VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

“Çmimi i dakordësimi mes palëve, mbi 16 mln euro”, Presidenca zbulon shumën marramendëse për rrëzimin e dekreteve

By | September 3, 2019

Komentet

Historiani gjerman: Enver Hoxha e shndërroi Shqipërinë në vend invalid, por për krimet e regjimit të tij s’flet askush, as nuk dënohet askush

Nga Enver Robelli

Së fundi kanë qëndruar për vizitë në Shqipëri 20 shkencëtarë gjermanë, të cilët merren me trajtimin e së kaluarës. Qëllimi i vizitës ka qenë që me palën shqiptare të krijohen kontakte për bashkëpunim. Shkencëtarët kanë vizituar kampet e internimit në Spaç dhe Tepelenë, kanë qëndruar në Shkodër dhe kanë diskutuar me të mbijetuar të diktaturës së Enver Hoxhës. Pas kësaj vizite historiani Christoph Dieckmann ka shkruar një tekst të gjatë në gazetën DIE ZEIT të Hamburgut mbi historinë e Shqipërisë në shekullin e XX dhe trajtimin e së kaluarës komuniste – ose thënë më mirë: mungesën e gatishmërisë për të trajtuar krimet e komunizimit.

Dieckmann përshkruan fillimisht një vizitë në Spaç, dikur minierë e bakrit dhe qendër e kampit më të tmerrshëm të shfarosjes të ndërtuar më 1968 nga regjimi i Enver Hoxhës. Dieckmann e quan Spaçin «kamp përqendrimi». Në minierën e Spaçit punonin 1400 të burgosur. Më 1973 dhe 1985 në Spaç u shtypën dy kryengritje të të burgosurve. Shtatë udhëheqës të revoltës u vranë. Në vitin 1990 kampi u mbyll, më 2009 qeveria vendosi që në Spaç të hapë një muze. As sot e kësaj dite ky muze nuk është hapur. Fabian Kati, njëri nga të burgosurit në Spaç, thotë se shoqëria shqiptare nuk e sheh të domosdoshme të merret me trajtimin e diktaturës komuniste. Përse ishte dërguar në burgun e Spaçit Fabian Kati? Sepse me një antenë «kundërrevolucionare kishte dëgjuar pop-muzikë», e cila nga regjimi konsiderohej armike e klasave. Kati kishte përkthyer edhe tekste të këngëve, ky ishte mëkati i tij i radhës.

Historiani gjerman Christoph Dieckmann citon ish të burgosur të cilët thonë se një e treta e shqiptarëve janë përndjekur nga regjimi, Spaçi ka qenë Auschwitzi ynë, thotë një tjetër, dhe njëri shton: Auschwitzi u çlirua pas tri vitesh, Spaçi tek pas disa dekadave. Dieckmann përshkruan me ton telegrafik vërtitjen e Shqipërisë komuniste nga aleanca me Bashkimin Sovjetik te thellimi i raporteve me Kinën. Më 22 nëntor 1967 Radio Tirana njoftoi se Shqipëria ishte shpallur shteti i parë ateist në botë. 2035 objekte kulti u shkatërruan apo iu ndërrua destinimi, dinjitarët fetarë u vranë apo internuan, lutjet dënoheshin me masa drakonike. Mes alpeve shqiptare dhe Detit Jon u ndërtuan 173 mijë bunkerë. Shërbimi sekret Sigurimi nuk ndalej së zbuluari armiqtë klasorë, më 17 dhjetor 1981 kryeministri Mehmet Shehu u gjet i vdekur në shtratin e tij. «Kur vdiq Enver Hoxha më 1985, ai la pas vetes një vend invalid, krejtësisht të izoluar. Pas autokratit pushtetin e mori zëvendësi i tij Ramiz Alia, pas diktaturës personale erdhi oligarkia partiake», shkruan Dieckmann.

Pushkatimi i Nikolai Çausheskut dhe gruas së tij në Rumani më 1989 i frikësoi komunistët shqiptarë, të cilët lejuan themelimin e partive politike. Më 1990 u themelua Partia Demokratike. Dieckmann shkruan: «Demokratët e rinj nuk kishin një Havel apo një Valensë. Ata nuk rridhnin nga skena e disidentëve, as nga lëvizja sindikale, as nga kisha e distancuar nga regjimi, as nga grupi i kuadrove të ekzilit. Të gjithë vinin nga sistemi i mbyllur, të gjithë ishin edukuar në frymën komuniste. Ky është totalitarizëm. Sot të dy partitë funksionojnë si sisteme klanore dhe klienteliste. Në Shqipëri qarkullon një maksimë: të majtit janë më të djathtë se të djathtit dhe e kundërta».

Historiani gjerman Christoph Dieckmann tregon hollësisht vrasjen e murgeshës Marije Tuci. Ajo vdiq më 1950, ishte 22-vjeçare – vdiq për shkak se refuzoi të shtrihet në shtrat me shefin lokal të Sigurimit. Marije Tucin e futën në një thes, bashkë me një mace të egër, dhe e mbytën duke e goditur me shufra. Ajo sot është martire e kishës, martirë janë edhe 36 priftërinj dhe një imam. Vetëm në Shkodër regjimi burgosi 2890 njerëz, 601 i vrau, 136 vdiqën nga torturat. Në Shqipërinë diktatoriale u vranë 6000 njerëz. Pjerin Mirdita, i cili drejton një qendër memoriale në Shkodër, thotë se vrasësit e kohës së diktaturës as nuk përmenden, as nuk ndiqen penalisht. Nga vullneti i arsimtarëve varet nëse ata e tematizojnë diktaturën e Hoxhës në shkolla. Sipas Pjerin Mirditës shumë njerëz në Shqipëri kanë qejf të flasin për të arriturat e vendit në periudhën e Luftës së ftohtë. Pleqtë duan të harrojnë.

