Sot është 35-vjetori i numrit të parë të gazetës Rilindja Demokratike. Është kënaqësi ta kujtojmë këtë datë nga kjo foltore dhe në këtë shesh proteste. Duhet të kujtojmë se Rilindja Demokratike lindi në ditët e protestave të mëdha të studentëve të dhjetorit. U rrit me vështirësi dhe me qëndresën e të gjithë atyre që e themeluan dhe e vazhduan atë gazetë si një mesazh.

Rilindja Demokratike nuk ishte thjesht një gazetë, ishte një frymë, një frymë lirie që ndante dy epoka: epokën e komunizmit, epokën e diktaturës komuniste, e cila la pas qindra e mijëra të vrarë dhe të pushkatuar për të drejtën e fjalës. Dhe ky 5 janar i vitit 1991 e ndau atë epokë nga epoka tjetër e lirisë.

Por sot, fatkeqësisht, kemi shumë pak media të lira, shumë pak gazetarë të lirë. Tridhjetë e pesë vite më pas, situata mediatike në Shqipëri është thuajse e ngjashme me atë të 35 viteve më parë. Sipas raportit të fundit të Departamentit të Shtetit, në Shqipëri mediat dhe drejtuesit e mediave urdhërohen nga qeveria dhe bandat kriminale për të përcaktuar lajmet e tyre.

Sipas raporteve ndërkombëtare, sot tre familje në Shqipëri zotërojnë dy të tretat e tregut mediatik, ndërsa vetëm një e treta është jashtë kontrollit të këtyre tre familjeve. Dhe këto tre familje janë shpallur investitorë strategjikë nga kreu i regjimit. Atëherë, për çfarë media të lirë flasim sot, pas 35 vitesh?

Raporti i fundit i OSBE/ODIHR-it theksonte se në zgjedhje nuk kishte raportime të pavarura dhe se raportimet ishin të gjitha të kontrolluara nga qeveria. Pra, sot, 35 vite pas atij 5 janari të vitit 1991, situata mbetet e vështirë.

Vetëm pak ditë më parë, një emision investigativ nxori në dritë një fakt tjetër dramatik: kryeministri i blinte tokë një kandidateje për anëtare të Gjykatës Kushtetuese për 2.9 milionë euro nga paratë e shqiptarëve dhe këtë tokë ia dhuronte një botuesi mediash, Carlo Bollinos. Pra, shikoni se në çfarë gjendjeje është sot jo vetëm media, por edhe pushteti, i cili ka kapur drejtësinë dhe e kontrollon atë, ashtu si edhe mediat.

Por ka edhe një fije shprese. Cila është shpresa? Mos harroni se më 5 janar të vitit 1991, edhe një media e vetme bëri ndryshimin kundër të gjitha mediave të kapura nga regjimi i atëhershëm. Edhe sot, ato pak media dhe gazetarë të lirë që vazhdojnë të rezistojnë, unë besoj se do të bëjnë ndryshimin dhe do të sjellin mesazhet e duhura për të ringritur frymën e lirisë në Shqipëri.

Ka edhe diçka tjetër shumë të rëndësishme. Ky 35-vjetor i Rilindjes Demokratike, ky 5 janar, përkon me një periudhë ndryshimesh të mëdha që po vijnë nga Shtetet e Bashkuara dhe presidenti Trump. Është rasti që, në emrin tim si qytetar i këtij vendi, t’u shpreh mirënjohjen Shteteve të Bashkuara dhe presidentit Trump për ndërhyrjen që bëri për rrëzimin e një narko-regjimi si ai i Venezuelës.

Dhe mos mendoni se këto nuk kanë lidhje. Thonë se nuk ka lidhje sot. Por narko-regjimet janë bërë realitet. Situata është e njëjtë me atë të vitit 1991. Regjimet komuniste të atëhershme ranë; sot kemi regjime hibride komuniste të ndërtuara mbi narko-regjime. Dominoja e parë e shembjes së këtyre regjimeve ra në Venezuelë. Tjetra do të jetë në Kolumbi, dhe më pas do të vijë në Shqipëri.

Rama nuk ka shpëtim. Ky narko-regjim nuk do të ketë shpëtim. Ky narko-regjim do të rrëzohet.

Thonë se nuk ka lidhje. Po si të mos ketë? Venezuela është vendi ku protestuesit vriten, ku ka qindra të vrarë për zgjedhje të lira, ku arrestohen opozitarët. Shqipëria sot është në të njëjtat kushte. Kryetari i opozitës vazhdon të përndiqet.

Varfëria në Venezuelë është e tillë sa paga e qytetarëve mjafton për të blerë një bukë në ditë. Ndërkohë, raportet e Bankës Botërore për Shqipërinë tregojnë se 49% e popullsisë është në prag të varfërisë. Pra, një në dy shqiptarë jeton në prag të varfërisë.

Kartelet e drogës janë kudo. Bashkëshortja e Maduros përfitonte nga 100 mijë deri në 300 mijë euro për çdo ngarkesë kokaine që kalonte me avion në Venezuelë. Ndërsa këtu, te “Maduroja” ynë, kemi vëllain e kryeministrit që ka pasur fabrikë kokaine.

Sot, Maduro ka detyruar të largohen nga Venezuela rreth 7.9 milionë qytetarë, rreth 25% e popullsisë. Ndërsa ai që kemi këtu ka larguar 35% të popullsisë. Është i njëjti model narko-regjimi që funksionon kudo.

Po ju kujtoj diçka tjetër: presidenti Trump deklaroi sot se radhën e ka presidenti i Kolumbisë, Petro. Kjo nuk do të ndalet. Thanë se gjithçka bëhet për naftën e Venezuelës. Po Kolumbia çfarë nafte ka? Kush është Petro i Kolumbisë? Është i njëjti simbol i drejtuesve të narko-regjimeve, si në Venezuelë, ashtu edhe në Shqipëri.

Petro është i përfshirë familjarisht në trafikun e kokainës. Djali i tij është gjykuar dhe dënuar nga drejtësia kolumbiane për pastrim parash të drogës dhe për financimin e zgjedhjeve që e bënë të atin president. Sot ai është një njeri i ndëshkuar nga drejtësia kolumbiane.