VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

HOMAZH PER AHMET KRASNIQIN Nga Xhafer Shatri

By | September 22, 2021
blank

Komentet

blank

Vjosa Osmani ngrihet në këmbë vetëm për Bill Clintonin, George W. Bushin dhe Wesley Clarkun! – Nga Prof.Dr.Mehdi HYSENI

Barometri diplomatik

 

Sepse  këta janë  heronjtë dhe shpëtimtarët e Kosovës nga gjenocidi i Serbisë së Slobodan Milosheviqit, të Vojisllav Sheshelit, të Aleksandër Vuçiqit dhe të Ivica Daçiqit…etj.  (1989-1999).

Ndërkaq,Vjosa Osmani nuk ngrihet në këmbë për hitlerët çetniko-fashistë  vrastarë serbë të popullit të saj, të cilët kanë masakruar edhe foshnjat, edhe nënat shtatzëna, kanë vrarë fëmijë, djemë, vajza, burra, gra e pleq, vetëm pse ishin shqiptarë dhe, vetëm pse kërkonin të drejtat dhe liritë e tyre, ashtu sikurse të gjithë popujt e tjerë të civilizuar në mbarë botën.

Prandaj, si hedhurina diplomatike Nikola Selakoviq, që si vagabond ofendoi presidenten e Kosovës, Vjosa Osmani, ashtu edhe të gjithë fashistët e tjerë çetnikë-vrastarë dhe ekzekutorë serbë  të mbi “13.000” shqiptarëve  në Kosovë (1989-1999), duhet të vënë gishtin në kokë, duke mos luajtur me zjarrin, se më kurrë nuk do të mund të kthehen në Kosovën e Shqipërisë Etnike, sepse shqiptarët do ta mbrojnë pragun dhe tokën e tyre të shenjtë arbërore; do  t’i presin me plumb sikurse Adem Jashari, e jo kursesi me   lule e me politikë pasive paqësore kapitulluese të dështuar të Ibrahim Rugovës (1989-1999). Ai “film horror” ka vdekur së bashku me “heronjtë” e mullinjve të erës së asaj kohe, kur digjej edhe dheu, edhe shkëmbi, jo vetëm shqiptarët e pafajshëm në shtëpitë dhe në tokat e tyre stërgjyshore (1989-1999).

 

Vuçiqi dhe Vulini dhe “bishtat” e tyre po e kërcënojnë me luftë Kosovën !

 

Mirëpo, nëse ia mësyjnë një aventure të tillë të pakrye për të pushtuar Kosovën e pavarur, atëherë bomabrdimi i Serbisë nga Amerika dhe nga aleatët e saj, nuk do të jetë më selektiv (vetëm i pozicioneve dhe i shënjestrave ushtarake, policore dhe paramilitare), ashtu sikurse bombardimi i NATO-s (24 mars -10 qershor 1999), por do të jetë bombardim dhe shkatërrim total i Serbisë, ashtu sikurse  shkatërrimi i Irakut të Sadam Huseinit (2001).

Prandaj, çetnikët e ndyrë fashistë serbë të Slobodan Milosheviqit, të Vojislav Sheshelit, të Aleksandër Vuëiqit, të Nikola Selakoviqit, të Aleksandër Vulinit, të Ana Bërnabiqit dhe të Ivica daçiqit, duhet ta kenë të qartë se më shqiptarët dhe Kosova nuk janë nën saçin e kuq dhe çekanin e sundimit kolonial 100-vjeçar serb, por të lirë, të pavarur dhe sovranë në tokën e tyre autoktone iliro-shqiptare, të gatshëm dhe të përgatitur për t’u përballur me çdo armik të tyre, që mësyn për ta sulmuar Kosovën. Së këndjemi, edhe Serbinë nëse tenton për ta invaduar Kosovën shqiptare.

 

         Vuçiqi për shqiptarët dhe për Kosovën shqiptare, është vetëm një kriminel, i cili ishte bashkëpunëtor dhe bashkideator i V. Sheshelit dhe i Slobodan Milosheviqit (1989-1999) !

Kush  ishte ai  “kryediplomat”-lopë e Serbisë,  Nikola Selakoviq, i cili  në seancën për Kosovën të KS të OKB-së,më 15 tetor 2021 e ofendoi Vjosa osmanin (presidente aktuale e Kosovës), duke e urdhëruar që të ngrihej në këmbë, kur ta përmendë Aleksandër Vuçiqin ?!

-Alekandër Vuçiq si për Vjosa osmanin (president e Kosovës), ashtu edhe për të gjithë shqiptarët e Kosovë, është një kriminel çetniko-fashist barbar-ish-sekretar i Përgjithshëm PRS-së së “vojvodës së kuq” Vojislav Sheshel dhe ish-ministër i Informacioneve të Qeverisë së Serbisë së kryekriminelit çetniko-fashist, Slobodan Milosheviq !  

Prandaj, këtij krimineli dhe bashkëkriminelëve të tij çetniko-fashistë serbë, as Vjosa dhe asnjë shqiptar në Kosovë nuk është i obliguar, që t’i bëjë kurrfarë nderi, veç përbuzjes dhe urrejtjes së tij si armik racist, si fashist dhe si kolonizator i Kosovës, i cili, tash po kërcënon me luftë Kosovën, nëse nuk themelohet “ Bashkësia e Komunave Serbe” në Veriun e Kosovës.  

 

             Amerika ta vërë nën sanksione Serbinë !

 

Për të mos ndodur repriza  e pushtimit të Kosovës më 1989 nga forcat policore, ushtarake dhe paraushtarake të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, Amerika dhe aleatët e saj evropianoperëndimorë, që tani nevojitet të marrin masa urgjente për të parandaluar Serbinë militariste dhe hegjemoniste të Aleksandër Vuçiqit nga agresioni i armatosur në Kosovë.  Për këtë qëllim, që tani, Serbia kolonialiste, antidemokratike dhe antipaqësore, duhet të vihet nën sanksione ndërkombëtare (politike, ekonomike, diplomatike, tregtare dhe ushtarake). Ndryshe, Serbia me presidentin e saj Aleksandar Vuçqin në krye,  është e vendosur që të vazhdojë me politikën dhe me praktikën e regjimit çetniko-fashist të Slobodan Milosheviqit, që ushtarakisht të ndërhyjë në Kosovë, ashtu siç bëri Slobodan Milosheviqi më 1989, kur  me tanke ushtarake pushtoi Kosovën.

Nëse Serbia urgjentisht  nuk vihet nën regjimin e sanksioneve ndërkombëtare, Aleksandër Vuçiq do të përdorë forcën policore dhe ushtarake për të rikthyer Serbinë koloniale dhe gjenocidale në Kosovë, gjithnjë duke llogaritur në mbështetjen diplomatike, propagandistike, ekonomike dhe ushtarake të Rusisë së Vladimit Putinit dhe të Kinës.

blank

Efektet e pritshme dhe sinjalizimet strategjike që jep për rajonin e Ballkanit ndërprerja e marrëdhënieve diplomatike të Rusisë me NATO-n – Nga SHABAN MURATI

Veprimi i njëanshëm i Rusisë për të ndërprerë marrëdhëniet diplomatike me NATO-n, të cilin e shpalli ministri i jashtëm rus Sergej Lavrov më 18 tetor, nuk është vetëm një akt armiqësor ndaj Aleancës Atllantike si organizatë. Ai duhet konsideruar një akt armiqësor ndaj të gjithë shteteve anëtare të NATO-s të marrë veç e veç.

Këtë përmbajtje të veprimit rus e qartësoi kryetari i komisionit të Këshillit të Federatës Ruse për politikën informative, Aleksej Pushkov, i cili më 18 tetor i deklaroi gazetës “Vzgljad” se “mungesa e dialogut me Rusinë është minus i madh për NATO-n dhe anëtarët e saj nga pikëpamja e arkitekturës së sigurisë europiane”.

Kemi një kërcënim të kodifikuar rus për secilin shtet anëtar të NATO-s në fushën e sigurisë. Kjo do të thotë që Rusia e konsideron veprimin e saj të ndërprerjes së marrëdhënieve diplomatike me NATO-n si një formë e ndërprerjes së komunikimit atlantik me secilin shtet anëtar të NATO-s, por edhe si një fazë e re për të ndërmarrë akte dhe lëvizje kundër sigurisë të çdo shteti europian anëtar të NATO-s.

Në këtë kuadër për qeveritë dhe për diplomacitë e shteteve anëtare të NATO-s, përfshirë dhe ato të Ballkanit, përfshirë dhe Shqipërinë, është e nevojshme që të mos e trajtojnë ndërprerjen e marrëdhënieve diplomatike Rusi-NATO si çështje vetëm midis Rusisë dhe NATO-s si organizatë.

Veprimi rus ka dhe do të ketë efektet e veta në raportet dhe në sjelljen e Moskës me secilin shtet anëtar të NATO-s, që nga Balltiku e deri në Adriatik. Ndaj duhet reflektuar mbi efektet dhe pasojat, që pritet të ketë ky veprim antiatlantik i Rusisë në planin e strategjisë dhe synimeve të Moskës për secilin shtet anëtar të NATO-s dhe ndaj rajonit, ku ndodhen ato.

Në këto rrethana të reja merr rëndësi të hulumtohen efektet, që pritet të kenë, dhe sinjalizimet strategjike, që jep për rajonin e Ballkanit ndërprerja e marrëdhënieve diplomatike të Rusisë me NATO.

Efekti i parë është se Rusia pritet t’i kushtojë një angazhim dhe forca më të mëdha synimeve dhe ndërhyrjes së saj në rajonin e Ballkanit. Strategjia ruse është që të dobësojë dhe të asfiksojë veç e veç shtetet anëtare të NATO-s me qëllim që të neutralizojë kështu vetë Aleancën Atlantike.

Ndaj duhet pritur një shkallëzim i tensioneve politike dhe ushtarake të provokuara nga Moska në rajonin tonë. Kjo vjen për dy arsye.

Së pari, sepse Ballkani është hallka më dobët e sigurisë së Europës, ku ka dy vatra konflikti të ngrirë, të cilat janë marrëdhëniet e Serbisë me Kosovën dhe marrëdhëniet e të ashtuquajturës “serpska republika” me shtetin e Bosnje-Hercegovinës.

Nuk ishte e rastit që Rusia, menjëherë pas aneksimit me dhunë të Krimesë dhe ndezjes së konfliktit separatist prorus në Ukrainën Lindore në 2014, e zgjodhi Ballkanin si qendër të përplasjes së saj gjeopolitike me NATO-n dhe me BE.

Së dyti, Ballkani është e vetmja zonë e Europës, ku Rusia ka dy karta të forta në dorën e saj për të bazuar lëvizjet dhe ndërhyrjen e saj në rajon, që janë dy satelitët e saj: Serbia dhe “serpska republika”. Serbia, një shtet zyrtarisht kundër NATO-s, i cili celebron çdo vit edhe një “Ditë AntiNATO”, u shndërrua pas agresionit rus në Ukrainë në gjeneratorin kryesor të ndërhyrjes së Rusisë në punët e brendshme të shteteve ballkanike.

E tillë ishte organizimi i përbashkët serbo-rus i përpjekjes për grusht shteti në tetor 2016 në Mal të Zi, i përpjekjes serbo-ruse për grusht shteti në Maqedoninë e Veriut në prill 2017. Të dyja komplotet e mësipërme serbo-ruse me objektivin e pengimit të anëtarësimit të këtyre dy shteteve në NATO.

Vjeshta e vitit 2021 shënoi një formë dhe shkallë të re më direkte të agresivitetit dhe ndërhyrjes ruse në Ballkan si parapërgatitje e ndërprerjes së marrëdhënieve diplomatike të Rusisë me NATO-s. Në harkun e pak ditëve, nga 20 shtatori në 14 tetor 2021, Serbia dhe presidenti i saj dy herë me radhë mobilizuan forcat e armatosura për luftë në kufirin me Kosovën.

Moska dërgoi ambasadorin e saj në Beograd dhe gjeneralët rusë te forcat e mobilizuara serbe në kufirin me Kosovën për të shprehur përkrahjen dhe nxitjen ruse për konflikt. Implikimi rus e trimëroi presidentin e shtetit të vogël dhe të varfër serb sa që në 26 shtator Vuçiçi i dërgoi ultimatum 24 orësh Aleancës Atlantike.

Megjithë teatralitetin e veprimeve të Serbisë fakti është se pas ngrefosjes ushtarake të Serbise qendron Rusia, ndaj Serbia po turbullon ujërat ballkanike në Kosovë dhe në Bosnje për ta drejtuar zhvillimin e ngjarjeve drejt një konflikti.

Metoda bizantine e Rusisë në rastin ballkanik është se ajo nuk bëhet vetë aktore e konfliktit, siç bëri me agresionet ruse në Ukrainë në 2014 apo në Gjeorgji në 2008. Rusia në Ballkan përdor shtetin e tretë Serbinë për të provokuar tensione dhe konflikte politike dhe ushtarake në oborrin europian dhe atlantik me emrin Ballkan. Pra Serbia është bërë detonatori i një shpërthimi të mundshëm ballkanik, të cilin Rusia po planifikon që ta ndezë.

Në këtë skenar bën pjesë edhe nxitja flagrante, që Rusia po i bën veglës së saj “serpska republikës” në Bosnje-Hercegovinë, ku udhëheqësi fashist i separatistëve serbë M.Dodik shpalli se do të krijojë ushtrinë e pavarur serbe në Bosnjë, akt që është një ftesë për të ndezur një konflikt direkt me forcat e armatosura të shtetit të Bosnje-Hercegovinës.

Mbështetja ruse është kaq direkte sa që edhe një politikan fshati si Dodik, duke imituar presidentin serb Vuçiç, i dha edhe ai një kërcënim ultimativ NATO-s në 14 tetor, duke deklaruar: “Nëse NATO ndërhyn në territorin e “serpska republikës” ne do të thërrasim miqtë tanë të na mbrojnë ne”. Të vetmit miq, që ka fashisti Dodik, janë në Rusi.