Rrugës për në Tepelenë, shkruan Dieckmann, shihen gra me shami të bardha duke punuar arat, burra me gomarë duke medituar, djem mbi mure duke përshëndetur me dorë, minare dhe një pikë karburanti, ku mes pastës së dhëmbëve dhe marmelatës së fikut gjenden CD me këngë që e lavdërojnë Enver Hoxhën. Tepelena, sipas historianit gjerman: para muzeut një përmendore e Ali Pashë Tepelenës, në muze kiç partizan, përfshirë një dhomë në kujtim të diktatorit Hoxha. Një pikturë revolucionare e paraqet atë duke e edukuar popullin, lart mbi luginë dhe lumë. Në Tepelenë Simon Mirakaj tregon historinë e tij: si u internua si fëmijë në kampin e Tepelenës, si pa dhe përjetoi vuajtje, vaj e vdekje – dhe Ilda Themeli, përkthyesja e shkencëtarëve gjermanë, kërkon një pauzë, sepse duhet të qajë.

Shumica e të internuarve në Tepelenë nuk kanë marrë asnjë dëmshpërblim, nuk ka dokumente për kampin e Tepelenës, s’ka as fotografi, ekzistojnë vetëm disa vizatime dhe tregime të të burgosurve. «Arkivi i diktaturës së Shqipërisë janë kujtimet e familjeve. Organizatat e viktimave punojnë të ndara në rajone, janë të fragmentuara, nuk janë të lidhura me njëra-tjetrën. Nuk ka diskurs kombëtar mbi diktaturën ose konsenzus mbi historinë», shkruan Dieckmann.

Në fund të vizitës Dieckmann flet edhe në emër të kolegëve të tij gjermanë, kur thotë: jemi të tronditur kur shohim se deri më sot në Shqipëri autoriteti i dosjeve të Sigurimit ka përpunuar dhe miratuar vetëm 1500 kërkesa për zbardhjen e dosjeve. Ligjin përkatës e ka miratuar qeveria socialiste e Edi Ramës, opozita demokrate nuk ka votuar, shoqatat e viktimave e quajnë ligjin «demagogji». Shqipëria, shkruan Dieckmann, është planet tjetër, s’mund të krahasohet me Gjermaninë e cila pas bashkimit është ballafaquar me të kaluarën komuniste të Gjermanisë Lindore.

“Tahiri do shpallet fajtor, do i shkarkojnë gjithë gjynahet e qeverisë Rama”, ja çfarë thotë Zagani, ish-shefi i antidrogës Fier

Ish-kreu i Antidrogës në Fier, Dritan Zagani, ka folur në një lidhje telefonike për News24 për procesin ndaj ish-ministrit të Brendshëm, Saimir Tahiri, dhe vendimin final që pritet të japë Gjykata e Krimeve të Rënda, në orën 16:00.

 

Zagani ka deklaruar se problemi nuk është Saimir Tahiri si person, por si ish-ministër, si vartës i qeverisë mafioze dhe kriminale të Edi Ramës.

Sipas tij, gjykata do ta shpallë sot të fajshëm Tahirin, duke i shkarkuar atij të gjitha gjynahet e qeverisë Rama.

“Do ia shkarkojnë atij gjithë gjynahet e ish-ministrit dhe qeverisë Rama. Mendoj se do shpallet fajtor”, ka thënë Zagani.

Pritet vendimi për Saimir Tahirin, njeriu që edhe ju e keni akuzuar, çfarë prisni nga ky vendim, si do jetë?
Të them të drejtë emocionalisht jam indiferent ndaj kësaj farëse që po bëhet atje, sepse me gjithë bindjen time që Tahiri është ai që thuhet, përsëri është ajo pjesë e politikës atje. Jam indiferent ndaj personit Saimir Tahiri, ama se ç’do ndodh me ish-ministrin më intereson që çke me të.

Pse të intereson?

Sepse atje nuk është problemi ndaj Tahirit, por problemi është sistemi mafioz, koka fillon më lart dhe po merren me Tahirin për të mbuluar gjërat e tjera, nuk është zgjidhur asgjë.

Çfarë mund të mbulohet?
Duhet me i rënë kokës piramidës, nga Rama dhe gjithë tjerëve, që iu ka dhënë pushtet. Ai mbahet në pushtet me mafien.

A janë të bazuara akuzat ndaj Tahirit?
Unë jam provë e gjallë e kësaj akuze, edhe pse deri më sot askush nuk më ka marrë në pyetje. Akuza nuk bëhet fjalë, por si po formulohet e mbrohet kjo akuzë kjo është temë tjetër. Nuk po përdoren provat për ta zbërthyer si duhet. Nuk zbërthehet çështja ndaj Tahirit si person, por si ish-ministër, që do të thotë si vartës i Ramës. Këtij i duhet për të na çuar gjoja në Evropë, që harrojeni të na çojë.

Pse nuk këmbënguli të depozitoni akuzën tuaj?
Çfarë mund të bëj unë më shumë se të ulëras më zë e figurë nga çdokush që pyetem për këtë.

/BW

Ahmet PRENÇI për dëshmorin e Policisë së Shtetit Azem Meshi

TË PËRJETËSOJMË DËSHMORËT E PAQES

 

(Në kujtim të dëshmorit Azem Meshi)

Rikthimi i memorjes për heronjtë është domosdoshmëri. Me nderimin tonë u japim atyre pavdeksinë dhe i shëndrrojmë në modele për ta përsosur shoqërinë tonë. Këtë duhet të bëjmë ashtu si edhe kombet e qytetruara, që emri dhe vepra e tyre të shëndrrohen në shembuj frymëzimi për gjithë shoqërinë.

Është detyrë e çdo shoqërie të nxisë, të freskojë e të forcojë memorjen historike. Momentet e veçanta historike dhe njerëzit e sakrifikuar në këtë udhëtim tonin, duhet të shërbejnë si udhërrëfyes për të gjithë brezat.

Në qershorin e këtij viti (2019) është përvjetori i lindjes së dëshmorit të Atë-Dheut, heroit të Policisë, Azem Ali Meshi. Gjej rastin të falenderoj me mirënjohje gazetarin e aktivistin e papërtuar, Z. Ramiz  Lushaj, i cili më bëri ftesë dhe u bë shkak që edhe unë, si shumë të tjerë, të jem pjesë e përkujtimit të këtij Dëshmori të Policisë së Shtetit, Dëshmorit të Atdheut.

Unë se kam njohur Azemin. Nuk kam punuar me Azemin, por kam njohur jetën e tij, aktivitetin e tij, sakrificën sublime që ai bëri duke ndërprerë jetën e tij që të vazhdonim ne – jetët tona.

Kujtimi i emrit e veprës së heronjëve është sublim, respektimi i emrit të tyre është detyrë, çuarja para e ëndrrës së tyre është mision.

