VOAL

VOAL

Arkivi i Voal.ch Loni Adami, i akuzuar si spiun amerikan vdiq i torturuar dhe mbuluar nga krimbat në burgjet e Enver Hoxhës

October 2, 2022
blank

Komentet

blank

Ismail Qemali 110 vjet më parë: DO TË MARR VAPORIN, DO TË SHKOJ NË SHQIPËRI

Ky shkrim është botuar 110 vjet më parë në gazetën e Parisit “Le Matin” dhe flet për aktin e jashtëzakonshëm të Ismail Qemalit, shpalljen e pavarësisë më 28 nëntor 1912 në Vlorë. Autor është Stéphane Lauzanne, kryeredaktori i gazetës, i cili e kishte njohur Ismail bej Vlorën në Stamboll.
〜 〜
Pasi luftoi pesë shekuj, Shqipëria do ta fitojë pavarësinë pa luftuar
Paris, 4 dhjetor 1912
Stéphane Lauzanne
Në Stamboll, gjatë dy javëve të para të luftës, ishte një njeri i cili thuajse nuk largohej për asnjë çast nga holli i hotelit ku rrinte. Ishte trupmadh, i fuqishëm, me flokë dhe mjekër të bardhë që ngërthenin brenda tyre dy sy në ngjyrë blu të thellë dhe mjaft shprehës. Rrethohej nga një grup i vogël njerëzish që diskutonin dhe komentonin pa pushim, ndërsa ai vetë qëndronte gjithnjë në heshtje.
– Shikojeni mirë këtë njeri, – më tha një ditë një diplomat që kaloi aty pranë. Një ditë ai do të jetë kryeministër e madje kryetari i një shteti që ende nuk ekziston. Në luftën ku është përfshirë Europa, ai do të jetë fitimtar pa e shkrepur njëherë…
Kështu e njoha Ismail Qemal Beun, ose më mirë e rinjoha, sepse kisha pasur nderin ta intervistoja 12 vjet më parë në Londër. Të dielën e kaluar mësuam nga një lajm se ai sapo ishte zgjedhur Kryetar i Qeverisë së Përkohshme të Shqipërisë.
Gjatë atyre dy javëve, kur nuk kishte ditë pa një betejë, Ismail Qemali vinte mbrëmjeve dhe më pyeste shkurt:
– Ndonjë të re?
I tregova një ditë se turqit i kishin mundur serbët (këtë e njoftuan nja dhjetë herë në Stamboll) dhe ai duket se u kënaq e më tha vetëm kaq:
– Sa mirë!
Por të nesërmen, rrota e lajmit ishte rrotulluar paksa, ashtu si ajo e fatit dhe unë i tregova se bullgarët kishin mundur turqit. Ai nuk shfaqi kurrfarë emocioni dhe më tha përsëri:
– Sa mirë!
I thashë: Si ka mundësi që, si atëherë kur turqit fitojnë, ashtu edhe kur munden qenka njëlloj mirë?
Ai vuri buzën në gaz, e vetmja buzëqeshje që i kisha parë ndonjëherë, dhe, me fjalë të qarta, serioze dhe të matura më shpjegoi mendimin e tij që ishte edhe opinioni i një populli të tërë.
– Shumë mirë, tha, sepse cilido qoftë fitimtari ose i munduri, ka ardhur ora që kam pritur gjithë jetën dhe që populli im ka pritur me shekuj – ora kur Shqipëria më në fund do të heqë zgjedhën dhe do të bëhet shtet i pavarur.
Provoni të prisni në Gadishullin Ballkanik, përgjatë Adriatikut, një rrip toke 400 kilometra të gjatë dhe 120 të gjerë, përfytyrojeni atë plot shkëmbinj, pa rrugë dhe pa ura, sa që në stinën e shirave, as karvanët nuk ecin dot nëpër shtigjet e mushkave. Përfytyroni pastaj një racë njerëzish që nuk kanë të bëjnë fare me racat sllave, greke, turke, romane, pra me askënd tjetër në Perandorinë Osmane, por që ka ruajtur pastërtinë primitive të atletit. Këtu duhet të keni parasysh se flasim për malësorët më të ashpër të botës, në luftë të vazhdueshme, por që zbatojnë megjithatë doket më të çuditshme të mesjetës, si zakoni që lejon një grua të udhëtojë e vetme nga një cep i krahinës në tjetrin pa u sulmuar apo pa u ngacmuar nga askush. Përfytyroni të gjitha këto dhe do të keni një ide për Shqipërinë.
Por e veçanta është se në këtë vend të egër, të pakultivuar dhe të ashpër, ku besimet fetare kryqëzohen në shumë sekte, ideja e kombit i ka rrënjët fort në Europë.
E pyesja shpesh Ismail Qemalin:
– Si do t’i bashkoni katolikët e veriut, myslimanët e qendrës dhe ortodoksët e jugut?
– Ata janë të bashkuar, – më përgjigjej, – nga kulti i përbashkët i atdheut, të cilin e mbajnë brenda tyre prej 600 vjetësh!
Dhe Ismail Qemali nuk ekzagjeronte aspak.
Kur dallga turke gllabëroi Azinë, në fillim të shekullit XV, dhe, pasi theu digën e Kostandinopojës dhe u përhap në Gadishull, raca që i bëri qëndresën më të fuqishme ishte ajo e Shqipërisë së lashtë, raca shqiptare. Taborreve osmane iu deshën 15 muaj për të marrë Shkodrën dhe, kur jeniçerët hynë në qytet gjetën kufoma grash mbi gërmadha. Këto ishin gra që kishin hedhur shtiza njëlloj si burrat. Por u desh shumë më tepër se kaq, u deshën 50 vjet për ta nënshtruar të gjithë vendin dhe asnjë sulltan nuk mund të mburret se e mposhti këtë vend të papërkulur.
Pesë shekuj më pas, më 1878, kur Europa, që e ka zakon të tregohet bujare me plaçkën e popujve, por dhe nuk ka frikë se këta popuj mund t’i zemërohen, i bëri dhuratë Serbisë territoret e Kurshumlisë dhe të Vranjës, ndërsa Malit të Zi i dha Gucinë dhe Plavën, një kryengritje e madhe tronditi malësinë shqiptare. U desh që Serbia të mbështetej tek armët për ta marrë dhuratën që iu bë dhe që Europa të dërgonte një flotë ndërkombëtare përpara Ulqinit, që Mali i Zi të merrte të tijën…
Shqipëria e zemëruar u kthye atëherë kundër sovranes së saj, kundër Turqisë, e cila kishte lejuar të sakatohej toka e Shqipërisë së vjetër. Shpërtheu një kryengritje e tmerrshme. Portës iu desh të dërgojë një ushtri prej 30 mijë njerëzish për të shtypur revoltën patriotike në rritje.
Më në fund, përsëri dje, kur me vullnetin e qeverisë së Turqve të Rinj, Shqipëria, e lidhur këmbë e duar, u vu përpara skuadrës së pushkatimit të Turgut dhe Shefqet Pashës, nuk munguan ofertat për ndihmë nga të dërguarit serbë dhe bullgarë për shqiptarët nën trysni. Dukej sikur shqiptarët nuk kishin rrugë tjetër veçse të hynin në aleancën ballkanike.
Por ata nuk e kuptonin kështu. Ata nuk donin të shkëmbenin një nënshtrim me një tjetër, qoftë edhe dhjetë herë më të butë. Ajo që ata donin ishte pavarësia, të cilën ndoshta më në fund do ta marrin…
Por shihni sa i çuditshëm dhe paradoksal është fati në jetën e popujve; kjo racë që ka luftuar prej gjashtë shekujsh për të fituar lirinë, do ta marrë atë pas një lufte ku ajo vetë nuk do të luftojë aspak!
Një mëngjes, (më 2 nëntor) takova Ismail Qemalin i cili po nisej me një torbë në dorë.
– Ku po shkoni kështu? – e pyeta.
– Do të marr vaporin. Do të shkoj në Shqipëri.
Para pak ditësh, siç e përmenda, dëgjuam lajmin se ai jo vetëm që kishte arritur, por që një kuvend burrash të njohur shqiptarë, i mbledhur në Vlorë, e kishte zgjedhur kryetar të qeverisë së përkohshme, ndërsa flamuri kombëtar shqiptar ishte ngritur mbi ndërtesat publike.
Me të njëjtën anije që u nis Ismail Qemali, u nisën edhe Nabi Beu, ambasadori i Turqisë në Itali dhe Hilmi Pasha, ambasadori në Austri. I pari shkonte për të vulosur paqen përfundimtare në Romë. Tjetri do të përpiqej në Vjenë të bënte të mundur shpërthimin e luftës së përgjithshme.
Ata kishin me vete valixhe të mëdha. Por bagazhi më i rëndë për nga shpresat dhe nga vendosmëria ishte ai brenda torbës së vogël të Ismail Qemalit…/Ilir Konomi
blank

Foto histori: Gurakuqi, Fishta, Mjeda Nga Leonora Laçi

Më 21 prill 1921 kishte filluar punimet parlamenti i parë shqiptar në Tiranë. Natyrisht që Marubët e Shkodrës nuk mund ta linin t’u ikte nga dora ky eveniment i rëndësihëm.

