBA-së për t’i mbështetur partnerët dhe aleatët tanë në mbarë botën, duke u dhënë atyre mundësi më të mira dhe qasje më të madhe në diversifikimin energjetik dhe sigurinë energjetike.

Prandaj, këto angazhime të ripërtërira, si në nivel marrëveshjesh ndërqeveritare, ashtu edhe në projekte infrastrukturore, mundësojnë që Shtetet e Bashkuara të ofrojnë burime energjetike të sigurta, të besueshme, të përballueshme dhe të qëndrueshme për partnerët dhe aleatët tanë, të cilët, më herët, kanë qenë tepër të varur nga burime dhe rrugë energjetike që kanë ndikuar negativisht në sigurinë energjetike të rajonit.

Ballkani Perëndimor është një pjesë jashtëzakonisht e rëndësishme e arkitekturës globale të energjisë dhe ka potencial të madh investimesh për bizneset dhe industrinë amerikane, por pa burime të sigurta, të besueshme dhe të përballueshme të energjisë, investimet në këto ekonomi nuk mund të rriten. Andaj, ne po i japim përparësi riangazhimit dhe rritjes së bashkëpunimit me partnerët tanë në Ballkanin Perëndimor.

“Molekulat ruse” dhe strategjia amerikane e energjisë

Radio Evropa e Lirë: Si lidhen këto projekte me përpjekjet globale për të zvogëluar varësinë nga energjia ruse, sidomos në rajone si Evropa Juglindore?

Joshua Volz: Ju nuk mund t’i kërkoni dikujt të zëvendësojë diçka me asgjë. Ne e kemi parë koston e madhe që Evropa ka paguar për varësinë e tepruar nga burimet ruse.

Rusia ka qenë vazhdimisht e gatshme për ta përdorur energjinë si armë dhe si mjet për presion politik. Ne nuk duam që partnerët dhe aleatët tanë të vazhdojnë të vuajnë nga mungesa e opsioneve energjetike, që krijon varësia e madhe nga Moska.

Prandaj, ne po i ofrojmë burimet energjetike amerikane për të zëvendësuar molekulat ruse. Ky është një nga elementet më të rëndësishme të përputhjes strategjike mes presidentit [amerikan, Donald] Trump dhe presidentes [së Komisionet Evropian] Ursula von der Leyen. Të dy e duan eliminimin e energjisë ruse nga sistemi energjetik evropian deri në fund të vitit 2027. Ky është një objektiv shumë ambicioz dhe kërkon shumë punë.

Për këtë arsye, po shihni një fokus të madh nga nivelet më të larta të Qeverisë amerikane – nga Departamenti i Energjisë, Këshilli për Dominancën Energjetike Kombëtare, Departamenti i Shtetit dhe institucionet e tjera – që po punojnë në mënyrë të koordinuar për të hapur rrugë të reja tregtare dhe për t’i bërë ato rrugë ekonomikisht të qëndrueshme, të sigurta dhe të përballueshme, në mënyrë që energjia amerikane të mund të kontribuojë në stabilitetin dhe sigurinë energjetike të Evropës.

Energjia si siguri kombëtare

Radio Evropa e Lirë: A kanë këto nisma të bëjnë kryesisht me sigurinë energjetike, apo pasqyrojnë edhe interesa më të gjera strategjike dhe gjeopolitike të SHBA-së në rajon?

Joshua Volz: Kjo është një pyetje shumë e mirë. Siguria energjetike është siguri kombëtare. Ne nuk shohim asnjë dallim mes këtyre dy gjërave. Nëse nuk keni siguri energjetike, nuk keni asnjë lloj sigurie, sepse energjia prek dhe mbështet gjithçka. Ajo është themelore për rritjen e ekonomisë, për krijimin e vendeve të punës dhe për ndërtimin e buxheteve që mund të financojnë mbrojtjen dhe sigurinë e kufijve.

Pra, energjia është themeli i gjithçkaje që bëjmë në marrëdhëniet tona me partnerët dhe aleatët në mbarë botën. Siguria energjetike është vërtet baza e gjithë sigurisë dhe e gjithçkaje që rrjedh prej saj.

Radio Evropa e Lirë: Çfarë përfitimesh konkrete mund të presin vendet e rajonit në pesë deri në dhjetë vjetët e ardhshëm?

Joshua Volz: Unë mendoj se do të shihni një rritje të ndjeshme të investimeve të huaja direkte në këto vende që zgjedhin të bashkëpunojnë me Shtetet e Bashkuara për sigurinë dhe diversifikimin e tyre energjetik, sepse kompanitë e dinë që, nëse SHBA-ja ofron energji dhe është një element themelor i ekonomisë në këto juridiksione, atëherë kjo është diçka e besueshme.

Asnjëherë – as gjatë uraganeve, fatkeqësive natyrore, luftërave, konflikteve apo mbylljes së Ngushticës së Hormuzit – prodhuesit amerikanë nuk kanë dështuar t’i dërgojnë ngarkesat që i kanë pasur të kontraktuara.