Policia e Shtetit është institucioni që këto 30 vite e ka paguar më shtrejtë se asnjë institucion tjetër koston e tranzicionit të vështirë. Janë mbi 260 punonjës policie të vrarë nga dora kriminale. Janë mbi 260 familje që vuajnë rëndë këtë pasojë të pariparueshme. Familje e fëmijë që vuajnë dhimbjen dhe përjetojnë jetën e vështirë pa njeriun e dashur që e thënë drejtë, shkrinë jetën e tyre për secilin nga ne që konsumojmë sigurinë e vendit çdo ditë.

Në vitet e vështira për Policinë e Shtetit e, pikërisht në vitin 1999, Dëshmori i Policisë Azem Meshi dha jetën në luftë me bandat kriminale në rrethinat e Tiranës, pikërisht në Yzberisht. Asokohe kjo zonë ka qenë tërësisht në duart e bandave që mbizotëronin atë territor. Djali i ri nga zona e Hasit ishte në përmbushje të misionit të tij. Ai vinte nga Kosturi i Rrafshinës së Hasit, nga ajo zonë e hijshme e Alpeve Shqiptare, vinte nga një familje patriote në dhjetëra dekada, por që kishte të freskët edhe persekutimin e egër komunist. Viti ’90 i krijoi mundësinë Azemit të shkollohej e më pas të punonte në strukturat e Policisë së Shtetit, e cila nuk ishte më një armë në duart e Partisë-Shtet, por një shërbim në ndihmë e në mbrojtje të qytetarëve. Me këtë moto, me përkushtimin që të jep Liria dhe Demokracia ai u flijua në të mirë të shoqërisë shqiptare.

Vite më vonë kam njohur e punuar me vëllain e Azemit, Kryekomisar Ahmet Meshin, e kështu kam arritur të mësoj më shumë se për një hero, kam mësuar më shumë detaje, të cilat nuk janë thënë e as shkruar, por që portretizojnë më së miri shpirtin e njerëzve të kësaj Familje të Madhe të ushqyer me edukatën e traditës së tyre, me historinë e  rezistencës, me bujarinë e pamáatë, me trimërinë e qëndresën për kauzat e drejta që duhen mbrojtur deri dhe me jetë.

Për heronjtë   do preferoja që dita e kujtesës për tá të jetë përvjetori i lindjes, ky përkujtim do jetë më i bukur, më i përshtatshëm për të skalitur në kujtesën tonë atë çka s’duhet ta shuaj kurrsesi as koha, as vitet e as shekujt. Ata, si meteor, duhet të qëndrojnë në memorjen tonë e të jenë shembull frymëzimi për ta bërë vendin tonë më të mirë, pronën tonë më të garantuar e jetën tonë më të sigurtë.

Një libër për një hero është shërbimi më i mirë që i bëhet kujtimit të tij. Libri është monumenti më i bukur i derdhur në germa e fjalë që do të rrojnë brez pas brezi, do lexohen nga pasardhësit e kujtimi do jetë i freskët përgjithmonë. E përfshirë në libër memorja e shumë personave e bën këtë kujtim më të gjërë, i jep një dimension më të plotë, krijohet një buqetë e bukur e ndjenjave e përjetimeve të disa bashkëkohësve të Azemit. Një autor i vetëm gjithsesi do ishte subjektiv dhe nuk do kishte kurrë hapësirën e dimensionin e shumë autorëve që gjithsecili hedh përjetimet e ndjesitë e tij në lidhje me rrethanat e njohjes me Dëshmorin e Atdheut, Azem Meshi, Dëshmor i Policisë së Shtetit.

Në fillim dhe në fund, mbetet fjala. Kjo referencë biblike është shumë domethënëse edhe në këtë rast kur gjejmë një mënyrë për të përkujtuar Azemin. Ai ka ikur në orjentin e përjetshëm e ne na takon ta themi fjalën për të, atë fjalë që ai nuk e tha dot pasi jeta e tij u ndërpre në mënyrë të beft’, të pabesë, në mënyrë mizore, bash në kulmin e moshës së tij të re. Ai ishte me uniformën e shejtë të Policisë kur mbi trupin e tij u derdhën plumba të pabesë nga banditë kriminelë. Nuk dinë askush se ç’fjalë të fundit do të na linte Azemi, e pikërisht për t’i dhënë zë gjithmonë fjalës së tij, ne të gjithë, duhet ta kujtojmë me nderim e respekt, ta vlerësojmë lart heroizmin e sakrificën e tij, të shkruajmë e të këndojmë këngë për të. E kjo brez pas brezi do t’i jap zë fjalës së tij, mesazhit të tij, kushtrimit të tij për një vend më të mirë, një Shqipëri më të sigurtë.

Duke qenë se shumë vite të jetës time ja kushtova Policisë, kjo më obligon më së shumti të nxisë e të stimuloj, të jemë pjesë e sa më shumë aktiviteteve në shërbim të kujtesës për të Rënët e Policisë. Disa prej tyre i kam njohur nga afër dhe kemi ç’të themi për familjarët e të afërmit e tyre, për kolegët aktiv e brezat e ardhshëm të Policisë. Një Muze i Kujtesës së të Rënëve të Policisë i mungon sot institucionit të Policisë së Shtetit, por në vitet që do të vijnë duhet të synojmë për tá patur një të tillë. Në parqet e të gjitha qyteteve dhe fshatrave mund të gjendet një vend për monumentet e të Rënëve të Policisë, Dëshmorë të Atdheut. Në bibliotekat e çdo komisariati e stacioni policor të kemi librat dhe albumet e këtyre heronjëve që jetën e tyre e vendosën në nderim të misionit të tyre. Në shkolla e ambjente publike mund të mundësojmë stenda përkujtimore për t’i patur në çdo kohë në vëmendje e në kujtesën tone, që fatkeqësisht e kaluara nuk memorizohet siç duhet.