Efekti tjetër është projekti rus për të krijuar një ruajtje të përbashkët të hapësirave ajrore serbe me sistemet ruse të mbrojtjes raketore. Në funksion të realizimit të këtij projekti ushtarak rus u zhvilluan brenda javës së dytë të tetorit në Serbi dy palë manovrash ushtarako-ajrore të përbashkëta ruso-serbe, me pjesëmarrjen e komplekseve të sistemeve raketore të mbrojtjes kundër ajrore ruse “Pancir C” dhe “S-400”, bateritë e të cilave erdhën posaçërisht nga Rusia.

Koloneli rus Sergej Hatilev, komandant i njësisë së raketave të Komandës së Posaçme të mbrojtjes antiraketë të Moskës, i cili mori pjesë në manovrat ushtarake ruso-serbe të mbrojtjes antiraketë, u shpreh në një intervistë me “Mk.ru” në 16 tetor se “Një bashkëpunim i tillë i frutshëm dhe dezhurnimi apo ruajtja së bashku me sistemet tona antiraketë nuk u pëlqen shumëve në Europë.

Por kjo mund të bëhet përgjigja jonë adeguate për afrimin e forcave të NATO-s në kufijtë tanë”. Koloneli rus thekson se Rusia dhe Serbia për shkak të distancës gjeografike nuk mund të kenë sistem të unifikuar të mbrojtjes antiraketë, siç ka Rusia me Bjellorusinë, por ai sinjalizon për projektin e “dezhurnit të përbashkët të hapësirave ajrore serbe me komplekset ruse antiraketë”, të cilat natyrisht do të duhet që të vendosen në territorin serb për ta realizuar këtë detyrë.

Del kështu në skenë një projekt i vjetër ushtarak rus, me të cilin Moska kishte kërcënuar Perëndimin për vendosjen e sistemeve ruse antiraketë në Serbi si kundërpërgjigje e vendosjes së sistemeve antiraketë të NATO-s në Bullgari dhe në Rumani. Tani Rusia ndërmerr me manovrat e fundit në Serbi përgatitjet konkrete për zbatimin e këtij plani, për të cilin solli edhe bateritë rus të “S-400” në Serbi. Koloneli rus zbulon se midis Rusisë dhe Serbisë në parim është rënë dakord që ajo të blejë kompleksin e raketave ruse “S-400”.

Mbrojtja e përbashkët ajrore ruso-serbe me sistemin rus antiraketë do të ishte një hap jashtëzakonisht i rrezikshëm nga Rusia dhe Serbia kundër të gjithë shteteve të Ballkanit anëtare të NATO-s. Zbatimi i një plani të tillë do të sanksiononte Serbinë si pjesë e strukturave dhe doktrinave ushtarake të Rusisë, e cila është një kërcënim për të gjithë shtetet anëtare të NATO-s.

Jemi para një plani dhe hapi të madh dhe të rrezikshëm të Rusisë në Ballkan, ku Rusia dhe Serbia planifikojnë të organizojnë mbrojtjen e përbashkët e hapësirave ajrore serbe me komplekset ruse antiraketë. Me një fjalë Rusia dhe Serbia pritet të bëhen një bllok ushtarak i përbashkët. Kjo nuk është për t’u habitur shumë për ata që nuk e kanë harruar se në 22 prill të vitit 1999 parlamenti i Serbisë ka votuar për bashkimin e Serbisë me Rusinë. Disa ditë më vonë e miratoi edhe Duma Ruse rezolutën e bashkimit të dy shteteve.

E bukura është se rezoluta e bashkimit të Serbisë me Rusinë nuk është abroguar ende nga parlamenti i Serbisë, megjithë ardhjen në pushtet të qeverive “demokratike” serbe që nga viti 2000.

Kjo do të thotë që rezoluta e bashkimit të Serbisë me Rusinë është në frigoriferin diplomatik të të dy shteteve, është në fuqi dhe mund të zbatohet kur të dy qeveritë do të bien dakord. Nuk kemi informacion nëse në zyrat diplomatike të BE kanë dijeni për rezolutën e bashkimit të Serbisë me Rusinë, meqë Serbia është shtet kandidat, që ka hapur edhe bisedimet e pranimit në BE.

Në intervistën e tij në “mk.ru” koloneli rus i forcave antiraketë jep edhe një detaj tjetër interesant se “Nëse transferojmë forcat dhe mjetet tona për t’i ndihmuar serbët dhe ndoshta krijojmë një bazë të përbashkët ushtarake atje, ne do të jemi në gjendje të kryejmë misione të përbashkëta luftarake me të. Sigurisht shumëve në Europë nuk do ta pëlqejnë një ndërveprim kaq të ngushtë dhe detyra të përbashkëta të mbrojtjes ajrore”.

Projekti i bazës së përbashkët raketore ruso-serbe dhe i detyrave të përbashkëta ruso-serbe të mbrojtjes ajrore janë sinjale të planeve shumë të rrezikshme ruse dhe serbe në dëm të sigurisë së vendeve të Ballkanit, dhe shprehin armiqësinë e pakorrigjueshme antiatlantike të Rusisë dhe të Serbisë ndaj Aleancës Atlantike dhe ndaj çdo shteti anëtar të NATO-s në Ballkan.

Pikërisht një ditë pas ndërprerjes së marrëdhënieve diplomatike nga Rusia me NATO-n ambasadori rus në Bosnje-Hercegovinë, Igor Kalabukov, bën hapur një kërcënim ndaj shteteve ballkanike në një intervistë të tij me gazetën ruse “Izvestia” në 19 tetor, ku shprehet: ”Në disa shtete ballkanike anëtarësimi në NATO shihet si garanci e përcaktuar e stabilitetit të brendshëm. Nga pikëpamja ruse një stabilitet i tillë as mund të mendohet”.

Është një paralajmërim i qartë se pritet të kemi një ndërhyrje më të madhe ruse në punët e brendshme të shteteve ballkanike për të shkaktuar destabilitet dhe kriza të brendshme politike dhe tensione.

Çdo shtet anëtar i NATO-s nuk mund dhe nuk duhet t’ia lerë vetëm NATO-s si organizatë reagimin dhe kompleksin e kundërmasave ndaj veprimtarisë agresive dhe kërcënuese ruse në Ballkan. Çdo shtet anëtar i NATO-s në Ballkan dhe në rastin konkret Shqipëria, meqë janë në frontin e parë përballë rrezikut rus dhe serb, duhet të ndërmarrin masat dhe hapat konkrete taktike dhe strategjike për të përballuar dhe neutralizuar çdo lloj ndërhyrje ruse dhe serbe në punët e brendshme të vendit tonë.

blank

Për Z.Dashamir Shehi: Përse Lulzim Basha mund të nusërojë tri herë ? Nga Elida Buçpapaj

Dëgjova prononcimin e deputetit të PD Dashamir Shehi tek “Frontline” me Marsela Karapançon.

Duket qartë që Shehi ka marrë anën e Lulzim Bashës.

Është pozicion i tij, individual. Është i lirë të zgjedhë sipas interesit personal apo të jetë fair,  por kur përpiqet të justifikohet me batuta, bën figurë jo korrekte.

Se populli nuk ha bar!

“Nuk mendoj se Berisha mund të drejtojë sërish PD-në.  3 herë nuk të bën populli nuse.” Tha Shehi duke iu referuar Foltores.

Në fakt z.Shehi as vetë nuk i beson asaj që thotë, sepse në një parti, ai e di shumë mirë se fjalën e ka baza. Baza është themeli i partisë. Baza është populli.

Kur Berisha ka bazën me vete, puna e Lulzim Bashës është e mbyllur. Kjo është demokracia.

Le të rrimë shtrembër, por le të flasim drejt.

Ajo që thotë z.Shehi  se”3 herë nuk të bën populli nuse “në fakt i shkon për shtat pikërisht Lulzim Bashës,

sepse Lulzim Basha i ka humbur tre palë zgjedhje!

Pra tre herë populli nuk e ka bërë as nuse dhe as dhëndër!

Dhe këtu mbaron diskutimi!

Pra z.Shehi duhet të adresohet në mënyrë korrekte sepse populli nuk është bagëti dhe meriton të dëgjojë të vërtetën !

E ftoj z.Shehi të analizojë skenarin e Lulzim Bashës, step by step.

Në vend që të mobilizonte partinë PD, bazën dhe aleatët e PD për të denoncuar masakrën e vjedhjeve të 25 prillit,

Lulzim Basha e minoi aksionit politik duke e çuar PD në zgjedhje maskaradë.

Përse Lulzim Basha nuk e përjashtoi Berishën para zgjedhjeve të PD e le ta provonte  pastaj garën për kryetar të PD-së ?

I lutemi deputetëve, që janë produkt i një sistemi zgjedhor hibrid, edhe për fajin e Berishës, por edhe për fajin e tyre, të paktën të mos luajnë kllouniada –

Lulzim Basha ka tetë vjet në opozitë. Ai u fut në zgjedhjet e 25 prillit pa u kryer reforma në sistemin zgjedhor, me listën e klanit dhe klientëve të tij deputetë, që tani i ka në krah si “besnikë” !

Foltoret e Berishës të paktën po e sjellin zërin e Sovranit.

Ne dimë se Lulzim Bashën e bëri “nuse” Berisha. Ne dimë se Berisha i nisi Foltoret, kur Lulzim Basha e përjashtoi dhe e dimë se nëse nuk do të përjashtohej, PD do të vijonte defaktorizmin – zhbërjen, sepse lidërshipi i PD është i bunkerizuar nga Lulzim Basha, pazhi i Edi Ramës.

Është e treta herë dhe e vërteta që Berisha mund ta kthejë PD në parti të vlerave, të garës të ndershme, të idealeve Perëndimore larg lluksit, qejfit, vilave të plazheve, të përfituara duke puthur dorën e dy Njëshave dhe duke kafshuar dorën e Sovranit.

 

blank

Çfarë palli  “kravushka diplomatike” e Serbisë në OKB? – Nga Prof. dr. MEHDI HYSENI

Barometri diplomatik

                              

-Asgjë humane, etike, ligjore, diploamtike dhe paqësore, veç  vjelljes së helmit të urrjetjes dhe të armiqësisë ndaj shqiptarëve dhe shtetit të tyre të pavarur  të Kosovës, të cilin e quajti inekzistent dhe të “rremë”. Ndërkaq, presidenten Vjosa Osmani , e shpifi si “shtetase” të Serbisë, jo si përfaqësuese legale dhe legjitime të Republikës së Kosovës.

 

Vërtet, njeriu duhet të jetë i  çmendur, që në KS të OKB-së, të shërbehet me fjalorin e rrugaçërisë, të rrenave, të racizmit, të urrjetjes dhe të armiqësisë ndaj shqiptarëve dhe ndaj  shtetit të pavarur dhe sovran të Kosovës, siç ishte “kravushka diplomatike” e Serbisë, Nikola Selakoviq, i cili duke marrë pjesë në Sesionin e KS të OKB-së , të bërë më 15 tetor 2021 për gjendjen në Kosovë,  e ofendoi  Vjosa Osmanin (presidente aktuale e Kosovës), duke quajtur “shtetase” të Aleksandër Vuçiqit dhe “mentalisht jo në rregull”, kurse Kosovën e quajti “Llazhna drzhava”-“Shtet të rremë”, si dhe “theu” shumë e shumë gënjeshtra dhe shpifje të tjera në adresën e shqiptarëve dhe të Republikës së pavarur dhe sovrane të Kosovës (2008-2021), se gjoja minoritarëve kolonë serbë po u mohukanë të drejtat dhe liritë elementare në Kosovë!?

–Kjo është gënjeshtër  dhe pretekst për t’i sulmuar shqiptarët dhe Kosovën e lirë dhe të pavarur, e cila dikur ishte plaçkë koloniale e Serbisë pushtuese (1912-1999).  Ky është problemi mes Beogradit dhe Prishtinës, jo  minoriteti serb në Veriun e Kosovës, siç  po gënjejnë, po manipulojnë dhe po shantazhojnë serbomëdhenjtë militaristë dhe hegjemonistë të Serbisë me presidentin e tyre Aleksandër Vuçiq, politika, propaganda dhe diplomacia e të cilit fare nuk dallon nga regjimi policor, militar dhe paramilitar i Serbisë së Slobodan Milosheviqit, kur është fjala për mosnjohjen dhe për kërcënimin  e Kosovës. Këtë konstantë të koherencës së politikës serbomadhe të Slobodan Milosheviqit, e ilustron edhe kjo deklaratë e Ivica Daçiqit, e pohuar jo më pak se 20 vjet më parë , me rastin e zgjedhjes së Vojisllav Koshtunicës (pas përmbysjes së regjimit të Slobodan Milosheviqit) : “Nuk di, nëse ka qenë e nevojshme që me 5 tetor 2000, të na heqnit nga pushteti, kur edhe ju sot po bëni  të njëjtën politikë tonën…”  Këtë kurs të pareformuar të  politikës  së Milosheviqit kundër Kosovës,  deri më sot  (2000-2021) nuk e ka ndryshuar asnjë  qeveri, asnjë parlament dhe asnjë president  i Serbisë pas përmbysjes së Slobodan Milosheviqit në zgjedhjet parlamentare të Serbisë (2000).

Përkundrazi, lidershipi i sotëm i Serbisë me Aleksandër Vuçiqin në krye, siç janë Ana Bërnabiq (kryeministre), Ivica Daçiq (kryetar i kuvendit), Aleksandër Vulin (ministër i policisë), Nikola Selakoviq ( ministër i Jashtëm ) etj., po deklarojnë haptazi se  “jemi krenarë”  me “frytet” e politikës pushtuese gjenodiale të Slobodan Milosheviqit për mbrojtjen e Kosovës, të cilën  “nuk do ta njohim kurrë, sepse  është zemra dhe djepi i Serbisë” !?

Kursin e diplomacisë serbomadhe të S.Milosheviqit ndaj Kosovës, e reprizoi edhe “puleni” i tij, Nikola Selakoviq (ministër i Jashtëm) në Seancën e KS të Kombeve të Bashkuara, më 15 tetor 2021, duke e sulmuar verbalisht me një fjalor vagabondësh presidenten e Kosovës, Prof.Dr. Vjosa Osmani, se gjoja ajo“kur ta përmendë emrin e Aleksandër Vuçiqit, duhet të ngrihet në këmbë, sepse është shtetase e tij”!?

