Në verën e vitit 2009, pranë brigjeve të Sirakuzës në Sicili, legjenda e zhytjes së lirë italiane, Enzo Maiorca, përjetoi një moment që do të mbetej i paharruar, jo për thellësinë që arriti, por për thellësinë e ndjenjave që përjetoi.

Së bashku me vajzën e tij Rossana, Enzo po zhytej në ujërat e kthjellta të Mesdheut. Heshtja e detit, e thyer vetëm nga ritmi i frymëmarrjes dhe rrahjet e zemrës, u ndërpre papritur nga një prekje e butë në shpinë. I kthyer nga kurioziteti, ai pa një delfin, por ai nuk kishte ardhur për lojë.

Delfini e shikonte me sy të shqetësuar, dhe lëvizjet e tij dukeshin si një lutje e heshtur për ndihmë. Më pas u zhyt, si për ta ftuar Enzon ta ndiqte. Pa hezituar, Enzo zbriti pas tij në thellësi, ku, rreth 15 metra poshtë sipërfaqes, gjetën një tjetër delfin, një femër e bllokuar në një rrjet të braktisur peshkimi.

Koha nuk kishte vend për mendim të gjatë. Enzo i bërtiti vajzës për t’i dhënë një thikë, dhe me durim e kujdes preu rrjetën që e mbante peng krijesën e pafajshme. Pasi u lirua, delfini lëshoi një tingull emocional që Enzo më vonë do ta përshkruante si “gati si një britmë njerëzore”.

Kur delfini u kthye në sipërfaqe, u zbulua se ishte shtatzënë, dhe vetëm disa çaste më pas, në atë ujë të hapur dhe të shenjtëruar nga dhembshuria, ajo solli në jetë të voglin e saj.

Në një akt të papritur por prekës, delfini mashkull që i kishte drejtuar tek e bllokuara, iu afrua Enzos, e preku butë në faqe me sqepin e tij, një falënderim i heshtur, një “puthje” nga zemra e detit, dhe më pas u zhduk në thellësi, së bashku me familjen e tij të sapoformuar.

Ky moment nuk ishte thjesht një akt shpëtimi. Ishte një takim mes dy botëve, njerëzores dhe të egrës, në një gjuhë që nuk kërkon fjalë.

Më vonë, Enzo do të shprehej:

“Derisa njeriu të mësojë të respektojë dhe të flasë me botën natyrore, nuk do ta kuptojë kurrë vendin e tij të vërtetë në këtë Tokë.”

Në një kohë kur natyra shpesh hesht nga zhurmat e botës moderne, kjo histori na kujton se ajo ende flet, me tinguj, me prekje, me shenja. Mjafton të ndalemi për një çast, të dëgjojmë dhe të përgjigjemi. Sepse vetëm kur e shohim natyrën si të barabartë, ne fillojmë të kuptojmë thellësinë e njerëzores brenda vetes./Tomi Petraj