Në vjeshtën e vitit 1921, kishte arritur në Tiranë fotografi Kel Marubi, së bashku me aparatin e tij, për të bërë disa fotografi me deputetët shqiptarë, që të përjetësonte këtë ngjarje me rëndësi. Të gjitha këto fotografi të fiksuara në celoluid me këtë rast kanë një rëndësi të madhe dokumentare për Historinë eShqipërisë. Por megjithatë ata kurrë nuk u botuan ose nuk u cituan nga rregjimi i Enver Hoxhës, për shkak të paragjykimeve me të cilat rrethoheshin shumica e këtyre personaliteteve. Edhe në qoftë se ndonjera prej tyre botohej, ajo më parë retushohej në përputhje me kriteret ideologjike të kohës.

Mes bllokut të fotografive që bëri mjeshtri shkodran i fotografisë, bie në sy njera prej tyre: ajo që ka fiksuar imazhet e tre ikonave të kulturës sonë, Luigj Gurakuqit, Atë Gjergj Fishtës dhe Dom Ndre Mjedës. Kjo foto e realizuar me një mjeshtri artistike teë lartë u botua në shtypin e kohës duke hequr Fishtën nga vendi ku qëndronte mes Gurakuqit dhe Mjedës.

Duke vepruar në këtë mënyrë, krijohej një njollë e errët, një hapësirë e pakuptimtë mes dy miqve, duke i lënë ata larg njeri tjetrit. Të krijohej përshtypja se Gurakuqi dhe Mjeda ishin vendosur aty si me zor, si dy armiq, çka nuk është e vërtetë, sepse ato ishin miq të ngushtë që kishin bashkëpunuar në çaste vendimtare për fatet e kombit.

Duke retushuar Fishtën ato dëmtuan jo vetëm karakterin dokumentar të fotos, por edhe vlerat artistike të saj, e cila shquhej për zgjidhjen kompozicionale. Fotografia e masakruar, në këtë mënyrë, është e botuar në gaz.

Mësuesi më 18 nëntor 1966, fq. 3, në albumin “Gjurmime të historisë kombëtare në fototekën e Shkodrës”, Tiranë, 1982, fq. 160, si edhe në ndonjë vend tjetër.

Dom Ndre Mjeda dhe At Gjergj Fishta për Fe, Atdhe e Përparim

 

“Nata sa do e gjatë nuk mund ta ndaloj agimin për të dale”

SHKODER: Gjysma e dytë e shek XIX do të jetë e mbushur me ngjarje, episode, zgjime nga gjumi letargjik shumë shekullorë, levizje të cilat do jenë të nxitura në kuadër të Rilindjes Kombëtare Shqiptare e pararojë e Lidhjes mbar shqiptare të mbajur në qytetin historik të Prizrenit në vitin 1878 .

E përkatësisht në vitet 1866-1871 do të lindin dy bij të shqipes Ndre Mjeda e Gjergj Fishta ku ngjarje historike do shënohen e do skaliten më shkronja të arta në historinë e kombit Shqiptarë. Mjeda –Fishta dy bashkëudhëtarë në kalvarin e mundimshëm të vuajtjeve, mjerimit, mospërfilljes nën thundrën e një

Perandori obskurantiste, së bashku çan mes përmes errësirën për të ndriquar mendjen e kombit tonë, si dy pishtar të diturisë të pajisur me vizion, moral, guxim, virtyte e tradita të trashëguara që nga kanuni.

blank

Ndre Mjeda lindi në Shkodër ndërsa Fishta në Fishtë të Zadrimës, të parët e tyre ishin shpërngulur nga bjeshkët kreshnike të maleve të Pukës e Mirditës që janë të mbushura me bëma heronjësh. Prejardhja pati ndikim për të dy poetët Rilindas që nuk e mbrojtën atdhuen vetëm me penë por dhe me armë, oratori, zgjuarsi e duke vënë në shërbim të kombit gjithë bagazhin intelektual që përëvetsuan në shkolla të ndryshme europiane. Mjeda –Fishta vepruan aktivishtë për të përshpejtuara shkëputjen e Shqipëris nga qerrja Osmane. Të paralelizosh dy kolosë të letrave shqipe arrinë të kuptosh madhështin e secilit që për nga vepra qëndrojnë denjësisht përkrah njëri -tjetrit të papërkulur përballe sfidave të kohës.

Ishin themelues të shoqërive të para letrare “Bashkimi”e “Agimi”, delegat në Komisionin e Alfabetit në Manastir madje Fishta ishte Kryetar i Kngresit të Manastirit (1908)ose siq njihet ndryshe Kongresi i Abesë që do hartonte Alfabetin, Dy vizionarët Mjeda –Fishta ishin të vetdijshëm se një nga elementët që e bënte të qenësishëm një komb është dhe gjuha prandaj i dhanë rëndesi këtij elementi kyç për qenësinë e ruajtjen e identitetit kombëtar, kjo për arsye sepse të huajt i jepnin rëndësi përkatsis fatare duke njësuar fenë me kombësin e duke quajtur shqiptarët mysliman turq e ato ortodoks grek dhe katolikët latin. Është meritë e Rilindasvë si Mjeda e Fishta që me intelektin e tyre, arsimimin në shkolla të perendimit nuk e harruan prejardhjen e gjakun arbëror që i rridhte në vena por vepruan në shërbim të kombit Shqiptare aty ku kerkohej e pikërisht në çështjen e letrave shqipe e në çështjet politike ku hallka e zinxhirit ishte më e dobëta.

blank

Interesat kombëtare qëndronin mbi ato vetjake Mjeda thoshte “Ma mirë me kene se mu dukë”. Madje Mjeda ishte hartues i Statutit të Zgjeruar të Lushnjes në gusht të 1921 që ishte plotesim i mëtejshëm i vëndimeve të Kongresit të Lushnjës, duke qënë njohës i politikës europiane e ligjeve dhe poliglot mundi të shfrytzonte përvojen e shteteve demokratike për ta përdorur në Shqipëri. Mjeda ishte dhe njohës i thellë, studiues e kodifikues i kanunit ku përpiloi nje statut sa me te pranueshëm dhe per traditen e popullit e sa me afër realitetit shqiptare.

Dom Ndre Mjeda e At Gjergj Fishta qëndruan te palëkundshëm në bindjet e tyre ku perkrah inteligjencës shqiptare u shquan në drejtimin politik. Krijuan grupin e fletorën “Ora e Maleve “ku drejtues nderi i grupit u caktua Emzot Lazër Mjeda, ku bashkëpunuan Luigj Gurakuqi, At Gjergj Fishta , Dom Ndre Mjeda , Dom Loro Caka, Ernest Koliqi etj ky grup i krijuar në 1923 u formua si grup katolikësh opozitar për të dhënë kontribut në zhvillimet demokratike të vendit.

Ajo qe i karakterizon keta dy figura te shquara eshte fryma bashkëpunuese duke gjetë tek njëri -tjetri mbeshtetje dhe për çështje fetare si ne rastin e dialogut me deputetet ortodokse pra KOMBI qëndronte mbi besimet fetare duke ndjekur vijen e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit të atyre Rilindasve që u bënë mbrojtës të motos “Feja e shqiptarit asht shqiptaria “ ku bashkimin e popullit e shihnin si objektiv parësore pa berë dallime fetare e krahinore të gjithë të bashkuar rrethë nje flamuri. .