Ky është skandal i paprecedencë i Serbisë në KS të OKB-së (1945-2021) !  

Si ka qenë e mundur që “kryediplomati” shovinist dhe racist serbomadh Nikola Selakoviq, të keqpërdorë Seancën e KS-së të Kombeve të Bashkuara,  duke e ofenduar presidenten e Republikës së Kosovës, Vjosa Osmani si “shtetase të Serbisë” dhe, duke e quajtur Kosovën si “SHTET TË RREMË”-LLAZHNA DRZHAVA!?

Në këtë moment të shfaqjes së këtij skandali poshtërues diplomatik të “kryediploamtit” serb Nikola Selakoviq, ku ishte sekretari i Përgjithshëm i OKB-së Antonio Guterres, i cili  automatikisht do të duhej  ta largonte atë nga Seanca e KS-së, sepse dhunoi parime, kode, rregulla dhe norma të së drejtës ndërkombëtare, si dhe dispozitat e Kartës së Kombeve të Bashkuara,  duke qenë se racisti Selakoviq, Kosovën e quajti “Llazhna drzhava”, të cilën deri tani e kanë njohur mbi 100 shtete anëtare të OKB-së. Atëherë, pse nuk reagoi Angtonio Guterres, që t’i thoshte Selakoviqit, -mos gënje dhe mos shpif, se Kosova  nuk është “LLAZHNA DRZHAVA”, por shtet i pavarur dhe sovran, ashtu siç e kanë njohur mbi 100 shtete anëtare të OKB-së, si dhe fuqitë e mëdha botërore me SHBA-në në krye.

Së dyti, Antonio Guteres, duhej t’i thoshte Nikola Selakoviqit, mos ofendo dhe, mos shpif me atë fjalor amoral, antiligjor, antidemokratik dhe anticivilizues Presidenten e Kosovës,  Vjosa Osmani, sepse kjo nuk është përfaqësuese e as shtetase e Alekandër Vuçiqit, por e shtetit  të pavarur dhe sovran të Kosovës, të cilin më 22 korrik 2010 e ka njohur edhe Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë, duke dhënë opinion pozitiv juridiko-ligjor, se shpallja e pavarësisë së Kosovës, është në përputhje të plotë me parimet, me rregullat dhe me normat e së drejtës ndërkombëtare.

Prandaj, Sekretari i Përgjitshëm i OKB-së, Antonio Guterres, duhej t’i thoshte prerazi,- “Druzhe” Selkoviq, dil jashtë, sepse gënjeshtrat dhe ofendimet tuaja primitive dhe antiligjore në adresën e presidentes Vjosa Osmani dhe të shtetit të pavarur dhe sovran të Kosovës, janë amorale, joetike, joparimore, joligjore, jodemokratike dhe jopaqësore, ngase bien ndesh me Objektivat dhe Parimet e Kartës së Kombeve të Bashkuara, të drejtës ndërkombëtare dhe të rendit juridik pozitiv ndërkombëtar.

Këtë skandal diplomatik të Serbisë, duhet dënuar OKB-ja !

Duke qenë se ministri i Jashtëm i Serbisë, Nikola Selakoviq ka gënjyer, shpifur dhe ofenduar jo vetëm presidenet e Kosovës, Vjosa Osmani, por edhe Këshillin e Sigurimit; Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë në Hagë , si dhe të gjitha ato shtete (mbi 100 sosh) të OKB-së, që deri tani e kanë njohur Republikën e pavarur dhe sovrane të Kosovës (2008-2021).

Në këtë kontekst, nëse Kosova është “llazhna drzhava” sipas Nikola Selakoviqit, atëherë, pse këtë rrenë të ndyrë nuk e demantojnë ligjërisht  të gjitha ato shtete që e kanë njohur Republikën e Kosovës?

Kjo shpifje dhe gënjeshtër e Nikola Selakoviqit, de fakto dhe de jure është në shpërputhje me Kartën e OKB-së dhe me të drejtën ndërkombëtare. Prandaj, si Sekretari i Përgjithshëm Antonio Guterres, ashtu edhe KS-ja, si dhe Asambleja e Përgjithshme e OKB-së, e kanë për detyrë, që ta detyrojnë Serbinë, të sillet dhe të veprojë në përputhje me të drejtën ndërkombëtare dhe me Kartën e Kombeve të Bashkuara. Ndryshe, Serbia ( si subjekt i së drejtës ndërkombëtare), të përjashtohet automatikisht nga Organizata e Kombeve të Bashkuara, sepse OKB-ja nuk është e rezervuar për rrena,  për shpifje dhe për ofendime të ndyra primitive dhe anticivilizuese.  Për më tepër, sikur de fakto dhe de jure, të ishte zbatuar Karta e OKB-së dhe e drejta ndërkombëtare,  OKB-ja, që mooti(para 20 vitesh) do të duhej ta përjashtonte Serbinë nga anëtarësia e saj, sepse ka kryer 3 gjenocide kundër: Kroacisë, Bosnjës dhe Kosovës (1989-1999). –Rikthimi  i Serbisë në OKB, do të mund të bëhej vetëm atëherë, kur në Serbi do të vinin forca të njëmendta demokratike dhe paqësore, të zhveshura totalisht nga “uniforma” policore dhe militare e politikës, e propagandës dhe e diplomacisë së ish-regjimit gjenocidal të Slobodan Milosheviqit. Ndryshe,  kjo Serbi që nuk ka pësuar asnjë metamorfozë nga politika hegjemoniste dhe militariste e Slobodan Milosheviqit (por është nën hipotekë të 3 agresioneve gjenocidale, 1989-1999), as de fakto e as de jure nuk i plotëson kushtet dhe kërkesat e domosdoshme, që të jetë anëtare e OKB-së, sepse kjo është organizatë ndërkombëtare paqësore, jo kurrfarë  “parlamenti” i Serbisë së Vojislav Sheshelit, i Vuçiqit, i Vulinit, i Daçiqit, i Bërnabiqit dhe i Selakoviqit  për të prodhuar konflikte, kriza, mosmarrëveshje, kërcënime dhe provokime ndaj vendeve fqinje, siç janë Kosova dhe Kroacia. E gjithë kjo po ndodh për shkak se Serbia nuk ka paguar borxhet  e saj për 3 gjenocidet e kryera në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë (1989-1999).

Vjosa Osmani e përfaqësoi Kosovën në OKB, jo Serbinë e as Vuçiqin e Selakoviqit !

Prandaj, “Kravushka diplomatike”  Selakoviq, duhet ta dinte dhe ta dijë, se Aleksandër Vuçiq  nuk është dhe, kurrë nuk do të jetë president  i Vjosa Osmanit, as i shqiptarëve dhe, as i Kosovës, por i Serbisë gjenocidale dhe kolonialiste të  ish-kryekriminelit të Ballkanit, Slobodan Milosheviq !

Kjo është e vërteta e pamohueshme, të cilën, tanimë e di gjithë bota e civilizuar (1989-1999), por “Jo” edhe imbecilët dhe recidivat  patologjikë-vazhdues të politikës agresive dhe kolonialiste të “babait” të tyre, Slobodan Milosheviq, cili veç Kroacisë dhe Bosnjës pushtoi edhe Kosovën më 1989, duke kryer gjenocid të paparë dhe të pakrahsueshëm pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore (1945-1999). Këto agresione gjenocidale  “përpin” jo më pak se “ 1 milion njerëz” në hapësirat e Krocisë, të Bosnjës dhe Kosovës ! Si rrejdhim i mosreagimit të diplomacisë preventive të bashkësisë ndërkombëtare.

 

 Serbia të përjashtohet nga OKB-ja, sepse është shtet gjenocidal dhe kolonial (1878-2021) !

Kjo si ngrehinë e tillë anticivilizuese dhe antidemokratike nuk e plotëson asnjë kusht që të jetë anëtare as OKB-së, as e OSBE-së, as e NATO-s e as e BE-së, sepse gjenocidet e saj qindravjeçare ndaj shqiptarërve, kroatëve dhe myslimanëve boshnjakë, përbëjnë vepër penale ndërkombëtare, që është e dënueshme me normat, me parimet dhe me rregullat e së drejtës ndërkombëtare, si dhe me parimet dhe me objektivat e Kartës së Kombeve të Bashkuara (1945-2021).

Këtë e ka dëshmuar edhe në dekadën e fundme të shekullit XX, duke kryer tri agresione gjenocidale kundër Kroacisë, Bosnjës dhe Kosovës (1989-1999).

Pse hesht diplomacia e Tiranës ?

Pse Ministria e Punëve të Jashtme të Shqipërisë nuk reagoi me kurrfarë  “pusulle” diplomatike kundër shpifjve, akuzave, gënjeshtrave dhe ofendimeve të  ministrit të Jashtëm të Serbisë, Nikola Selakoviq, i cili presidenten e Kosovës, Vjosa Osmani,  e ofendoi në KS të OKB-së, kurse diplomacia e Tiranës hesht, edhe pse Shqipëria është anëtare e përkohshme e Këshillit të Sigurimit të OKB-së, përfaqësuesi i saj në Sesionin e KS-së për Kosovën më 15 tetor 2021 në Nju-Jork, fare nuk e çeli gojën, që të kërkonte largimin  e përfaqësuesit të Serbisë (ministrit të Jashtëm) Nikola Selakoviq, për shkak se ai në Sesionin e sipërtheksuar i ofendoi brutalisht dhe në mënyrën më të anticivilizuar si shtetin e Kosovës, ashtu edhe presidenten e saj, Prof.Dr.Vjosa Osmani, duke e quajtur “shtetase” të Serbisë dhe Kosovën “shtet të rremë” !?

Në lidhje me këtë skandal diplomatik të paprecedencë të “kravushkës” së Beogradit, Nikola Selakoviq,  të bërë në Seancën e KS-së të OKB-së për Kosovën, çuditërisht Shqipëria si anëtëtare e përkohshme e KS të OKB-së nuk kërkoi PËRJASHTIMIN E LIGJSHËM të ministrit të Punëve të Jashtme të Serbisë, Nikola Selakoviq për shkak të ofendimit brutal anticivilizues dhe diskriminues të presidentes së Republikës së Kosovës, Prof.Dr.Vjosa Osmani, i cili e quajti  “shtetase” të Serbisë dhe se gjoja kravushka  “  i shqetësuar për gjendjen psikike” të saj, si dhe  e ofendoi edhe Republikën e Kosovës , duke e quajtur  si “kancer të Evropës” !?

Së fundi, skandalin diplomatik të “kravushkës” raciste dhe fashiste të ministrit të Jashtëm të Serbisë në OKB, do të duhej patjetër ta denonconin edhe Ministria e Punëve të Jashtme pëmes një note diplomatike, dërguar të të gjitha sheteve, që e kanë njohur Republikën e pavarur dhe sovrane të Kosovës, me pyetjen:  Pse dhe deri kur, do ta lejoni dhe toleroni lidershipin e Beogradit zyrtar, që në organiztat ndërkombëtare, siç është OKB-ja,  BE-ja dhe OSBE-ja, Kosovën ta quajë “llazhna drzhava”, gjë që kjo do të thotë se Kosova  “ende është “ koloni e Serbisë !?

Si dhe, pse të dialogohet me Aleksandër Vuçiqin në Bruksel, kur Serbia , edhe pas kryerjes së gjenocidit kolonial të saj të fundit (1989-1999), Kosovën po e konsideron “pjesë të saj”. Këtë po e dëshmojnë edhe incidentet e fundme në pjesën veriore të Kosovës, ku Serbia përmes minoritarëve kolonë serbë  sheshit po provokon një luftë të re me Kosovën?!
blank

Çmenduri kolektive në zgjedhjet e Kosovës, nuk ka rrugëdalje nga kurthi – Nga Aurel Dasareti*

 

Ne e krijojmë vetë lirinë ose robërinë tonë. Ju vendosni të merrni jetën në duart tuaja, dhe çfarë ndodh? Ju votuat përsëri për hajdutët?! Diçka absolutisht e tmerrshme – nuk keni askënd për të fajësuar.

***

Përshëndetje për ata që shitën votat e tyre: Gëzohu, shpirt i vogël, i shitur, je i farkëtuar nga i njëjti ndryshk!

Është krejtësisht absurde të kalosh tërë jetën duke u përpjekur të mësosh nga gabimet e tua. Thuhet se mençuria vjen me moshën, por kam parë edhe shembuj të moshës që vijnë vetëm.

Të gjithë shqiptarët mendojnë se ndryshimi është i gëzueshëm, por askush nuk dëshiron të ndryshojë. Të paktën jo për të mirën e tyre. “Politikanët” mund të miratojnë sa më shumë ligje që duan, por ndryshimet ndodhin në thellësinë e shpirtrave të njerëzve. Nëse shqiptarët kanë prirje të bëhen seriozë kur përballen me ndarje ose ndryshime të rëndësishme në jetë, ata do të mendonin me trurin e tyre para se të hidhnin kokrrat për të votuar sërish mercenarët e armiqve, të pamoralshmit, dallaveraxhinjtë. Dylberët që ju kanë shpëlarë trurin gjatë njëzet viteve të fundit.

Humbësve të përjetshëm: Urime për humbjen e radhës, ju shpirtrobër! Urime rikthimin e Serbisë në tokën e Dardanisë! 

Humbësi kalon nëpër jetë,

ai tërheq

një ngarkesë të rëndë,

në ngarkesë nuk ka asgjë të vlefshme, përveç mbeturinave.

 

*Nga Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

blank

Franca dënoi krimin kolonial, a do i kërkojë “Ballkani i Kapur” Serbisë të njëjtën gjë? – Nga SHABAN MURATI

(të paktën njëherë në jetë të dëshmojë se vërtet e don Francën)

Për herë të parë në 60 vjet presidenti i Francës, Emanuel Makron, në 16 tetor dënoi masakrën e policisë franceze ndaj protestuesve algjerianë në Paris në 17 tetor 1961, duke e cilësuar “një krim të pafalshëm”.

60 vjet më parë, protesta paqësore e rreth 30 mijë algjerianëve në Paris kundër ndalim-qarkullimit të vendosur nga policia vetëm për algjerianët, u shtyp në mënyrë mizore nga policia franceze, duke vrarë 200 algjerianë, duke plagosur 11 mijë algerianë dhe duke arrestuar 12 mijë algjerianë.