Çdo vend në botë ka heronjtë e vet. Edhe vendi ynë. Ata vendosen në piedestal dhe gjithmonë nderohen e kujtohen me respekt për sakrificën e tyre sublime. Ata janë shembull frymëzimi për ta bërë Atdheun më të mirë, më vital, më të begatë dhe më të sigurtë. Nuk janë të pakët edhe Heronjtë e Policisë. Janë tashmë me qindra. Nuk janë heronjë lufte, janë heronjtë e paqes, gardianët e qetësisë tonë kolektive. Punonjës këta që lidhën besën me ligjin në shërbim të njerzëve të thjeshtë deri në sakrificën sublime. Fatkeqësisht, në mënyrën më të shëmtuar, herë-herë po e sfumojmë kujtesën pikërisht për ata që e ndërprenë tragjikisht jetën e tyre që ne të tjerët të vazhdojmë jetën e sigurtë. Shekspiri ka thënë se  lëvdimi i asaj çka kemi humbur e bën përkujtimin të shtrejtë. Ndaj me këto rradhë kujtojmë Azem Meshin e qindra heronjë të policisë për t’ju thënë që çdo gjë që bëjmë ne është shumë pak në krahasim me atë çka bënë ata për vendin e shoqërinë.

Kujtesë, respekt e drejtësi për të rënët e policisë. Për disa prej tyre drejtësia nuk është vendosur. Kjo është e pafalshme, e patolerueshme për institucionet ligjzbatuese të Shtetit dhe të Drejtësisë. Filozofi francez Blaise Paskal, ka thënë: “Drejtësia, pa forcë, është e pafuqishme; forca pa drejtësi, është tirani. Pra, forca dhe drejtësia duhen vënë bashkë, në mënyrë që gjithçka që është e fortë të bëhet drejtësisht dhe gjithçka që është e drejtë të kryhet fort”. Le të përpiqemi sa të mundemi t’i përjetësojmë jetët dhe veprat e dëshmorëve.

I përjetshëm qoftë emri dhe vepra e dëshmorit të Atdheut, Azem Meshi, dhe të gjithë Dëshmorëve të Policisë.

Ahmet PRENÇI

                         Ish-Drejtor i Përgjithshëm i Policisë së Shtetit (2007-’09)*

Tiranë,  2019

_____________

*Ahmet PRENÇI, u lind në Dibër, në të 25-ten ditë të prillit 1968, që me etjen e tij për dijen e kulturën, për letërsinë e arsimimin e ndoqi shkollimin e lartë në Universitetin Bujqësor të Kamzës e, mbasandejna, edhe Fakultetin e Drejtësisë (ka fituar e gëzon liçensën e Avokatit), ka kryer kurse e trajnime të ndryshme në detyrat e tij në instituçione ligjzbatuese të Shtetit Shqiptar. Ahmet Prençi ka qënë për rreth tre vite në detyrën e lartë të Drejtorit të Përgjithshëm të Poliçisë së Shtetit (nga 30 mars 2007 deri më 28 tetor 2009). Ahmet Prençi ka qënë dhe Drejtor i Përgjithshëm i Hetimit Tatimor në DPTSH, inspektor në ILKDP. Ahmet Prençi është dhe poet qysh se në fillimet e tij poetike me nje çikël poetik të botuar më 1985 në gazetën lokale të vendlindjes së tij, në “Ushtima e Maleve”, etj.; është një poet i talentuar, çka e dëshmoi dhe me ma të parin libër poetik të tij “Udhë në pasqyrë” me redaktor Besnik Mustafaj (Botimet M&B. v. 2016, fq.160). Për poezinë e tij kanë shkruar pena të njohura si poetët Besnik Mustafaj, Agron Tufa, studiuesi e kritiku i letërsisë Mexhit Prençi, etj. Ahmet Prençi ishte kandidat për deputet në Kuvendin e Shqipërisë edhe në zgjedhjet e fundit Parlamentare. Ahmet Prençi ka botuar me dhjetra artikuj, intervista e poezi në shtypin shqiptar në rajonin ballkanik dhe të diasporës shqiptare në Europë e Amerikë.

AKADEMI Përkujtimore për Dëshmorin e Atdheut AZEM MESHI

Të premten, më 20 shtator 2019, në orën 13.00 në Tirana International Hotel (Salla Consortium) mbahet AKADEMI Përkujtimore për Dëshmorin e Atdheut AZEM MESHI.

Hapja e negociatave, DW: Ja 10 kushtet e Gjermanisë për t’i thënë “PO” Shqipërisë

Grupi më i madh parlamentar i CDU/CSU, në Gjermani po diskuton një paketë me 10 kushte për t’i dhënë “PO” Shqipërisë për hapjen e negociatave.

Korrespondentja e “DW” në Berlin, Anila Shuka, raportoi për Top Channel ekskluzivisht se vendimi gjerman do të merret më 27 shtator, ndërsa më herët nisën diskutimet brenda koalicionit që mbështet qeverinë e kancelares Merkel.

Kushtet që u raportuan nga gazetarja Anila Shuka kryesisht lidhen me drejtësinë dhe ndërtimin e institucioneve që do luftojnë korrupsionin dhe krimin e organizuar.

Ato janë:

1.Ndërtimi dhe nisja nga puna e SPAK

2.Ndërtimi dhe nisja nga puna e Gjykatës Kushtetuese

3.Plotësimi i vendeve vakant në Gjykatën e Lartë.

4.Nisja e proceseve penale ndaj gjykatësve dhe prokurorëve të rrëzuar nga Vettingu

5.Reforma zgjedhore dhe zbatimi i saj

6.Dënimi i personave të përfshirë në vjedhjen e votave

7.Bilance të suksesshme në luftën kundër krimit të organizuar dhe korrupsionit

9.Reforma në administratë

10.Të sqarohet legjitimiteti i zgjedhjeve lokale

Zbulohet përmbajtja e raportit sekret të SHISH: Një grup paramilitar nga Kosova do digjte Kuvendin e Shqipërisë

“Informacioni bënte të qartë se persona të caktuar do të përpiqeshin që të shfrytëzonin mitingun e lajmëruar ngas opozita për në datën 8 qershor, ku përveç akteve të tjera edhe djegien e Kuvendit të Shqipërisë”, deklaroi presidenti Ilir Meta.

Ky informacion sekret ishte në qendër të mbrojtjes së presidentit Ilir Meta përpara Komisionit Hetimor Parlamentar më 9 shtator.

Tashmë pasi është ndjekur procedura e nevojshme, dokumenti i hartuar nga SHISH është pjesë e dosjes së Komisionit Hetimor fakt i deklaruar nga kryetari Ulsi Manja, paraditen e të mërkurës.