Ajo që i dallon Mjedën e Fishtën është se fakti se Mjeda nuk ishte një poet i ndaluar në vitet e diktaturës komuniste 1944-1990 ndryshe nga Fishta që veprat e tij u dogjën dhe eshtnat ju tretën sikur donin të fusnin minarën në thes por a është e mundur kjo?!

Mjeda –Fishta ikona të letërsis, mbrojtës të identitetit kombëtar Shqiptar, veprimtarë të përkushtuar e të palodhur për fe e atdhe e përparim, që nuk u ndalen para asgjëje, shembuj unikal, prototipa të pazëvendesushëm e të pavdekshëm.

blank

Le Figaro (1911)- Letra e Edith Durham për gazetarin francez André Duboscq : “Ju përshkruaj gjendjen e refugjatëve shqiptarë në Mal të Zi.”

Edith Durham (1863 – 1944)

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 19 Nëntor 2022

 

Le Figaro” ka botuar, të hënën e 2 tetorit 1911, në faqen n°6, letrën e Edith Durham drejtuar asokohe gazetarit francez André Duboscq në lidhje me gjendjen e refugjatëve shqiptarë në Mal të Zi, të cilën Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar:

blank

Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

Shkodër, 25 shtator.

 

Muajin e kaluar u kujtova lexuesve të “Le Figaro” këtë angleze, e cila prej njëmbëdhjetë vitesh po shëron plagët fizike dhe morale që turqit po hapin mes popullsive të Ballkanit. Thashë se e kisha gjetur zonjushën Edith Durham në Podgoricë – këtë qytet të vogël në kufirin malazez, i cili është bërë një qytet historik që kur u bë marrëveshja midis Turqisë dhe shqiptarëve – në mes të mjerimeve më të rënda, duke paguar bujarisht me personin e saj (duke kontribuar vetë), e informuar për detajet më të vogla të situatës së vajtueshme të refugjatëve dhe gjithmonë në lëvizje, gjithmonë mes dy vizitave bamirëse tek këta njerëz fatkeq.

 

Një ditë, pa dyshim, do të lexohet historia e kësaj fushate gjashtëmujore në Shqipëri; se ajo do të shkruajë në stilin aq magjepsës, aq prekës sa ne e njohim; por ndërkohë e kam për detyrë të botoj një letër që ajo më shkroi nga Podgorica, dy ditë pas largimit tim nga ai qytet. I detyrohem vetes që të mos mbaj për vete informacione me një vlerë të tillë për atë që ndodhi atje në 1911. Do të ishte e padrejtë nëse, për shkak se udhëtimi pesë-gjashtë ditor e ndan vendin tonë nga skena e ngjarjeve, opinioni publik francez të mos vihej në pozitë për t’i gjykuar ato.

 

Në vijm, lexuesit e “Le Figaro” do të gjejnë aty konfirmimin elokuent të përshkrimit të shkurtër që i bëra vetë dhe që shkurtësia e nevojshme e një artikulli më ndaloi ta zgjasja. Kështu që, si të thuash, kam vërtetuar paraprakisht se asgjë që do të lexojmë nuk është e ekzagjeruar.

 

Më 8 gusht, në Cetinje, mora letrën e mëposhtme :

 

Podgoricë, 7 gusht 1911.

 

Zotëri,

 

Je më kërkuat t’ju jap me shkrim disa detaje mbi gjendjen e refugjatëve shqiptarë në Mal të Zi. E vetmja vështirësi është të dish se ku të fillosh. Un kam vizituar deri në pesëdhjetë familje në ditë dhe secila dukej se ishte në një gjendje më të keqe se tjetra. Është e vërtetë që familjet e para që kishin emigruar para kryengritjes dhe kishin marrë me vete bagëtinë dhe orenditë e tyre nuk e pësuan aq shumë, por fatkeqit e mjerë që ikën në momentin e fundit nga shtëpitë e tyre të djegura, e gjejnë veten në një mjerim thuajse të pabesueshëm.

 

Në një stallë të vogël e të pistë gjeta, për shembull, tre plaka me pesë jetimë të vegjël, një të ve me shtatë fëmijë, një tjetër me katër fëmijë dhe dy të gra reja. Gjithsej, njëzet e tre njerëz që kishin mbi supe vetëm leckat e grisura dhe me erë të rëndë.

blank

Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

Një malazez bamirës u kishte huazuar disa lëkura delesh për shtrat dhe dy enë për të gatuar. Dhe kjo nuk është e jashtëzakonshme. Shumë refugjatë u detyruan të shisnin misrin që merrnin nga bamirësia e Malit të Zi për të blerë një copë bukë, pasi nuk kishin mjete për ta pjekur. Në çdo anë të lumit, shpellat ishin të mbushura me gra e fëmijë në varfërinë më të plotë, siç e patë vetë. Njëra nga këto gra më tregoi për shkatërrimin e shtëpisë së saj: “Erdhën ushtarët turq. Ne qëndruam në shtëpi, duke menduar se nuk do të na dëmtonin, por ata thanë : ikni, do të djegim shtëpinë. Ne ishim të tmerruar. Ushtarët më lejuan të merrja një trastë të madhe me misër dhe ta nxirrja jashtë. Kështu ata grumbulluan kashtë (barin) dhe dogjën shtëpinë tonë të varfër. Nëna e burrit tim, fëmijët e mi dhe unë u larguam sa më shpejt drejt kufirit. Por dy të vegjlit nuk mundën të shkonin aq larg, m’u desh t’i mbaja në krahë dhe të braktisja trastën.”

 

Me shumë vështirësi kisha filluar t’i veshja këta të varfër duke u shpërndarë tesha, gjilpëra dhe fije peri, por tani ata duhet të kthehen në shtëpitë e tyre të djegura, në pronat e tyre të shkatërruara. A mund ta imagjinoni një situatë më të dhimbshme se ajo e njërës prej atyre të vejave të gjora që vjen, pas një ecjeje ndoshta dy ditore, me pesë a gjashtë fëmijët e saj, para rrënojave të shtëpisë së saj, katër mure të nxira, pa çati, të pastrehë për të kaluar natën. Çfarë do të bëhet me të? S’ka dyshim se Turqia do t’i shpërndajë çdo familjeje paratë që i konsideron të nevojshme për rindërtimin e shtëpisë së saj; por një grua e tillë, dhe ka qindra të tilla, si do ta rindërtojë strehën e saj? Dhe vetë burrat, ku do të gjejnë drutë e nevojshëm! Shumica e shtëpive të djegura ndodhen në territore absolutisht pa pyje. E megjithatë, stina e shirave të dendur, që zakonisht fillon në tetor dhe pak para dimrit, po vjen dhe kujtoni se me gjithë përpjekjet e mia një pjesë e madhe e refugjatëve nuk kanë ende ndërresa dhe mbeten pa këpucë.

 

Qeveria turke u ka premtuar se do t’i furnizojë me misër gjithë dimrin, por pa rroba, batanije (mbulesa), vegla nuk mund të mbijetojnë; në qoftë se ata nuk marrin ndihma bujare. Një depozitë e gjërave më të nevojshme do të krijohej lehtësisht në Shkodër apo Tuz…

 

Zotëri, ju falenderoj për interesimin që keni treguar për njerëzit fatkeqë të cilët i ndihmoj me aq sa kam mundësi dhe ju lutem të pranoni etj.

 

Nënshkruar : E. Durham.

blank

Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

Me siguri që dikush do të pyesë veten, pasi të lexojë këtë letër, se si mund të ekzistojnë gjëra të tilla në kohën tonë. Megjithatë, ato ekzistojnë për shkak të pretendimeve fëminore dhe të pamëshirshme të xhonturqve, dhe pothuajse të gjithë njerëzit kompetentë që kam intervistuar, si malazezë ashtu edhe shqiptarë, besojnë se ato do të përsëriten vitin e ardhshëm. Ky është edhe mendimi im, sepse nuk ka gjasa që protokolli i Podgoricës të rregullojë marrëdhëniet mes turqve dhe shqiptarëve për një kohë të gjatë. Duhet marrë parasysh shpirti i zhurmshëm dhe dredharak i disave, temperamenti dhe zakonet e pavarësisë së të tjerëve.