Autoritetet franceze gjithmonë e kanë mohuar dhe nuk e kanë pranuar masakrën. Presidenti Makron pati kurajon shtetërore dhe e hapi tani dollapin e skeleteve franceze, duke dënuar “krimin e pafalshëm” të Francës në kohën e kolonisë algjeriane.

Është një akt, që meriton vlerësim, sepse e historia e hidhur e një shteti kolonial duhet dekolonizuar.

Presidenti i Francës në 16 tetor mori pjesë në ceremoninë përkujtimore, vendosi një kurorë me lule në urën Bezons të Parisit, ku nisi protesta algjeriane 60 vjet më parë, dënoi “krimin e pafalshëm“ të Francës së asaj kohe, dhe u jep një mësim të madh udhëheqësve të shteteve koloniale si Serbia, që të pranojnë të vërtetat e hidhura historike dhe të dënojnë krimet e shtetit kolonial serb.

Serbia zhvilloi katër luftra të përgjakëshme kundër popujve joserbë në fundin e shekullit të kaluar, dhe megjithë masakrat e përbindëshme serbe në Kroaci, Bosnje dhe Kosovë, udhëheqja e saj ende nuk i ka dënuar dhe nuk ka kërkuar falje për to.

Akti i presidentit Macron duhet të shërbejë si mësim i madh edhe për “Ballkanin e kapur”, i cili në mënyrë idiote bën thirrje të harrohen krimet e pafalshme të Serbisë si shtet kolonial.

Franca i mëson “Ballkanit të kapur” se krimet dhe masakrat serbe nuk duhen harruar dhe duhen dënuar nga vetë autorët e tyre. Franca e dënoi më vonë prefektin e Parisit, që urdhëroi masakrën, me akuzën “për krime kundër njerëzimit”. Presidenti serb Vuçiç, babai i “Ballkanit të kapur”, po i nderon dhe po i darovit me poste dhe me glorifikime kriminelët serbë të luftës, që masakruan popullin e Bosnjës dhe të Kosovës.

Presim që “Ballkani i kapur” t’i thotë presidentit serb Vuçiç që të ndjekë shembulin e presidentit francez dhe të dënojë krimet koloniale të Serbisë, e cila në vitin 1999 vrau rreth 20 mijë shqiptarë në Kosovë, përdhunoi 20 mijë vajza dhe gra dhe dëboi me dhunë një milion shqiptarë nga shtëpiat dhe tokat e tyre.

Të paktën njëherë në jetë “Ballkani i kapur” të dëshmojë se vërtet e don Francën.

blank

Përkthimet e gabuara dhe pasojat e tyre – Nga Prof. dr. ESHREF YMERI

 

Si shkak për hedhjen në kompjuter të shënimeve në vijim, u bë përkthimi i një fjalie, të shkëputur nga reagimi i zëdhënëses së Ministrisë së Punëve të Jashtme të Rusisë, Maria Zaharova, ndaj deklaratës së Kryeministrit Rama për bashkimin e Kosovës me Shqipërinë. Reagimi i saj ishte botuar në disa portale.
Ja cila është fjalia:
“Ne presim një reagim të përshtatshëm nga mentorët perëndimorë të projektit të shtetndërtimit të Kosovës ndaj këtij provokimi të pacipë” (Citohet sipas: Zaharova: “Deklarata e Ramës për bashkimin e Kosovës dhe Shqipërisë e papranueshme për Rusinë”. Faqja e internetit “Teuta”. 11 tetor 2021).
Ky përkthim haset po në faqen e internetit “gazetaexpress” të po kësaj date. Po i njëjti përkthim përcillet edhe në Platformën mediatike analitike në youtube “Pamflet” të së njëjtës datë.
Më bëri përshtypje shumë të keqe dhe madje më revoltoi togfjalëshi “provokim i pacipë”, prandaj thashë me vete:
“Kryeministri Rama ka plotësisht të drejtë që ministrinë ruse të punëve të jashtme ta paditë në një gjykatë evropiane për fyerje publike, sepse deklarata e tij për bashkimin e dy shteteve shqiptare nuk përbën absolutisht “provokim të pacipë”.
Mbiemri “i pacipë”, sipas Fjalorit të gjuhës shqipe të vitit 2006, do të thotë: “që nuk ka fare turp”.
Megjithatë, më lindi një hije dyshimi për saktësinë e përkthimit të këtij togfjalëshi. Prandaj vendosa “të shtegtoj” nëpër portale të tjera, ku hasa në një tjetër variant përkthimi, si ky në vazhdim:
“Presim reagimin e duhur nga kujdestarët perëndimorë rreth projektit për ndërtimin e kombit të Kosovës, që është një provokim i pastër” (Citohet sipas: “Deklarata e Ramës për bashkimin e Kosovës me Shqipërinë, reagon Rusia”. Faqja e internetit “alsat”. 11 tetor 2021).
Gjithsesi, për t’u bindur përfundimisht për dyshimin që më lindi, duhej bërë krahasimi me fjalinë e tekstit origjinal të deklaratës së Maria Zaharovës. Ja fjalia, e nxjerrë nga teksti origjinal.
“Рассчитываем на адекватную реакцию западных опекунов проекта косовской “государственности” на эту откровенную провокацию (Citohet sipas: “Koment i zëdhënëses së MPJ të Rusisë M.V. Zaharova lidhur me deklaratën e kryeministrit të Shqipërisë E. Rama”. Faqja e internetit e MPJ të Rusisë “mid.ru”. 10 tetor 2021).
Dyshimi im paskej qenë me vend. Togfjalëshi i gjuhës ruse “откровенная провокация”, në përkthimin fjalë për fjalë, do të thotë “provokim i hapur”. Në portalin “alsat” është përthyer shumë bukur – “provokim i pastër”. Atëherë lind pyetja: po portalet “Teuta”, “gazetaexpress” dhe “Pamflet” nga e shpikën mbiemrin “i pacipë”, nga ç’gjuhë e kanë përkthyer? Cili ka qenë ai përkthyes i papërgjegjshëm, i cili “i ka thënë këmbës dorë”? Sepse me mbiemrin “i pacipë”, për mungesë të theksuar etike, akuzohet rëndë padrejtësisht ministria ruse e punëve të jashtme dhe, po padrejtësisht, fyhet keq Kryeministri Rama.
Në përkthimin e fjalisë së sipërcituar, ka edhe pasaktësi të tjera. Në fjalinë e përkthyer në të katër portalet e mësipërme, është shmangur qëndrimi i njohur antishqiptar i politikës ruse kundër Kosovës, si shtet i pavarur. Në të tre portalet e para, fjala e origjinalit në gjuhën ruse “государственность”, është përkthyer “shtetndërtim”, kurse në portalin “alsat” – “ndërtimi i kombit të Kosovës”.
Së pari, fjalën “государственность”, që do të thotë “organizim shtetëror” (le ta pranojmë si variant përkthimi edhe kompozitën e shqipes “shtetndërtim”), zëdhënësja e ministrisë ruse të punëve të jashtme e ka vënë në thonjëza, çka do të thotë se Moska shprehet ironikisht për organizimin shtetëror të Kosovës, sepse ajo nuk e njeh Kosovën si shtet të pavarur, duke e konsideruar si pjesë të Serbisë. Prandaj kompozita shtetndërtim duhej dhënë në thonjëza.
Së dyti, me shprehjen “ndërtimi i kombit të Kosovës”, përkthyesi i ka lejuar vetes tri gafa:
a. shprehjen duhej ta jepte në thonjëza.
b. fjalën “государственность” duhej ta përkthente “organizim shtetëror”, jo “ndërtimi i kombit”.
c. fjalën “komb” e ka shpikur nga xhepi, duke sajuar një “komb kosovar” të paqenë, çka është në përputhje me falsifikimet historike të serbosllavizmit dhe të mercenarëve në shërbim të tij në Prishtinë, si Profesor Nexhmedin Spahiu e disa të tjerë, sipas të cilëve banorët rrënjës të Kosovës “janë komb më vete” që “nuk kanë lidhje” me kombin shqiptar.
Këto tri gafa dëshmojnë për mungesë të theksuar të formimit profesional të përkthyesit dhe për horizontin e tij kulturor gjysmak.
Në këndvështrimin tim, varianti më i goditur i përkthimit të fjalisë, që është nxjerrë nga një tekst i natyrës politike nga fusha e diplomacisë, do të ishte ky në vijim:
“Jemi në pritje të reagimit të duhur nga ana e kujdestarëve perëndimorë, që ndjekin nga afër zbatimin e projektit për “organizimin shtetëror” të Kosovës, ndaj këtij provokimi të pastër”.
Portalet që përkthejnë materiale nga gjuhë të tjera, duhet të punësojnë përkthyes të talentuar, të cilët e zotërojnë gjuhën e huaj në mënyrë të përsosur. Në të kundërt, do t’i lejojnë vetes t’u shpëtojnë gafa të rënda, si ato që përmenda më lart, çka do të thotë se përkthyesi, sipas asaj fjalës së urtë, “është marrë nga dhitë dhe është vënë zabit”.
Në të njëjtën kohë, portalet duhet të kenë edhe redaktorë të talentuar, të cilët duhet të jenë jo vetëm të formuar nga ana profesionale, por edhe të pajisur me një horizont të gjerë kulturor. Por, me sa duket, portalet, fatkeqësisht, nuk kanë fare redaktorë, prandaj edhe u kanë shpëtuar gafat që përmenda më lart.
Herë tjetër, lexuesit e nderuar do t’i njoh me gabime në përkthim në praktikën botërore të komunikimit, gabime që kanë shërbyer edhe si skena humori, edhe si arsye për ndonjë ndëshkim të rëndë, edhe si shkak për pasoja tragjike të përmasave të mëdha.
San Diego, Kaliforni
18 tetor 2021

