VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Bisedë me Shenjten Nënë Tereza, si e kujtoj ardhjen në Shqipëri – Nga LUAN RAMA

By | August 23, 2016
blank
4 Comments
  • author avatar
    Anonymous 4 years ago Reply

    E mrekullueshem ky artikull…e perjeton e te duket sikur edhe ti je aty e po bashke bisedon me nene Terezen…edhe pse kam lexuar shum per kete grua te vogel nga strutura por shum e madhe per ate qe ka bere…eshte gjithnje kenaqesi te degjosh kur flitet per te….Faleminderit LUAN …….e persosur

Komentet

blank

Brenda 4 vitesh, Kurti synon marrëveshje finale me Serbinë dhe njohje nga 5 shtetet e BE-së

Në listën e prioriteteve të Qeverisë, Albin Kurti dialogun e ka lënë kah fundi. Kjo pjesë e rëndësishme e kryesore e politikës së jashtme që Kurti edhe ashtu tha se nuk do ta trajtojë me urgjencë tregon se si do t’i qaset shefi i ekzekutivit në katër vitet e ardhshme bisedimeve me Serbinë. Planprogrami qeverisës flet shkurt për normalizim të marrëdhënieve ku Kosova bisedon për njohje reciproke me Aleksandër Vuçiqin, njohje nga 5 shtetet e BE-së dhe garanci për anëtarësim në OKB, shkruan Gazeta Express.

 

Në 57 faqe program që Albin Kurti ka hartuar me ministrat për katër vitet e ardhshme, fjala dialog përmendet veç 13 herë.

Kur përmendet dialogu nuk nënkuptohet madje gjithmonë se fjala është për dialogun Kosovë-Serbi. Diku flitet për dialog në aspektin ekonomik për përmirësimin e ndërmarrësisë e Inovacionit, e diku për sport e për çështje tjera. Krejt këto në listën e programit janë përmendur para bisedimeve Kosovë-Serbi.

Për dialogun në mes të Kosovës dhe Serbisë, qeveria flet ka fundi i programit.

Në një faqe A4, Kurti thotë se Qeveria të cilën ai e udhëheq do të angazhohet me synim normalizimin afatgjatë të marrëdhënieve dypalëshe me Serbinë.

“Dialogu me Serbinë Qeveria e Kosovës angazhohet në dialogun me Serbinë me synim normalizimin afatgjatë të marrëdhënieve dypalëshe. Dialogu me Serbinë zhvillohet për adresimin e çështjeve ndërshtetërore dhe fqinjësisë së mirë, dhe ka orientim kryesor përfitimet e qytetarëve nga rezultatet e dialogut politik”, thuhet në programin e Qeverisë.

Sa i përket marrëveshjes finale Prishtinë-Beograd, Qeveria Kurti 2 thotë se kjo marrëveshje do të përfshijë disa çështje të pazgjidhura, si njohja reciproke.

Pos njohjes reciproke, Qeveria zotohet për njohje nga pesë shtetet e BE-së që nuk e njohin pavarësinë e Kosovës dhe garancë për antarësim në OKB.

“Marrëveshja finale e synuar do të ketë brenda të gjitha çështjet e pazgjidhura që nga sukcesioni i ish Federatës Jugosllave në të cilën Kosova ishte element konstituiv. Qeveria e Kosovës do të marr pjesë në dialogun me Serbinë me parime të qarta dhe me qëllimin që marrëveshja finale përveç çështjeve ndërshtetërore do të përfshinë edhe njohjen reciproke mes shteteve, njohjen nga pesë vendet e mbetura të BE-së dhe garancinë për anëtarësim në OKB”, thuhet në programin e Qeverisë.

Në këtë pjesë Qeveria përmend shkurtimisht edhe rolin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

“ Përveç rolit ndërmjetësues të Bashkimit Evropian, qeveria e Kosovës e sheh si shumë të rëndësishëm edhe koordinimin e ngushtë me partnerët nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Qeveria e Kosovës konsideron se pjesëmarrja në dialog duhet të bëhet duke u bazuar në përgatitje të mirëfilltë dhe dakordim të përbashkët për temat që duhet të dialogohen. Për këtë proces do të bashkëpunojmë me partnerët ndërkombëtar dhe do të ftojmë të gjitha partitë politike, si dhe do të angazhojmë ekspertë të njohur për të kontribuar në këtë drejtim”, thuhet tutje.

blank

Planprogrami qeverisës

Në kuadër të politikës së jashtme, Qeveria thotë se prioriteti kryesor tyre është forcimi i subjektivitetit ndërkombëtar të Republikës së Kosovës, që do të arrihet përmes përmirësimit të shërbimit të jashtëm, strategjisë së lobimit dhe promovimit diplomatik, kulturor dhe ekonomik.

Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti kishte refuzuar që të takohet me presidentin serb, Aleksandër Vuçiqin në Bruksel, derisa Josep Borell ka thënë se ishte shefi i qeverisë kosovare që ka kërkuar kohë para nisjes së dialogut.

Sot, ndërkaq është bërë e ditur se Kurti ka planifikuar që para përballjes me Vuçiqin të koordinohet edhe me partitë opozita, të cilat do t’i ftojë në takim./GazetaExpress/

blank

Të dënuarit e Grupit Kumanova thonë se zanafillën nisma e kishte në Dukagjin: Shpresën e fundit e kemi te Qeveria Kurti

Janë bërë 6 vjet nga konflikti i armatosur në “Lagjen e Trimave” të Kumanovës.

“Lagjja e Trimave” është një nga rastet më të mëdha të historisë moderne të Maqedonisë së Veriut që është kualifikuar nga Gjykata Themelore si terrorizëm, ku si pasojë e së njëjtës kanë humbur jetën 8 policë dhe 37 të tjerë janë plagosur, ndërkaq nga pala tjetër që kanë luftuar me forcat policore janë vrarë 10 persona.

Për këtë ngjarje kanë folur tre personat që kanë luftuar Muhamet Krasniqi i njohur si komandant Malisheva me burgim të përjetshëm, Naser Baraliu poashtu me burgim të përjetshëm dhe Enver Hoxha i dënuar me 40 vite burgim.

Muhamet Krasniqi, komandant “Malisheva”, ka thënë se nisma e gjithë zanafillës ka nisur në Dukagjin.

Ai ka thënë se në lagjen e Trimave është vendosur i fundit, tre orë pa nisur luftimet.

Komandant “Malisheva” ka hedhur akuza duke thënë se në rastin “Kumanova”, janë të përfshirë edhe struktura të Policisë se Kosovës.

Ai nuk ka dhënë emrat e eprorëve të policisë që thotë se ka biseduar.

“Do të merren organet kompetente dhe do të merret drejtësia që e kanë nxit Mirsad Ndrecaj e Beg Rizajn. Mirsad Ndreca dhe Beg Rizaj janë tradhtuar dhe na bashkë me ta jemi të tradhtuar”, ka thënë ai.

Ai ka shprehur besimin se rasti do të zbardhet pas ardhjes së Qeverisë Kurti.

“Do të zbardhet rasti me qeverinë Kurti dhe do të dalë e vërteta në shesh”, ka thënë ai në TV Dukagjini.

Komandant “Malisheva” më tej thotë se Qeveria e Kosovës duhet t’i bëjë presion shtetit që të zbardhet e vërteta.

“Shteti i Kosovës duhet me ju bo presion partive shqiptare në Maqedoni dhe të nxjerret e vërteta. Pika një me u marrë veç me deklaratat e tyre mund të zbardhet e vërteta. Te Qeveria Kurti e kemi shpresën e fundit”, ka thënë ai.

Komandant “Malisheva”, ka thënë se luftën e kanë filluar ushtria maqedonase, dhe ata kanë qenë në gjumë kur kanë hyrë në lagje.

“Kane ardhur me na likuiduar në gjumë”, ka thënë ai.

Kurse, Naser Baraliu paoshtu i dënuar me burgim të përjetshëm ka thënë se nuk e di ku e ka zanafillën e gjithë ngjarja, por se e gjitha sipas tij ishte një kurth.

“Nuk e di ku e ka zanafillën kjo por ishte një kurth, tradhti ish kanë prej fillimit. Beg Rizajn dhe Mirsad Ndrecen i kanë rrejt”, ka thënë Baraliu.

Enver Hoxha i dënuar me 40 vite, ka thënë se qe gjashtë vite presin angazhim nga ana politikës, por deri tani nuk ka ndodhur një gjë e tillë.

blank

Portali Diaspora Shqiptare e Ministrisë së Diasporës të Edi Ramës po e hibridizon diasporën Për dijeni DEZA Nga Elida Buçpapaj

Për dijeni DEZA –  Direktion für Entwicklung und Zusammenarbeit

 

Ka disa kohë që është vënë në qarkullim portali Diaspora Shqiptare – nën drejtimin e Ministrisë së Diasporës – si mjeti më flagrant kundër lirisë të fjalës.

Me paratë e Perëndimit, diktatori i Shqipërisë, me shërbyesin e tij Pandeli Majkon promovon në diasporë gazetarinë sipas modelit të një shteti monist.

Edi Rama ka vite që ka hedhur në Perëndim celulat e veta, të cilat i promovon dhe i mban financiarisht për të kapur kësisoj edhe diasporën.

Janë krijuar me dhjetra shoqata si vezët e qyqes, që nuk bëjnë asgjë veç promovojnë të pabërat.

Në ndihmë u vijnë kanale televizive të RTSH, video që i hedhin në Youtube, që, sipas një informacioni, kushtojnë disa mijra Euro, të cilat iu dedikohen “yjeve të partisë” këtu në diasporë.

Në këtë valë është edhe portali Diaspora Shqiptare që e nxjerr vetë Ministria e Diasporës me paratë nga DEZA zvicerane të destinuara për forcimin e demokracisë në Shqipëri,

që Edi Rama i përdor për forcimin e pushtetit të tij omnipotent përmes klientëve të tij jashtë Shqipërie.

Fakti që një portal si Diaspora Shqiptare kanalizohet nga një ent qeveritar bie ndesh me çdo parim që ka të bëjë me lirinë e shtypit.