 

Zonjusha Durham më tha se të nesërmen e shpalljes së Kushtetutës i tha një xhonturku të entuziazmuar : “Zotëri, që sot e tutje e keni tjetërsuar Shqipërinë përgjithmonë.” Në pranverë, kur shirat do të pushojnë, shtigjet do të thahen në male, kur do të mund të kalojnë natën në pritë në një zgavër në shkëmb, kur do të ngjiten pa frikë se mos rrëshkasin në një shkëmb vertikal, atëherë të shtënat e pushkës do të shpërthejnë vetë… Së fundi, më pyesin, si mendoni se do të përfundojë e gjithë kjo? Unë shoh shumë mënyra, njëra më duket veçanërisht e mundshme, por jam dakord me mendimin e diplomatit që e kishte për zakon të përsëriste : “Në politikë duhet të parashikosh vetëm ngjarjet e kaluara.” – André Duboscq.

 

blank

Comœdia (1932) Léon Rey, drejtor i misionit arkeologjik francez — gazetarit dhe shkrimtarit Pierre Lagarde: “Ja si i zbulova rrënojat e Apollonisë!” (Intervista e plotë dhënë në Shqipëri)

Një pamje e rrënojave të Odeonit në Apolloni — Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 18 Nëntor 2022

 

Comœdia” ka botuar, të martën e 1 nëntorit 1932, në ballinë, intervistën ekskluzive të gazetarit dhe shkrimtarit Pierre Lagarde me Léon Rey, drejtor i misionit arkeologjik francez në Shqipëri, në lidhje me zbulimet asokohe në Apolloni, të cilën Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar:

 

Si zbuloi një dhelpër shqiptare rrënojat e Apollonisë së lashtë

Zbulimet e bukura të një arkeologu energjik francez z. Léon Rey

blank

Burimi : gallica.bnf.fr / Bibliothèque nationale de France

Dielli përvëlon rrugën. Një re pluhuri, pas nesh, varet mbi ullinjtë, pastaj ngadalë shtrihet, si një vello dembele dhe ngjyrë gri, mbi tokën e thatë.

 

Këtu, dy zogj ndjekin njëri-tjetrin me një fluturim të pjerrët. Aty, shpërthen nga bardhësia një shtëpi e humbur, me peristilin e saj me kolona katrore.

 

Dhe befas, në cep të një hapësire të mbuluar nga hija e një lisi të mrekullueshëm, një tabelë e vogël në prag të një shtegu : Apollonia.

 

***

 

Apollonia! Qyteti i themeluar nga kolonët e Korkyrës (Korfuzit), gjashtë shekuj para erës sonë. Gurët janë aty. Gurë, kolona, shkallë, fragmente arkitekture që kazmat dhe lopatat zbulojnë çdo ditë e më shumë.

 

Dhe ja, zoti i vendit : z. Léon Rey.

 

Është një gjë mjaft prekëse, kur udhëton, kur sapo ke kaluar Italinë, Siçilinë, Maltën, Jugosllavinë, të takosh papritur atje, në Shqipëri, në anën tjetër të Adriatikut, këtë francez që ka vendosur çadrën dhe flamurin e tij në Pojan, afër Fierit.

 

Dy francezë — Heuzey dhe Daumet — ishin të parët, në 1861, që identifikuan me njëfarë saktësi vendodhjen e mundshme të Apolonisë. Ata kishin zbuluar në një manastir aty pranë, antikitete që ishin dëshmi. Por, nëse do të kishin ndonjë arsye për të pohuar: Apollonia është atje, toka, të paktën, e kishte mbajtur sekretin e saj, deri në ardhjen e një francezi tjetër që vazhdon punën e tyre : z. Léon Rey.

 

I gjatë, me një sy të gjallë, me mustaqe të shkurtra trekëndore, një gjest të shpejtë dhe të përzemërt, një helmetë koloniale që i bënte hije tipareve energjike të fytyrës së tij.

 

Para se të vinte këtu, Léon Rey kishte bërë gërmime në Maqedoni; Tani ai drejton gërmimet e Misionit Arkeologjik Francez në Apolloni. Dhe pikërisht me krenarinë e drejtuesit më bën të vizitoj rrënojat.

 

Një portik i gjatë i ndarë në dy galeri paralele, me kollonat që stolisin kapitelet jonike, me një formë harmonike që nuk gjendet askund tjetër; një Odeon kurioz i pajisur, siç dëshmohet nga struktura e tij, për evolucionin e koreve; një Auditorium për lexime, me stolat e tij, mbi të cilët Augusti ka ardhur me siguri të ulet dhe të mësojë…

 

— Ne zbuluam gjithashtu, më tha z. Léon Rey, statuja shumë të bukura : një burrë me një togë, një grua si muzë dhe një tjetër si Ceros, të dyja pa kokë, por të mbështjella me veshje të bukura stofi, një kokë burri me flokë kaçurrela, një kokë e një gruaje të re e cila duket se është e krehur sipas modës së “Directoire”, vazo të çmuara…

 

Ju nuk do të shihni asnjë nga këto. Statujat, kokat dhe vazot ndodhen në Fier, në arka dhe presin përfundimin e ndërtimit të muzeut që do t’i strehojë.

 

Ah, sikur të dinit gjithçka që gjendet ende këtu poshtë.

 

Dhe Léon Rey godet thembrën e tij në tokë, tokë kjo e cila gradualisht ia zbulon misterin e saj.

 

— Por çfarë vështirësish. Shikoni këtë Auditorium të nxjerrë në dritë këtu. Ky mur është gjashtë metra i trashë. Dhe aty, këto zgavra (vendstrehime) të pambuluara, kanë një formë të rrumbullakët, ndërsa në Athinë, për shembull, kanë formë katrore. E gjithë kjo është për t’i rezistuar shtytjes së tokës! Kodra po rrëshqet! Çdo vit, gërmimet e mia mbulohen! Dhe, sikur nuk mjafton, guri është i sëmurë dhe po shkërmoqet në ajër!

 

Ne kalojmë mbi boshte kolonash, fragmente muresh.

 

— Çdo gjë që mund të qëndrojë atje poshtë, çdo gjë do të mbesë. Dhe mjetet në dispozicion të misionit tonë nuk do të më lejojnë të zbuloj gjithçka që ka.

 

Një lloj keqardhje ndihet nëpërmjet intonacionit. Një lloj hidhërimi kalon, si shigjetë, nëpërmjet shikimit.

 

Por Léon Rey nuk është nga ata që ankohen (dorëzohen). Njeri aksioni mbi të gjitha, ai vepron. Dhe tashmë, ai mendon për copën e tokës që do të gërmojnë nesër, atje, pranë atyre dy gurëve të qoshes që bashkojnë, pa çimento, disa lidhëse prej hekuri…

 

— Kërkimet e para, thotë përsëri, i kam bërë në vitin 1924. Në fillim nuk gjeta asgjë. Dhe a e dini se si arrita në zbulimin e rrënojave të para nëntokësore të Apollonisë? Duke ndjekur një dhelpër.

 

Po e ndiqja kur papritmas u zhduk. Strofulla e saj, pa dyshim. Por krejt papritur, e shoh përsëri dhelprën time njëzet metra më tutje, ndërsa unë ende po e vrojtoja në dalje të strofullës së saj!

 

Kështu, përkulem, shqyrtoj këtë strofull të çuditshme, i jap disa goditje me kazëm dhe zbuloj një fragment të kanalizimeve të lashta të Apollonisë, që dhelpra ime e njihte shumë përpara meje!…

 

Dhe Léon Rey përqafon me sytë e tij, jo pa një butësi plot krenari, këto rrënoja që zbuloi dhe nga të cilat vazhdimisht nxjerr në dritë gjurmë të reja: Odeonin, portikun, Auditoriumin e Apolonisë.

 

Si nuk mendoi qeveria — nuk mund të mos e mendoja kur u largova nga Léon Rey dhe nuk mund ta shmang ta them sot — të nderonte këtë njeri që nga ana tjetër e Adriatikut kontribuon, duke ringjallur Apoloninë, në prestigjin dhe shkëlqimin e Francës ?

 

Zogu I, mbreti i Shqipërisë, e bëri Komandant të Urdhrit të Skënderbeut.