Kjo besueshmëri dërgon një sinjal shumë të fortë tregu për këdo që bashkëpunon me Shtetet e Bashkuara në fushën e energjisë, se këto burime do të jenë të garantuara dhe se investimet do të mbështeten nga një zinxhir furnizimi energjetik që është i qëndrueshëm, i përballueshëm dhe i sigurt.

Si rezultat, do të ketë një rritje të madhe të investimeve të huaja direkte në këto vende. Do të rritet gjithashtu aftësia për të bërë zgjedhje më të mira në sigurinë energjetike, për shkak të diversifikimit dhe marrëdhënieve më të afërta me industrinë amerikane. Këto lidhje ekonomike dhe tregtare do të forcohen jo vetëm në sektorin e energjisë, por edhe shumë përtej tij.

Siguria energjetike përballë tranzicionit të gjelbër

Radio Evropa e Lirë: Siç e përmendët edhe ju më herët, BE-ja do që rajoni ta zvogëlojë varësinë nga gazi rus, por, në të njëjtën kohë, po shtyn përpara edhe dekarbonizimin dhe ka ngritur shqetësime për transparencën dhe rregullat e tregut në disa projekte, përfshirë në Bosnje dhe Hercegovinë. Si i shihni ju këto shqetësime?

Joshua Volz: Mendoj se për këto shqetësime duhet të merren parasysh parimet bazë. Dhe, parimi kryesor është se, së pari, duhet ta siguroni energjinë, përpara se të filloni të merrni vendime për energjinë.

Aktualisht, Ballkani Perëndimor dhe Evropa Qendrore e Lindore përballen me një zgjedhje mes burimeve energjetike të pasigurta dhe të përdorura si mjet presioni politik, të cilat janë themeli i ekonomive të tyre, dhe burimeve energjetike të besueshme, që ofrojnë partneritet me Shtetet e Bashkuara, si dhe mundësi për rritje ekonomike dhe për të financuar shpenzimet e nevojshme për mbrojtje – sidomos në kontekstin e konflikteve si lufta në Ukrainë gjatë katër vjetëve të fundit.

Për ne, kjo është zgjedhja midis një sistemi energjetik të bollshëm ose një sistemi që vuan nga mungesa e burimeve. Dhe, nëse shikoni tkurrjen ekonomike dhe industriale që ka ndodhur si pasojë e disa politikave energjetike të ndjekura nga partnerët tanë evropianë, nuk besoj se kjo është diçka me të cilën janë të kënaqur partnerët tanë në këto ekonomi. Askush nuk dëshiron rënie ekonomike apo tkurrje industriale, dhe disa nga politikat e ndjekura deri më tani, duke tentuar të eliminojnë pjesë thelbësore të sistemit energjetik, kanë çuar në këto rezultate.

Shpresoj që partnerët dhe aleatët tanë evropianë ta marrin këtë parasysh, ndërsa rishikojnë dhe riorganizojnë sistemin e tyre energjetik drejt partnerëve më të besueshëm, më të sigurt dhe më të përballueshëm.

Radio Evropa e Lirë: A bien ndesh këto projekte energjetike në Ballkanin Perëndimor – të mbështetura nga SHBA-ja – me rregullat e BE-së dhe objektivat e tranzicionit të gjelbër?

Joshua Volz: Ne po punojmë shumë ngushtë me partnerët tanë në Bruksel, për të siguruar që dinamikat e tregut brenda kufijve të BE-së dhe jashtë tyre të jenë të harmonizuara, pasi disa nga këto vende në Ballkanin Perëndimor nuk janë ende pjesë e BE-së. Shumë prej tyre kanë aspirata për anëtarësim në BE, por disa nuk janë brenda Unionit.

Megjithatë, ne po bashkëpunojmë me partnerët në Bruksel, për të siguruar që kushtet e tregut të lehtësojnë zgjerimin e korridoreve dhe rrugëve energjetike, si dhe aftësinë që burimet energjetike amerikane të mbështesin ekonomitë dhe sigurinë energjetike, për arsyet që ne i ndajmë bashkë me partnerët dhe aleatët tanë evropianë.

Kemi parë përparim të rëndësishëm në [infrastrukturën e] Korridorit Vertikal drejt harmonizimit të rregullave dhe mbështetjes së produkteve të kombinuara – gjë që mundëson vendime afatgjata ekonomike dhe krijon bazën për këto mundësi.

Prandaj, po punojmë ngushtë me kolegët në Bruksel për të siguruar që struktura e tregut të jetë e duhur për t’i mbështetur këto objektiva.

Investimet varen nga kushtet e tregut

Radio Evropa e Lirë: Dua të kaloj tani te Kosova. Aktualisht, Kosova nuk ka infrastrukturë të gazit natyror dhe nuk është drejtpërdrejt pjesë e këtyre iniciativave. Ku gjendet Kosova në strategjinë rajonale të energjisë së SHBA-së?

Joshua Volz: Kosova është një partnere dhe aleate shumë e rëndësishme dhe Shtetet e Bashkuara ishin të parat që e njohën pavarësinë e Kosovës. Ne po vazhdojmë ta forcojmë edhe më tej marrëdhënien tonë me partnerët në Prishtinë, dhe mundësitë ekonomike atje janë të konsiderueshme.