Shtyp i lirë në demokraci do të thotë raportim i gazetarëve për çështje me interes publik. Një shtyp i lirë mund të informojë qytetarët për sukseset ose dështimet e udhëheqësve të tyre, të përcjellë nevojat dhe dëshirat e njerëzve tek organet qeveritare dhe të sigurojë një platformë për shkëmbimin e hapur të informacionit dhe ideve.

Liria e shtypit mbrohet në Perëndim me Kushtetutë, është themelore në një demokraci të përgjegjëshme përpara Sovranit, që do të thotë se mediat janë rojtare për ta mbrojtur qeverisjen nga shkelësit e ligjit.

Ndërsa në rastin konkret është vetë qeveria e Tiranës që e shkel Kushtetutën dhe, me mjete financiare të marra nga Perëndimi, e klientelizon lirinë e shtypit.

Asnjë gazetar profesionist nuk do të pranonte të ishte palë e këtij projekti minues ndaj fjalës së lirë.

Gazetari është një profesionist në sektorin e informimit, ai merret me zbulimin, analizimin, përshkrimin dhe zgjedhjen e lajmeve dhe më pas shpërndarjen e tyre.

Kusht themelor përveç profesionalizmit është edhe pavarësia nga entet qeveritare.

Gazetari profesionist është i regjistruar në regjistrin e gazetarëve në vendin ku ushtron aktivitetin. Ai jeton me këtë profesion dhe ka një karrierë në këtë fushë.

Normalisht, në një portal serioz që presupozohej se do të mbulonte diasporën, do të duhej të kontribuonin gazetarë profesionistë me një karrierë të suksesëshme, jo ish zyrtarë të Ministrisë së Diasporës apo kontigjent i zgjedhur kokërr për kokërr në diasporë me kutin e Pandeli Majkos, Ministrit të Diasporës.

Nëse i hedh një sy portalit Gazeta Shqiptare, do të shohësh se janë të paktën rreth 2600 lajme me autorësinë “Gazetari” – pra lajme pa autorësi, të huazuara lart e poshtë – shpesh të mbushura me gabime dhe të palektoruara.

Për këto shërbime skarco klientelat pa emër paguhen, ndërsa fillojnë ta shesin veten si gazetarë!

Jo, nuk janë gazetarë!

Jo, kjo nuk është gazetaria!

Gazetaria nuk është një furçë me bojë për të mbuluar fasadën e shtetit të kapur e për t’i kthyer atë një realitet me lajle lule.

Një person që gjithë jetën ka qenë mësues nuk mund t’i teket një ditë të pretendojë e të bëhet gazetar dhe të përfshihet pastaj në projektet e Pandeli Majkos, sepse aty bie erë!

Me parat e veta mund të provojë çdo lloj aventurë, por me paratë publike jo!

Gazetaria e vërtetë e këtij 30 vjet tranzicioni nuk është lluks, qejf e pare e pistë, por është sakrificë dhe rrezik!

Opinioni shqiptar duhet të mësojë të dallojë, të mbrojë veten nga shpërdorimi  i emrit nga ata që shkelin ligjin në emrin e shtetit.

Opinioni shqiptar në diasporë duhet ta dijë se liria e shtypit nuk ka lidhje me Ministrinë e Diasporës të një vendi që i gjurmon qytetarët me database,

se në çdo vend demokratik mediat janë pushtet i katërt, i pavarur nga pushtetet e tjera, ekzekutivi, legjislativi dhe drejtësia.

Edi Rama e ka kthyer Shqipërinë në një regjim monist hibrid,

ka kapur për gryke edhe lirinë e fjalës, jo vetëm në Shqipëri

përdorur instrumentat e veta shtetërore, ambasadat, projektet, mediat e Shqipërisë,

përfshi edhe portalin Diaspora Shqiptare duke e ndarë, përçarë e bërë lëmsh e li edhe komunitetin shqiptar në diasporë !

Portali Gazeta Shqiptare, kanali Urat i RTSH3, etj janë shembulli i degradimit të profesionit të gazetarit dhe mediumeve të fjalës së lirë.

Shqipëria është në rrezik.

Në rrezik është edhe diaspora.

Regjimin hibrid që ka instaluar në Shqipëri Edi Rama po e shpërndan edhe në diasporë!

Nuk do ta lejojmë!

 

PS

Ju lutem të vini re – screenshot i bërë prej meje në datën 10 maj 2021 rezultonin të ketë 2548 postime me emrin e autorit “Gazetar” dmth pa autorësi.

Sot më datën 12 maj 2021 – pas publikimit të shkrimit tim, në orën 10:00 rezultuan 2345 postime me emrin e autorit “gazetar”, dmth pa autorësi.

Ndërsa po sot më datën 12 maj 2021 – në orën 12:53 rezultojnë vetëm 91 shkrime me emrin e autorit “gazetar”, dmth pa autorësi.

Ja pra shiheni efektin e shkrimit. Shihni barbarinë që operon ky portal!

Sepse një sistem hibrid që ka në duart e tij, shtetin, pushtetin, mediat, nëpunësit, financat  së pari vë në objektiv si të padëshiruar gazetarët e pavarur dhe shtypin e lirë, brënda kufijve shtetërorë të Republikës të Shqipërisë, tani edhe jashtë kufijve!

Prandaj diaspora shqiptare është në rrezik !

 

Screenshot i bërë më 10 Maj 2021 ora 17:56

blank

 

Screenshot i bërë më datën 12 Maj 2021 ora 10:00

blank

 

 

Screenshot i bërë më datën 12 Maj 2021 ora 12:53

blank

blank

PD i përgjigjet Ramës: Të vendosur për kthimin e demokracisë në vend. Asnjë diversion nuk do të na ndalë në këtë betejë

Partia Demokratike i është përgjigjur kryeministrit Edi Rama, i cili deklaroi sot se PS do ta mbajë të shtrirë dorën për bashkëpunim me opozitën, teksa paralajmëroi se do konsultohet me opozitën dhe për emrin e Presidentit të ri.

PD akuzon kryeministrin si ‘autor të masakrës elektorale dhe tjetërsimit të vullnetit të shqiptarëve”, duke theksuar se detyra jonë ndaj shqiptarëve është të qëndrojmë të vendosur dhe të luftojmë fort për kthimin e demokracisë në vend dhe se asnjë diversion nuk do të na ndalë në këtë betejë.

“Edi Rama është autori i masakrës elektorale dhe tjetërsimit të vullnetit të shqiptarëve për ndryshim. Me qëllim që të largojë vëmendjen ai vazhdon gënjeshtrat, manipulimet dhe diversionet. Vjedhja e zgjedhjeve nga Rama-Doshi-Rakipi e çuan vendin tonë drejt një masakre masive elektorale, ku viktimat janë qytetarët shqiptarë dhe e ardhmja e tyre. Detyra jonë ndaj shqiptarëve është të qëndrojmë të vendosur dhe të luftojmë fort për kthimin e demokracisë në vend. Asnjë diversion nuk do të na ndalë në këtë betejë, duke filluar me shpalosjen e fakteve, provave dhe të dhënave që dëshmojnë pëmasën e plotë të masakrës zgjedhore nga regjimi Rama-Doshi-Rakipi”, deklaron PD.

Rama u shpreh sot i vendosur për shkarkimin e Presidentit të Republikës Ilir Meta, teksa shtoi se për emrin e Presidentit të ri, ndonëse është shumë herët, PS do të konsultohet me PD për këtë çështje.

“Është shumë herët për të folur për zëvendësimin e tij por në çdo rast qoftë para kohe, qoftë në kohë ne do konsultohemi me PD për emrin e presidentit të ri.
PS ka mundësinë historike që në mandatin e tretë ta çojë Shqipërinë në një nivel tjetër”, deklaroi Rama.

blank

Zëri i Amerikës – Raporti: Ballkani Perëndimor, një udhëkryq i krimit të organizuar, drogave, azilkërkuesve dhe parave të pista

Ilirian Agolli

Rrjeti “Nisma Globale Kundër Krimit të Organizuar Ndërkombëtar” publikoi sot një raport mbi flukset e emigrantëve, drogës dhe parave të pista në Ballkanin Perëndimor.

Raporti tregon për një veprimtari të shtuar të grupeve kriminale në rajon me trafikimin e azilkërkuesve dhe drogave, si dhe me pastrimin e parave përmes ndërtimit dhe lojërave të fatit.

Raporti i ri nga “Nisma Globale” përshkruan rrugët e trafikimit të drogës dhe emigrantëve përmes Ballkanit Perëndimor dhe hedh dritë mbi çmimet dhe fitimet e këtyre veprimtarive të paligjshme, si dhe mbi pastrimin e parave.

Afro 50 milionë euro në vit përfitohen nga trafikimi i emigrantëve në Ballkanin Perëndimor, sipas raportit, edhe pse u bënë përpjekje për të mbyllur rrugën ballkanike të tyre pas krizës humanitare të 6 vjetëve më parë.

“Tregu i emigrantëve nëpër 6 vende të Ballkanit Perëndimr vazhdon të nxjerrë fitime për botën e krimit, por ato janë shumë në të ulëta se sa në 2015. Pandemia e COVID-19 nuk ka ndikuar ndjeshëm në ndërprerjen e këtyre flukseve të paligjshme” – thuhet në raport.

Për Shqipërinë shifrat janë në rritje: nga 1 mijë emigrantë dhe aizlkërkues që kaluan në vitin 2017, u bënë afro 6 mijë në 2018, mbi 10 mijë në 2019 dhe afro 12 mijë në 2020., thekson raporti.

Me shifra në rritje janë Shqipëria, Serbia, Maqedonia e Veriut, ndërsa Mali i Zi, Kosova dhe Bosnje-Hercegovina i kanë ulur ndjeshëm shifrat e emigrantëve nga lindja.

Zonat më të nxehta të trafikimit njerëzor janë në jug të Shqipërisë pranë pikave kufitare si Kakavija e Kapshtica me Greqinë, për të kaluar mespërmes Shqipërisë deri në pikat kufitare veriore me Kosovën dhe Malin e Zi.

Emigrantët dhe azilkërkuesit transportohen brenda vendit me 50-70 euro per person në Shqipëri dhe më shumë në vende të tjera, në varësi nga kilometrat dhe rreziqet.