blank

“MERCENARI” ANTON QUNI DHE KOMANDANTËT MILIONERË -Nga IDRIZ ZEQIRAJ

   
     Pas Plenumit të IV-të të PKJ, në ishullin Brione të Kroacisë, më  1965, u shtua numri i kadetëve ushtarakë si dhe të oficerëve shqiptarë në Akademinë Ushtarake. Sherbimi i tyre do të shtrihej në tërë Jugosllavinë e atëhershme. Shkuarjen në shkollat ushtarake, kuadrot atdhetarë, të inkuadruar në institucionet e kohës. Koha dëshmoi se ata, një ditë, do t`i duheshin Atdheut-Kosovë, në luftën për liri, në mbyllje të shekullit 20-të.
        Falsifikimi i porositur i historisë më të re të Kosovës
     Disa nga krerët politikë, të vetëquajtur “komandantë”, përtej dy dekadave, vazhdojnë ta mbajnë peng Kosovën. Ata, duke qenë pranë arkës shtetërore, financave, kanë porositur, stimuluar dhe sponzorizuar shkrimin dhe botimin e qindra librave, kryesisht, me falsifikime groteske të luftës së fundit në Kosovë. Duke qenë se pas shuarjes fizike të Presidentit Rugova, LDK-ja, përkatësisht, drejtuesit e saj, u kapën nga PDK-ja, PAN-i, të shantazhuar nga banda mafioze e SHIK-ut, nuk pati kundërshti të organizuar, të kësaj ploje katastrofale të historisë më të re të Kosovës.
     Për falsifikimin e historisë të Kosovës, ishte organizuar një armatë e tërë pseudo-intelektualësh, të instruktuar nga SHIK-u kriminal, nën mbikëqyerjen e drejtëpërdrejtë të Hashim Thaçit dhe të Kadri Veselit me shokë. Sponzorizimi i madh në kohë e financa, që kanë bërë krerët politikë të së majtës ekstreme staliniste, të prirë nga PAN-i, për falsifikimin e historisë prgjatë tri dekadave të fundit, është bërë bllok i koracuar, në mbrojtje të tezës hashimiste se “historia nuk mund të rishkruhet!”
     Realisht, falsifikimin e historisë nuk e ka shpikur LPK-ja, me bishtrat e saj Hashimin, Kadriun dhe rrospihanë të tjerë, tashmë, “të dalë boje”, për krime dhe hajni. Por, është kopjuar nga banditët komunistë shqiptarë të Enver Hoxhës. Një seminar i përbotshëm, i organizuar në Durrës, me nismën e një historiani të shquar amarikano-kanadez, i mbështetur edhe nga historianë evropianë, ballkanikë e shqiptarë, me temën: “Në Shqipëri a kishte luftë çlirimtare apo qytetare?”
      Rishkrimi i historisë të Kosovës, domosdo e kohës 
     Pas debateve shterruese, rezultoi kjo e dyta, pra, “në Shqipëri ka pasur vetëm luftë civile, qytetare, sepse nuk u dëshmua asnjë betejë, e bërë në mes partizanëve të Enver Hoxhës, me pushtuesit italianë apo gjermanë”. Ndërkohë që studjuesi amerikano-kanadez numëroi dhjetra beteja, të zhvilluara ndërmjet partizanëve komunistë dhe nacionalistëve shqiptarë, të organizuar në “Ballin Kombëtar”, përkatësisht, të djathtës shqiptare. Lufta e përgjakshme qytetare në Shqipëri, u përmbyll me vrasje dhe ekzekutime, fillimisht, pa gjyq, pas luftës me gjyqe fiktive, të rrejshme të kundërhtarëve politikë.
     Pikërisht, atë të parën, pra, ekzekutimet politike i kopjoi banda-LPK-së, për ta marrë me dhunë pushtetin. Dhe, duke e përgjakur Kosovën, me gjakun e luftëtarëve të lirisë, ofikcerëve të FARK-ut të Ibrahim Rugovës dhe të veprimtarëve të LDK-së, gjithnjë, nën instruktimin fillestar të kuadrove sigurimsa të Enver Hoxhës, themelues të organizatës ilegale kriminale SHIK.
     Pjellë e keqe e kësaj organizate, ishte edhe Hashim Thaçi, i cili dinakërisht e poshtërsisht, depërtoi në strukturat partiake të LPK-së, për t`u infiltruar në pushtetin qendror të paslftës. Me propagandën e sforcuar partiake, Hashimi me shokë, synonte përvehtësimin e luftës së pabërë. Marrëzia dhe krimi eskaloi deri në atë masë, sa u bë ndarja fiktive e partive të luftës dhe të paqes. Pra, partitë që luftuan dhe ato që “bënë sehir”, që nuk luftuan. Dhe, çuditërisht, roli i tyre ishte i kundërt, sepse, pikërisht, krerët kryesorë të PDK-së, nuk kanë asnjë ditë stazh lufte, nuk ishin fare pjesë e luftës!
     Kjo e vërtetë absolute, ishte shqetësuese për Hashim Thaçin, tashmë, në cilësinë e presidentit të Republikës. Për ta kamufluar mosqenien pjesë e luftës, ndonëse, të paktën, në një rast, ka pranuar, madje publikisht, se “kam qenë larg frontit të luftës”, intensifikoi thirrjen se “historia nuk mund të rishkruhet!”
      Megjithatë, sllogani nuk mundi t`i rezistojë kohës, ashtu siç nuk arriti të mbijetojë gënjeshtra e madhe e bandës-komuniste të Enver Hoxhës dhe historia e re dhe ajo e sotmja, u rishkrua, pothuajse, tërësisht, duke lënë në harresë “heroizmin” fiktiv  të Hoxhës me shokë. Urtësia thotë se “e vërteta vonon, por nuk harron”. Dhe, kjo u lëndëzua me rishkrimin e historisë shqiptare, duke shpërfaqur vlerat e mirëfillta të ngjarjeve dhe të heronjëve, dikur të anatemuar dhe të përbaltur.
      Brrylizmi i dështuar i Hashimit, 
         për ta përvehtësuar luftën
     Është ky makro-shqetësimi i Hashim Thaçit, i cili, me pretendimin për të hyrë në histori si “luftëtar”, deri edhe “realizues” i pavarësisë të Kosovës, në një debat parlamentar, u marros i tëri, duke bërë akuza shpifëse, qoftë edhe për Albin Kurtin, duke aluduar në lidhjet me sherbimet informative armike; Vjosë Osmanin, për babain e saj se, kinse, ka sherbyer në organet e Sigurimit jugosllav, ndërkohë që ai ishte i burgosur, si pjesë e strukturës së FARK-ut, në vitin 1991! Dhe, duke kulmuar me akuzën e vrazhdët, për komandantin e shquar, heroin e gjallë të Luftës së Kosharës, Anton Quni, se “ti ke qenë ushtar me pagesë, ke qenë mercenar!”
      Dihet se Anton Quni ishte në katërshën e parë të komandantëve luftëtarë në Kosharën heoike. Dhe, po të mos ishte Beteja ballore e Loxhës dhe Lufta frontale e Kosharës, emërtesa UÇK-e, nuk do të kishte mbulesë reale. Komandant Quni, qysh në rininë e tij ishte përcaktuar për profesionin e ushtarit. Siç ndodhte rëndom, me kuadrin ushtarak, pas përfundimit të Akademisë, emëroheshin larg Kosovës: Slloveni, Kroaci, Bosnje dhe gjetkë. Edhe martesat e djemëve të Kosovës, në të shumtën e rasteve, imponoheshin me vajza vendore, pra, atje ku sherbenin. Megjithatë, me mendje dhe zemër, ishin pjesë e Kosovës.
     Dhe, kjo u dëshmua sapo era e luftës u ndje në Kosovë. Djemtë e Kosovës, së bashku me familjet e tyre, u kthyen në Kosovë, me qëllim të sherbimit për Atdheun. Disa syrësh u burgosën, të tjerët, në grup, u përndoqën dhe, përkohësisht, morën rrugët e botës, në pritje të urdhërit për veprim. Dhe, thirrja e Atdheut i bashkoi në frontet e luftës për çlirim dhe liri. Dhe, krenarisht e vendosmërisht, luftuan. Disa ranë në fushë-beteja me armikun; ca të tjerë u plagosën; por, disa syrësh u ekzekutuan nga shqipfolës, hafije të pushtuesit. Dhe, kjo është më e rënda, që vazhdon të mos ndëshkohet. Përkundrazi, edhe pse janë duar-përgjakur, ata janë të lirë, gëzojnë favore e poste partiake e shtetërore!
       Ushtarakët luftëbërës të FARK-ut, 
       fitimtarë moral e faktik të luftës
     Ushtarakët kishin strehim të përkohshëm në Evropë dhe gjetiu. U rrjeshtuan në luftë dhe vetëm tre muaj u trajtuan familjet e tyre, me nga 1.200 marka, nga Fondi shtetëror i 3 %-it, që mezi arrinin të paguanin qiratë e shtrenjta të banimit. Ndërkohë që “komandantët” e LPK-së, me shokë, bridhnin Evropës dhe Tiranës, të akomoduar në vilat e Bllokut të zi të Byroistëve, zhvatnin jo mijëshet, por milionat nga Fondi i 3 %-it dhe ai “Vendlindja thërret”, gjithnjë në emër të luftës. Por, kurrë nuk u përdorën për luftën!
     Tani, shtrohet pyetja: Kush ishin mërcenarë? Ushtarakët e karrierës, në frontet e luftës apo “komandantët”  “larg frontit të luftës”, bredharakë e intrigantë, deri te hartuesit e komunikatave shpifarake dhe bërës të listave vrastare, në emër të një SHTAB-i fantomë, përkatësisht, “komandantë” pa ushtarë.
     Përgjigja dinjitoze, meritore dhe proverbiale e Komandant Anton Qunit, e dhënë “komandantëve” “jallanë”, të rremë, në sallën e Parlamentit, se “do të qendroj në politikë, deri sa t`ju shoh prapa grilave”, ishte profetike. Dhe, kjo ndodhi, jo pse dëshironte Komandant Antoni, por pse krimet janë serike dhe faktike.
     Qenia e mëparshme e Komandant Anton Qunit, në krye të Ministrisë të Mbrojtjes, ishte sa profesionale, aq edhe simbolike. Është për keqardhje pse ky post duhej dorëzuar me ndërrimin e qeverive, sepse Lufta e Kosharës identifikohet me vet Ushtrinë Çlirimtare  të Kosovës. Megjithatë, fjalët fisnike të Komandant Antonit se “ushtrinë po e dorëzoj në duar të sigurta, mikut tim Armend Mehaj”, ishte garantuese e ngushëlluese, jo vetëm për miqtë numerikë të Komandantit, por edhe për të gjithë qytetarët e Kosovës dhe më gjerë në Shqiptari.
     Komandanti markant i luftës për çlirim, dy dekada më parë, Anton Quni, dje ministër profesional i Mbrojtjes, sot kandidat i LDK-së, për të parë të komunës së Prizrenit, si gjithëherë, me integritet e dinjitoz, i gatshëm për t`i shërbyer komunitetit prizrenas dhe Kosovës.
blank

ÇUPI, EKSPONENT I NËNTOKËS NË STUDIOT E TIRANËS – Nga SKËNDER BUÇPAPAJ

Kam qeshur me të madhe këtu në Zvicër. Me siguri, më keni dëgjuar në Tiranë.

Të mërkurën, më 13 tetor në mbrëmje, TopChanel, më ka kushtuar një edicion të emisionit “Open”. Tema ishte “Gjendja e Radiotelevizionit Shqiptar (RTSH)”.

Ishte i ftuar F. Çupi, i parapëlqyer i veçantë i drejtueses së emisionit, i dërguar nga nëntoka e Shqipërisë; M. Kikia, injorant i përgjithshëm, injorant i veçantë për temën që po trajtohej dhe C. Bolino, të cilit i dukej vetja sikur fliste në ndonjë studio të kamorrës, ku shahet në mungesë dhe nuk jepet e drejta e fjalës, ku shpifet në mungesë dhe nuk jepet e drejt e përgjigjes, ku denigrohet antimafia. Ishte e ftuar edhe një zonjë që shpjegoi akuzën e ngritur nga SPAK ndaj Thoma Gëllçit, ish Drejtor i Përgjithshëm, i larguar nga kjo detyrë pas mbarimit të mandatit 5 vjeçar. Ishte i ftuar edhe një tjetër nëpërmjet Skype.

Dy të ftuarit kryesorë deshën t’ia krijojnë idenë publikut se RTSH-në, që nga viti 1990, e drejton Skënder Buçpapaj. Dhe fajin pse institucioni publik nuk reformohet gjatë këtyre tridhjetë viteve e paska Skënder Buçpapaj. Sipas tyre, RTSH-në e paskam politizuar unë dhe e paskam bërë të pareformueshëm e të padepolitizueshëm.

Skënder Buçpapaj ishte në gjithë nëntekstin e emisionit, në pyetjet e drejtueses së emisionit dhe në komentet e Çupit e Kikisë. Që emisioni më kushtohej mua, doli në mbyllje të tij, kur E. Vasili ia bëri me shenjë se tashi është koha dhe Çupi tha se “Buçpapaj ishte një krejtësisht i panjohur nga Tropoja, ishte një asgjë që nuk dinte se nga bie globi” kur Berisha e solli në krye të Radiotelevizionit Shqiptar.  Krrokat Frroku, kikiris Kikia, e rritën sa e rritën vezën, derisa iu erdhi për të dalë veza dhe, nëpërmjet gojës së Çupit, e përplasën në surratin e Vasilit.

Nga viti 1990, para Buçpapajt ishin dy Drejtorë të Përgjithshëm, pas Buçpapajt ishin edhe gjashtë-shtatë drejtorë të tjerë. Por u përmendën vetëm Buçpapaj dhe Gëllçi.

Në lajmin e “Zërit të Amerikës” për burgosjen e Gëllçit thuhet “Në vitet ’90 ai ka drejtuar gazetën e Partisë Socialiste “Zëri i Popullit” dhe më pas ka shërbyer si zëdhënës për disa kryeministra socialistë. Pas disa vitesh jetesë në Shtetet e Bashkuara, që prej vitit 2015, ai u rikthye në Shqipëri, ku konkurroi për postin e drejtorit të RTSH, detyrë nga e cila u largua në përfundim të mandatit 5-vjeçar, para pak muajsh.”

Skënder Buçpapaj erdhi në krye të RTSH kur kishte njëzet vjet veprimtari të suksesshme letrare e publicistike dhe gjashtë vjet veprimtari të suksesshme botuese në gazetën e vetme letrare-atistike që botohej në Shqipëri, “Drita”. RTSH deri atëherë kishte qenë institucioni strategjik propagandistik, “bomba atomike e PPSH”, siç e quante Ramiz Alia.

Në Radiotelevizionin Shqiptar unë kam shkuar për të drejtuar institucionin. Dhe e kam drejtuar me integritet të plotë profesional dhe intelektual. Nuk kam bërë korrupsion dhe nuk e kam lejuar korrupsionin. Thoma Gëllçin e mori nga SHBA Olsi Rama, vëllai i Edi Ramës, dhe e solli në krye të Radiotelevizionit Shqiptar për të bërë korrupsion, për ta shpërdorur institucionin.

Me Çupin jemi njohur shumë mirë. Atë e rekomandoi për në Rilindjen Demokratike tropojani Mehmet Elezi. Partia Demokratike u fut menjëherë në zgjedhjet e vitit 1991. Çupi e vuri gazetën e parë opozitare në shërbim të klaneve dhe nëntokës së PPSH-PS, nëpërmjet saj, futi në parti frymën klanore, e cila nuk iu nda më. U fol në atë kohë se Çupi organizoi goditjen e njërit prej të klanit të tij (kandidat për deputet i PD) në errësirë me levë në kokë. Si kryeredaktor i RD-së do të mbahet mend për intervistën e përbashkët, të bujshme, që ia morën presidentit Ramiz Alia me kryeredaktorin e “Zërit të popullit”.

Pasi PD e largoi nga “Rilindja Demokratike”, Çupi u dërgua në krye të Qendrës Ndërkombëtare të Kulturës nga Ramiz Alia. U dërgua jo për të drejtuar, por si emisar i Ramiz Alisë dhe për të bërë korrupsion sa të dojë.

blank

Në mars të vitit 1997 ishte përkrah Zani Çaushit dhe kryebanditëve të tjerë të “Revolucionit Demokratik të Vonuar” anembanë jugut të Shqipërisë. Me triumfin e “Revolucionit” më 1997 ai u caktua Drejtor i Agjencisë Telegrafike Shqiptare jo për të drejtuar, por për të sjellë frymën e komiteve të shpëtimit dhe për të bërë korrupsion sa të dojë. Edhe kryetar i Qendrës Kombëtare të Kulturës më 2012 u dërgua jo për të drejtuar, por për të bërë korrupsion sa të dojë.

Çupin nuk e ngritën dot më lart as demokratët, as socialistët, sepse ai ishte bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit.

Letrarucët dhe gazetarucët F. Çupi e Th. Gëllçi, pra, i bashkon gjithçka. Dhe i ndan gjithçka me Skënder Buçpapajn. Skënder Buçpapaj është 180 gradë ndryshe nga F. Çupi e Th. Gëllçi.

Skënder Buçpapaj shkoi në RTSH nga gazeta “Drita”, në një periudhë kulmore suksesi të saj, të paparë në historinë e Shqipërisë, ku ai pati rol të rëndësishëm. Mjafton të shfletosh koleksionet e gazetës. Filloi si nëndrejtor i RTSH dhe përballoi fushatën zgjedhore të shkurt-marsit 1992. Shkoi për fitoren e demokracisë dhe jo për t’u bërë Drejtor i Përgjithshëm. Shkoi me kërkesën e Sindikatës së Pavarur të Radiotelevizionit, kryetar i së cilës ishte shkrimtari Alfred Kanini. Shkoi si intelektual i pavarur, që nuk i përkiste asnjë partie. President i Shqipërisë ishte Ramiz Alia, kryeministër ishte djali i këshilltarit të Ramiz Alisë. Pas shtatë muajsh mori drejtimin e institucionit. I rrallë do të ishte ai shqiptar që do të guxonte të merrte në dorë një institucion të tillë që dita-ditës mund të heshtte përgjithmonë, ngaqë teknika e tij ishte e vjetëruar dhe e kalbur. E rinovoi institucionin, e fuqizoi ekonomikisht, e stabilizoi dhe i ndërtoi një perspektivë të sigurt. Televizioni kishte vetëm 4-6 orë programe. Shumë shpejt u katërfishuan. Kreu reforma të thella e të domosodshme që i qëndruan me sukses kohës.