Sistemi energjetik në Kosovë ka nevojë urgjente për modernizim dhe paraqet një mundësi të madhe për industrinë dhe teknologjinë amerikane që të hyjnë, ta modernizojnë atë, të rrisin prodhimin dhe efikasitetin e tij dhe, në këtë mënyrë, të ndihmojnë në nxitjen e rritjes ekonomike në Kosovë.

Radio Evropa e Lirë: A ka diskutime ose plane që mund ta lidhin Kosovën me infrastrukturën rajonale të gazit, qoftë drejtpërdrejt apo tërthorazi?

Joshua Volz: Kjo është pjesë e diskutimeve më të gjera që po zhvillohen dhe po lehtësohen nga rritja e furnizimeve me burime energjetike amerikane përmes korridoreve të ndryshme në Evropë.

Ato përfshijnë Korridorin Vertikal, që ka pikë hyrëse në Greqi, si dhe disa terminale lundruese për gaz natyror, përfshirë atë në ishullin Kërk në Kroaci dhe një interkonektor të ri mes Bosnje e Hercegovinës dhe Kroacisë.

Kjo përbën një hap të madh përpara në krijimin e rrugëve dhe arterieve që do të mundësojnë që gazi natyror amerikan të arrijë në vende si Kosova.

Ky është një hap i domosdoshëm i parë, por sigurisht jo i fundit. Qëllimi ynë është që burimet energjetike amerikane të arrijnë te të gjithë partnerët dhe aleatët tanë që janë të interesuar për një bashkëpunim afatgjatë energjetik me industrinë amerikane dhe me Shtetet e Bashkuara.

Radio Evropa e Lirë: Pra, a shihet Kosova si një treg i qëndrueshëm dhe tërheqës për projekte të ardhshme energjetike, dhe çfarë do të duhej të përmirësonte për të tërhequr investime më të mëdha?

Joshua Volz: Sa i përket energjisë, unë mendoj se Kosova është padyshim një treg i gatshëm për investime, i mbushur me mundësi dhe në nevojë për modernizim.

Për tërheqjen e investimeve më të mëdha, duhet të krijohen më shumë nxitje për investimet e sektorit privat amerikan dhe për financimet ndërkombëtare që të hyjnë në Kosovë. Këto janë çështje me të cilat po merren shumë seriozisht kolegët e mi në Departamentin e Tregtisë, Departamentin e Thesarit dhe Departamentin e Shtetit.

Nëse dhe kur kushtet e tregut të ndryshojnë dhe mjedisi i biznesit bëhet më tërheqës për investimet energjetike amerikane, Departamenti i Energjisë do të jetë i gatshëm të ndihmojë në lehtësimin e bashkëpunimit mes industrisë amerikane dhe partnerëve industrialë në Kosovë.

Senatori Thom Tillis, bashkëkryesues i Grupit Vëzhgues të NATO-s në Senatin amerikan dhe ligjvënës republikan nga Karolina e Veriut ka një mesazh për ata që e shohin konfliktet në Ukrainë dhe Lindjen e Mesme si ngjarje të izoluara: Nuk janë.

Në epokën e aleancave globale që po ndryshojnë, Tillis argumenton se bota po përballet me ringjalljen e “Boshtit të Ligësisë” të udhëhequr nga Rusia dhe Irani – një partneritet që ai beson se ka shkuar përtej një raporti të përkohshëm interesi dhe është shndërruar në një aleancë strategjike ushtarake.

Në një intervistë për Radion Evropa e Lirë më 29 prill, Tillis, një nga kritikët e pakët brenda Partisë Republikane, foli për rreziqet e mëdha të peizazhit aktual gjeopolitik, mundësisë “së papranueshme” të ngrirjes së konfliktit në Ukrainë dhe pse ai beson që presidenti rus, Vladimir Putin, mban përgjegjësi personale për vdekjen e amerikanëve.

Radio Evropa e Lirë: Po shohim një ndryshim në peizazhin global që duket më i koordinuar se kurrë më parë. Ju keni ndjekur nga afër Rusinë dhe Iranin dhe mënyrën se si ata po shënjestrojnë SHBA-në dhe aleatët e saj. Pyetja është, a është ky partneritet një aleancë e vërtetë apo një marrëveshje taktike që mund të zhbëhet?

Thom Tillis: Oh, jo, është më e thellë se kaq. Kjo u bë shumë e qartë kur sheh mbështetjen materiale që Irani i ka dhënë Rusisë në Ukrainë: fillimisht përmes teknologjisë së dronëve, dhe tani pala tjetër, Rusia duke ofruar informacion se si mund të shënjestrojnë asetet amerikane dhe asetet e partnerëve tanë në rajon. Është absolutisht një aleancë strategjike dhe në thelb është pjesë e atij Boshti i Ligësisë të vjetër.