Ndërsa kalimet e paligjshme të kufijve shkojnë nga 200 euro deri në 5 mijë euro, duke përfshirë edhe rryshfetet për zyrtarët kufitarë, thuhet në raport.

Llogaritet përafërsisht nga autorët e studimit që në kalimin e kufijve të Greqisë me Shqipërinë përfitohen nga 7.5 -11.5 milione euro, ndërsa në kufirin greko-maqedon qarkullojnë 11.8 – 17.7 milionë euro.

Për lëndët narkotike raporti thekson se sasitë e kultivimit të canabisit, sidomos në mjedise të brendshme, janë rritur në Maqedoninë e Veriut, Serbi dhe Bosnje-Hercegovinë, por nuk ka shtim të kultivimit në Shqipëri.

Pjesa më e madhe e canabisit të Ballkanit perëndimor, thuhet në raport, tani shkon drejt Bullgarisë, ndërsa kokaina lëviz drejt Kroacisë, Greqisë, Rumani e Bullgari.

Në Shqipëri canabisi kultivohet më së shumti në malësitë e Dukagjinit dhe të Krujës, në Vlorës, Memaliaj, Tepelenë, Gjirokastër, si dhe në Fier, Librazhd, Lezhë, Mallakastër, Bulqizë, Devoll e Laç, renditin autorët.

Sipas raportit, një kg i canabisit shkon 1 mijë e 200 -1400 euro, ndërsa cilësia më e lartë hibride është 1600-2000 euro.

Nga Shqipëria, pohojnë autorët, canabisi transportohet me barka nga Vlora, Fieri, Himara e Lezha drejt Italisë, ndërsa prodhimi 6-mujor i canabisit shqiptar kushton në Itali 1800-2000 euro për kilogram.

Një rrugë tjetër, sipas tyre, është nga Ohri dhe Bitola drejt Greqisë. Canabisi transportohet drejt Greqisë me varka, nga malet apo edhe drejt nga pikat kufitare me automjete, thuhet në raport.

Canabisi shqiptar në Greqi, sipas vëzhgimeve, është 10 për qind më i shtrenjtë se në Itali; 2000-2200 euro për kilogram, dërsa canabisi i rritur në mjedise të brendshme në Shqipëri atje shkon nga 2800-3200 euro për kilogram.

Canabisi shqiptar sipas raportit, shkon edhe në vende të tjera të rajonit, Turqi, dhe në vende të BE-së.

Nga Shqipëria, pohojnë autorët, droga kalon në Kukës ose Prizren, drejt Ferizaj e Gjilan në Kosovë për të kaluar në Serbi, ku sërish paguhen kufitarët me shuma të majme eurosh.

Një tjetër rrugë me rëndësi e drogave, sipas tyre, është Pejë – Rozaje drejt Novi Pazarit.

Heroina vjen në rajon nga Turqia, thuhet në raport, ndërsa në Shqipëri hyn nga Kukësi përmes Kosovës e shkon drejt Durrësit.

Një rrugë tjetër e heroinës, sipas autorëve, është Shkodra dhe përmes Hanit të Hotit shkon në Mal të Zi, e në disa raste heroina shkëmbehet me canabis.

“Elbasani është një qendër kyçe e shkëmbimeve lindje-perëndim të opiumit dhe heroinës, pasi gjendet në rrugën kryesore midis bregdetit shqiptar, Greqisë dhe Maqedonisë së Veriut” – thekson raporti.

Cocaina është po ashtu e pranishme në rajon, thuhet në raport, kryesisht e sjellë me anijet që vijnë në portet e Shqipërisë dhe Malit të Zi nga Amerika Latine me fruta.

Raporti thekson se është rritur po ashtu prodhimi dhe përdorimi i drogave sintetike në rajon.

“Shumë nga zonat e nxehta të krimit janë rajonet kufitare midis shteteve, ku zhvillohen një seri veprimtarish kriminale, por aty, përveç canabisit, ndodhin pak konfiskime të drogave apo arrestime të krimineleve të rëndësishëm, gjë që të shtyn të mendohet se ekziston një ombrellë mbrojtëse që sjell përfitime dhe ruan status quo-në” – thuhet në raport.

Fitimet e paligjshme nga trafikimi i njerëzve dhe drogave grupet kriminale i pastrojnë më së shumti po brenda rajonit, megjithatë ato po fitojnë shuma të mëdha nga veprimtari të paligjshme edhe jashtë Ballkanit Perëndimor.

Shumat e mëdha kriminale pastrohen në sektorin e ndërtimit, pasuri të paluajtshme, lojëra fati dhe turizëm, pohojnë studiuesit, ndërsa shumat e vogla pastrohen në hotele, restorante, pastiçeri, bare dhe klube, benzinata, palestra, fruta-perime.

Studimi vëren se nga 2017 e në vazhdim Shqipëria po përjeton një bum ndërtimesh dhe një kulm të ri në çmimet e pronave; nga 800 euro metri në 2017 gati dyfish, 1400 – 2000 euro në vitin 2020.

Grupet kriminale të Vlorës, thuhet në studim, po investojnë në sektorin e turizmit me hotele luksoze në breget, po ashtu me çmime të larta, që nuk vijnë nga ndonjë kërkesë e lartë në ekonominë reale apo nga një zhvillim i ligjshëm i sektorit.

Ndërtimet bëhen me para cash nga krimi i organizuar dhe korrupsioni, vlerësojnë ekspertët e fushës.

Kjo veprimtari favorizohet edhe nga informaliteti i lartë, mbi 33 për qind, në sektorin e ekonomisë.

Gjatë vitit 2020, vërejnë autorët, INSTAT regjistroi një kulm historik me ndërtime dhe leje ndërtimi, megjithëse ishte kulmi i pandemisë Covid.

Paratë e pastruara çdo vit në vendet e Ballkanit Perëndimor shkojnë deri në disa miliardë euro, thuhet në raport, pra bëhet fjalë për një kriminalitet me fitime dhe rrezikshmëri të lartë.

Autorët e studimit të Rrjetit Global Initiative kanë vërejtur se autoritetet shtetërore dinë pak nga kjo fushë e gjerë kriminaliteti dhe nuk japin informacione, studimi i të cilave mund të sillte politika dhe veprimtari më të ashpra të forcave të ligjit kundër grupeve kriminale.

blank

Ndahet nga jeta poeti i mirënjohur Agim Mato “Mjeshtër i Madh”

SHUHET POETI AGIM MATO
Sot më datën 10.05.2021 pas një sëmundje të gjatë shuhet në shtëpinë e tij në qytetin e Sarandës poeti i mirënjohur Agim Mato “Mjeshtër i Madh”.
I lindur në Sarandë më 1947 Agim Mato hyri në letërsinë shqipe në vitin 1969 me vëllimin e parë poetik “Jug”. Qysh në botimin e parë Agim Mato trondit botën poetike shqiptare me stilin e tij të veçantë poetik dhe vargun metaforik, i pa njohur në letërsinë shqipe gjer në atë kohë. Ardhja e librit të tij të dytë “Në pragun e shtëpive tona” në vitin 1974 tërhoqi drejt tij vëmëndjen e organeve të diktaturës, ndaj librin e tij të tretë “Buka e fjalëve” e çojnë nga shtypshkronja në fabrikën e kartonit dhe autorit i komunikohet heqja e të drejtës së botimit për motive biografie. Gjer në vitet ’90 poeti hesht dhe akumulon për të shpërthyer me një seri botimesh pas shëmbjes së diktaturës. Kështu, pas 30 vjet heshtjeje, poeti riboton librin “Buka e fjalëve”” dhe brenda vitit 2012 nxjerr nga shtypi përmbledhjet “Jashtë eklipsit” dhe “Fundo”, ndërsa në vitin 2014 boton vëllimi “Lundrimet” i pasuar me “Pluhuri i artë i përjetësive”.
Në nëntor të vitit 2014, Presidenti i Republikës Bujar Nishani me një ceremoni zyrtare në qytetin e Sarandës i jep titullin “Mjeshtër i Madh”.
Poezia e tij është përkthyer në greqisht, italisht (Kopshtet e kujtesës) dhe anglisht. Në Kosovë është botuar përmbledhja e tij “Shkretëtirë harimi” 2019.
Agim Mato ka qënë edhe Kryetar i “Klubit të Krijuesve Jonianë” për periudhën 2012-2017 duke e ngritur shoqatën dhe aktivitetet e saj në një nivel të lartë cilësor.
Shuarja e tij ngjason me shuarjen e yjeve, drita e vargjeve të poetit Agim Mato do ndriçojë në qiellin poetik shqiptar, i cili humbi një nga krijuesit më origjinalë dhe të suksesshëm të saj, shokët humbën një mik dhe familja njeriun e saj.
Timo Mërkuri
blank

I shoqi i Donika Gërvallës: Vetëm frikacakët sulmojnë në mënyrë primitive e raciste

Stefan Schwarz, ish-deputet gjerman dhe bashkëshorti i kryediplomates së Kosovës, Donika Gërvalla, i ka dalë në mbrojtje asaj, duke thënë se vetëm frikacakët përpiqen ta sulmojnë dikë në mënyrë raciste.

Kështu, Schwarz u është kundërpërgjigjur akuzave të opozitëz drejtuar zëvendëskryeministres Donika Gërvalla lidhur me rikthimin në vëmendje të një deklarate të kësaj të fundit kur i quante kriminelë ish-krerët e UÇK-së.

Ai shkroi gjatë për kontributin e tij në afirmimin e Kosovës.

“Ja vlen kërcënimet me vdekje që kam marrë. Më në fund e ndalëm regjimin serb të Millosheviqit, duke përfshirë minionet e tij si Vuqiqi dhe Daqiqi”, ka shkruar ndër tjerash Schwarz.

Postimi i tij i plotë:

E DI.

E di nga përvoja se vetëm frikacakët përpiqen të sulmojnë dikë në mënyrë primitive, raciste.

Jam mirënjohës për karakterin e denjë, të mirë të popullit krenar shqiptar që gjithmonë treguan respekt për miqtë e tyre në Kosovë dhe jashtë vendit.

Jam krenar për emrin tim dhe miqësinë time me kaq shumë shqiptarë që datojnë në kohërat më të errëta për Kosovën dhe njerëzit e saj. Është në momentin e rrezikut më të madh kur ti si mik duhesh më së shumti. Kjo është koha kur llogarit. Kjo ishte kur isha atje për miqtë e mi shqiptarë.