Ekzistenca e këtij informconi sekret mbërritur në të njëjtën kohë për presidentin Ilir Meta dhe kryeministrin Edi Rama, ka ngjallur kureshtje mbi të gjitha për detajet se si dhe kush do ta digjte tempullin e parlamentarizmit.

Dy burime të pavarura nga njëri tjetri, që e kanë parë këtë dokument dhe  treguan, detajet e përmbajtjes.

Bëhet fjalë për një informacion të përmbledhur në pak rreshta nga ku SHISH informon, se agjentët e infiltruar brënda strukturave organizative të protestave të opozitës, kanë mundur të sigurojnë informacionin se në protestën e 8 Qershorit,  do të përfshihej  një grup paramilitar i ardhur nga Kosova apo trevat e tjera etnike shqiptare. Ky grup në përbërje të tij kishte njerëz me formim ushtarak, me misionin final, djegien e Kuvendit të Shqipërisë.

Dokumenti sekret nuk jep të dhëna se kush ishin këta persona, kush i kishte paguar apo financuar mbi të gjitha nëse ishin të armatosur dhe me çfarë mjetesh do të mund të çanin rrethimin policor të Kuvendit.

Dokumenti thuhet se nuk i jep përgjigjie pyetjeve të tilla. Ndërkohë që në një skenar të ngjashëm 21 vite më parë, më 14 shtator të vitit 1998, u fol se persona të armatosur të krahut të FARK kishin marrë pjesë në sulmin kundër institucioneve dhe marrjes me dhunë të Kryeministrisë.

Këtë informacion SHISH e ka ndarë edhe me agjencitë homologe partnere mes tyre edhe ato të SHBA. Ky informacion dhe rrjedha që kishin marrë protestat e opozitës, detyroi ish-zëvendësndihmës Sekretarin  Amerikan të Shtetit, Mathew Palmer, të deklaronte në një intervistë të paprecedentë për TCH se nëse do të kishte dhunë në protestën e asaj dite të opozitës përgjegjës direkt do të ishin Lulzim Basha dhe Monika Kryemadhi.

Përmbajtja e dokumentit sekret do të analizohet nga Komisioni Hetimor Parlamentar dhe në raportin final që do t’i dergohet Kuvendit, do të marrë përgjigje pyetja. A ishte i mjatueshëm ky informacion për ta detyruar presidentin Ilir Meta të çdekretonde dekretin për zgjedhjet e 30 qershorit? Muhamet Veliu/ Top-Channel.

Mes 350 autorësh, Kadare fiton çmimin Pak Kyongni 2019. Ja sa është shpërblimi financiar

Shkrimtari Ismail Kadare është përzgjedhur fitues i Çmimit Pak Kyongni 2019. Në njoftimin e bërë nga Kim Uchang, kryetar i komisionit përzgjedhës, thuhet se “… punimet e Ismail Kadaresë i bëjnë lexuesit të mendojnë dhe të ndiejnë fort marrëdhënien e tyre me ngjarje të caktuara të historisë”.

Ceremonia për dhënien e këtij çmimi do të mbahet më 26 tetor 2019, në Qendrën Kulturore Toji të Koresë së Jugut.

Ky çmim shoqërohet edhe me një shpërblim financiar prej rreth 84 mijë dollarësh. Përzgjedhja e fituesit bëhet pasi shqyrtohen rreth 350 autorë nga mbarë bota, të cilët përmbushin kriteret e përcaktuara. Që nga muaji korrik, komisioni përzgjedhës kishte përpiluar listën e 5 autorëve më të mirë, nga të cilët fitoi shkrimtari i njohur shqiptar.

Çmimi u krijua në vitin 2011 nga Fondacioni Kulturor Toji, për të nderuar shkrimtaren e ndjerë koreane Pak Kyongni. Çmimi nderon çdo vit një shkrimtar të letërsisë botërore për ndikimin në fushën e letërsisë. Në vitin 2018, me këtë çmim u nderua amerikani Richard Ford, ndërsa në vitin 2017 çmimi iu dha britanikut Antonio Byatt. Fitues të mëparshëm kanë qenë Ngugi wa Thiong’o (Kenia, 2016), Amos Oz (Izrael, 2015), Bernhard Schlink (Gjermani, 2014), Marilynne Robinson (SHBA, 2013), Ludmila Ulitskaya (Rusi, 2012) dhe Choi In-hun (Kore, 2011).

Shehaj: Jemi duke verfikuar edhe 8 emra kryebashkiakësh. Si i marrim informacionet

Partia Demokratike do të publikojë dhe 8 emra të tjerë të kryetarëve të bashkive të majta që preken nga ligji i dekriminalizimit. Ish-deputeti Agron Shehaj ka treguar në emisionin Opinion se si marrin informacion për këta individë.

 

Jemi duke parë dhe 8 raste. Ne na shkruajnë vetë. Vijnë njerëzit vetë, i njohin shumë mirë se me çfarë janë marrë këta. Ky i Vaut të Dejës nuk e di sa emra dhe mbiemra ka. Në momentin që ne na vjen indicia nga disa burime, në rastin e Valdrin Pjetrit ka qenë i dënuar në Itali ne gjejmë mënyrën për ta verifikuar. Nuk është ndonjë vështirësi për këtë, dalin shumë shpejt informacionet”, tha Agron Shehaj./ Opinion/

Ja 5 vendet evropiane që kundërshtojnë hapjen e negociatave për Shqipërinë

Gjermania, Franca, Holanda, Danimarka dhe Greqia mund të kushtëzojnë hapjen e negociatave të Shqipërisë me Bashkimin Europian, edhe pse Ministri i Jashtëm në detyrë Gent Cakaj është i bindur se Shqipëria i ka bërë detyrat.

Vendimi i tetorit, deklaroi Cakaj në seancën dëgjimore të Komisionit të Integrimit, është sa teknik aq dhe politik.

Cakaj: Problemi është se të gjitha këto vende kanë specifikat e tyre dhe burimet e shqetësimeve të tyre asnjëherë nuk lidhen drejtëpërdrejtë me të njëjtat çështje. Shqipëria ka bërë më shumë se çdo vend tjetër në rajon për të merituar këtë proces.

Një muaj para vendimit të Brukselit, Shqipërisë i duhet të bindë edhe qeverinë e re greke.