Boshti i Ligësisë është ende gjallë dhe po funksionon. Në disa aspekte, madje është përkeqësuar sa i përket vdekjeve në fushëbetejë dhe humbjeve të ushtarëve amerikanë përmes përdorimit të teknologjisë që është prodhuar nga Irani dhe më pas është përmirësuar me ndihmën e Rusisë.

Radio Evropa e Lirë: Cila është gjëja më e rëndësishme që po kalon nga njëra dorë në tjetrën: inteligjenca, teknologjia apo ambicia bërthamore?

Thom Tillis: Ambicia bërthamore është diçka që duhet ta vëzhgojmë me shumë kujdes. Tani e dimë se kapacitetet e tyre për lëshim janë shumë më të mëdha sesa ata kanë sugjeruar. E dimë se, sipas vlerësimeve më të fundit të inteligjencës, ata janë muaj, në mos javë larg nga aftësia për të pasuruar uraniumin në një nivel që nevojitet për armë bërthamore. Pra, një rezervë uraniumi të pasuruar në nivel armësh bërthamore dhe kapacitetet për raketa balistike ndërkontinentale janë pikërisht arsyeja pse [presidentit amerikan, Donald] Trumpit iu desh të bëjë atë që bëri në Iran.

Rusia nuk do të donte asgjë më shumë sesa të kishte një shtet me aftësi bërthamore në Lindjen e Mesme për të destabilizuar rajonin, dhe mendoj se deri në një masë, edhe Kina po ashtu, sepse ata e kanë kuptuar tani se SHBA-ja shihet si forcë destabilizuese në Lindjen e Mesme. Dhe, në momentin që Irani të ketë një kapacitet të tillë do ta destabilizonte rajonin në nivele që nuk i kemi parë më herët.

Radio Evropa e Lirë: Nëse Rusia po i jep inteligjencë Iranit kundër SHBA-së, a ka hyrë Putini në luftën në Lindjen e Mesme?

Thom Tillis: Po, ka hyrë. Por, o Zot, Rusia – prandaj jam pak i shqetësuar me qëndrimin e administratës. Do të them një gjë: dje, gjatë fjalimit të mbretit [të Mbretërisë së Bashkuar Charles] para Kongresit, shpresoj që populli ukrainas ta ketë parë ngritjen në këmbë të çdo anëtari që ishte në sallë kur mbreti foli për mbështetjen ndaj Ukrainës.

Putini po përpiqet të bëjë çmos që t’i ketë të dyja: të pretendojë sikur mund të jetë mik ose të bashkëjetojë me Shtetet e Bashkuara, ndërkohë që në të vërtetë kjo është gjëja e fundit në mendjen e tij.

Ai dëshiron të zhdukë çdo ndikim të SHBA-së nga Evropa dhe nga Lindja e Mesme. Aktualisht, ai të paktën po e arrin qëllimin e tij në Lindjen e Mesme përmes mbështetjes së tij, mbështetjes materiale, për Iranin. Por, ky person është përgjegjës.

Kam thënë diçka që mendoj se i ka befasuar disa njerëz: në disa aspekte, ai është si [komandanti i vrarë iranian, Qassem] Soleimani. Ai mban përgjegjësi për vdekjen e amerikanëve. Është vetëm numri që bën dallimin.

Soleimani ishte akuzuar gjerësisht se kishte qenë përgjegjës për qindra vdekje të pjesëtarëve të ushtrisë amerikane. Nuk ka dyshim se gjaku i ushtarëve amerikanë është në duart e Vladimir Putinit, përmes përfaqësuesve të tij, përmes punës së tij me Iranin dhe përmes bashkëpunimit me mercenarë.

Ne duhet ta njohim Putinin për atë që është. Ai është një mbetje e kohërave të vjetra të komunizmit dhe madje nuk përfaqëson shumicën e popullit rus, por ai i qeverisë ata me grusht të hekurt. Ai do të bëjë gjithçka që mundet për të zvogëluar rolin dhe ndikimin e SHBA-së dhe për të tentuar që të zhdukë demokracinë. Ai është qartësisht antidemokratik, prokomunist dhe prototalitar.

Radio Evropa e Lirë: Referenca që përmendët ishte fjalimi i mbreti Charles. Ai fjalim në fakt pati jehonë edhe në Evropën Lindore, ku disa mund ta shohin se nuk po bëhet fjalë për dy konflikte të ndara, por për një luftë të mundshme globale që po zhvillohet në disa fronte. A jeni dakord me këtë vlerësim?

Thom Tillis: Besoj që po. Bota sot është e vogël, dhe duhet ta pranojmë që kundërshtarët tanë nuk po mendojnë vetëm për vendet që janë pranë kufijve të tyre – ata po shikojnë shumë më larg se kaq. Kjo është një përballje mes botës demokratike dhe botës totalitare. Ka qenë gjithmonë kështu dhe ndoshta gjithmonë do të jetë. Por, duhet ta shohim këtë si një mozaik.

Madje duhet të shkojmë përtej Iranit. Shikoni aktivitetet e Rusisë në Afrikë, veçanërisht në Afrikën e Veriut. Shikoni çfarë po bëjnë në Ukrainë. Shikoni luftën hibride që po zhvillojnë tani në Moldavi dhe në Ballkan dhe në mbarë Evropën Lindore. Ata tani janë në luftë dhe ne ndoshta po punojmë për ta frenuar atë, por ne mund ta përfundojmë këtë luftë.