Ishte një gjë normale për mua të bëja. Unë jam sjellë me parime si kjo, në një familje të denjë, krenare Schwarz. Unë thjesht nuk mund të qëndroja pranë por duhej të ndihmoja kur është e nevojshme.

Gjermania, vendi im, shkoi në luftë për herë të parë pas luftës së dytë botërore për vetëm këtë vend të Kosovës, ndihmuam në ndalimin e gjenocidit.

Duke shkuar në luftë për ta ndaluar gjenocidin ndaj Kosovës ndihmuam ndalimin e mizorive, dhe shpëtuam shumë e shumë jetë. Më në fund ndihmuam në shpëtimin e një vendi dhe shqiptarët në Kosovë.

Unë isha pjesë e atyre që kishin punuar palodhshëm për bombardimin e agresionit serb, për ta ndaluar atë. Ne e arritëm atë.

Jam i kënaqur me atë që bëmë. Një emër i quajtur Stefan Schwarz do të jetë gjithmonë në listën e atyre shqiptarëve, gjermanëve, amerikanëve dhe të tjerëve që luftuan për Kosovën, që shpëtuan gra dhe fëmijë. Ja vlen kërcënimet me vdekje që kam marrë. Më në fund e ndalëm regjimin serb të Millosheviqit, duke përfshirë minionet e tij si Vuqiqi dhe Daqiqi.

Pa luftën e guximshme të kaq shumë luftëtarëve trima në FARK dhe UÇK – nga të cilët njoh shumë dhe të cilët i mbaj në respektin më të lartë – dhe gjithashtu pa kontributin tonë, si miq në momentin e më të madhit, Kosova nuk mund të shpëtonte.

Kosova sot nuk do të ishte vend i lirë dhe i pavarur. Do të ishte ende nën regjimin nga Beogradi, i kontrolluar nga autorët e gjenocidit dhe aleatët e tyre, si Vuqiq, Daqiq, Arkan, Sheshel e të tjerë.

E gjitha kjo nuk ishte argëtuese. Ndonjëherë ishte mjaft e vështirë. Por mbi të gjitha: Ishte thjesht gjëja e duhur për t ‘ u bërë. Ishte e drejtë që i dhashë selisë së NATO-s shënjestrën e një pozicioni serb në Kosovë që u përdor nga forcat serbe për të derdhur dhe për të vrarë shqiptarët e pafajshëm në një fshat. Ishte e drejtë vetëm që NATO mori vendimin dhe ndaloi këtë krim lufte me mjete ushtarake.

Ishte punë e vështirë dhe ishte e vështirë, herë pas here jo e lehtë, të luftosh kundër Milosheviqit dhe krojeve të tij për të ndaluar gjenocidin në Bosnje për vite me radhë.

Ndërsa i ndihmova ata viktima të agresionit në të drejtën e tyre për t ‘ u mbrojtur, e bëra për Kosovën, duke ndihmuar shqiptarët nga të gjitha anët në luftën kundër agresionit serb. Ishte thjesht gjëja e duhur për t ‘ u bërë.

E bëmë krah për krah me boshnjakët, shqiptarët, kroatët, serbët dhe miqtë e denjë në Evropë dhe SHBA. S.; ne kurrë nuk u dorëzuam dhe nuk u ndalëm derisa beteja të fitohej.

Nuk ka arsye të krenohemi veçanërisht për të bërë gjëra që janë vetëm të drejta. Ky duhet të jetë reagimi normal nga të gjithë.

Ajo për të cilën jam vërtet krenar është të jem pjesë e familjes së një njeriu që bëri më shumë se dikush si unë mund të bënte ndonjëherë.

Jam krenar që jam babai dhe bashkëshorti i qenieve njerëzore të mrekullueshme, kurajoze dhe të ndershme që janë bartës i një prej emrave të mëdhenj në historinë shqiptare.

Ate qe beri gjyshi i femijeve te mi dhe babai i gruas time per kombin e tij, dhe vendin e duhur te shqiptareve ne harten e Europes sone te perbashket, ate nuk mund ta bente askush tjeter.

Kurajo dhe hijeshi, ndershmëri dhe mirësjellje, më e mira e asaj që njerëzit mund t ‘ i sjellin të tjerëve, këtë nuk e tregoi Jusuf Gërvalla jo vetëm kombit të tij shqiptar, por Europës në tërësi.

I fuqishëm, karizmatik, i ditur, një person i inteligjencës, mirësisë, mençurisë dhe modestisë, ai mund të lëvizte male. Dhe ai e bëri.

Në muzikë, në letërsi dhe në politikë la një shenjë të pashlyeshme në histori të kombeve të tij.

Ai e dinte se ishte nën kërcënim, e dinte se jeta e tij ishte në rrezik, duhej të priste më të keqen.

Por kjo nuk mund ta ndalonte atë. Sepse ai nuk kishte frikë, kurrë. Ai e dinte, dhe ai besonte në misionin e tij për kombin e tij.

Me këtë qëndrim, me shembullin e tij, dha dorën, guximin dhe qëndrimin e tij, për kaq shumë shqiptarë të tjerë – i bëri të ndihen më të fortë, më të lirë, më krenarë që janë shqiptarë.

Ai nuk lëvizi vetëm malet, siç i themi ne Gjermani.

Ky njeri, artist me zemër, jo vetëm që e zhvendosi kombin e tij. Ai madje ndryshoi historinë.

Ajo për të cilën luftoi, ajo për të cilën edhe vdiq, u bë histori evropiane: Kosova Republikë.

Unë kurrë nuk kam pasur rastin të takoj vjehrrin tim. Sa shumë do të isha kënaqur të flisja me të, për kaq shumë gjëra. Asnjëherë nuk mund të flisja me të për historinë, kulturën dhe artin shqiptar, dhe çfarë do të thotë kontributi i shqiptarëve për kontinentin tonë, sa i vlefshëm është kontributi shqiptar për të gjithë ne në Europë.

Por unë jam një djalë me fat.

Jam me fat sepse kam rastin të njoh dhe të dashuroj dikë që ka marrë trashëgiminë e babait të saj për batonin e kombit të tyre krenar.

Dikush që po mban trashëgiminë e tij, përsëri me krenari, guxim, mirësi, mendje të ndritur, zemër të madhe dhe përsëri pa asnjë frikë nga askush apo asgjë.

Duke ardhur nga një komb i madh dhe një vend i fuqishëm si Gjermania jam i lumtur – dhe shumë krenar – që dëshmova vajzën e tij të dashur, bashkëshorten time dhe nënën e fëmijëve tanë të mrekullueshëm, për të vazhduar atë për të cilën kishte luftuar – për Republikën Kosova dhe për vendi i duhur i kombit shqiptar ne europ.

E DI.

E di qe kjo enderr e nje kombi te lire ne Europe eshte endrra e pothuajse cdo shqiptari.

Është një ëndërr për të jetuar në një vend që i lejon të gjithëve një jetë në dinjitet, jo të bllokuar nga krimi dhe korrupsioni.

Vazhdojmë tutje me këtë, me shqiptarët dhe me gjithë njerëzit e tjerë të vullnetit të mirë në Kosovë. Me përkrahjen e të gjithë miqve të Kosovës në Evropë, si Gjermania e shumë e shumë të tjerë që po prisnin kaq gjatë për të parë një udhëheqje të denjë që Kosova ta çojë në një vend më të mirë

Le t ‘ i ndalim përgjithmonë ata – që duan ta mbajnë Kosovën dhe të gjithë njerëzit e denjë të saj në kafaz korrupsioni dhe krimi, dhe ta bllokojnë Kosovën që së shpejti të bëhet shtet i vërtetë i së drejtës, dhe partner i respektuar në Evropë dhe në botë.

Të gjithë ata që janë përgjegjës për krimet, që nuk i sollën nder por mjerim kombit, duhet të përballen me drejtësinë më në fund. Ja çfarë bën shteti i së drejtës, ja çfarë bën një vend evropian.

Mos të humbim kohë me ata që duan ta bllokojnë Kosovën dhe ta mbyllin në të kaluarën. Le t ‘ i lëmë ata që janë simbole të krimit dhe korrupsionit.

Merrni ata thjesht ndëshkoni për shkeljen e ligjit.

Le të marrim luftën e vërtetë, kundër nacionalizmit serb dhe është agresiviteti i vazhdueshëm ndaj Kosovës dhe fqinjëve të tjerë në rajon.

Dhe le të krenohemi me familjet tona, me emrat tanë shqiptar, gjerman dhe të tjerë. Le t ‘ i lëmë pas ata që thjesht nuk e kuptojnë, që janë shumë të vegjël dhe nuk shohin zgjidhje tjetër veçse të sulmojnë në nivelin më të ulët.

Jo vetëm kontributet e heronjve të këtij kombi shqiptar meritojnë të nderohen me veprim të mençur dhe vendimtar nga të gjithë ne, për themelimin e Kosova Republik si anëtare e respektuar e familjes evropiane të kombeve.

Më së shumti e ardhmja e të gjithë fëmijëve tanë, shqiptar, gjerman e të tjerë, meriton çdo përpjekje, aq sa mund të jetë, për të fituar luftën kundër së kaluarës së errët, dhe për t ‘ i bërë fëmijëve tanë një të ardhme më të ndritur.

Kosova Republik – liri, pavarësi, demokraci – ka qenë ëndrra e kaq shumë kohëve, me kaq shumë sakrifica.

Populli i denjë i Kosovës i ka dëshmuar botës: Po mundesh.

Tani le t ‘ i dëshmojmë botës edhe një herë: Po mundemi. Jemi njerëz të drejtësisë, duam atë shtet të së drejtës si çdo popull tjetër i denjë në Europë.

Ne mund ta arrijmë atë. Shqiptarët, dhe gjermanët, gjithashtu, kanë dëshmuar se mund të lëvizim male. Le ta ndryshojmë historinë përsëri, për një të ardhme më të mirë. Vazhdojmë të luftojmë. Asnjëherë mos u dorëzo derisa të fitohet beteja.

Kosova Republik mund të jetë shembulli shkëlqyes jo vetëm për rajonin, por për Evropën. Le të punojmë për këtë.