 

Por z. Léon Rey nuk është ende Kalorës i Legjionit të Nderit…

 

***

 

Dhe pikërisht në momentin kur i shkruaj këto rreshta, ndoshta atje, afër Fierit, nën diellin që praron ullinjtë dhe që shpërfytyron selvitë, Léon Rey, drejtor i misionit arkeologjik francez, zbulon atje, në tokën shqiptare, një monument të ri apo një statujë të re…

 

Pierre LAGARDE

blank

Foto histori: Is Boletini zbret në Vlorë

Isa Buletini zbret në Vlorë më 28 Nëntoorin 1912, me luftetarët trima Kosovarë

blank

blank

Historia tragjike e familjes Dema- Pas arratisjes së vëllait, Sazanit, nëna Vasfia, u torturua nga Sigurimi, duke e varur me kokë poshtë në një kovë plot me m…

Nga Matteo Tacconi
-“Jeta ime tragjike në ‘Gulagun’ shqiptar”, rrëfimi i Rudina Dema e bija e kolonel Hysni Dema, ish-Komandant i Xhandarmërisë në periudhën e Monarkisë së Zogut dhe pushtimit të vendit, i cili me ardhjen e komunistëve në pushtet, u detyrua të arratisej nga Shqipëria dhe familja e tij, bashkëshortja, Vasfie, me vajzat, Tefta, Vera dhe Rudina e dy djemtë, Sazani dhe Aliu, vuajtën persekutimin e gjatë në internime, deri në vitin 1991-

Në një pirg të madh dheu dhe bari të verdhë, të thatë, të djegur nga dielli, hapet përpara porta e hyrjes, është e gjitha e ndryshkur dhe pak përtej ka dy ndërtesa, që po shemben. Në anët e saj qëndrojnë disa ndërtesa, gjithashtu të zhveshura nga koha. Ato nuk kanë më dyer apo dritare. vetëm ca copa tullash brenda. Kështu shfaqet kampi i përqendrimit të Tepelenës, në jug të Shqipërisë. Në këto rrënoja, të ndërtuara nga ushtria italiane, gjatë Luftës së Dytë Botërore. Regjimi komunist shqiptar, mbylli qindra familje midis viteve 1949 dhe 1954: nëna, vëllezër, gra dhe fëmijë, të urryer nga Enver Hoxha, diktatori i Tiranës.

Të burgosurit ishin vendosur në dhoma të mëdha të përbashkëta. Ata flinin në dërrasa të forta prej druri në të nxehtin e verës, e të ftohtin e dimrit. Puna e detyruar ishte një masakër. “Ne ngjitshim malet prapa kampit, sharruam pemët, ngarkuam dru në shpinë, tufa të rënda për gratë, trungje të mëdhenj për burrat dhe i çonim përsëri në kamp. Kushtet e pasigurta higjienike dhe ushqimi i varfër, shtonin vështirësitë. Shumë të burgosur humbën jetën. Treqind fëmijë, që nuk ia dolën”, tregon Rudina.

Një memorial i vogël me gurë të bardhë, në mes të gjelbërimit, sikur bën homazhe për viktimat. Kampi u shpërbë pasi Kombet e Bashkuara, denoncuan kushtet ç’njerëzore për më shumë se tre mijë të burgosurit. Pasi dolën nga ky kamp, fati i tyre nuk ndryshoi. Ato vazhduan të shfrytëzoheshin në fusha të tjera, veçanërisht në ato rreth qytetit të Lushnjës në Shqipërinë e Mesme.

Rudina Dema, e lindur në vitin 1945, arriti t’i mbijetojë ferrit të Tepelenës. Ajo hyri në kamp në vitin 1949, duke qëndruar atje për dy vjet.

Kujtimet e asaj përvoje janë të zbehta, megjithatë disa episode janë të fiksuara mirë në kokë. “U rreshtuam me një filxhan në dorë, si në filmat për hebrenjtë në kampet e përqendrimit. I mbushën ato filxhan me supë gruri të fortë. Ndonjëherë gjenim krimba atje”, kujton ajo.

 

Dhe më pas tregon për marrëdhëniet me fëmijët e tjerë në kamp: “Bëmë topa balte dhe ia hidhnim njëri-tjetrit. Në kazermë flinim pranë njëri-tjetrit, të ngjeshur fort si sardelet”.

Rudinën e takova më 30 gusht 2017, gjatë një përkujtimi të organizuar në Tepelenë, nga ‘Autoriteti për Informim mbi Dokumentet e ish-Sigurimit të Shtetit 1944-1991’, agjencia qeveritare që, që nga viti 2016, është thelluar në historinë represive të regjimit më paranojak dhe më të dhunshëm në Evropën komuniste.

Ai regjim dënoi qindra njerëz me vdekje dhe mbuloi territorin me kampe dhe burgje të punës së detyruar, si dhe ngriti një aparat sigurimi dhe represioni, Sigurimi ishte bazuar në një rrjet gjigant bashkëpunëtorësh. Të gjithë spiunuan të gjithë; kaq shumë skelete në dollap.

Kujtesa, për këtë arsye, ka mbetur një çështje e ndjeshme edhe pas përfundimit të komunizmit në vitin 1991. Viktimat e regjimit kanë mbetur të margjinalizuar, duke mbajtur gjithçka brenda. Vetëm tani ata mund të fillojnë të tregojnë publikisht vuajtjet e tyre.

Ato të Rudina Demës, nuk kufizohen vetëm në Tepelenë, ku ajo kaloi një pjesë të gjatë të jetës së saj në kampe të punës së detyruar ose në provë. Në vitin 1985, kur diktatori Hoxha vdiq dhe konteksti politik u bë më pak i ngurtë, Ramiz Alia, pasardhësi, përgatiti disa reforma hapje ndaj botës së jashtme, por tepë të kufizuara. Megjithatë, Rudina vazhdoi të rrinte me frikë, se regjimi mund të kthehej sërish kundër saj.

Kështu në vitin 1991, kur nisën zbarkimet e mëdha të shqiptarëve për në Itali, në fillim të marsit ajo me burrin e saj Haxhiun dhe vajzën trevjeçare Megi, hipi në një nga anijet e mallrave, të cilat u nisën nga Durrësi për në Brindisi.

Komunizmi shqiptar ishte në kolaps dhe pikërisht qeveria e Tiranës, nuk kontrollonte më asgjë për këtë. Por Rudina mendonte se regjimi në fuqi, do të ishte në gjendje të rivendoste rendin dhe ndoshta, të shkaktonte një valë arrestimesh. Italia ishte një mundësi për të filluar nga e para dhe ajo donte ta shfrytëzonte atë rast.

Pak muaj pas zbarkimit, sërish në vitin 1991, Rudina, Haxhiu dhe Megi, u vendosën në Rieti. Ato nuk kanë lëvizur kurrë nga aty. Sot ato jetojnë në një banesë sociale modeste. Me ta është edhe Tommaso, djali që Megi kishte lindur dhjetë vjet më parë.

Në Tepelenë, Rudina më kishte përmbledhur shkurtimisht historinë e saj, duke përmendur kthesat historiko-politike të Shqipërisë komuniste, të cilat nuk isha në gjendje t’i kuptoja plotësisht, duke mos pasur njohuri të mjaftueshme për to.

Megjithatë, forca e fjalëve dhe e syve të saj, pak të trishtuar, por shumë depërtuese, më kishin bindur se kjo histori meritonte të dëgjohej. Dhe kështu shkova në Rieti, dy herë, për ta kuptuar dhe kornizuar më mirë.

Rudina është një nga pesë fëmijët e Hysni Demës, ish-kolonelit të ushtrisë së Zogut, Mbretit të Shqipërisë. Kur në vitin 1939 Italia fashiste e pushtoi Shqipërinë, kolonel Dema u internua në Toskanë të Italisë. Ai u kthye në atdheun e tij në vitin 1942 dhe mori role të rëndësishme në ‘Ballin Kombëtar’, organizatën nacionaliste e cila duke krijuar një aleancë taktike me pushtuesin nazist, që zëvendësoi atë italian në vitin 1943, u përpoq të pengonte partizanët e Enver Hoxhës të merrnin pushtetin.

Përpjekje e dështuar. Hoxha çliroi Shqipërinë në vitin 1944, duke u vendosur si autokrat. Dema fillimisht u fsheh, duke arritur më pas të arratisej nga vendi dhe të strehohej në Greqi, ku vdiq në rrethana ende të paqarta, në vitin 1954.

“Nëna ime ishte shtatzënë me mua, kur babai im, iku. Nuk e kam njohur dhe nuk e kam idenë se çfarë është dashuria atërore. Kur dëgjoj Megin, që i drejtohet Haxhiut si baba, mendoj: “Po çfarë do të thotë kjo? Çfarë do të thotë?” U zemërova shumë me atë baba, që nuk e pashë kurrë, .