Nuk ka asnjë mënyrë që Vladimir Putini të fitojë nëse ne e mbajmë fokusin tek Ukraina. Lejimi i fitores së tij atje vetëm i jep një bazë për të nxitur urrejtje dhe parime antidemokratike në mbarë Evropën Lindore dhe në Afrikë dhe kjo është lufta botërore që ai dëshiron ta zhvillojë dhe ta fitojë.

Radio Evropa e Lirë: A është dobësia më e madhe e Perëndimit mosfuqia e tij ushtarake, por një vëmendje gjithnjë e më e shkurtër?

Thom Tillis: Po, po flisni në kuptimin e mbajtjes së përpjekjes në Iran apo Ukrainë?

Radio Evropa e Lirë: Të dyja.

Thom Tillis: Është. Unë e dua Amerikën, natyrisht, por populli amerikan mund të shpërqendrohet shumë shpejt ose të kalojë në një temë tjetër. Luftërat janë gjëra shumë të vështira. Ne rrezikojmë që diçka të tërheqë vëmendjen e të gjithëve për një kohë dhe më pas të bëhet diçka që ata duan ta tejkalojnë. Por, nuk mund të kalosh përtej një kërcënimi bërthamor nga Irani. Nuk mund të kalosh përtej ndikimit shkatërrues të një humbjeje në Ukrainë. Duhet të vazhdosh t’u kthehesh votuesve dhe t’u kujtosh se ky është një kërcënim për Shtetet e Bashkuara. Nuk është një vend i largët që nuk na prek, do të ketë një ndikim të madh.

Nëse Irani bëhet fuqi bërthamore, do të ketë një ndikim të madh. Nëse Rusia shpërblehet duke e mposhtur Ukrainën, do të ketë një ndikim të thellë. Kjo është një lloj tjetër lufte botërore, por është një që po zhvillohet mes të mirëve dhe të këqijve dhe popullit amerikan duhet t’i përkujtohet vazhdimisht kjo.

Radio Evropa e Lirë: SHBA-ja dhe aleatët e saj janë mbështetur shumë në sanksione ndaj vendeve si Irani dhe Rusia, veçanërisht kur ato veprojnë së bashku. Duke marrë parasysh aftësinë e tyre në rritje për t’u përshtatur dhe për t’i shmangur kufizimet, a po e humbin sanksionet, në përgjithësi, efektivitetin si mjet politik?

Thom Tillis: Mendoj se po. Ne kemi një thënie: jemi në pozicion më të mirë kur sanksionet tona janë të koordinuara. Të jem i sinqertë, kam qenë i zemëruar me faktin që Evropa ka mbetur disi prapa. Nëse e mbani mend, edhe me sanksionet ndaj Iranit, kishim vende të ndryshme që janë partnerë dhe aleatë tanë – disa në NATO – të cilat kishin interesa biznesi atje, gjë që ua bënte shumë të vështirë të ecnin përpara me një regjim të koordinuar sanksionesh. Por, kështu mund t’i fitojmë shumë prej këtyre luftërave, nëse thjesht i bëjmë njerëzit të kuptojnë koston afatgjatë të lejimit që Irani të mos mbahet përgjegjës.

Kostoja afatgjatë e lejimit që Rusia të bëjë atë që po bën është shumë më e madhe se çdo kosto afatshkurtër që mund të pësojë ata përmes sanksioneve. Duhet të fillojmë ta shohim këtë në mënyrë më gjithëpërfshirëse. Të jem i sinqertë, nëse Evropa do të kishte qenë më e gatshme të zbatonte sanksione të koordinuara, veçanërisht ndaj Iranit, ndoshta mund ta kishim shmangur këtë konflikt.

Por, njerëzit nuk duhet ta harrojnë: kur po përpiqeshim ta sillnim Iranin në tryezë të bisedimeve përmes sanksioneve ekonomike, kishte shtete që hezitonin. Kështu ato e dobësuan efektin që sanksionet mund të kishin. Shpresoj që të arrijmë në një pikë ku të gjithë ta kuptojnë se sanksionet e koordinuara mund ta shkurtojnë kohën për të arritur diçka të mirë. Duhet të ndalojmë së shikuari vetëm pasojat ekonomike në periudha gjashtëmujore apo njëvjeçare.

Deri në një farë mase, kjo është ajo që po bën edhe presidenti tani. Ai e kupton se lufta nuk është temë popullore në SHBA dhe se njerëzit janë të shqetësuar për disa nga pasojat ekonomike, por ka të drejtë që e sheh pamjen më të gjerë dhe është i gatshëm t’u bëjë ballë kritikave dhe të vazhdojë t’ia shpjegojë këtë popullit amerikan.

Ne duhet të bëjmë një punë më të mirë për të shpjeguar saktësisht se ku do të arrijmë sa i përket Iranit, nëse duam të kemi më shumë mbështetje nga populli amerikan, dhe besoj se kemi ende punë për të bërë sa i përket opinionit publik.