Krenar me familjen time shqiptare, Gërvalla.

Krenar për familjen time gjermane, Schwarz.

Përshëndetje

Stefan Schwarz

blank

“Masakër elektorale”, PD dorëzon në KQZ dosjen ankimore për zgjedhjet e 25 prillit

Partia Demokratike ka dorëzuar sot në KQZ dosjen ankimore për zgjedhjet e 25 prillit.

Në një dalje publike për mediat, përfaqësuesja e grupit të juristëve të PD-së tha se bëhet fjalë për prova që tregojnë qartë për atë çka e cilësojnë masakër elektorale.

 

“Procesi i 25 prillit ishte masakër elektorale e kryer nga Rama , Doshi dhe Rakipi. Viktima ishin shqiptarët. PD e ka për detryrë që të luftojë për rikthimin e demokracisë. Depozituam qindra prova dhe fakte që provojnë tjetërsimin e vullnetit të qytetarëve shqiptarë, deri tek përdorimi i të dhënave nga sistemi i patronazhistëve të partisë – shtet, është blerë vota në mënyrë të paligjshme, janë përdorur bandat për blerje vote, ka pasur mosveprim nga Policia dhe Prokuroria.

Regjimi Rama – Doshi – Rakipi sundon gjithë sistemin shtetëror. Është detyra jonë që të shpalosim të vërtetën, për të gjithë qytetarët shqiptarë, me të gjitha mënyrat që ekzistojnë. Kjo është betejë për fëmijët dhe të ardhmen tonë. Të rrëzohet ky sistem”, deklaruan përfaqësuesit e PD-së.

Fjala e plotë e përfaqësuesve ligjorë të PD-së:

Procesi i 25 prillit ishte nje masaker elektorale e orkestruar dhe zbatuar nga regjimi Rama-Doshi-Rakipi. Viktimat e kesaj masakre elektorale janë shqiptarët dhe familjet e tyre. Detyra e Partisë Demokratike është të qëndrojmë fort dhe të vendosur dhe të luftojmë me të gjitha fuqitë për kthimin e demokracisë në vend.

Sot, ne po dorëzojmë në KQZ qindra prova fakte dhe të dhëna që provojnë tjetërsimin e vullnetit tê shqiptarëve dhe vjedhjen më të madhe të zgjedhjeve në Shqipëri. Nga blerja e votave dhe presioni ndaj votuesve, tek vjedhja e të dhënave personale të qytetarëve nga partia-shtet dhe përdorimi i tyre për presione kriminale nga sistemi i patronazhisteve te partise shtet.

Nga angazhimi i shtetit dhe administrates, tek tenderat, punesimet, legalizimet dhe pagesat e paligjshme per te blwre vota. Nga kandidimi i përfaqësuesve të krimit të organizuar tek perdorimi i bandave per te blere vota dhe kercenuar qytetaret nen mbrojtjen dhe mosveprimin e policise dhe prokurorise.

Nga ndryshimet antikushtetuese te Kodit Zgjedhor, tek ndryshimet me urdher politik te fletes se votimit  qe sollen zhvleftesimin e 83 mije votave baraz me afersisht 8 deputete.  Nga pamundesimi i votes se emigranteve tek karantina 3 ditore per te penguar emigrantet te vijne fizikisht pwr te votuar.  Siç e pamë gjatë zgjedhjeve, regjimi Rama-Doshi sundon gjithë sistemin shtetëror në vend, dhe e përdor atë për përfitimet e tij politike. Këtu përfshihet edhe KAS i cili vendosi fletën e votimit sipas urdhrit politik të Edi Ramës. Por është detyra jonë të shpalosim gjithë dëshmitë dhe dokumentet që kemi dhe të vazhdojmë betejën për të vërtetën dhe për qytetarët shqiptarë në të gjitha frontet, mënyrat dhe mundësitë që ekzistojnë.

Kjo betëjë nuk ka të bëjë me PD apo me partitë politike, ajo ka të bëjë me të ardhmen tonë, fëmijët tanë, demokracinë tonë. Dhe përfundimi i saj do të jetë i qartë: përmbysja e regjimit Rama-Doshi-Rakipi dhe kthimi i Shqipërisë shqiptarëve.

blank

Jorida Tabaku: Mbi 120 milionë euro janë përdorur nga buxheti i shtetit për të blerë vota (dokument)

Deputetja e zgjedhur e Partisë Demokratike, Jorida Tabaku përmes një reagimi në ‘Facebook’ shkruan se mbi 120 milionë euro janë përdorur nga buxheti i shtetit për të blerë votën nga qytetarët në 4 muajt e parë te vitit nga pagesat për tërmetin.

Sipas saj, shpërndarja e fondeve është bërë në kundërshtim me ligjin elektoral.

“Tirana, Vora, Shijaku, Durrësi dhe Kamza janë ato bashki ku ky krim elektoral është konsumuar më shumë. Me një rritje në 500% të pagesave gjatë fushatës elektorale.”, shkruan ajo.

MESAZHI I TABAKUT
Mbi 120 mln euro janë përdorur nga buxheti shtetit për të blerë votën nga qytetarët në 4 muajt e parë te vitit, nëpërmjet pagesave për tërmetin.
Përditë dalin në dritë prova, fakte dhe të dhëna se si kanë blerë vota edhe përmes buxhetit të shtetit.
Rama-Doshi-Rakipi përpos presioneve me grupe të strukturuara kriminale kanë përdorur në kundërshtim me ligjin milionat e buxhetit për të blerë vullnetin e votuesve.
Në 8 vjet abuzuan me taksat në kurriz të shqiptarëve, në 2 vite pas tërmetit nuk shpërndanë asnjë ndihmë për tërmetin duke i varfëruar qëllimisht për ti blerë më lehtësisht.
Tirana, Vora, Shijaku, Durrësi dhe Kamza janë ato bashki ku ky krim elektoral është konsumuar më shumë. Me një rritje në 500% të pagesave gjatë fushatës elektorale.

blank

blank

DITA E EVROPËS GJENETIKA ZBULON SE EVROPA ËSHTË NJË FAMILJE E MADHE

Sipas një studimi të ri gjenetik, nga Irlanda në Turqi, evropianët janë të gjithë të lidhur, duke ndarë së bashku një lidhje me paraardhësit që ishin gjallë vetëm një mijë vjet më parë, shkruan në një artikull të së enjtes, International Herald Tribune.

Studimi nga shkencëtarët e Kalifornisë është provë e mëtejshme se dallimet e vogla mes popujve të ndryshëm evropianë janë kryesisht artificiale dhe se ata janë të gjithë një familje e madhe – edhe pse jo domosdoshmërisht e lumtur.

“Madje edhe njerëzit që gjenden larg si në Britani të Madhe e Turqi, ndajnë të njëjtën pjesë gjenome (sekuencë gjenetike) të materialit në 20 për qind të rasteve”, pohojnë autorët.

Peter Ralph dhe Graham Coop nga Universiteti i Kalifornisë kanë përdorur të dhëna gjenome për 2 mijë e 257 evropianë, për të kryer studimin e parë të tillë të një kontinenti të tërë.

Në vitet e fundit, shkruan IHT, gjenetika është kombinuar me arkeologjinë dhe studimet gjuhësore si një mjet për të ndihmuar në përgjigjet në pyetjen e përjetshme se prej nga kemi ardhur.

Një studim i veçantë, bazuar në gjetjet e ADN-së të nxjerra nga skeletet e lashta, zbuloi muajin e kaluar se gjenetika moderne e Evropës është themeluar nga një valë e të sapoardhurve në kontinent 6 mijë e 500 vjet më parë, kohë kjo më e afërt sesa që mendohej.

Hulumtimet e fundit janë përqendruar në trashëgiminë e përbashkët të evropianëve për dallim nga teoritë e mëparshme që përqëndroheshin në dallimet – dhe në fakt kishin të bënin me konfliktin racor. (Për shembull: procesi gjyqësor i kësaj jave në Gjermani ku neonazistët akuzohen për një vale vrasjesh të turqve dhe grekëve nga viti 2000 deri në vitin 2007).

Jo më larg sesa në vitet e ’50-ta, nxënësit britanikë studionin ende në tekstet shkollore të para Luftës së Dytë Botërore, ku evropianët ndaheshin në gjermanë, alpinë dhe latinë, “lloje” të përcaktuara sipas formës së hundëve të tyre, theksohet në artikull.

Një faqe akademike e internetit e Australisë “The Conversation” citon Maciej Henneberg, një antropolog të Universitetit Adelaide, të ketë thënë se shkencëtarët ka 50 vjet që argumentojnë se të gjithë njerëzit janë aq ngushtë të lidhur mes vete sa s’mund të ndahen në raca.

“Disa dallime të dukshme nga jashtë si ngjyra e lëkurës apo forma e hundës nuk janë të mjaftueshme për të justifikuar ndarjet”, ka thënë ai.

As hulumtimi i fundit nuk ofron ndonjë ngushëllim për ultra-nacionalistët racistë të cilët do të kërkojnë që të kundërshtojnë emigracionin jo-evropian në një Evropë mitikisht homogjene.

Shkencëtarët e Kalifornisë thonë se hulumtime të tjera sugjerojnë se të gjithë njerëzit e gjallë në botë kanë një paraardhës të përbashkët të para 3 mijë e 500 vjetësh.

Studimi i Kalifornisë solli disa përfundime befasuese, si ajo se britanikët ndajnë paraardhës më të përbashkët me njerëzit në Irlandë sesa me popujt tjerë në Britani.

Ndërsa, një gjerman ka më shumë kushërinjtë të largët në Poloni sesa në Gjermani.

Prejardhja nuk është e ndarë në mënyrë të barabartë, vlerëson IHT.

Italianët modernë dhe spanjollët i kanë më të përbashkët paraardhësit krahasuar me popullatat e tjera evropiane dhe kjo mund të shpjegohet nga pikëpamja e gjeografisë dhe historisë së tyre.

Është joshëse të mendohet se provat e mëtejshme mbi prejardhjen e përbashkët mund të kontribuojnë në një epokë të re të vëllazërisë – ose të paktën të kushërinjve – dashurisë midis popujve të Evropës përballë sfidave që dalin përpara.

