-1-

Shpëtoje tjetrin, por mos humb veten.

Koha e njeriut ecën përpara, vrapon

rrëmujshëm, herë-herë pendohet                          hepon më ngadalë

qetohet puhizë,

Njeriu i njeh më mirë kryet e veta

këtu atje bashkë të shpërndara

u flet syve veshëve buzëve

më i kthjellët nër të gjallë

jeton pa gjysm’ shtizë.

Vrapimi njeriut ia çon më përpara

përhera kokën se këmbët,                                            aty ku ai mbërrin

ndin së pari

rrahjet e tëmthit bregdetar                                        ethet e velierës sfinksit

shputa plasaritur

gisht them’ër.

O Jetë, shpëtoje njeriun !

Ai jeton trazirave                                                            pisk edhe me plis,

O njeri,

kalofsh burrnisht mes grave,

mes grave turpërohu burrnisht!

Urtë dhe qetë.

U mërzite prej tyre?

Kridhe kokën                                                                   në në miell ose                                                                          në det!

Det s’ka askund.?

Një valë ere                                                                        të fëshfërin                                                                        në trup.

 Qetohu prej saj!

Shpëtoje njeriun                                                            nga njeriu i reve,

 Zemërimi s’ka skaj!

Ti, o zë,

zë që vjen nga honi : kë thërret?                                    Të rrëzuan ata që s’të deshën

u rrëzove vet?

Si mund të jetë honi?

Mund të zbres njeriu aty

mund të zhytet ?

Honi është i gurtë

por edhe ujor,

honi mund të jetë

i cekët dy gisht, qahet e lutet                                          honi edhe thellomë.

Dy gisht hon Fjala pranë Fjalës,

midis peshkut dhe halës,

perit e gjilpërës,

gjethes dhe degës,

brumit e ëndrrës…

Thellomë honi, aq thellomë,

pëllëmba shuplakë kris                                                mbi çdo të pafajshëm

nga heshtja jonë.

 -2-

Koha e njeriut ecën                                                  vrapon edhe pas…

në zgjim ëndërr,

hovje e plasë.

Prindërit tanë

në sjellje e në bindje

shumë kohëra morën peng,

brezi i tim biri do ta shpëtojë atdheun

Shpëtoje natyrën nga njeriu, o bletë!

Ta shpëtojmë një pemë

gjersa të zgjohet,

mos ta çukisin sqepat e laraskave roje.

Dallga, kur afrohet tek brigjet                                        ta shpëtojmë nga tymrat,

plehrat dhe shpifjet.

Koka e njeriut sheh edhe tëposhtë,

thonjtë i ka në sy dhe në gjoks.

Ta shpëtojmë njeriun                                                          me gurin var në qafë,                                                  laku u tij brengë fatziu                                                    na ndjek  pas.

Mund të na rrëmbejë dufi i tij.

Ta shpëtojmë njeriun                                                      nga hija përbri.

Hija e tij jeton gjatë, më gjatë,

frymori ikën, hija

kthehet prapë.

Guri i qafës që bie në humnerë

s’vret një njeri…vret peisazhet

ujëvarat lëndinat- motra                                               me vëllanë diell.

Murrana e njeriut

murrëton prej uje urdhëri,

Kë do vrasin sonte

me plumb, me teh?

Ne jemi këtu, atje – këtu                                                      me petka vale

dhe pluhuri

afër plagosemi

edhe ne.

Përlotja fëmijë lind. Vdes prind.

Shpëtoje njeriun nga murrana e njeriut,

mos humb pamjet nga zbrite dhe do

ngjitesh ti përsëri vet i dytë,

Tinëzia të rri afër                                                              në krahë,                                                                           në grykë.

 Shpëtoje njeriun, jo hajdutin njeri !

Ah, shpëtoje edhe atë vetëm

një çast nga grabitja e tij.

Përpara se ai të rrëmbej të tjerët…                                atë e rrëmbejnë lojërat e Fatit,                                      atë e rrëmben terri

këmbëbjerrës

në sy të ditës                                                            prapthi.

Përpjetë koha e çdo njeriu

sheh atë që ia hovi vrullin,

sheh atë që e përpiu?!

Shpëtoje fëmijën gjer në sakrificë !

Për hir të tij mund të luash

me zjarrin

ndoshta ti do luash

edhe me të këqinjtë.

Shpëtoji gjithë xixat e mëngjesit

gjithandejmi mbaji ndezur !

Njeri – tjetrin shpëtojmë

edhe kur tretemi

pa u tretur.

O njeri, shpëtoje                                                            nga tep’rimet dhe tepricat                                    frymorin plot rreze plot ngrica.

Aty unë gëzohem,                                                          aty, më gëzon

edhe trembja !

Njeri,

shpëtoje

njeriun tënd vetes brenda!

Gjithkund

veten mos e humb:!!!