Radio Evropa e Lirë: Fuqia e Perëndimit qëndron po ashtu në unitetin mes aleatëve të tij, diçka në të cilën ju personalisht keni investuar shumë përpjekje. Ju pashë në Munih në fillim të këtij viti – para Hagës, gjatë samitit të NATO-s – duke u angazhuar me aleatët dhe duke punuar për të ndërtuar konsensus. Në atë kohë, Irani nuk ishte pjesë e diskutimit. Tani, megjithatë, Irani është futur në tablo. Nëse NATO-ja veçse po vihet në provë nga Rusia, a e rrit përfshirja e Iranit nivelin e rrezikut në një nivel krejtësisht të ri?

Thom Tillis: Mendoj se po. Duhet ta shohim Iranin për atë që është. Ata janë një partner në luftën në Ukrainë. Ata vendosin në të njëjtën mënyrë si Koreja e Veriut. Dua të them, ne kemi tani mijëra njerëz nga Koreja e Veriut në Rusi që po prodhojnë dronë e që në fund do të jenë pjesë e arsenalit në Korenë e Veriut.

Ka disa shtete që po punojnë së bashku për të mposhtur Ukrainën, dhe në mesin e tyre, Irani është ndër të parët. Njerëzit duhet ta kuptojnë këtë dhe ne duhet ta kundërshtojmë, duhet ta kundërshtojmë me partnerët dhe aleatët tanë, jo në mënyrë të njëanshme, jo vetëm, sepse të gjithë kemi interesa të përbashkëta, interesa reciproke, në mposhtjen e tyre.

Radio Evropa e Lirë: A e ka kuptuar Putini se nuk ka nevojë ta mposhtë Perëndimin, por mjafton që të jetojë më gjatë se ai?

Thom Tillis: Të jetojë më gjatë. Ata duan të tentojnë që të mbijetojnë më shumë se ne. Dhe, besoj se ne duhet të kthehen, kjo është shumë e rëndësishme. Më kujtohet [ish-presidenti amerikan Barack] Obama, kur nuk e dinte që e kishte të ndezur mikrofonin dhe që tha ‘mund të jem më fleksibil pas zgjedhjeve” karshi Vladimir Putinit.

Kemi pasur një president demokrat dhe një republikan gjatë 20 vjetëve të fundit që kanë treguar gatishmëri për kompromis me një njeri, qëllimi përfundimtar i të cilit është që çdo komb tjetër t’i nënshtrohet atij. Ne të gjithë duhet ta shohim atë përmes këtij këndvështrimi, dhe nëse nuk e bëjmë, e marrim përsipër rrezikun.

Radio Evropa e Lirë: A mund ta zgjerojë ky partneritet në rritje kapacitetin e mbrojtjes së Perëndimit? A është kjo diçka kritike?

Thom Tillis: Mund të ndodhë. Fakti që jemi në Iran dhe që kemi përdorur rezerva tregon se edhe kombi më i fuqishëm në Tokë ka kufizimet e tij, prandaj duhet të jemi shumë selektivë në mënyrën se ku i shpenzojmë burimet tona dhe ku i pozicionojmë të gjitha asetet tona, përfshirë burrat dhe gratë në uniformë sepse të gjitha këto burime janë të kufizuara.

Duhet ta kemi parasysh këtë në një botë ku ne, SHBA-ja – dhe mendoj se e thash këtë edhe në Munih – vërtet duhet të jemi kudo, në çdo kohë. Pyetja është: në çfarë niveli dhe deri në çfarë mase duhet të presim më shumë nga partnerët tanë, në mënyrë që të mund të kemi atë ndikim dhe të mos e ekspozojmë veten në asnjë teatër apo zonë konflikti?

Radio Evropa e Lirë: Me aleatët që po forcojnë mbrojtjen e tyre, a mund të marrë fund ai argumenti “aleatët që nuk kontribuojnë”?

Thom Tillis: Prandaj e kam thënë – e di që është e pakëndshme – unë gjithmonë përdor analogjinë e familjes sime. Jam rritur në një familje me gjashtë fëmijë. NATO më kujton një familje të madhe ku nuk pajtohemi të gjithë. Debatojmë, dikush zemërohet dhe nuk vjen për Krishtlindje apo diçka e ngjashme. Kjo është pjesë normale e një familjeje, por në fund të ditës, ne duhet ta mbrojmë atë familje. Për mua, është muri mbrojtës kundër totalitarizmit.

Nëse mendojmë se mund të veprojmë vetëm – kushdo që mendon se mund të veprojë vetëm është naiv, nuk e kupton fuqinë e aleancës sonë. Nuk e kupton sa kërcënuese është ajo për kundërshtarët tanë.

Vladimir Putini, ndoshta po vepron në mënyrë transaksionale me Iranin dhe Korenë e Veriut dhe po ndjek qëllimet e tij në Ukrainë, por ata nuk kanë aleatë në mënyrën si ne e kuptojmë këtë. Ata nuk kanë aftësinë të fluturojnë në Kabul dhe të realizojnë një nga operacionet më të jashtëzakonshme logjistike në historinë moderne, siç ishte evakuimi nga Afganistani.