Disa megjithatë janë skeptikë.

“Ka pasur shumë studime në të cilat jemi përfshirë, e të cilat na tregojnë se grupe të cilat gjatë gjithë kohës luftojnë njëra-tjetrën janë jashtëzakonisht të lidhura ngushtë gjenetikisht”, thotë Mark A. Jobling, një gjenetist në Universitetin Leicester të Anglisë.

“Kështu për shembull popullsia hebarike dhe jo-hebraike në Lindjen e Mesme është jashtëzakonisht e ngjashme gjenetikisht, por t’iu thuhet atyre se sa janë të afërm gjenetikisht, nuk do të ndryshojë pikëpamjet e tyre”, citohet në IHT Jobling.

blank

KADARE-ONUFRI 25 VJET BASHKËPUNIM – Ishte një terren i vështirë dhe vazhdimisht binin rrufe Nga Bujar Hudhri

Gjysmë shekulli më parë

Më kujtohet kur isha një nxënës në tetëvjeçare, mbi pesëdhjetë vite të shkuara, kur një të diel në mëngjes, i shoqëruar nga vëllai im i madh, u regjistrova në bibliotekën e qytetit. Atëherë banonim në Peqin. Libri i parë që kam marrë, e mbaj mend si tani, ishte Gjenerali i ushtrisë së vdekur. Siç duket, titulli pati ngacmuar fantazinë time dhe e mbarova librin me një frymë. Të nesërmen, ditë e hënë, që në mëngjes shkova ta dorëzoja në bibliotekë, por e gjeta mbyllur. S’dihet sa kisha pritur te dera, kur pashë tabelën e orarit: E hënë, pushim!

Ngjarja tjetër duhet të ketë lidhje me një konkurs kombëtar të vitit 1969, ndërsa ndiqja shpalljen e fituesve në gazetën Drita. Më sheh im vëlla, i cili ishte atëherë student në Institutin e Arteve, dhe më pyet pse isha mërzitur. “Kadareja nuk e mori çmimin e parë”, – i thashë, thua e kisha humbur unë çmimin. – “Ja, e mori Dritëroi çmimin e parë, kurse Kadareja u afrua gjithë arrogancë të tërhiqte çmimin e tij te juria”. S’di pse kjo fjalë më ngushëlloi. (Arroganca më ka mbrojtur nga sulmet e mediokërve, do të dëgjoja shumë vjet më vonë nga Kadareja.)

Ishte një rast kur mund ta takoja për herë të parë. E mbaj mend datën: 28 nëntor 1980. Kadareja me zonjën e tij po ktheheshin nga vizita në Prishtinë, ku ishte botuar kompleti i parë i veprave të tij. Në kufi kishte dalë për t’i pritur im vëlla, Feridi, atëherë redaktor në gazetën Drita. Ishin kthyer në shtëpinë tonë, por unë isha ushtar, ndaj nuk munda t’i takoja. Edhe sot e mbaj mend që zonja Kadare kishte sjellë një tufë karafila të kuq nga të Kosovës.

Do ta takoja shumë vjet më vonë Kadarenë, pasi kisha themeluar dy gazeta të pavarura, Fjala e lirë (16 shtator 1991-14 shtator 1992) dhe Ku vemi (tetor 1992-janar 1993), dhe shtëpinë botuese Onufri. Po ashtu, kisha instaluar një shtypshkronjë me ndihmën e një kredie të programit “Phare” të Komunitetit Europian. Mund të jetë e para shtypshkronjë në vend që përdori kompjuterin në procesin e shtypit dhe kjo na dha mundësi të konkurrojmë të gjitha shtypshkronjat shtetërore të cilat edhe disa vjet më pas do të përdornin germat prej plumbi.

Pas nja dy vjetësh Onufri kishte edhe një godinë ndër më të bukurat e qytetit. Ishte projektuar nga arkitekti i shquar shqiptar, Qemal Butka, i cili më vonë ka projektuar grataçela në Nju-Jork. Mbaj mend se, kur po bënim pagesën e këstit të parë, ishin mbledhur pasardhësit dhe njëri prej tyre më tha që, të kishte qenë gjallë babai, nuk do ta kishte shitur kurrë këtë godinë. Pasi pushuan diskutimet, më i madhi prej tyre u drejtua: të ishte gjallë babai, do t’ia kishte falur këtij djali për atë që po bën për kulturën! Nuk i harroj kurrë këto fjalë të cilat, mbase, do ta profilonin edhe më qartë rrugën që do të ndiqja në jetë. Po për këtë do të flasim më vonë.

Onufrin e kam zgjedhur për botuesin tim të tanishëm dhe të ardhshëm, midis botuesve të tjerë shqiptarë. Më është dukur një botues serioz, por më kryesorja, më është dukur se në aksionin e tij të botimit nuk udhëhiqet nga etja për fitime, që për fat të keq është shumë e shpeshtë në jetën e sotme shqiptare dhe në vende të tjera të Europës Lindore, por ka edhe njëfarë idealizmi, domethënë në kuptimin shpirtëror të gjërave.

(PJESË NGA INTERVISTA E I. KADARESË DHËNË SË PËRDITSHMES “RILINDJA”, 22.05.1996)

Takimi i parë me Kadarenë

Isha bërë një botues i njohur tashmë. Mendoj se arsyeja kryesore ishte drejtimi që kisha marrë për botimet e autorëve shqiptarë, duke filluar me librin e parë Abeli të Haxhiademit, ndërkohë që pothuaj të gjithë kolegët e mi kryesorë botonin vetëm letërsi të huaj. Mbase po shtroja rrugën qetësisht drejt Kadaresë, i cili tani për herë të parë botohej nga një botues privat. Ishte shtëpia botuese Çabej, e Brikena Çabejt, vajza e profesorit të famshëm, ish-redaktore e Naim Frashërit. Dhe librat që ajo kishte nisur të botonte ishin modeli europian që kurrë nuk ishte parë në libraritë tona. Edhe sot janë model! Ndaj lidhja me Kadarenë më dukej edhe më e largët, aq më tepër që të dy jetonin në Paris, mund të kontaktonin shumë kollaj. Ndërkohë Kadareja po vinte më shpesh në Shqipëri dhe normalisht që botuesi duhej të ishte në Shqipëri për botimin dhe shpërndarjen e librave të tij.

Ka qenë qershori i vitit 1995 kur mund të takoheshim, por nuk e mbaj se ç’ngatërresë ndodhi dhe u la për në vjeshtë. Përsëri një ngatërresë me orarin. Kadareja na priste në orën 14.00 në shtëpinë e tij dhe mbase kam menduar që e kisha dëgjuar gabim, sepse ishte vakt dreke. (Më vonë do të mësoja se pikërisht kjo ishte ora më e rëndësishme për të pritur vizitorët në shtëpinë e tij.) Edhe këtë herë gjithë sherrin e përballoi im vëlla, Feridi, që kishte mundur t’i mbushte mendjen të takoheshim në orën 18.00.

 

blank
Në shtëpinë e Kadaresë në Paris, me Jusuf Vrionin, mars 2000

Por nuk qe e thënë. Përsëri u vonuam, sepse ngatërruam katin dhe u përballëm me derën e apartamentit të Dritëroit. Doli duke qeshur Sadija dhe tha se nuk është hera e parë që na ngatërrojnë me Ismailin. Zbritëm dhe hymë në dhomën e ndenjjes, një dhomë shumë e madhe, pak e ndriçuar nga dielli i pasdites. Disa minuta zgjati debati me tim vëlla, jo pse nuk janë korrekt njerëzit në këtë vend, a është i rëndësishëm ky takim për ju, pse neglizhoni etj.

Më erdhi radha mua të flisja. Pasi më pyeti se ç’botoja, i thashë se kisha vepruar si në një kampionat boksi derisa të arrija te sfidanti i duhur. “Mirë, mirë, por lëri këto tani”, – dhe për herë të parë pashë se një buzëqeshje u përhap në gjithë fytyrën, kur ai ndezi një nga abazhurët. Në këtë moment im vëlla i tha: “Jepi një libër Bujarit për botim.” Ai u ngrit energjikisht nga kolltuku i thellë ngjyrë bezhë, shkoi në studio dhe u kthye që andej me një libër në dorë, në frëngjisht. E vuri në tavolinë në krahun tim dhe tha me seriozitet: “Ja, ta provojmë me këtë libër.” Ndërkohë Feridi nxori një stilolaps dhe ia zgjati duke thënë: “Shkruaji diçka Bujarit, ndryshe e gjitha kjo do t’i duket si një ëndërr.” Ai zuri vend në kolltuk dhe qetësisht, pa e zgjatur, shkroi autografin e parë dhe të fundit për mua: “Zotit Bujar Hudhri, duke i uruar suksese në punën e tij fisnike dhe si një fillim i bashkëpunimit tonë. Ismail Kadare. 14 nëntor 1995.” Nuk kam asnjë foto nga ai takim!

Vizita tek Onufri në Elbasan

Kaluan gjashtë muaj dhe Kadareja u kthye përsëri në Tiranë. Ndërkohë, unë kisha botuar librin e parë Dialog me Alain Bosquet. Edhe pse kisha vetë shtypshkronjë, për të pasur një libër cilësor e shtypa në Itali. Cilësia e lartë, çmimi i shitjes shumë i arsyeshëm. Kështu e kam nisur dhe kam vazhduar deri më sot me të gjithë librat e Kadaresë. Shpesh kolegët më kanë tërhequr vëmendjen për këtë paradoks, por kurrë nuk kam ndryshuar dhe këtë e kam bërë për lexuesin shqiptar dhe vetë Kadarenë.