Kam pasur një jetë të dhimbshme, pa lodra, pa përralla, pa liri. I thosha mamasë sime, Vasfies, se një baba i mirë, nuk duhet të lërë kurrë vetëm gruan dhe fëmijët. Ajo u acarua, më gjuajti me një shapkë dhe bërtiti: “Nuk të vjen turp?”

Hysni Dema është “barrë” i Rudinës, nënës dhe vëllezërve të saj, të gjithë më të mëdhenj se ajo: Tefta (1927), Vera (1930), Aliu (1933) dhe Sazani (1935). Në Shqipërinë e Enver Hoxhës, një “armik i popullit”, një “komplotist”, infektoi të gjithë familjen me statusin e tij.

“Pasi morën pushtetin, komunistët trokitën në derën e shtëpisë sonë të madhe në Tiranë, e kërkuan të na nxirrnin jashtë. Ajo shkoi me Verën, Aliun dhe Sazanin, në shtëpinë e Teftës dhe bashkëshortit të saj Shaqir Muça. Unë kam lindur atje, më 20 shkurt 1945”, kujton Rudina.

Pak muaj pas lindjes së Rudinës, familja Dema u transferuan në një kamp pune të detyruar në Berat. Jeta e tyre e mëparshme, e qetë dhe e rehatshme, nuk do të kthehej më kurrë. “Na ngarkuan në kamion si shalqinj dhe na morën. E kursyen Teftën, vetëm se ishte e martuar dhe nuk figuronte më në bërthamën tonë familjare”, tregon Rudina.

Gjatë tre viteve të ardhshme, Vasfia dhe fëmijët e saj u zhvendosën në kampe të ndryshme: Porto Palermo, Katër-Rrugët e Shijakut, një vend afër Durrësit dhe Krujës.

Më pas në vitin 1949 erdhën në Tepelenë. Një botë e ndarë, e tmerrshme. Tefta nuk mund t’i vizitonte më si në kampet ku ata kishin qenë më parë, kjo gjë ishte e pa mundur në këtë kamp. Nga takimet e munguara me të, Rudina ka një kujtesë të mirë. Nga fëmijët që vdiqën në kamp, ​​megjithatë, jo: “Kam dëgjuar vetëm të qarat e dëshpëruara të nënave”, shprehet ajo.

Në fillim të vitit 1951, regjimi komunist i Hoxhës vendosi të lirojë të gjithë fëmijët e Tepelenës, plus disa të burgosur jo aq shumë “të ndotur” politikisht. Rudina u largua nga kampi; familjarët e saj qëndruan aty.

“Mami më besoi në një familje në Krujë, mes të liruarve nga burgu. Ishin ditët e para të marsit. Na detyruan të hipnim në kamionë ushtarakë dhe na çuan në Tiranë. Arritëm natën, ishte shumë ftohtë dhe binte shi.

Na çuan në Sheshin “Skënderbej”, pikërisht në qendër dhe na shkarkuan para xhamisë. Fjetëm përpara xhamisë, nën strehën e sajë. Herët në mëngjes erdhi Imami dhe i zoti i familjes nga Kruja, pra kryefamiljari, më vjen turp t;ju them, por emrin nuk e mbaj mend, i shpjegoi se kush isha, duke i kërkuar të më çonte te Tefta”. Kleriku mysliman e siguroi se ai do të bënte maksimumin, por së pari duhej të recitonte lutjet. Pasi mbaroi, ai dhe Rudina shkuan në pazarin, që në atë kohë mbahej në njërën anë të sheshit. Ai u ndal në tezgën e një tregtari, që shiste kapele. Ai kishte qenë fqinj i Demave dhe i njihte shumë mirë. Imami i përshkroi situatën dhe ai nxori të birin të gjente Teftën. “Ndërsa prisnim, më dha një filxhan qumësht me pak bukë. E hëngra e uritur, si bishë, isha aq e uritur”, kujton Rudina. Pak më vonë erdhi Tefta dhe Rudina i’u hodh në krahë. “Motra më çoi menjëherë te një berber, për të prerë flokët: që ishin plot me morra”.

Dy motrat u bashkuan, por për Teftën ai gëzim nuk mund të ishte absolut. Ajo po kalonte kohë shumë të vështira. Vetëm pak ditë para ardhjes së Rudinës, më saktë më 1 mars, Leone Cieno, inxhinieri italian me të cilin ishte lidhur pas përfundimit të parakohshëm, të martesës me Shaqir Muçën, ishte dëbuar në Itali. Ai mbërriti në Shqipëri gjatë pushtimit fashist.

Pas luftës mbeti: nevojiteshin teknikë të mirë për rindërtimin. Jeta e tij ndryshoi më 19 shkurt 1951, ditën kur shpërtheu një bombë në oborrin e ambasadës sovjetike: skena me të cilën regjimi nisi një spastrim të ashpër, kundër intelektualëve dhe banorëve italianë, të gjithë të akuzuar, se ishin në shërbim të imperializmit perëndimor. Cienon e nxorën jashtë dhe Tefta mbeti vetëm, tetë muajshe shtatzënë. Më 31 mars lindi një djalë. Ai quhej Pierino.

Për disa vitesh Leone dhe Tefta mbanin një letërkëmbim. Ajo i dërgoi foto të Pierinos duke u rritur; kurse ai i dërgoi disa para. Më pas Shqipëria zgjodhi rrugën e izolimit total dhe çdo komunikim me botën e jashtme u ndalua. Leone nuk dëgjoi asgjë më shumë për Teftën dhe Pierinon.

Ai nuk i harroi, por rindërtoi jetën në Sardenjë, duke u martuar me një grua tjetër. Pierino u rrit pa baba, si Rudina. “Ai e ka njohur të atin vetëm në vitin 1990, duke shkuar për herë të parë në Itali, përpara se të vendosej përgjithmonë në vitin 1991. Nga ana tjetër, Tefta nuk e pa më Leonen, pasi ai vdiq pak para se edhe ajo të emigronte, në vitin 1993”, tregon Rudina.

Pas depërtimit të Leones në Itali, Tefta e gjeti veten me një djalë për të rritur e vetme dhe për t’u kujdesur për Rudinën. Ajo ishte formalisht e lirë, por Sigurimi Shtetit e mbante në survejim dhe një herë e provokoi atë: “Një natë disa oficerë hynë në banesë. Ata bënë disa pyetje. Njëri prej tyre ndezi një cigare; që i shkëlqeu në errësirë. Ata u larguan pas pak. Jeta për Teftën u bë e rëndë. Ajo u bind se herët a vonë, regjimi do ta lëndonte atë, mua dhe Pierinon.

Kështu, e rraskapitur emocionalisht, ajo mori një vendim drastik. Në fund të vitit 1954, u bashkuam me nënën dhe vëllezërit e mi, në kampin e Plugut, afër Lushnjës, ku ishin transferuar pas mbylljes së kampit të Tepelenës. Sapo mbërritëm atje, autoritetet e kampit i thanë Teftës, se ajo mund të qëndronte, por ajo do të duhej të thirrje çdo ditë në apelim, si të gjithë të burgosurit e tjerë”, kujton Rudina.

Ajo duhej të hiqte dorë nga liria, me fjalë të tjera. E njëjta gjë ishte edhe për Rudinën dhe Pierinon. “Motra ime ishte në dijeni të asaj që na priste, por jeta e saj, me Sigurimin e Shtetit në survejim, ishte bërë e padurueshme. Ajo mendoi se nëse do të duhej të vuanim vërtet, ishte më mirë ta bënim me të dashurit tanë, duke ndarë të njëjtin fat me ta”.

“Më duket e çuditshme që jemi në Itali, që kemi një makinë dhe kemi ujë të rrjedhshëm dhe lavatriçe në shtëpi. I vëzhgoj këto gjëra me kuriozitet, si një vajzë e vogël. Ndoshta vjen nga fakti se fëmijëria ime, e cila nuk ka filluar kurrë, është diku brenda meje, edhe nëse jam plakur tashmë”, shprehet Rudina.

Fëmijëria dhe adoleshenca: regjimi ia hoqi edhe atë Rudina Demës. Ajo i kaloi të gjitha në kampin e Savrës, ku do të qëndronte deri në vitin 1964. Ajo dhe familja e saj mbërritën atje pas nja dy vitesh në Plug.