Cakaj: Me qeverinë aktuale ne jemi në proces të konsultimeve në mënyrë që të adresojmë të gjitha çështjet që mund të shfaqen si pengesë në ambicien europiane të Shqipërisë.

Edhe pse në ethet e integrimit, ministri Cakaj është i bindur ti shkojë deri në fund fshesës diplomatike.

Cakaj: Vendimet për largime natyrisht që mbyllin kontributin e një numri të caktuar të diplomatëve që nuk i përkasin shërbimit diplomatik.

Meta vizitë në Strasburg, takime me drejtues të Kongresit të Autoriteteve Vendore pasi anuluan vëzhgimin e votimeve të 30 qershorit

Presidenti i Republikës, Ilir Meta ka mbërritur mbrëmjen e sotme në Strasburg ku do të takohet me drejtues të Kongresit të Autoriteteve Vendore.

 

Kongresi i Autoriteteve Vendore, një nga organizatat më të mëdha për vëzhgimin e zgjedhjeve ndërsa funksionon si strukturë e pavarur e Këshillit të Evropës, dedikuar demokracisë vendore.

Kongresi i Autoriteteve Vendore anuloi misionin e vëzhgimit në Shqipëri për 30 qershorin.

Kongresi i Autoriteteve Vendore është zëri i rajoneve dhe bashkive në Këshillin e Evropës, ndërsa këshillon Komitetin e Ministrave dhe Asamblenë Parlamentare të KiE për të gjitha aspektet e politikës lokale dhe rajonale

Tusk: “Anëtarësimi i rajonit në BE është në interesin më të mirë të Evropës”

Tiranë

Presidenti i Këshillit Evropian, Donald Tusk, ka deklaruar se anëtarësimi i rajonit në Bashkimin Evropian (BE) është në interesin më të mirë të Evropës, raporton Anadolu Agency (AA).

Tusk gjatë vizitës në Shqipëri është takuar me kryeministrin e vendit, Edi Rama, ndërsa në deklaratën e përbashkët për mediat u fokusuan në procesin e integrimit evropian.

Kryeministri Rama theksoi se Tusk është një avokat i procesit të zgjerimit të Bashkimit Evropian.

“Sot pata mundësinë ta falënderoj presidentin (Tusk) këtu në Tiranë për gjithçka ka bërë dhe gjithashtu të ndajmë një moment të veçantë duke i akorduar ‘Yllin e madh të mirënjohjes'(medalje)”, u shpreh Rama.

Rama theksoi më tej se “Më vjen shumë mirë ta nënvizoj qartësinë me të cilën presidenti Tusk është shprehur gjithnjë në raport me këtë proces dhe pa diskutim të çmoj përpara gjithë opinionit tonë publik përpjekjen si një avokat i procesit të zgjerimit dhe procesit të afrimit të mëtejshëm të Ballkanit Perëndimor, specifikisht Shqipërisë dhe Maqedonisë së Veriut në Bashkimin Evropian (BE)”.

Tusk u shpreh se ai gjithnjë ka qenë i mendimit që BE duhet të fillojë negociata për anëtarësim si me Shqipërinë, ashtu edhe me Maqedoninë e Veriut, dhe shtoi se nuk e ka ndryshuar këtë mendim.

“Medalja më e madhe për mua do të ishte në fakt çelja e negociatave për integrim me Shqipërinë. Sot mund të them që në sajë të përpjekjeve tuaja ne i jemi afruar këtij objektivi dhe jemi më afër tij. Në qershor, krerët e shteteve dhe qeverive të BE-së u angazhuan për të dhënë një vendim të qartë për çeljen ose jo të negociatave me ju dhe Maqedoninë e Veriut në tetor të këtij viti. Po i afrohemi gjithnjë e më shumë këtij momenti”, tha Tusk.

Ai theksoi se në taksimin me kryeministrin Rama është diskutuar edhe për rëndësinë që ka për Shqipërinë ruajtja, sipas tij, e historikut solid në lidhje me luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar.

“Po aq i rëndësishëm është edhe fakti që anëtarësimi i Shqipërisë dhe rajonit në BE është në interesin më të mirë të të gjithë Evropës, pasi nuk do të mund të ketë Evropë të sigurt dhe stabile pa integrimin e gjithë Ballkanit Perëndimor në BE”, u shpreh Tusk.

Tusk para vizitës në Shqipëri, realizoi vizitë zyrtare në Republikën e Maqedonisë së Veriut, ku u takua me kryeministrin e vendit, Zoran Zaev, dhe presidentin Stevo Pendarovski.

Kujtojmë se Shqipëria është vend kandidat për anëtarësim në BE që nga viti 2014 dhe është në pritje të vendimit për hapjen e negociatave të anëtarësimit.

Shembja e Teatrit ‘përçan’ vëllezërit Shllaku, Bruno pro godinës së re, Primo: Ja pse po gabon vëllai im

Anila Dedaj/ “Politika e shteti s’duhet me e përdor krejt pushtetin e vet. Duhet me e lanë nji pjesë të papërdorme, se ajo pjesë e pushtetit që politika nuk përdor, asht fidanishtja e sytheve të proceseve të lirisë”.

 

Shkrimtari Primo Shllaku, afro një vit më parë zgjodhi ta japë përmes fjalëve të Volterit mesazhin e tij për Teatrin Kombëtar nga agora e protestës. Kanë kaluar më shumë se 13 muaj prej asaj kohe dhe në fakt, qeveria vijon të këmbëngulë në të sajën. Pushteti nuk e kurseu forcën “as me ligj, as me Maliq”. Anën e errët, duke dhunuar në radhë të parë Teatrin Kombëtar, e tregoi në ditët e fundit të prillit.

Germat e Teatrit u hoqën në terrin e natës. Nuk pati asnjë urdhër, as padi (përveç denoncimit të artistëve dhe Aleancës për Mbrojtjen e Teatrit). Përgjegjësin do ta zbulonte 5 muaj më vonë drejtori i Teatrit Kombëtar, Hervin Çuli, ndërsa bën me dije kallëzimin penal kundrejt qytetarëve dhe artistëve, që pas 24 korrikut morën në mbrojtje Teatrin Kombëtar. “Heqja është bërë nga bashkia.