Ardhja e Kadaresë nuk ra edhe aq në sy, sepse Shqipëria ishte përfshirë nga ethet e zgjedhjeve të majit 1996. Morëm një kameraman dhe një fotograf amator për të fiksuar diçka nga kjo vizitë e papërsëritshme. Sapo u ulëm në zyrë, m’u drejtua seriozisht: “Shumë e bukur kjo godinë, por shite urgjent dhe eja në Tiranë!” Nuk po u besoja veshëve, ndërsa vazhdoi: “Po, po, mos e zgjat.” Por nuk ishte sikur të ndërroje hotel, ndaj na u deshën tri vite të mira derisa u shpërngulëm në Tiranë. E shpejtoi këtë viti i mbrapshtë ’97. Sipas mendimit tim, ky vit ndau njëherë e përgjithmonë kryeqytetin nga çdo qytet tjetër në Shqipëri. E ndieja këtë duke ardhur çdo ditë nga Elbasani në Tiranë, dhe kthim. Për tetë vjet radhazi. Por tani kisha edhe një pengesë shumë më të madhe, sepse autori im i rëndësishëm banonte në Paris, unë në Elbasan dhe duhej të komunikonim gjithmonë e më shpesh. Kur kujtoj sot ato vështirësi, humbjen e valëve të celularit pas kthesave të panumërta dhe zërin e nervozuar përtej: “Po ku je? Ç’u bëre, nga u zhduke?” Sa herë u paraqitën këto situata, të cilat e bënin të pashmangshme shpërnguljen drejt Tiranës.

Erdhi një episod që i vuri vulën gjithçkaje. Duhet të ketë qenë nëntori i vitit 1998. Kadareja kishte ardhur vetëm në Tiranë, sepse Televizioni Francez do të bënte një film për jetën e tij në kooperativën “Agimi”, në Ndërnënës, Fier. Meqenëse ishte ftohtë, ai u akomodua në Hotel Tirana. E kishim lënë të takoheshim në orën 15.00. Me sytë nga dera e hotelit se mos po vinte nga çasti në çast, mendova të pyes te recepsioni mos ndoshta kishte ardhur. Jo, nuk është brenda, m’u përgjigjën. Prita deri në orën 18.00, pyeta edhe një herë. Nuk ishte. Dhe u nisa për në Elbasan. Mbaj mend, kur mbërrita në majë të Qafë Krrabës dhe kishin nisur fjollat e para të dëborës, më merr im vëlla në celular. Ishte me Kadarenë. “Pse nuk ndenje?” – më tha im vëlla. – “A kishe lënë takim?” Mezi kam mbërritur atë natë në Elbasan dhe mora vendimin e vështirë, por jetik. Po ç’kishte ndodhur me Kadarenë? Kur u takuam në mëngjes, më tha që kishte qenë brenda dhe i kishte porositur te recepsioni të mos e shqetësonin deri në orën 18.00.

Pas tre muajsh, në mars 1999, u shpërngulëm në Tiranë dhe ky ka qenë viti më i vështirë në jetën e familjes dhe biznesit tim: fëmijët e vegjël, shtypshkronja pothuaj një vit e painstaluar në Tiranë. Por me sakrifica i tejkaluam të gjitha dhe ai vit u kthye në suksese, sidomos në Panairin e Prishtinës, në dhjetor 1999, ku Kadareja vinte pas gati njëzet vjetësh. Megjithatë, me vitet që po kalonin vija re se ardhja në Tiranë nuk ishte ndonjë ndryshim kushedi, sepse largësia bënte të vetën.

blank
Një autograf për bashkëshorten time, Suzanën, 1996

Dua të përmend një rast që nuk e kam bërë të ditur asnjëherë. Kadareja kishte ikur në Paris. Pasi kisha nënshkruar dhe parapaguar disa kontrata, duhej të nxirrnim romanin e tij të ri Jeta, loja dhe vdekja e Lul Mazrekut. Më vuri kushtin që çmimi të ishte 500 lekë. Ishte sikur ta falje! E shtypëm me atë çmim në kopertinë dhe një të enjte dolëm bashkë Gimin, ish-shokun tim të bankës në gjimnaz, i cili atë kohë, pasi ishte kthyer nga Greqia, bënte shpërndarësin e librave të Onufrit. U ktheva në zyrë dhe i rashë numrit të telefonit të Kadaresë, por nuk u përgjigj. I lashë një mesazh telefonik në sekretari: “Zoti Kadare, megjithëse binte shi, bashkë me Gimin i shpërndamë librat në gjithë Tiranën. Nesër nëpër rrethe.” Më merr në telefon të nesërmen zonja Kadare: “Bujar, veç ta shikoje Ismailin, ulur në kolltuk, e dëgjonte disa herë mesazhin tënd i lumtur.” I harrova edhe debatet për çmimin, megjithëse po regjistronim një tjetër humbje të radhës. S’kaluan veç 24 orë, kur në një darkë me disa të huaj bie celulari. Ishte Kadareja. Nuk e hapa se ishim në bisedë e sipër. Celulari nuk pushonte. “Më merr në telefon”, – më tha dhe e mbylli. Nuk e mora, thashë ta lë për më vonë, sepse nuk më pëlqeu zëri i tij. Nuk po kuptoja asgjë. Kur telefonoi përsëri. U ngrita dhe e pyeta se ç’kishte ndodhur. “More, pse nuk ka libra në librari? Një shoqes së Helenës i kishin premtuar të hënën një kopje!” M’u duk sikur kjo telefonatë më ndau kokën më dysh. “Çfarë, – i ngrita zërin, – ma jep këtu Helenën, kush është ajo?” Nuk dija ç’flisja nga nervozizmi dhe e ndjeva që ai u praps dhe më tha: “Jo, nuk ta jap Helenën në telefon me këto nerva.”

Ishte viti 2002. Ato ditë niste panairi i librit dhe koincidonte me ardhjen e tij, por nuk doja t’ia dija më për të. Mora një vendim të prerë: të ndaheshim njëherë e mirë! Boll më! Nuk komunikuam fare deri ditën kur u pamë rastësisht në Rinas. Unë me time shoqe, Zanën, kishim dalë për të përcjellë një grup norvegjezësh, kur shoh që Kadareja dhe zonja e tij kishin hipur në një xhip. Ishte hera e parë që i shihja si gjithë të tjerët, sikur s’kisha asnjë lidhje me ta. I përshëndetëm me dorë dhe u nisëm pas makinës së tij. Ndërkohë u ktheva në zyrë dhe nisa të shkruaja letrën e ndarjes. Ime shoqe me lotët që nuk i pushonin dhe unë i vendosur si asnjëherë. E futa në një zarf A4 që të mos e thyeja dhe drejt e te shtëpia e tij e re te Sky Tower. Pas 5 minutash, bie citofoni. Ishte regjisori Gëzim Kame që kishte vënë në skenë Stinë e mërzitshme në Olymp. U ngritëm menjëherë, s’kishim ç’të bisedonim, ardhja e regjisorit sikur e shtoi dramaticitetin. “Ke një letër këtu”, – i thashë. E parandjeu. “Ç’është kjo letër?” – më tha. “Lexojeni, flasim”. Dolëm, hymë në ashensor dhe drejt e në rrugë, ku kishte nisur një rrebesh shiu. Nuk kaluan pesë minuta, kur celulari: “O Bujar, kthehu, ç’janë këto? Eja flasim, ke luajtur mendsh më duket.” Shpesh linja ndërpritej, shiu nuk po pushonte, gjëmime herë pas here. Vetëm ime shoqe e heshtur gëlltiste lotët mbështetur te xhami i makinës. Nuk kthehem më, i thashë. Vazhduan edhe disa biseda që ndërpriteshin mbase nga koha e keqe. Lagje të tëra pa drita, rrugët po ashtu. Nuk më hiqet nga mendja edhe sot e kësaj dite, por s’ishte ky problemi i vetëm.

Ishte planifikuar një pjesëmarrje e Kadaresë në Tetovë, por unë vazhdova me këmbënguljen time dhe nuk shkova. Dhe nuk do të shkoja, por mikesha jonë e përbashkët, Mira Meksi, me një durim e këmbëngulje të pashoqe ma mbushi mendjen. Kur mbërrita në sheshin para Pallatit të Kulturës në Tetovë, në mes të grumbullit të njerëzve shoh Kadarenë që gjithë gëzim po më thërriste. Nuk ishim përqafuar kurrë ndonjëherë dhe me siguri ka shkaktuar habi tek të tjerët, thua se po takoheshim pas disa vjetësh. Të nesërmen ndenjëm në Strugë, dolëm buzë liqenit deri në mesnatë dhe në mëngjes u nisëm për në Tiranë. Rrugës, bashkë me menaxherin tim Fatosin, i dhashë një drekë me rastin e 10-vjetorit të themelimit të Onufrit, që ishte atë ditë. Ndërsa Kadareja me rastin e festës së Onufrit më dhuroi përgjithmonë librin tim të preferuar Autobiografia e popullit në vargje. Kështu nisi një periudhë e qetë, deri në stuhinë e radhës.

Ishte kompleti i plotë i veprës që na e komplikoi bashkëpunimin për vite të tëra. Pikërisht kurorëzimi i një bashkëpunimi që duhej të ishte krejt i natyrshëm, solli shpesh situata jonormale. Siç duket, i ndikuar nga të tjerë, shpesh hezitonte. Do të kujtoja vetëm dy javët e fundit kur do të fillonte botimi i dy vëllimeve të para. Acarime pa ndonjë shkak të dukshëm. Nervozizëm. Ditët kalonin. Ai donte të shihte letrën e kapakut të fortë, si do të ishte produkti final. Ishte një enigmë për të gjithë. Por nuk kisha qetësinë e nevojshme. Nuk e dija se ndërkohë një botues tjetër, me miratimin e njerëzve të afërm të autorit, priste që të dështonte ky bashkëpunim. Afati ishte dhënë: nëse nuk dilte vepra në panair, çdo gjë ndërpritej. Kadareja ishte i ftuar për tri ditë në Gjermani. E përcolla deri në Rinas. Nuk e di pse u tregua i dhembshur, gjë që nuk i shkonte aspak në marrëdhënien me mua, dhe më porositi që vepra të dilte sa më mirë. Që të nesërmen u nisa për në Shkup, sepse në Tiranë nuk mund të gjendej një material i tillë. U ktheva, po ashtu edhe Kadareja, i cili donte të shihte si do të dilte libri. Por si, qysh t’ia tregonim? Duhej ende punë. Dhe ja, filloi java finale. Ika në Shkup të dielën së bashku me Bledin, shoferin, që të merrnim paperkotin. Ishte ora tetë e mëngjesit, në qendër të Shkupit. Ku je, u dëgjua zëri i Kadaresë. As si je, as mirëmëngjes. Po ç’bën atje? Po ç’punë keni ju se ç’bëj unë etj. U kthyem të martën në mesnatë, përmes borës, drejt e në shtypshkronjë, ku të gjithë punonjësit po merreshin me veprën e plotë. Në orën 17.30 u bënë gati dy vëllimet e para pas shumë peripecish. Binte shi, trafiku ishte i rënduar si asnjëherë, ndaj nisëm një shpërndarës drejt e te shtëpia e Kadaresë. Aty ishte vetëm e motra, Kakuja. Gjithë zemërim i kishte thënë se Kadarenë e kishte marrë me makinë botuesi në pritje. Ndërkohë, në stendë, disa persona po fërkonin duart, të sigurt që Onufri do të dështonte. Kur në orën 18.00 librat, si në një magji, ishin në stendë. Ndërsa unë nuk munda të isha i pranishëm në momentin më të rëndësishëm për një botues. Dy net i pagjumë, i parruar, i stërlodhur, ndenja në shtypshkronjë. Kur rreth orës 20.00 më mori Kadareja. Pse nuk erdhe? më tha. Nuk munda, pastaj, kishim tri ditë pa u parë dhe do të takoheshim përpara kamerave sikur po bënim teatër. “Dëgjo këtu, – më tha shumë serioz, – bravo! S’ka libra më të bukur. Veç të jesh i lig e të mos i pëlqesh. Të lumtë!” I lodhur siç isha, e ndjeva që më rrodhi një lot dhe befas sikur u çlirova nga një barrë e madhe e një makth që s’më linte të merrja frymë.