Në rrethin e Lushnjës ndodhej edhe Savra. Gjatë ditës Rudina punonte token, për një kooperativë bujqësore, kurse në mbrëmje ndiqte shkollën. Diplomën e shkollës së mesme e mori me shumë sakrifica. Një jetë e mjerë, e vështirë. Ky kamp ishte më mirë se ai i Tepelenës.

“Atje të gjithë të burgosurit ishin në një dhomë të madhe. Në Savër na dhanë një dhomë për vete, për mua dhe familjen time. Ishte brenda një kasolle. Nuk kishim banjë, duhej të shkonim në oborr. Por të paktën ne ishim vetëm”, kujton Rudina.

Vëllai tyre Sazani, në vitin 1951, menjëherë pas lirimit të Rudinës nga kampi, arrin të arratiset nga Tepelena. “Ishte i shpejtë, ishte gjashtëmbëdhjetë vjeç, gjeti një mënyrë për të shpëtuar kontrollit të rojeve”. Menjëherë e kapën dhe kreu katër vjet burg në Gjirokastër. Pasi u lirua, ai arriti të arratisej në Jugosllavi. Më pas shkoi në Greqi, Itali dhe Gjermani. Më në fund në Shtetet e Bashkuara. Ai jeton në Misuri dhe është shtetas amerikan.

Pas arratisjes së Sazanit, e ëma Vasfie u torturua nga Sigurimi i Shtetit. “Ata e varën me kokë poshtë në një pemë, duke i vendosur një kovë plot me m… para fytyrës së saj. Na thuaj ku është djali yt, ose do të të fusim aty”, kërcënonin ata. Por ajo nuk e dinte dhe rojet nuk patën guximin të vepronin më tej.

Ajo pësoi një tjetër poshtërim në fshatin Plug të Lushnjes ku ishte e internuar, kur agjentët e Sigurimit të Shtetit i njoftuan për vdekjen e bashkëshortit të saj Hysniut. “Vdiq në Greqi”, thanë ata me përbuzje. Ata përdorën pikërisht atë fjalë: ngordhi.

Në vitin 1964, qeveria komuniste e Tiranës lehtësoi disi kontrollin e të burgosurve politikë me një masë prove. Përfituesit, mund të jetonin dhe të gjenin një punë brenda zonave të sigurta, të kufizuara nga autoritetet përkatëse të Ministrisë së Punëve të Brendshme që i mbikëqyrnin ata.

Nga ato dispozita lehtësuese, përfituan Rudina dhe Tefta. Aliu dhe Vasfia nuk e bënë kërkesën për masat lehtësuese dhe mbetën në Savër. Vera, nga ana tjetër, prej disa kohësh ndodhej në Tiranë, ku ishte martuar me Qazim Kuçën, shofer në një park kamionësh transporti. Edhe familjarët e tij kishin pasur probleme me regjimin dhe njiheshin me familjen Dema. Autoritetet i dhanë Verës lejen që të largohej nga kampi i Savrës dhe të jetonte me Qazimin. Dashuria, të paktën kjo, nuk ishte e ndaluar. Jo gjithmonë. Në vitin 1968, çifti pati një djalë, Engjellin.

Zona brenda së cilës Tefta dhe Rudina mund të gëzonin “shërbimin e provës”, (si familje e internuar), përfshihej midis qyteteve Lushnjë, Fier, Berat e Kavajë dhe Elbasan. Ata zgjodhën të shkonin tek kjo e fundit. “Tefta besonte se në atë qytet, një qytet i madh me një bazë të mirë kulturore, ne mund të gjenim një punë të denjë dhe të jetonim në paqe”, kujton Rudina.

Midis pritshmërive dhe realitetit, dallimi ishte e thellë. “Nuk ishte e lehtë të gjeje një punë të mirë, pasi kishim një reputacion të komprometuar për regjimin komunist në fuqi. Ne gjetëm punë vetëm në ullishtat e zonës dhe më vonë në një rrobaqepësi si punëtorë. Çdo ditë, në mëngjes dhe në mbrëmje shkonim në Degën e Punëve të Brendshme për t’u paraqitur, siç ishte rregulli për të internuarit. Më pas, opinion i vendasve ndaj nesh, filloi të përkeqësohej dhe ata më fanatikët e indoktrinuar, na quanin: “dy kurvat”.

Pierino nuk ishte me ta. Tefta e dërgoi në Tiranë te Vera, që të ndiqte një shkollë të mirë. Ajo donte t’i garantonte atij një të ardhme më të mirë, se e saja. Edhe Rudina në ato vite shkonte në shkollë, në mbrëmje, pas punës, siç bëri në Savër. Ai arriti të merrte diplomën e shkollës së mesme.

Vitet në Elbasan sigurisht nuk kanë qenë të lumtura, por Rudina ka një kujtim të këndshëm atje. Në vitin 1971, ajo arriti të marrë pjesë në një udhëtim me pagesë në det, në Vlorë, të ofruar nga regjimi, për një grup të rinjsh punëtorësh në rrobaqepësinë ku ishte e punësuar.

Për një kohë ata kishin bërë punë vullnetare në kodrat pas qytetit Elbasanit: shtetit i duheshin duar të forta për të punuar atë tokë të zymtë dhe për të mbjellë ullishte. Rudina nuk e kishte parë kurrë detin, dhe i kërkoi një zyrtari të Partisë së Punës, (partisë së vetme në kohën e komunizmit), ta shtonte edhe emrin e saj në atë në grup, me kusht, që ai udhëtim nuk do i nxirrte probleme asaj dhe ajo nuk do i detyroj asgjë atij.

“Ai merrej me të rinjtë dhe me punëtorët dhe e dinte se kush isha dhe nga vija, por duke qenë se isha e punësuar në rrobaqepësi, ai kishte një mendim të mirë për mua. Unë arrita ta bind atë”. Kështu Rudina zbuloi detin. “U ula këmbëkryq në plazh, shikoja valët dhe qaja. Ndjeva një ndjenjë të madhe lirie”.

Por Rudina kurrë nuk e kishte shijuar realisht lirinë, një liri të denjë dhe të plotë. Dhe ajo pak qetësi shpirtërore, që i ishte ofruar deri në atë kohë, në një moment të caktuar pushoi. E hoqën nga puna në vitin 1975. Ishte periudha e gjykimit dhe dënimit me vdekje të Beqir Ballukut, ministër i Mbrojtjes që nga viti 1952, i akuzuar për komplot kundër Hoxhës. Në Shqipërinë komuniste, ndodhte shpesh që grindjet e brendshme në krye të sistemit, të pasoheshin nga valë persekutimi në shkallë të gjerë.

Kështu ndodhi edhe atë herë. Rudina dhe Tefta u dërguan në një kamp në Belsh, një lokalitet në qarkun e Elbasanit. Dhe aty mbërriti edhe Pierino, i përzënë nga Tirana me gruan Ikbale, të martuar në vitet e mëparshme dhe fëmijën e tyre të porsalindur: që e quanin Leone, si emri i babait të Pierinos. Më vonë, çifti do të kishte edhe dy fëmijë, Uliksin dhe Anën.

Nga masat e reja kufizuese u prek edhe familja e Verës. Asaj i ra fusha e Grabianit, jo shumë larg Lushnjës. Aliu dhe Vasfia nuk u larguan nga Savra. Tre vjet më vonë, në 1978, Vasfia vdiq. Rudina e mendon çdo ditë.

“Në mëngjes, kur pi kafe, më shfaqet fytyra e saj. Reflektoj për jetën e një të mjeruari, që ajo bëri në kampet e përqendrimit. Ajo e gjeti veten pa asgjë, si zonja që ishte. Ajo kishte dhimbje të mëdha, por e mbajti atë brenda”, shprehet Rudina.

Në Belsh, Rudina punonte në një kooperativë bujqësore. “Ne kishim një rrogë të vogël, por pothuajse asgjë nuk mund të blihej me të. Kështu një natën shkova në arat e kooperativës, për të vjedhur presh, domate dhe spinaq”, kujton me dhimbje ajo.

Për nëntë vjet ajo bëri këtë jetë, në mënyrë të përsëritur dhe të trishtuar. Ngushëllimi ishte të kishte Teftën, motrën e saj të preferuar, për të cilën ushqeu një dashuri të pakufishme.