Pavarësisht se çfarë thuhet për tërheqjen nga Afganistani, e di që aleatët tanë e shohin atë si përpjekje të koordinuar dhe mendojnë se nuk ka asnjë mundësi që ata ta realizonin një gjë të tillë dhe kjo është diçka që vjen vetëm nga një aleancë 75-vjeçare dhe nga raporte të mira pune me vende të tjera liridashëse.

Ne duhet të ndërtojmë mbi këtë sepse kjo nuk është diçka që Kina mund ta kopjojë. Ata mund të marrin pronën tonë intelektuale dhe të ndërtojnë një F-35 që i ngjan tonit, dhe Rusia mund të vjedhë teknologji dhe të pretendojë se është në të njëjtin nivel për sa i përket kapaciteteve luftarake, por ata e dinë se nuk mund të mbajnë një përpjekje luftarake siç munden SHBA-ja, partnerët dhe aleatët tanë, falë marrëdhënieve që kemi ndërtuar dhe gjithë ekspertizës që vjen me këtë raport. Por, aleatët tanë në NATO duhet të investojnë.

Arsyeja pse jam dakord me presidentin është se janë lejuar të mos shpenzohen 2 trilionë dollarë gjatë 24 vjetëve të fundit. Kjo do të mund të kishte modernizuar sistemet tona. Do të mund të kishte forcuar bazën industriale. Nuk do të flisnim për rindërtimin e një baze industriale nëse ato shtete të NATO-s thjesht do të kishin shpenzuar për mbrojtje tonë të përbashkët atë për të cilën ishin pajtuar. Prandaj presidenti është i zemëruar.

Ai ka krijuar tensione brenda familjes, por fakti është se anëtarëve të familjes u është dashur t’u thuhej se sjellja e tyre ishte e papranueshme dhe prandaj jemi këtu ku jemi. Mënyra më e mirë për t’u rikthyer te një ‘festë e madhe dhe e gëzuar e Krishtlindjes’ është që ata të kontribuojnë me pjesën e tyre dhe në të ardhmen të bëjnë atë që nuk e kanë bërë për gati 50 vjet. Më pëlqen kjo analogji.

Radio Evropa e Lirë: Ju e keni mbështetur sovranitetin e Ukrainës prej vitesh, që nga fillimi. Nëse konflikti ngrin nesër, a paraqet kjo një fitore për Perëndimin, apo është vetëm pjesa e parë e lojës?

Thom Tillis: Nëse konflikti ngrin, është një barazim. Në fakt, në shumë aspekte, mendoj se është humbje. Jo, të jem i sinqertë, nuk mendoj se është barazim. Nëse ngrin, është humbje, sepse Perëndimi në thelb ka shpërblyer sjelljen e një gënjeshtari – dikujt që nisi me Vladimir Putinin duke thënë se do të ishte një stërvitje ushtarake dhe më pas një operacion i posaçëm ushtarak. E ashtuquajtura fuqi e madhe është ndalur nga një shtet që funksiononte me burime minimale. Tani, ata [Rusia] janë një hije e një superfuqie.

E vetmja arsye pse i marrim seriozisht është se kanë një arsenal bërthamor. Nuk kanë kapacitete konvencionale për t’u krahasuar, madje as me Ukrainën. A mund ta imagjinoni si do të dukej një përballje me Shtetet e Bashkuara?

Pra, lejimi i një fitoreje nga një vend i rangut të dytë, që ka pushtuar paligjshëm një shtet sovran, ose pranimi i një barazimi, për mua është humbje për Perëndimin. Ai duhet të humbasë. Duhet të humbasë qartë dhe më pas të kthehet e t’u shpjegojë qytetarëve rusë pse lejoi që qindra mijëra njerëz të vdisnin në ndjekje të diçkaje që nuk duhej ta kishte nisur kurrë. Ai duhet të kthehet dhe të japë llogari para popullit rus për pasojat shkatërruese ekonomike që po përjetojnë tani. Duhet të japë përgjegjësi për dhjetëra mijëra fëmijë që janë rrëmbyer dhe janë zhvendosur në Rusi. Kjo nuk mund të shpërblehet. Nuk mund të jetë barazim. Një barazim për të është fitore.

Radio Evropa e Lirë: Le t’i kthehemi sërish Iranit. Trump ka sugjeruar se shtetet e tjera duhet të kontribuojnë sa i përket sigurisë në Ngushticën e Hormuzit. Nëse SHBA-ja tërhiqet, a besoni se aleatët – evropianë dhe ata në Lindjen e Mesme – mund t’ia dalin vetëm?

Thom Tillis: Do të ishte një gabim i tmerrshëm nëse SHBA-ja do të tërhiqej. Po ashtu mendoj se është gabim që SHBA-ja thjesht të thotë se e kemi krijuar këtë bllokadë dhe tani rregullojeni ju. Mendoj se SHBA-ja duhet një rol shumë të rëndësishëm në koordinimin e kësaj pune.