Për mua ka qenë një lëvizje e nxituar, por nuk është bërë për provokim. Për këtë jam i bindur”, tha Çuli për mediat. Në këtë kërcim të pushtetit, që arrin kulmin me dhunën fizike e ku drejtuesit, bashkë me ta disa artistë të skenës e teatrit, pohojnë me gjysmë zëri, apo me një entuziazëm të lindur papritur dëshirën për një teatër të ri dhe çuditërisht po në të njëjtin territor; as anash, as pas godinës aktuale, pyetja është: Kush dhe pse e do realisht shembjen e godinës aktuale?

“Edhe në diktaturat ma të egra nuk ekziston mundësia e imponimit të një vullneti të vetëm”, thotë Shllaku për “Panoramën”, ndërsa analizon situatën aktuale dhe artistët që i thonë “Po” shembjes, përmes rastit të vëllait të tij, Brunos. Si njeri i letrave, është i prekur nga indiferentizmi i pushtetit karshi artistëve, intelektualëve të bashkuar si rrallëherë në 30 vite demokraci, për një kauzë të përbashkët.

Një vullnet, që sipas tij, qeveria duhet të ishte e para që duhet ta respektonte dhe që e bën simbolikën e Teatrit Kombëtar dhe atij Eksperimental edhe më të fortë. I jep më shumë kuptim fjalës “tempull”, me të cilën shkrimtari zgjodhi ta identifikojë Teatrin, për vlerat shpirtërore e historike që ajo ka. Përsërit se pas 1967-ës, kur diktatura shqiptare shënon rastin e paprecedent duke shembur “tempujt” shpirtërorë, shkrimtari pat menduar se situata nuk do të përsëritej më. Për sa i përket dëshirës për të ruajtur këtë objekt të artit, që shpesh është përbaltur duke u konsideruar si “nostalgji për gjyqet e komunizmit dhe për dënimet me varje që jepeshin në teatër”, Shllaku tregon se në ato ambiente aktori dhe regjisori Kujtim Spahivogli kërkoi të dënonin të atin, Lecin (regjisor i njohur dhe themelues i Teatrit “Skampa”.

E megjithatë, shkrimtari, ndërsa e pyesim se si është e mundur që sot ai mbron edhe “Eksperimentalin”, i cili mban emrin e artistit që deshi arrestimin e të atit, ai thotë: “Ne s’do u bajmë gjyqin të vdekurve. Unë e kam pa Teatrin jo si ndërtesë, por si një kauzë të intelektualëve shqiptarë, të cilëve u kanë mungue kauzat e bashkimit. Ky bashkim kaq i gjatë dhe konsekuent, për mue ka qenë një mrekulli e vonueme e demokracisë shqiptare”.

Zoti Shllaku, qëndrimi ndaj kauzës së Teatrit është bërë shkas që të flitet për një lloj politizimi të artistëve. Vëllai juaj Bruno është shprehur për një teatër të ri, por a është ai i angazhuar politikisht?

Me Brunon jemi vllazën prej gjaku. Pra, kemi prindë të përbashkët. Kjo nuk do me thanë se do të kemi edhe pikëpamje e profesione të përbashkëta. Brunoja ka një gabim për mendimin tim. Figura e tij edhe e imja merr shumë hov prej familjes sonë. Tue qenë i biri i një regjisori, “Artist i Popullit”, tue qenë nipi i Gjon Shllakut etj., ne nuk e fillojmë prej zeros, por prej 2-shit, 3-shit, pra jemi të përshpejtuem. Për hir të së vërtetës, duhet thanë se familja jonë nuk ka kurrfarë tradite në politikë. Ne kemi tradita letrare, teatrore, artistike (djali i Brunos asht brezi i katërt që merret me teatër) dhe ushtarake, pasi axha i babës tim ka qenë oficer i nalt i Fan Nolit, masandej i Zogut. Po ashtu, kemi edhe tradita klerikale. Traditë në politikë nuk kem dhe futja në politikë është një dalje nga skema. Nuk ka asnji gja të keqe nëse merresh me politikë, por s’duhet ndërrue e sigurta me të pasigurtën. Duhet të shkëlqesh, të shquhesh edhe atje.

Në qoftë se don me mbajtë ritmin ashendent. Në qoftë se don me zgjidhë një problem, kjo është gjë tjetër. Këtu Brunoja ka dalë pak prej folesë së tij, ku jam edhe unë me të. Nuk është se unë s’kam pikëpamje politike, sepse jam njeri politik, qytetar i politizuem, në kuptimin e vetëdijesimit për atë që ndodh rreth meje se në ç’moment ndodhet jeta ime në raport me jetën e kësaj shoqnie. Por që të bëhem aktivist apo të marr atribute dhe hove politike në një moment të caktuem, për të mos i vazhdue ato ma tutje, por deri te miratimi ose deri te entuziazmi, kjo më duket thjesht tifozllëk.

Dhe unë për vete nuk preferoj me e ba. Im vëlla ka dritën e vet, ai asht njeri që ka punue shumë, që ka ardhë në teatër me dhambë e me thoj. Kur ishte koha nuk kanë dashtë me i dhanë as shkollën, për arsye se kishte marksizmin 5. Dhe e kanë lanë edhe pa shkollë, mandej ai ka vazhdue me korrespodencë Gjuhë-Letërsinë.

Pra, nga kjo pikëpamje unë nuk e duartrokas devijimin e tij prej atyne normativave dhe prej kallëpit nga ka dalë. Ai nuk asht se ka hy në politikë si aktiv, por ka mbetë në periferinë e aktivitetit politik dhe asht thjesht një entuziast, asgja ma tepër. Nuk shof ndonji faul këtu.

Pavarësisht talentit të aktorëve si Bruno, apo edhe emrave të tjerë, kinemaja dhe teatri nuk japin siguri financiare. A mund të jetë edhe ky shkas i një entuziazmi të tillë politik?

Unë nuk di që vëllai im të ketë ndonjë problem financiar. Edhe kur them që nuk e di, s’do me thanë që mund të jetë edhe ky shkaku. Pra, unë e di mirë se nuk ka problem financiar. Edhe ai vetë e din se artistët janë “lypsa zyrtarë” në këtë botë. Janë ata që kërkojnë gjithmonë donacione etj., dhe fakti që lypin nuk i ul, mbasi qëllimi është shumë fisnik. Edhe unë kam lypë lekë për me botue një libër. Por krijimtaria, vepra e artit, për të cilën lypet leku ose fondi, është një qëllim që e shenjtënon veprimin.