RTSH u bë dritarja ku shqiptarët shikonin për herë të parë në dritë të diellit krimet e komunizmit. Kjo ishte një nga arsyet pse Skënder Buçpapaj sulmohej përditë nga gazetat e shumta të Partisë Socialiste dhe nëntokës së Sigurimit të Shtetit. Në atë periudhë janë shkruar me mijëra shkrime denigruese kundër Skënder Buçpapajt, më vonë janë shkruar edhe libra. Pas Berishës kam qenë më i sulmuari nga shtypi.

Në emisionin për RTSH “Open” u tha me të drejtë se RTSH ishte sa çdo ministri e asaj kohe. Në fakt, nga çdo pikëpamje, ishte më shumë se disa ministri së bashku. Sepse ishte institucioni i vetëm informativ kombëtar dhe njëkohësisht i vetmi institucion kulturor kombëtar, në një kohë kur Kinostudio, Teatrot, e gjithë jeta kulturore kishin heshtur. RTSH, kur Buçpapaj shkoi në krye të institucionit, ishte gati për të pësuar fatin e tyre.

F. Çupi mund të fliste për ATSH-në te E. Vasili, Të tregonte se si ai e shndërroi atë në një institucion të panevojshëm dhe të tepërt, të cilit askush në botë nuk i referohet. Një institucion vetëm për të shpërblyer me vende pëllumbash militantët e partisë. Mund të fliste edhe për fatin e televizionit “Agon” të Bechettit, ku ai punoi derisa Rama e mbylli. Kikia mund të fliste për TopChanelin nga e përzuri Ben Blushi. Por nuk mund të flisnin për RTSH-në. Këtë mund ta bënte çdo njeri i rëndomtë që do të vinte nga rruga, por jo as Çupi, as Gëllçi. Sepse këta nuk mund të tregonin të vërtetën se si Gëllçi e shndërroi RTSH-në në një institucion të panevojshëm, madje të tepërt, që shërben për punësime të njerëzve të PS-së. Sepse këta nuk mund të tregonin të vërtetën pse RTSH është ndër mediat më pak të shikuara, me përqindje njëshifrore të shikueshmërisë, çka nuk mund të përfytyrohet për mediat publike, të vetmet që e kanë për detyrë të mbrojnë dhe kultivojnë shijet dhe interesat e publikut të një vendi dhe kombi. Por Çupi dhe Kikia kishin ardhur vetëm për t’ia plotësuar porosinë Ramës dhe për të kënaqur veshët e mafiozëve të tij, të cilët thonë: Gëllçin na e burgosën, por, gjithsesi, Buçpapajn e shamë publikisht.

E. Vasili ka dalë vetë nga RTSH i Skënder Buçpapajt. Ashtu si shumë të rinj e të reja që u formuan në vitet 1992-1995 dhe, me krijimin e mediave private, kaluan atje dhe ua japin tonin këtyre mediave sot e kësaj dite, përgjithësisht me dinjitet dhe nuk përdoren si rrecka, siç përdoret E. Vasili. RTSH ka të vetmin faj- që nuk i ka bërë mësime diksioni E. Vasilit, e cila, edhe sot e kësaj dite, nuk i respekton fjalët shqipe, të cilat i shqipton në mënyrën më të shëmtuar, e cila, edhe pas 30 vitesh, ka një zë të cilin nuk e meriton mikrofoni.

RTSH është në gjendje të rëndë. E. Vasili mund t’i kushtonte emisione ku të merret seriozisht e sinqerisht me këtë temë. Nëse ajo do të kishte minimumin e dinjitetit, nëse ajo do të kishte minmumin e profesionalitetit, nëse ajo do të kishte minimumin e etikës profesionale, aty mund të ftoheshin ish Drejtorë të Përgjithshëm të RTSH, edhe personalitete të tjera të këtij institucioni dhe njohës të tjerë ekspertë të tij, por jo njerëz që duan ta inkriminojnë historinë e RTSH të këtyre 30 viteve, për faj të viteve të Edi Ramës.

Nuk mund të flasë asgjë të vërtetë apo me vlerë F. Çupi, i cili shkel e shkon mbi veten e tij si pa gjë të keq, me të katër këmbët, vetëm për të marrë bonuset më të cilat e kanë mësuar këto 30 vite pushtetarët e radhës. Nuk mund të flasë asgjë me vlerë në studiot e Tiranës, F. Çupi, protagonist i vitit 1997 i aso veprash të cilat nuk i amnistoi marrëveshja me Fran Vranickin dhe të cilat, përballë drejtësisë, nuk vjetërohen kurrë.

F. Çupi ka folur për lirimin e Zani Çaushit, mund të flasë edhe për lirimin e Th. Gëllçit, por nuk mund të flasë për RTSH-në dhe për asnjë temë serioze të realitetit shqiptar.

Është poshtërsia më e madhe të flasësh për një njeri i cili ka 26 vjet që është larguar nga Shqipëria dhe që e ka nxjerrë RTSH-në nga errësia e diktaturës në dritën e demokracisë. RTSH as Shqipëria nuk mund të bëhen sa të jenë në duart e F. Çupit, Th. Gëllçit, E. Ramës dhe nëntokës të cilën e përfaqësojnë.

Sot mediat në Shqipëri janë përfshirë në një Hocus Pocus, lojë mashtruese, ku shqiptarëve iu thithet gjaku ditë e natë nga Mafia, ndërsa atyre iu ofrohet iluzioni i njerëzve më të lumtur të botës, si në kohën e babait dhe dajëve të Edi Ramës. Vetëm VOAL duket se ua prish hesapet, sepse nuk është bërë as nuk bëhet pjesë e kësaj loje.

F. Çupi dhe Tha. Gëllçi janë mutacione të të njëjtit virus të nëntokës së Shqipërisë.

F. Çupit mediat në Shqipëri ia kanë lejuar pozicionin ex cathedra nga mund të nxjerrë nga goja çfarë t’i teket pa ia prishur askush terezinë. Por ai është veçse një tollumbace e mbushur me gaz helmues, të cilën, për të manipuluar opinionin publik, e fryjnë nga njëra studio në tjetrën dhe që, një ditë, do t’iu pëlcasë në dorë.

As armikut tim më të madh nuk do t’ia doja shpirtin e shitur të eksponentit të nëntokës F. Çupi.

Ja pse unë qesh këtu në Zvicër dhe, patjetër, dëgjohem në Tiranë.

blank

Tradita e politikës armiqësore ruse ndaj kombit shqiptar – Nga Prof. dr. ESHREF YMERI

 

(Nuk është as e re, as e papritur)

 

Kanë kaluar 143 vjet që asokohe kur Rusia u pozicionua haptas kundër kombit shqiptar dhe qëndrimin e vet armiqësor ndaj tij e vuri në themel të politikës së saj të jashme, një politikë arrogante kjo që vazhdon me intensitet deri në ditët tona. Prandaj nuk ka asgjë për t’u habitur nga zërat e çjerrë, që, si krrokama korbash, ushtojnë kohë pas kohe brenda mureve të ministrisë së jashtme ruse sa herë që del në skenë Çështja Kombëtare Shqiptare. Një krrokamë e tillë ushtoi si një teneqe e shpuar edhe këto ditët e fundit pas një deklarate karagjoze të Ramës të datës 08 tetor për bashkimin e Kosovës me Shqipërinë. Menjëherë MPJ të Rusisë filloi t’u binte kambanave në të gjitha udhëkryqet e botës. Zëdhënësja e asaj ministrie, Maria Zaharova, në deklaratën e saj reaguese të 10 tetorit, dha alarmin për “rrezikun e madh” që “vjen” nga krijimi i “Shqipërisë së Madhe”.

Nuk kam ndër mend të merremn absolutisht me thelbin e deklaratës së Ramës, i cili s’është gjë tjetër, veçse një argat i regjur i serbosllavizmit, që ndjek me besnikëri piketat e mësuesit të vet shpirtëror, kryeargatit të Beogradit Enver Hoxha. Thelbin e asaj deklarate e ka analizuar në mënyrë shteruese Profesori i nderuar i formatit nacionalist Enver Bytyçi (shih materialin me titull “Bashkimi i Kosovës me Shqipërinë / Bytyçi tregon me kë u harmonizua Rama për deklaratën dhe kujt i shërben ajo”. Faqja e internetit e gazetës “Bota Sot”. 11 tetor 2021).

Këtu do të ndalem shkurtimisht në disa fakte mjaft demaskuese, të cilat zbulojnë lakuriq qëndrimin tradicionalisht armiqësor të politikës ruse ndaj kombit shqiptar. Po iu rikthehem këtyre fakteve pas reagimit të MPJ të Rusisë kundër deklaratës së lartpërmendur të Ramës (e theksoj po u rikthehem, sepse këtë temë e kam pasë trajtuar gjerësisht në një ese të gjatë, të botuar në internet 13 vjet më parë, pikërisht në dhjetor të vitit 2008).