Besoj se, nëse shkoni në Tajvan, Kore, Japoni dhe në një sërë vendesh të tjera që varen nga Ngushtica e Hormuzit për energji dhe produkte të tjera, ato të gjitha mund të luajnë një rol në stabilizimin e Ngushticës së Hormuzit dhe ndoshta duhet të kemi një prani atje për ta bërë shumë të pamundur që Irani ta mbyllë atë në mënyrë arbitrare. Duhet të ketë një prani të qëndrueshme në Hormuz, por nuk mjafton të thuhet: ‘Shkoni dhe rregullojeni vetë’.

Besoj se SHBA-ja duhet të luajë rol udhëheqës, të vendosë partnerët e duhur në vend. Mund të përfshijë disa nga Evropa, por mendoj edhe nga zona e Indo-Paqësorit në mënyrë që kjo të mund të mirëmbahet me kalimin e kohës.

Radio Evropa e Lirë: Shpresoja gjithashtu që të ndihmonit lexuesit tanë që të kuptojnë afatin e 1 majit. Nëse afati sipas Rezolutës për kompetencat e luftës skadon, a e bën kjo luftën të paligjshme më 2 maj, apo çfarë ndodh më pas?

Thom Tillis: Rezoluta për kompetencat e luftës kërkon që administrata të raportojë brenda ditës së 60-të – që besoj se i bie të premten – mbi gjendjen e luftës dhe të kërkojë të paktën një zgjatje sipas kësaj rezolute për të vazhduar aktivitetet aktuale. Ne kemi nevojë për detaje nga administrata.

Administrata do të bënte mirë të dilte dhe të thoshte qartë se e dimë që duhet të jemi aty edhe për 30 ditë të tjera. Ka njerëz si unë dhe të tjerë që po flasin për një autorizim për përdorimin e forcës ushtarake, gjë që unë do të doja ta bëja, për ta bërë shumë të qartë për mullahët dhe për ata që po udhëheqin Iranin tani se ne jemi në këtë [konflikt] për një afat të gjatë. Ne duhet të korrim sukses.

Ky është një tjetër shembull, i ngjashëm me Ukrainën, një barazim është i papranueshëm. Kemi humbur jetë njerëzish në këtë përballje gjatë 60 ditëve të fundit. E kemi Iranin në një nga pikat më të cenueshme që ka qenë në 47 vjetët që ky regjim ka qenë në pushtet. Që ne të mos synojmë një fitore shumë të qartë për një Iran jobërthamor dhe të mos shpenzojmë përpjekjen, kohën dhe burimet për ta arritur këtë, do të ishte një humbje e madhe. Do të ishte gabim.

Në fund të fundit, edhe pse lufta nuk është temë popullore tani, nëse i pyet njerëzit, mendoj se gjëja që do të ishte edhe më pak e pranueshme do të ishte që të tërhiqeshim dhe ta linim Iranin të vazhdonte aktivitetet e tij dashakeqe dhe ta lejonim të shndërrohej në një fuqi bërthamore.

Duhet të jemi aty. Duhet ta fitojmë. Në kuptim afatgjatë, duhet të flasim për partnerë dhe aleatë që ta mirëmbajnë këtë dhe të dalim me një strategji më të gjerë për paqen në Lindjen e Mesme. Është ende një vend shumë i rrezikshëm dhe tani është shumë më i rrezikshëm sesa ishte para 59 ditësh.

Radio Evropa e Lirë: Dhe në fund, kur e shikoni Lindjen e Mesme dhe Ukrainën, si duket një strategji fituese perëndimore kundër këtij boshti që po shfaqet?

Thom Tillis: Nëse doni një strategji fituese për Perëndimin, ajo është të synohet të arrihet një marrëveshje e qëndrueshme me Iranin, e cila do të ratifikohej nga Kongresi. Është gjithashtu që të synohet një marrëveshje e qëndrueshme në Ukrainë, që do të ratifikohej nga Kongresi. Me fjalë të tjera, duhet ta ndërpresim këtë cikël të presidentëve si Obama që bien dakord për Marrëveshje bërthamore [të nënshkruar më 2015 mes Iranit dhe Shteteve të Bashkuara, Mbretërisë së Bashkuar, Francës, Kinës, Rusisë dhe Gjermanisë, e krijuar për të siguruar një program bërthamor paqësor të Iranit].

Pajtohem se ishte një marrëveshje e keqe. E kam kritikuar që kur u arrit dhe një nga arsyet pse ishte e keqe është se administrata nuk bëri punën për të siguruar mbështetjen e Kongresit për ta ratifikuar atë.

Shpresoj që administrata e Trumpit të rishfaqet si një nga lideret dhe mbështetëset e Ukrainës, dhe gjithashtu të arrijë një marrëveshje të qëndrueshme me Iranin që të ngrihet në nivelin e një traktati që duhet të ratifikohet nga Kongresi, në mënyrë që të mund ta zbatojmë atë me kalimin e kohës dhe të mos jemi domosdoshmërish të rrezikuar nga prioritetet e administratës së ardhshme.

Përgatiti: Mimoza Sadiku