Të nesërmen na ftoi për drekë së bashku me Zanën. Kur u afruam tek tavolina e vogël, pashë që kishte vënë dy librat dhe i shihte me një fytyrë të mrekulluar. Helena i mori pa kujdes që të shtronte pjatat, kur Kadareja i foli prerë: “Lëri aty!” Pastaj pyeti të motrën, Kakunë: “Hë, si të duken?” “Ku di unë, s’marr vesh unë”, – u përgjigj ajo mbyturazi. Pastaj m’u kthye mua: “Dëgjo, Bujar. Unë jam rritur mes librave të bukur, gjithë jetën. Po s’ka libra më të bukur se këta!”

* * *

blank
Në ditën e 25-vjetorit të bashkëpunimit: 4 maj 2021 në Bar Juvenilja, Tiranë

Jemi të dy në Bar Juvenilja. E martë, 4 maj 2021. Që të sigurohem marr nga tavolina faturën, ku lexoj edhe datën dhe orën e saktë – 04.05.2021; 12.45. I them se fiks në këtë orë, 25 vjet më parë, kemi nënshkruar kontratën e bashkëpunimit. Shoh që buzëqesh, është krejt i qetë dhe pret që të vazhdoj.

“Ishte një terren i vështirë dhe vazhdimisht binin rrufe!” – i them.

“Po, sigurisht, çfarë prisje tjetër? Nga Olimpi vijnë vetëm rrufe!” – ma kthen aty për aty.

Nuk folëm për një kohë dhe s’di pse m’u kujtua vetja, ai fëmija dhjetëvjeçar me librin Gjenerali i ushtrisë së vdekur, përpara derës së mbyllur të bibliotekës. Befas, ajo derë m’u bë sikur të isha para Olimpit dhe atje në majë shihja siluetën e Kadaresë. E di shumë mirë se kurrë nuk do të mbërrij të ngjitem atje, sado të jetoj. Sepse atje është arti i madh, janë zotat dhe ne jemi shumë të vegjël para tyre. Doja t’i shprehja mirënjohjen për të gjithë këtë rrugëtim, por, i bindur se nuk do t’i shkonte ky happy end një shkrimtari si ai, nuk ia thashë.

Faleminderit Kadare. Përjetë. Scripta manent.

blank

Të gjithë me Marko Kepin ! Ja pse do të votoj për Marko Kepin këtë bir të Arbërisë ! Nga Keze Kozeta Zylo

 

Marko Kepi po kandidon për Këshilltar në Bashkinë e Nju Jorkut dhe ne si shqiptarë doemos që na bën të ndihemi krenar. Personalisht nuk dua të shoh se është republikan apo demokrat, kjo nuk më intereson fare, pasi duke e njohur nga afër punën e tij të jashtëzakonshme për komunitetin shqiptar si dhe të gjitha komunitetet e tjera në Amerikë më bind që votën t’ja dhuroj Marko Kepit.

Marko Kepi është një djalë i lindur në Shkodër, ka ardhur në Amerikë në moshë të vogël, por gjuhën e nënës dhe dashurinë për Atdheun se ka harruar kurrë. Këto i ka treguar me veprat e tij dhe përkushtimin maksimal.

Ne si Diasporë e kemi një bir tjetër të devotshëm të Arbërisë në Bashkinë e Nju Jorkut z.Mark Gjonaj dhe kjo na e ka rritur kudo krenarinë si shqiptarë. Z.Mark Gjonaj është nje shembull i jashtëzakonshëm për të gjithë brezat, pasi për herë të parë në Diasporën shqiptaro amerikane zë vend si këshilltar në Bashkinë e Nju Jorkut.

Marko Kepi ka qenë me dekada në krye të organizatës së mirënjohur “Rrënjët shqiptare” dhe pikerisht me këtë organizatë kanë dalë në pah tiparet e një lideri të vërtetë.

E kush si Marko Kepi organizon shqiptarët çdo vit në muajin qershor në Manhattan dhe i mbledh në Paradën Internacionale duke parakaluar me Flamurin kuq e zi para botës?

Shqiptarët e Diasporës vërshojnë si lumë në Manhattan veshur me simbolet e Flamurit Kombëtar. Por nuk ka qenë vetem veshja kuq e zi, ngase çdo vit Parada i është kushtuar çështjes kombëtare si: Kosova, Çameria, Mali i Zi, UÇK-ja, vëllezërve Bytyqi etj. Nëpërmjet paradës ai së bashku me ekipin e tij sensibilizon mbarë opinionin botëror ku kanë përshëndetur mjaft politikanë amerikanë nga podiumi i paradës.

Marko Kepi ka një komunikim plot mirësi dhe respekt me të gjithë shoqerinë dhe miqësinë pa marrë parasysh shqiptar apo nga vende të tjera. Më lejoni të sjellë se çfarë më ka thënë një zonjë e nderuar amerikane që fati e ka sjelle ta kemi mikeshë të përbashkët këtu në New York, me te cilen Qemali punoi 15 vjet në Norwegian Christian Home në Brooklyn ku njëherazi ushtron detyrën si zv/presidente e Bordit të Trustisë të këtij institucioni. Ne si familje e kemi njohur qysh në muajtë e parë të ardhjes në Amerikë. Zonja Arlene Bakke Rutuelo tha fjalë miradie për Marko Kepin pasi dhe ajo ka punuar bashkë në zyrën e senatorit Marty Golden. Ajo u shpreh se Marko Kepin është fat ta njohësh dhe unë tek ai shoh një të ardhme të shkëlqyer. Ai është punë mbaruar, korrekt, i devotshëm dhe i ka dhënë Amerikës duke e mbrojtur me dashuri si marins këtë vend të bekuar. Ai ka fituar zemrat e shumë amerikanëve pasi vetem me punë mund ta arrish atë vazhdoi zonja amerikane Rutuelo.

Marko Kepi eshte nje mbështetës i madh i shkollave Shqipe “Alba Life” në New York. Ai ka qenë disa herë pranë çdo shkolle shqipe në lagjet e Nju Jorkut dhe i ka frymëzuar dhe më shumë prindërit për të sjellë fëmijë në këto shkolla. Vetë gjuha shqipe që ai flet është frymëzim për gjithë nxënësit. Marko Kepi ka marrë pjesë pa hezitim në shumë aktivitete të organizatave shqiptaro amerikane, po ashtu ka qenë së bashku ndër festimet fetare pa dallime feje, por thjesht si vëlla shqiptar.

Marko Kepi së bashku me ekipin e tij mblodhi më shumë se çdo organizatë tjetër në Diasporë fonde për t’ju ardhur në ndihmë familjeve shqiptare që u dëmtuan rëndë nga tërmeti i 26 nëntorit të 2019ës. Ai mblodhi 1.6 milionë dollarë për të pa strehët. Gjate fushates se tij ajo që më ka bërë përshtypje më shume se çdo gjë tjetër, ndoshta dhe si themeluese dhe mësuese e shkollave shqipe në New York, është premtimi që po u bën zgjedhësve për të ndërtuar “Illyrya House” në Staten Island ku do të jetë një qendër e gjithë shqiptarëve për aktivitete të ndryshme dhe të rëndësishme për komunitetin. Ajo që ma ngazëllen shpirtin dhe më realizon ëndrrën e kahershme është se do të ketë dhe mjedise dhe për klasat e shkollës shqipe.

Ai është diplomuar nga John Jay, Kolegji i Drejtësisë Penale, drejtimi në Shkenca Politike dhe Histori, dhe fitoi per Master Ekzekutiv i Administrimit të Biznesit (EMBA) nga Kolegji Wagner.

Marko Kepi u regjistrua në Marine Corp të Shteteve të Bashkuara për të demonstruar dashurinë dhe vlerësimin e tij për një vend që i dha atij dhe familjes kaq shumë liri dhe mundësi.

Prandaj për të gjitha këto cilesi të një lideri të vërtetë ftoj të gjithë shqiptarët të cilët janë të shumtë në numër që të mbështesin kandidaturën e Marko Kepit një djalë plot perspektivë dhe me vizion për të ardhmen në Amerikë.

Ekipi i fushatës për zgjedhjen e Marko Kepit po punon fort me të gjitha mundësitë për të regjistruar zgjedhësit dhe për ta çuar më tej punën gjer në fitore të tij.

Marko Kepi premton se do të punojë me shpirt për komunitetin, për Amerikën që i ka dhënë aq shumë dhe mezi pret te shërbejë si Këshilltari yne në Bashkinë e Nju Jorkut.

Për të gjitha këto që shkruajta më lart pohoj me gjithë forcën e shpirtit se:

Ja pse votoj për Marko Kepin këtë bir të Arbërisë!

8 Maj, 2021
Staten Island, New York

blank

blank

blank

blank

blankblank

 


blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
Send this to a friend