Në Kongresin e Berlinit të vitit 1878, përfaqësuesit e disa shteteve pjesëmarrëse, si Gjermania, Franca, Austria, Hungaria dhe Italia, i patën rekomanduar Stambollit krijimin e një shteti autonom shqiptar brenda territoreveve të tij etnike. Por i dërguari i carit të Rusisë, Hitrovo, kundërshtoi në mënyrë të prerë. Pikërisht në atë Kongres, me këmbënguljen e përfaqësuesit të shovinizmit rusomadh, filloi copëtimi i parë i trojeve tona etnike.
Në Konferencën e ambasadorëve në Londër të vitit 1913, ku vazhdoi copëtimi i mëtejshëm i trojeve tona etnike, ambasadori rus ishte ai që shfaqi zelli më të madh për një copëtim të till. Madje në hartën që ai i propozonte Konferencës për miratim, jashtë kufijve të tanishëm të Shqipërisë, mbeteshin edhe Shkodra, edhe Tropoja, edhe Kukësi, edhe Dibra, edhe Pogradeci, edhe Korça, edhe Erseka, edhe Delvina, edhe Saranda.
Moris Paleologu, ish-ambasador i Francës në Rusi prej korrikut të vitit 1914 deri në maj të vitit 1917, në kujtimet e veta ka rrëfyer se cari Nikollaj II (1868-1918) e kishte pritur në takim dhe me hartën e Ballkanit mbi tryezë i kishte thënë se Shqipëria duhej të copëtohej midis Serbisë dhe Greqisë, me përjashtim të Vlorës, e cila duhej t’i lihej Italisë
Sergej Sazonov, ish-ministër i jashtëm i Rusisë në vitet 1910-1916, në kujtimet e veta, duke cituar fjalët e ambasadorit rus në Beograd, Hartvig, shkruan se copëtimi i Shqipërisë mes vendeve ballkanike nuk mund të haste kurrfarë kundërshtimesh nga ana e Peterburgut.
Në Traktatin e fshehtë të Londrës të 26 prillit 1915, çka përbën një njollë turpi në ballin e diplomacisë evropianoperëndimore dhe të Rusisë, me këmbënguljen e përfaqësuesit të shovinizmit rusomadh, u kërkua që Shqipëria të zhdukej fare nga harta.
Gjatë takimit në Moskë me delegacionin e partisë komuniste jugosllave në shkurt të vitit 1948, i cili përbëhej nga M. Gjilasi, K. Popoviçi dhe V. Tempoja, Stalini, duke ndjekur traditën e carëve të Rusisë, u ka thënë që ta gjëlltisin Shqipërinë, meqenëse Bashkimi Sovjetik nuk kishte interesa të veçanta në vendin tonë.
Më 05 qershor të vitit 1960, Hrushovi pranoi kërkesën e kryeshovinistit grek Venizellos për autonominë e Epirit të Veriut, duke i premtuar se do ta bisedonte me Enver Hoxhën.
Politikën edhe më armiqësor ndaj kombit shqiptar, Rusia e manifestoi dhe vazhdon ta manifestojë me një zell të patreguar me qëndrimin që ka mbajtur dhe po mban ndaj Kosovës. Atë e ka pasqyruar ish-kryeministri dhe ish-ministri i jashtëm Evgjeni Primakov në një libër që pati botuar në vitin 1999. Në atë libër ai deklaronte se Kosova na qenkej çështje e brendshme e Jugosllavisë dhe se për shkëputjen e krahinës nga Jugosllavia as që mund të bëhej fjalë.
Ish-Presidenti rus Boris Jelcin, në kujtimet e veta ka rrëfyer për një bisedë telefonike që ka pasur asokohe me Presidentin Klinton, të cilit i kërkonte ndërprerjen e bombardimeve kundër Serbisë.
Histeria antishqitare e opinionit publik rus kundër kombit shqiptar arriti përmasa të papara gjatë bombardimeve të NATO-s. Në kujtimet e veta, ish-Presidenti Jelcin përshkruante situatën asokohe në Moskë, e cila ishte bërë me të vërtetë shqetësuese, sepse pranë mureve të ambasadës amerikane turmat e njerëzve nuk përmbaheshin dot, dritaret qëlloheshin me shishe dhe me gurë, pati filluar rekrutimi i vullnetarëve për luftë në përkrahje të serbëve.
Politika dhe diplomacia ruse, për të qenë në të njëjtën gjatësi vale me Beogradin, nxiti mjetet e informimit masiv për të shpifur sa më shumë kundër Kosovës. Kështu, organi “Njezavisimaja gazeta” e datës 25 gusht të vitit 2000 do të shkruante se “kurrfarë vrasjesh nuk ka pasur në Raçak…”. Po kështu, simotra e saj, “Rossijskaja gazeta”, në numrin e saj të datës 21 shkurt 2001, i mban avazin po së njëjtës shpifjeje, duke dalë me një deklaratë edhe më të turpshme kur shkruante se “ngjarja e Raçakut ishte një provokacion i përbindshëm i shqiptarëve dhe i shërbimeve të fshehta të NATO-s, ku serbët nuk kishin fare gisht”.
Kryetari i komisionit të jashtëm të parlamentit rus K. Kosaçov, më 21 gusht 2007, deklaroi me një vetëbesim të mahnitshëm se “Rusia nuk do të lejojë kurrë që Kosova të bëhet shtet…”.
Kryetari i Dumës Shtetërore Ruse, G. Seleznjov, asokohe pati lëshuar një deklaratë paradoksale, në të cilën, sips tij, “kur flitet për gjenocid, nënkuptohet dhënia e urdhrave për të vrarë njerëz, por as Millosheviçi dhe askush tjetër nuk kanë dhënë ndonjë urdhër të tillë”.
Ish-ministri i jashtëm, Igor Ivanov, asokohe kërkonte likuidimin e Gjykatës Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë, e cila, sipas tij, “nga mekanizëm juridik është shndërruar në një instrument politik presioni ndaj Beogradit”.
Këshilli i Federatës së Kuvendit të Rusisë, në maj të vitit 2001 doli me një deklaratë në mbrojtje të Millosheviçit, ku theksohej se e konsideronin detyrë qytetare të mbështesnin Deklaratën e Grupit të politikanëve, shkencëtarëve, përfaqësuesve të inteligjencies mbi krijimin e Komitetit Shoqëror Rus në mbrojtje të Sllobodan Millosheviçit. Këtij Këshilli, mbarë intelektualëve rusë, mbarë opinionit publik rus, mbarë shkencëtarëve-historianë rusë, mbarë mjeteve të informimit masiv, për turpin e tyre, e theksoj përsëri – për turpin e tyre – nuk u bëri absolutisht përshtypje qëndrimi egërsisht armiqësor i kriminelit me damkë Sheshel ndaj Kosovës, i cili, gjatë vizitës në Moskë më 30 tetor 1998, bëri një deklaratë publike, ku theksonte se “…problemi i Kosovës mund të zgjidhet lehtë: duke vrarë një milion shqiptarë dhe duke përzënë nga Kosova një milion të tjerë?”
Politika dhe diplomacia ruse, si edhe mjetet e informimit masiv, e kishin indoktrinuar deri në pore mbarë opinionin publik rus, duke e edukuar atë me ndjenjën e urrejtjes kundër kombit shqiptar. Dhe shprehja më e koncentruar e urrejtjes kundër kombit shqiptar përmblidhet në pak rreshta të njërit prej mesazheve anonime kërcënuese që asokohe i janë dërguar me faks ambasadës sonë në Moskë. Në të shkruhej: “Shqiptarë të ndyrë! Ju duheni mbyllur në Shqipëri si në kafaz dhe në rast se doni të dilni, duheni vrarë si qen të tërbuar. Gratë tuaja duhen sterilizuar, që të mos mund të lindin më si lepujt. Dhe në qoftë se ju do të vendosni të vini në Kosovën serbe, do të ngrordhni. Toka do t’ju helmojë. Kombi juaj duhet zhdukur. Le t’ju marrin amerikanët atje, në Amerikë. Ngordhni sa më shpejt në Rusi. Juve do t’ju therim” [Citohet sipas: Shaqir Vukaj. “Rusia dhe Kosova. (Shënime të një diplomati)”. Tiranë 2007, f. 415].
Një fakt i thjeshtë, në shikim të parë, mund të përmbajë në vetvete një mesazh tepër domethënës për dashamirësinë apo urrejtjen që mund të përcillet në adresë të një populli. Kështu, fjala vjen, vetëm një ndeshje futbolli që skuadra përfaqësuese e Rusisë zhvilloi më 29 mars 2003 me përfaqësuesen tonë në qytetin e Shkodrës, në kuadrin e eliminatoreve të kampionatit evropian të futbollit të vitit 2004, mund të shërbente në njëfarë mënyre për përcjelljen e ndonjë mesazhi sadopak dashamirës për popullin shqiptar, përmes mjeteve ruse të informimit pamor dhe të shtypit të shkruar. Por meqenëse përfaqësuesja ruse e humbi ndeshjen me rezultatin 3:1, mjetet në fjalë dhe shtypi i shkruar folën dhe shkruan keq për shqiptarët. Për më tepër, të nesërmen e ndeshjes, më 30 mars 2003, gazetat “Komsomolskaja Pravda” dhe “Moskovskij komsomolec”, në faqet e para shkruanin me shkronja të mëdha”: “Ndeshja përfundoi me rezultatin 3:1 në favor të varfanjakëve”! Siç më njoftonte nga Moska një ish-studentja ime, që asokohe po i vazhdonte studimet atje, gjatë kohës që komentatori sportiv transmetonte ndeshjen në televizion, fliste keq për Shqipërinë.
Presidenti Putin, për t’i vënë “vulën e Kremlinit” moszgjidhjes asnjëherë të çështjes së Kosovës përmes pavarësimit të saj, pati bërë një deklaratë të tillë, thelbi i së cilës zbulon lakuriq mendësinë cariste të politikës së sotme ruse në raport me çështjet ballkanike dhe rolin negativ të Rusisë në trajtimin e tyre, ashtu siç manifestohej ky rol edhe pak para fillimit të Luftës së Parë Botërore. Në një konferencë shtypi me kancelaren gjermane Anxhela Merkel, të mbajtur në Soçi më 21 janar 2007, Putini pati deklaruar: “…ne jemi për zgjidhje të tilla që të kënaqin si Beogradin, ashtu edhe Prishtinën”. Pra, sipas presidentit Putin, zgjidhja e çështjes së Kosovës duhej të lihej për ditën e moskurrit.

Kur nga Moska u vura në dijeni për ato që qenë thënë e shkruar  kundër shqiptarëve dhe Shqipërisë, pas asaj ndeshjeje futbolli që përmenda më lart, më erdhën ndër mend fjalët e avokatit të shquar rus Vasilij Maklakov, të thëna në një fjalim që ka mbajtur në Dumën Ruse në gusht të vitit 1915 dhe të cituara nga ambasadori francez Moris Paleologu në kujtimet e lartpërmendura: “Rusia është modeli i shtetit, ku njerëzit nuk janë në vendin që u takon”.

Duhet pranuar publikisht se klasa politike ruse, që kryeherazi në periudhën e carizmit, gjatë sistemit komunist dhe tani në pluralizëm, populli rus e ka edukuar dhe vazhdon ta edukojë me frymën e shovinizmit rusomadh, me etjen për pushtime territoresh të huaja. Me këtë fryme e kanë edukuar atë popull edhe disa shkrimtarë të mëdhenj rusë. Këtu po ndalem vetëm në tre prej tyre.

I pari është Pushkini (1799-1837). Në vitin 1830 pati shpërthyer një kryengritje nacionalçlirimtare në Poloni, në Letoni dhe pjesërisht në Bjellorusi dhe në Ukrainë. Pas betejash të përgjakshme, në vitin 1831, ushtria ruse e shtypi kryengritjen me egërsi, kurse territoret e këtyre vendeve u shpallën pjesë e perandorisë ruse. Disa deputetë të parlamentit francez bënë thirrje asokohe për t’u shkuar në ndihmë kryengritësve të lirisë. Pushkini, në poezinë me titull “Shpifësve kundër Rusisë” u përgjigjet atyre, duke deklaruar se nuk kanë të drejtë të futin hundët në një debat “familjar”.

I dyti është Dostojevski (1821-1881). Në prill të vitit 1877, kur në krye të fronit ishte car Aleksandri II (1818-1881), pati filluar lufta ruso-turke. Asokohe Dostojevski pati bërë thirrje për pushtimin e Konstantinopojës. Në veprën “Ditari i shkrimtarit”, të mbajtur në periudhën janar-gusht të vitit 1877, është botuar një artikull i tij me titull:“Po e përsëris edhe një herë që Konstatinopoja, herët ose vonë, duhet të jetë jona”.

I treti është Sollzhenjicini (1818-2008). Në  korrik të vitit 1990, Sollzhenjicini pati shkruar një broshurë me titull “Si ta rregullojmë Rusinë”, e cila u botua në gazetën “Komsomolskaja pravda” më 18 shtator të po atij viti. Në atë broshurë, Sollzhenjicini shpreh pikëpamjet e veta për Kazakistanin dhe për Ukrainën. Sipas tij, pjesa më e madhe e Kazakistanit i takon Rusisë, kurse Ukrainën ai e vlerëson si pjesë të Rusisë.

Formimi psikologjik i popullit rus, i mbrujtur me frymën e shovinizmit rusomadh, del më së miri në pah përmes hyjnizimit që ai i bëri figurës së Putinit pas pushtimit të Krimesë. Pas atij pushtimi, përkrahja e popullit rus për Putinin arriti majat: u ngrit deri në 86%. Por natyrën e dyzuar të popullit rus, brenda të cilit prehet edhe psikologjia skllavit, edhe edhe psikogjia e shovinistit, e ka zbuluar mrekullisht shkrimtari dhe publicisti rus Ivan Sergejeviç Shmelov (1873-1950), në librin me titull “Dielli i të vdekurve”, të botuar për herë të parë në vitin 1923. Aty ai shkruan: “Rusët janë një popull      që e urren lirinë dhe hyjnizon skllavërinë, i ka qejf prangat në duart dhe në këmbët e veta, i do despotët e vet gjakatarë,.. por ama gjithmonë është i gatshëm  t’i skllavërojë, t’i shtypë të gjithë pa përjashtim, mbarë botën. Ky nuk është popull, por një mallkim historik i njerëzimit”.
Duke ardhur drejt fundit të këtyre shënimeve, dëshiroj të theksoj se politika shoviniste ruse do të bënte mirë që ta kthjellonte sadopak trurin, në mënyrë që në sytë e opinionit publik mbarëshqiptar të formatit nacionalist të mos bëhet qesharake me klithmat e veta të pështira kundër Çështjes Kombëtare Shqiptare, ende të pazgjidhur në Gadishullin e Ilirisë. Dhe, që të mos vazhdojë të mbetet qesharake në vijimësi, ajo duhet ta ketë të qartë një herë e mirë se në Gadishullin e Ilirisë bëhet fjalë jo për Shqipëri të Madhe, por për Shqipëri Etnike. Prandaj, për t’ia siguruar vetes kthjellimin e trurit, ajo le të shfletojë dhe të lexojë një burim shkencor rus të fundit të shek. XIX. Ja çfarë thuhet për Shqipërinë në atë burim:
“… Duke përfshirë krahinat e Epirit të lashtë dhe të Ilirisë së lashtë, ajo vazhdon përgjatë brigjeve të Detit Jon dhe  të Detit  Adriatik, që nga Gjiri i Artës, deri në zonën që shtrihet matanë lumit Buna, nga 39 deri në 42 gradë të gjerësisë veriore. Në veri kufirin e saj e formon krahina që i është aneksuar Malit të Zi (Dulqinja) dhe Sanxhaku i Novipazarit që i ka kaluar Austrisë, në jug kufizohet me Gjirin e Artës dhe me mbretërinë e Greqisë, me të cilën Shqipërinë, që nga viti 1881, kur iu shkëputën ca territore, e ndan lumi i Artës. Në lindje… Shqipërisë i takojnë një pjesë e Thesalisë dhe e Maqedonisë… (Citohet sipas: “Fjalor Enciklopedik Rus”. Sankt-Peterburg, 1896, f. 359).

Në fund ia vlen të theksohet se Kremlini dhe diplomacia e tij, meqenëse nuk e kanë absolutisht aftësinë për t’u penduar ndonjëherë publikisht për politikën tradicionalisht armiqësore që kanë ndjekur ndaj kombit shqiptar gjatë gati një shekulli e gjysmë, do të bënin më mirë të shikonin punët brenda “oborrit” të vet, dhe, të paktën, të hiqnin dorë nga politika antishqiptare. Të shikojnë të mbajnë fort Siberinë, së cilës Pekini, urtë e butë, ka kohë që ia ka vënë syrin, për të dalë në shpatet e maleve Ural. Sepse ata e dinë shumë mirë faktin mjaft domethënës, të botuar në një faqe interneti disa vjet më parë. Në atë faqe shkruhet:

“Pekini i ka propozuar zyrtarisht Putinit për t’ia dhënë Siberinë Pekinit. Zëvendëskryeministri kinez Li Juanjçao, në forumin ekonomik që u zhvillua në Shën Peterburg, propozoi që Siberia të popullohet me kinezë”  (Citohet sipas: “Vojna: Кitaj vs Rosija, kto pobjedit?” (Lufta: Kina vs Rusia, kush do të fitojë?). Faqja e internetit “oblicomorale.blogspot.com. 11 nëntor 2014).

Meqenëse kjo kërkesë zyrtare e Pekinit është bërë publike, atëherë duhet menduar se ajo ka kaluar nëpër një periudhë të gjatë “inkubacioni”.

San Diego Kaliforni

12 tetor 2021

blank

PAMFLET: “U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës që të imitojnë dhe të veprojnë si serbët e Mitrovicës. Diplomacia europiane lëviz dhe vepron vetëm kur plasin ujrat” – Nga SHABAN MURATI

Botuar në DITA

U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës që, nëse duan të kenë të drejtat supermaksimale si minoritet që ia mbledh qeverisë qendrore dhe institucioneve të shtetit, duhet të imitojnë çfarë bën minoriteti serb në Veri të Kosovës.

Minoriteti serb ka ligjëruar vetë të drejtën e paprekëshme të veprimtarisë së lirë kolektive të krimit të organizuar dhe të kontrabandës së organizuar, ka ligjëruar vetë të drejtën e ndalim-hyrjes për ministrat, policinë dhe ushtrinë e shtetit të Kosovës. Ka fituar të drejtën e çuditëshme specifike serbe, të cilën nuk e ka dhe nuk mund ta ketë asnjë minoritet në asnjë shtet ligjor dhe demokratik të botës, që nuk paguan as për energji dhe as për ujin, që harxhon sa i don qejfi.

Me këto mënyra ka fituar mbrojtjen e ministrit të jashtëm të BE, Borrell, i cili ngrihet në mes të natës nga gjumi, nëse një mizë nga Prishtina prish sovranitetin e shpallur dhe të pashpallur të minoritetit serb në Veri.