Ti lyp për me ndezë llamba, për me ndriçue në një shoqni që ka nevojë për ma shumë dritë. Unë nuk e kam këtë bindje. Madje, ai vetë e din se artistët gjithë jetën e vet kanë pasë financa të dobëta, kanë bë një jetë me të ngrituna e me të uluna, një jetë sinusoidale ekonomikisht. Herë kanë pasë e herë të tjera jo. Kanë mbetë edhe për cigaren, apo për një kafe. Jo vetëm në Shqipni, por në tanë botën. Është rasti i Van Gogh-ut, i cili rrinte edhe dy ditë në dyshek pa lëviz se nuk kishte bukë me hangër. Dhe mundohej me kursye energjinë që të mos e lodhte uria. Në rastin e Brunos, nuk mendoj se asht kjo punë, por është thjesht një çështje opinioni e lirie.

Çfarë është ajo që ju nxit juve të mbështesni ruajtjen e kësaj godine?

Unë besoj te ruajtja e atij Teatri, për shkak të vlerave simbolike që ai objekt ka. Është simbol i një epoke, gjatë së cilës në Shqipni ndodhën ndryshime shumë të mëdha. I një epoke kur arti u vu në vështirësi shumë të mëdha për artistët, të cilët kërkonin të gjenin mënyrën për me tregue veten, nëpërmjet tekstesh dhe pengesave të tmerrshme që kishte imponue censura. Pra, ai vend asht vendi i një djerse të veçantë, ku ka ndodh dhe polarizimi shpirtnor i artistit, që asht ndoshta sëmundja më e keqe që mund ta shkallmojë atë. Pra, duhet të bash një rol që nuk të pëlqen, por duhet t’i japësh publikut diçka që të pëlqehet. Është gati një ndërmarrje e pamundur.

Aty kanë ndodhë, sikundër e thotë edhe Aurel Plasari, edhe gjyqe, diskutime që kanë marrë koka njerëzish. Unë mbaj mend që në këtë teatër, në tetorin e 1969, kur u ba Festivali i Gjashtë Kombëtar i Teatrove në sallën e konferencave të Teatrit “Kujtim Spahivogli”, u ngrit dhe kritikoi shfaqjen e Elbasanit, që e kishte shkrue dhe vu në skenë baba im. Ai tha faqe të gjithëve: “Çfarë pret Sigurimi që nuk i ven prangat Lec Shllakut?” Dhe ai Teatër, “Eksperimentali”, ka emrin e Kujtim Spahivoglit. Pra, unë nuk kam kurrgjë me emnin. Ai ka qenë një njeri që ka punue në teatër, sikundër ai kanë qenë të gjithë, aktorë e regjisorë. Njerëz që i ka pru ai sistem në teatër, me ose pa merita, me ose pa talent. Por ata na kanë pru këtu ku jemi dhe kjo është pjesë e historisë sonë, që na shpjegon dhe na justifikon.

Pra, ju në njëfarë mënyre po mbroni edhe atë Teatër që mban emrin e artistit, i cili kërkoi arrestimin e babait tuaj?

Ne s’do u bajmë gjyqin të vdekurve. Unë e kam pa Teatrin jo si ndërtesë, por si një kauzë të intelektualëve shqiptarë, të cilëve u kanë mungue kauzat e bashkimit. Ky bashkim kaq i gjatë dhe konsekuent, për mue ka qenë një mrekulli e vonueme e demokracisë shqiptare. Pra, kjo asht një kauzë shpirtnore shumë e randësishme, të cilën çdo qeveri në botë duhet të ketë gjakftohtësinë për ta respektue. Pra, një qeveri, e cila nuk respekton sindikalizmin rreth një çështjeje shpirtnore, ajo asht nji qeveri, e cila nuk e kupton as unitetin e saj për vendimmarrje në Këshillin e Ministrave si një trup të vetëm.

Evenimenti i madh është deviza “Mbro Teatrin”. Ajo është mrekullia e gjithë kësaj. Nuk ka rëndësi a është Primoja aty, a është Brunoja, Robert Ndrenika etj.. Rëndësi ka që shqiptarët po gjejnë një mënyrë për t’u bashku dhe për të luftue për një pikëpamje të tyren. Pikëpamja nuk asht e padrejtë, por rezulton se asht edhe pikëpamje kontingjente, pra që mund të merret në kandvështrime të ndryshme, edhe po, edhe jo.

Dhe përderisa asht e tillë, atëherë qeveria duhet të ketë gjakftohtësinë e madhe për të thanë: “Mirë, unë nuk kam pare për me e rregullue atë Teatër dhe le të dalin mandej ata që mbrojnë Teatrin e të mbledhin lekë edhe nëpër botë për restaurimin e tij.” S’do ndodhë e njëjta gja si me Notre Dame, por do të mblidhen lekë për nji riparim teatri. Ata do t’i gjejnë! Pra, këtë duhet të përshëndeste qeveria dhe aq më tepër Edi Rama, të cilin ne e kemi njoftë si njeri me pikëpamje alternative: Risi asht se ky grup njerëzish po mblidhet rreth një ideje dhe në fund të fundit nuk kanë kurrfarë interesi material. Kjo asht mrekullia e kësaj historie rreth godinës së Teatrit Kombëtar. Dhe kjo e ban këtë teatër tempull. Dhe tempujt janë të tillë, të thjeshtë, por mbeten piketa të gjalla për memorien.

Mendoni se një vend që zbaton realisht parimet demokratike do të haste në një situatë të tillë?

Një shoqni demokratike, sado minimale në demokratizmin e saj, asht bashkim vullnetesh. Mençuria e një shoqnie tregohet në koordinimin e vullneteve. Edhe në diktaturat ma të egra nuk ekziston mundësia e imponimit të një vullneti të vetëm. Ata që mbrojnë Teatrin të gjithë, ata që janë në ballë të asaj pune apo në prapavijë përbajnë një vullnet të mirartikuluem dhe të mirargumentuem, që duhet me çdo kusht të respektohet. Edhe nëse efekti mund të jetë përkohësisht i pakuptueshëm për ritmet e një zhvillimi, ai duhet respektue si vullnet. Dhe kjo duhet ba edhe për t’i treguar shoqnisë se qeveria asht e para që respekton gjakftohtësinë dhe urtësinë si virtyt./PANORAMA.al