U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës se duhet të imitojnë minoritetin serb në Veri të Kosovës dhe të bëjnë gjurulldira çdo muaj, që të kujtohet BE, KE dhe OSBE se ka një minoritet shqiptar autokton në Jug të Serbisë, që nuk gëzon as të njëqintën e të drejtave, që shkruhen në konventat europiane për minoritetet, e jo më të ëndërrojë ndonjë të drejtë të barabartë me minoritetin serb në Veri të Kosovës.

U thoni të bëjnë rrëmuja dhe të bllokojnë rrugët kombëtare si t’u ngrihet qejfi dhe të ndjekin modelin serb të djegies së ndërtesave kufitare dhe zyrave doganore e policore siç bëjnë serbët e Mitrovicës, dhe do të kenë mbrojtjen e BE, e cila do t’u thotë siç u thotë tani “përmbahuni” të dy palëve, edhe bandave serbe që djegin dhe sulmojnë shtetin dhe ligjin, edhe policisë së shtetit, që mbron rendin dhe ligjin.

Ju kujtohet se sa shpejt e harroi BE që në dhjetorin e 2011 bandat serbe të Veriut të Kosovës dogjën e shkatërruan ndërtesat kufitare e doganore në kufi dhe plagosën 30 ushtarë gjermanë të KFOR-it dhe nuk u hyri gjemb në këmbë dhe nuk u dënua asnjë bandit serb.

U thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës të imitojnë minoritetin serb të Veriut të Kosovës, se ndoshta ashtu do të detyrojnë diplomacinë e Kosovës, që ka 10 vjet që dëgjon në tryezën e dialogut në Bruksel nga BE vetëm “hallet e mëdha” të minoritetit të përkëdhelur serb  dhe të drejtën e tij specifike për “republikë serbe” në Veri të Kosovës, dhe kurrë nuk ka folur për shqiptarët e Luginës së Preshevës.

Ndoshta metoda serbe e ndjekur nga shqiptarë do të bëjë që diplomacia e Kosovës të kujtohet që për reciprocitet në dialog duhet të kërkojë për shqiptarët e Luginës së Preshevës të njejtat “asosiacione apo autonomi administrativo-territoriale”, që Beogradi kërkon në çdo takim të Brukselit për serbët e Mitrovicës.

Ndoshta kujtohet edhe ndonjë qeveri apo kryeministër i Shqipërisë, që në vitin 2013 para erës sonë, kur shpalli në parlament programin e qeverisë së re, u zotua se do t’i ketë prioritet dhe do të kërkojë të njejtat të drejta për shqiptarët e Luginës së Preshevës si për serbët e Mitrovicës.

Në fjalimin e mbajtur në 13 shtator 2013 në parlamentin e Kosovës kryeministri i ri i Shqipërisë Edi Rama deklaroi solemnisht: ”Përse të mos bëhen të drejtat e pacënuara dhe mirëqenia në Luginën e Preshevës dhe në Veriun e Kosovës lajtmotivi i epokës së re?”.

Duke qenë se kanë kaluar mbi dymijë vjet nga ky zotim qeveritar e ka harruar, por ndoshta po të veprojnë shqiptarët e Luginës së Preshevës si serbët e Mitrovicës mund të detyrohen arkeologët diplomatikë të qeverisë në Tiranë t’i rihapin shtëllungat e rërës, ku kanë shkruar programin qeveritar të vitit 2013 për të drejtat e shqiptarëve të Luginës së Preshevës.

Mendimi i këshilltarëve jugosllave të qeverisë së Tiranës është se qeveria nuk i ka harruar zotimet e vitit 2013 para erës sonë, por ato nuk janë më aktuale, sepse qeveria ka zbuluar tani se këto të drejta të shqiptarëve të Luginës së Preshevës do të realizohen plotësisht në “Ballkanin e hapur” të presidentit serb Vuçiç.

Sidoqoftë, bëni mirë t’u thoni shqiptarëve të Luginës së Preshevës që të imitojnë dhe të veprojnë si serbët e Mitrovicës. Diplomacia europiane lëviz dhe vepron vetëm kur plasin ujrat.

blank

Ky opinion është shkruar 8 vjet më parë – Të ndërtojmë shtetin apo të jetojmë me rrezikun majtas Shila djathtas Karibda

Po e risjell këtë opinion të botuar 8 vjet më parë – që parashikoi rrjedhën e këtyre 8 viteve.

Botuar për së pari më 13 Tetor 2013

Pas rezultatit të 23 qershorit, një student 22 vjeçar i ftuar tek Opinion i Fevziut tha se «e ardhmja e rinisë shqiptare nuk duhet të orientohet dhe të jetë në varësi për të mbushur rradhët e militantëve të partive”!

Po liderët e partive në Shqipëri nuk duan t’ia dinë. Ata krenohen kur shpërndajnë sa më shumë tesera partie në rradhët e rinisë, në vend që t’i jepnin rinisë siguri dhe mundësi pune për të ardhmen.

Këtyre ditëve një deputet i PD-së pati ditëlindjen. Në Facebook kjo reflektohet. E njoh këtë deputet. Ka qenë bashkëpunëtori ynë kur kontribuonim tek Bota Sot. Ia botonim kolumnat. I takon gjeneratës së studentëve të dhjetorit. „E kujtoj me nostalgji atë kohë“, më ka thënë gjatë një komunikimi, kur i kujtova bashkëpunimin me ne. E pra, thashë, edhe si mik që e kam në Facebook, po e uroj. Ky zotëri në profilin e tij mban si cover foto atë të Sali Berishës, ndofta brenda kraharorit të tij mban edhe ritmet e zemrës të liderit historik të PD, por urimit tim do të duhej t’i përgjigjej, ashtu si veproi me të tjerët. Kritikat tona në adresë të PD-së kanë bërë që nëna parti të na shpallë armiq të saj. Kështë ndodh edhe sa herë kritikojmë majtas. Si ngjau pas një shkrimi kritik për një gafë të Ditmir Bushatit, në postin e Ministrit të Jashtëm në OKB, kur në programin më të shikuar kabllor Amerikan të FOX TV, i pyetur nga gazetari se „A është vend fisnik Amerika ?“– Ditmir Bushati përgjigjet „Kjo është një pyetje komplekse“(!!!), kur për shumicën e shqiptarëve Amerika është vend fisnik.

Karakteristikë e politikës është se ata ndihen imun,  të pagabueshëm, Zoti në qiell, ata në tokë, për konsekuencë të pakritikueshëm, tamam si Partia e Punës.

Nëse do të vazhdohet të zbulohet dhe ndëshkohet si armik gazetari që kritikon, tatëpjeta është përfundimtare. Sepse kështu po bëhet luftë klasash në kushtet e integrimeve Euro-Atlantike. Absurde dhe autoritariste kjo mendësi. Kanë plasur dasitë politike brenda familjeve si në diktaturë. Shqiptarët nuk presin këtë gjë nga Edi Rama. Partia mund të presë këtë gjë, por Shqipëria jo! Ndërkohë, që në ditët e para të qeverisjes fushata e largimeve nga puna ka arritur kulmin. Edi Rama ka premtuar se do të largojë militantët, ata që janë edhe burim i keqpërdorimit të pushtetit. Kjo do të thotë që këtë qëndrim ai duhet ta mbajë edhe për militantët e tij.

Në Shqipëri sa herë ka zgjedhje – fitorja apo humbja lidhet direkt me përfitimet apo humbjen e përfitimeve prej marrjes apo lënies së pushtetit. Dmth sa herë vjen në pushtet njëra palë, pala tjetër shpronësohet nga përfitimet e pushtetit që de jure i takon popullit. Deri tani, të dyja palët kanë qenë uzurpatore të pushtetit të popullit sepse e kanë shpërdorur këtë pushtet. Asnjëra palë nuk synon të ndërtojë shtetin e së drejtës – por veç të ndajnë plaçkën e « luftës » – sipas shprehjes « To the victor belong the spoils » – Fitimtarit i takon plaçka – e luftës.

Lufta për ndarje trofesh e postesh ka dy dekada që nuk ndalet në një Shqipëri të sfilitur nga diktatura. Partitë kanë pronë të tyre gjithçka, përfshi «superstrukturën» e kohës të diktaturës dhe elitën e tranzicionit, që tani ka hyrë në shërbim të pastër klientelist. Kemi shkrimtarët, gazetarët, këngëtarët, poetët e PS dhe të PD. Këta fitojnë privilegje dhe i humbin sa herë fiton apo humb partia interesat e së cilës ata mbrojnë.

Në Shqipëri ka mijëra OJQ këtë çerek shekulli tranzicion, pasuri e madhe po të ishin në funksionin që janë krijuar, por ato asnjëherë nuk i janë përmbajtur detyrimit ligjor dhe kanë mbetur atavizma të dy partive kryesore.

Në Perëndim ekziston institucioni think tank, i pavarur nga partitë politike, megjithëse nuk përjashtohen edhe think tank-et brenda partive, të cilët në mënyrë të pavarur analizojnë politikat publike në të gjithë sektorët që përmbledh sistemi politik – nga politikat sociale deri në strategjitë politike, të ekonomisë, shkencës, kulturës. Këto institucione janë të shenjta, në kuptimin, se qëndrimet e tyre duhet të pranohen a priori nga politika, sepse përballë deputetëve  – janë bodyguard-ët e shtetit të së drejtës.

Rolin e një think tank-u me autoritet të pakundërshtueshëm institucional në Shqipëri do të duhet ta luante së pari Akademia e Shkencave, e cila është inekzistente. Akademia e Shkencave e Shqipërisë do të duhej të kishte përcaktuar politikat afatgjata të vendit, në kuadrin e integrimeve Euro-Atlantike, përfshirë « vizat e kuqe »- të cilat nuk mund t’i shkelë asnjë parti, cilat do qofshin preferencat apo interesat e saj, përfshi politikën e jashtme. Politika e jashtme e Shqipërisë duhet të jetë një qoftë për njërën apo tjetrën parti.

Në Shqipëri nuk ka organizma think-tank, por ka intelektualë që përfaqësojnë këtë lloj institucioni. Si Profesor Romeo Gurakuqi, i cili përbën një rast sui generis, pasi nuk shndërrohet në një konsumator të arritjeve të tij personale, në planin akademik, produkt i meritokracisë, por paraqitet në publik me qëndrime kritike, në të mirë të sistemit, i cili në Shqipëri është i rrezikuar. Po të isha unë në vend të Ed Ramës, për të garantuar suksesin, njerëz si Prof. Romeo Gurakuqi, do t’i mbaja sa më afër.

Në një prononcim nga më të fundit në një blog të tij, titulluar « Miradministrim i i Shtetit përball frymës së spoils system dhe synimeve jakobiniste » Prof. Romeo Gurakuqi konstaton duke vënë alarmin se rotacioni rrezikon të kthehet në jakobinizëm. “Spoil system” – kur fitimtari, në rastin tonë partia merr gjithçka.

Jakobinizmi është një doktrinë që e organizon pushtetin në mënyrë shumë burokratike dhe shumë të centralizuar. Si lëvizje historike jakobinizmi në shekullin XX u shfaq tek BRSS. Jakobinizmi i mbështetur në justicionalizëm krijon premisa për konfrontime.

Profesor Romeo Gurakuqi thotë se kësisoj vendi mbahet në një “Luftë të Ftohtë permanente”.

Ku fituesit dhe humbësit kthehen në dy ushtri në luftë të hapur kundër njeri-tjetrit. Pa parime, pa moral, pa integritet – tip Ligji Xhungle.

Por qeverisje të stilit jakobinist dhe justicionaliste rrezikojnë rendin dhe sigurinë e vendit. Këtë rrezik Edi Rama duhet ta përjashtojë.

Sistemi duhet të vendoset në themele të meritokracisë dhe të shpëtojë nga armata e militantëve e profiterëve të plaçkës të luftës. Sepse në këtë kontekst janë rreshtuar sot aleatët politikë të kryeministrit bashkë me militantët.

Musolini thoshte “Fashizmi është gjithë populli italian”, ndërsa Enver Hoxha “partia është mendja dhe zemra e popullit”. Për diktaturën komuniste ekzistonte partia, prandaj ekzistonte populli, ndërsa armiqtë e partisë, të cilët i konsideronte armiqtë e popullit ekzekutoheshin. Edhe Moton e Musolinit «Kush nuk është me ne është kundër nesh – Chi non è con noi è contro di noi. – , Enver Hoxha e kishte personalizuar me moton “O me ne o kundra nesh”. Këtë moto sot e kanë edhe dy partitë kryesore në Shqipëri.

Prandaj tranzicioni shqiptar është histori e konfliktualitetit dhe polarizimeve, e metodave sovjetike në kushtet e reja historike. Gjatë këtij tranzicioni çerek shekullor populli shqiptar mbetet shërbëtor i partisë, dhe të dyja partitë në Shqipëri janë pjesë e së tërës. Të dy partitë në fakt – janë degë të së njëjtës parti – prej andej e kanë  burimin. Sipas mendjeve të politikës këta 23 vjet tranzicion, populli shqiptar jashtë këtij konteksti nuk ekziston. Kur në një sistem demokratik, duhej të ndodhte e kundërta që politika të jetë shërbëtore e sovranit. Ashtu si deklaron shpesh Edi Rama. Se qeverisja e tij do të jetë në shërbim të popullit. Kryeministri i Shqipërisë ta vejë në jetë këtë moto.

Sepse përndryshe rrezikon të riciklojë pararendësit. Kush e do Shqipërinë dhe vendin nuk e do assesi këtë riciklim, qoftë simpatizant i njërës apo tjetrës palë. Shqiptarëve iu duhet shteti i së drejtës, sistemi politik sovran dhe një administratë publike në shërbim të së mirës të qytetarëve. Sistem demokratik do të thotë shoqëri e lirë, me treg të lirë, me kapitalizëm të zhvilluar ku iniciativa private është shans i suksesit. Dmth vendet e lira i krijon sistemi politik, jo partitë politike, ato respektojnë rregullat e sistemit. Jo si është vepruar deri më sot kur ato njëqind mijë e ca vende pune të administratës publike riciklohen sa herë ka riciklim politik. Kjo metodë është vrasje e demokracisë. Prandaj duart larg kësaj metode jakobiniste, të cilën e kanë ushtruar diktaturat majtas apo djathtas.

©


blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
Send this to a friend