“Ajo të jepte përshtypjen e një gruaje zemërgur; ajo ishte gjithmonë serioze. Por po ta njihje mirë, po ta kuptoje nga brenda, nuk mund të shkëputeshe prej saj. Për mua ajo ishte mami, gjyshja, vëllai, babi, gjithçka”, shprehet Rudina.

Në vitin 1984, një pikë kthese: Rudinës iu dha sërish provë, këtë herë e vlefshme për të lëvizur në të gjithë territorin e Shqipërisë. Atë leje e kishte vetëm ajo, mes të afërmve të saj. Të gjithë të tjerët qëndruan në kampe, efektivisht deri në kohën e rënies së komunizmit. “Ndoshta, meqë nuk kisha burrë e fëmijë, kam qenë Dema më pak i rrezikshëm për regjimin”, kujton ajo.

Rudina shkoi të jetonte në Tiranë. Gjeti punë në një fabrikë tekstili të Kombinatit “Stalin”, zemra industriale e kryeqytetit në kohën e komunizmit, sot një periferi e shkatërruar dhe e harruar. Pas tre muajsh ajo u takua me Haxhi Manen, bashkëshortin e saj të ardhshëm, pesë vjet më i madh se ajo, po ashtu me një histori të dhimbshme pas tij.

Është një çam, siç e quajnë veten shqiptarët e veriut të Greqisë, i dëbuar masivisht në fund të Luftës së Dytë Botërore. Familja e Haxhiut ishte e pasur. Rudina u zhvendos në Durrës, ku banonte Haxhiu. Ata u martuan. Ajo gjeti punë në një rrobaqepësi; kurse ai si murator. Megi ka lindur në vitin 1988. Rudina e ka sjellë në jetë në moshën 43-vjeçare, Megin.

Për të, ajo vajzë e vogël ishte një dhuratë nga Zoti: Zoti i saj i krishterë. Ajo i ishte afruar prej kohësh katolicizmit. Takimi i parë me besimin ishte në Tepelenë. “Në fushë kishte edhe disa priftërinj, i pashë duke folur dhe duke u lutur. Isha i magjepsur prej tyre”.

Me kalimin e viteve, ndjenja e saj fetare u rrit. Rudina lutej fshehurazi, sepse në Shqipërinë komuniste ishte në fuqi ateizmi. “Kur mbërrita në Itali, doja të pagëzohesha. Unë e bëra këtë në vitin 1992, kurse Haxhiu, i cili e ruajti besimin e tij, atë mysliman, nuk pati asnjë kundërshtim”, kujton Rudina.

Edhe në Durrës, me një familje të sajën, me diktatorin Enver Hoxha, që nuk ishte më i kësaj bote (vdiq në 1985), Rudina vazhdonte të kishte frikë. “Nuk i thashë askujt nga isha, mbajta një profil të ulët. Ndjeva peshën e së shkuarës sime, të emrit tim dhe besoja se regjimi mund të më mbyllte sërish në kampe në çdo moment”.

Viti 1990 ishte një vit trazirash dhe pasigurie. Shpërthyen protesta të ndryshme. Në Tiranë në dhjetor studentët u ngritën në protesta kundër regjimit. Qeveria doli jashtë kontrollit të situatës. Në muajt në vijim, shumë shqiptarë e shfrytëzuan rastin për t’u larguar: drejt Italisë, nga deti. Ata nuk e dinin nëse komunizmi do të binte. Kur dyshonin, ata preferonin të udhëtonin. Italia, ëndrra perëndimore, liria.

Në fillim të marsit 1991, mijëra njerëz u vërsulën në portin e Durrësit dhe sulmuan anijet e ngarkesave të ankoruara atje. Ata urdhëruan komandantët të vendosnin të udhëtonin për në Brindizi, porti më i afërt i udhëtimit nga ku fluturonin dhe zogjtë, mes dy brigjeve. Ishte e vetmja mundësi për të kaluar Adriatikun sepse, në atë kohë nuk kishte tragete apo anije që bënin atë linjë. Deti ishte “një mur e pakalueshëm”, me ujë.

Midis datave 6 dhe 7 të muajit mars, 25 mijë shqiptarë zbarkuan në qytetin Salento. Rudina dhe Haxhiu udhëtuan në bordin e vaporit “Tirana”, një nga ata të marinës tregtare. Kur panë rrëmujën në portet e Durrësit, nuk u menduan shumë: vendosën të largoheshin.

“Nuk e dija se çfarë do të bëhej me mua, me ne, por e rëndësishme ishte të shpëtoja nga ai regjim, që nuk e mendoja se mund të binte. U veshëm. Haxhiu ishte me kostum dhe kravatë, unë kisha veshur një kostum të bukur. Shkojmë në Itali, nuk prezantohemi si lypës”, ​​menduam.

Por bashkë me refugjatët mbërritëm, pas një udhëtimi të gjatë dhe të lodhshëm, në një anije të mbushur me plot njerëz. Gjatë udhëtimit mendoja vetëm për vuajtjet e mia, por ndihesha e lirë, pak a shumë, si kur pashë detin për herë të parë në vitin 1971 në Vlorë”, kujton Rudina.

Në Itali, Haxhiu dhe Rudina pothuajse menjëherë morën statusin e refugjatëve politikë. Ata jetuan për një kohë në San Michele Salentino, në zonën e Brindisit, më pas u transferuan në Antrodoco dhe prej andej në Rieti, aty pranë. Është qyteti i tyre që nga viti 1991.

Shumë shpejt iu bashkua Pierino dhe familja e tij dhe më pas mbërriti edhe Tefta, në vitin 1993, pasi u pranua kërkesa e Pierinos, për bashkim me nënën e tij. Vera dhe Aliu, pasi u larguan nga kampet, përkundrazi mbetën në Shqipëri, të dy në Tiranë. Të dy ata dhe Tefta, kanë ndërruar jetë: Vera në vitin 2005, Tefta në 2011, Aliu në 2013-ën. Tefta është varrosur në Rieti.

Haxhiu dhe Rudina, tashmë janë në pension. Në Itali, ai vazhdoi të ishte murator, si në Shqipëri. Kurse Tefta punoi si shërbyese në disa shtëpi. Ajo merr një kompensim mujor vërtet modest, por nuk ankohet. “Këtu gjeta lirinë, miqtë, mundësinë për të thënë atë që mendoj dhe një banesë sociale. Me gjithçka kam kaluar, kjo më mjafton”, shprehet Rudina.

Në vitin 2000, Rudina mori nënshtetësinë italiane dhe vetëm atëherë donte të kthehej në Shqipëri. “Pasaporta italiane më jepte siguri, nuk e kisha më parë. Vënia e këmbës në Shqipëri nuk më emocionoi. Ajo tokë më kishte marrë gjithçka. I vetmi gëzim që ndjeva, ishte të shihja sërish familjen time”.

Ditët e sotme Rudina viziton rregullisht vendin ku ka lindur. Ajo ka një shtëpi në qendër të Tiranës, por ka qenë disa herë edhe në Tepelenë, te ish-kampi i internimit. E pyeta nëse pas gjithë këtyre viteve ajo ndjen dëshirën për t’i falur – një parim themelor i besimit të saj, në fund të fundit – atyre që ia hoqën lirinë.

“E diskutova edhe me priftin tim. Ai më tha se të falësh, është një proces i ngadaltë, që duhet bërë pak nga pak. Por nuk e di nëse, do të jem në gjendje ta bëj ndonjëherë. Mendoj se është e pamundur të falësh gjithçka”. /Memorie.al/

blank

“Il Giornale d’Italia” më 2 prill 1913: “Betejat diplomatike që iu desh të zhvillonte, për Ismail Qemalin do të kishte qenë më e lehtë ta kthente Evropën përmbys…”

Nga Alban Trungu
– Intervistë me z. Darling Vlora, për Ismail Qemalin, themeluesin e shtetit shqiptar –
24 janari është përvjetori i 167-të i lindjes së Ismail Qemalit që përkon edhe përvjetorin e 92-të të vdekjes së tij. Për të kujtuar figurën që udhëhoqi Rilindjen Kombëtare në shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë dhe kontributin e tij të paçmuar për kombin shqiptar, intervistuam Darling Vlorën, një prej stërnipave të tij. Darling Vlora jeton në Itali dhe ka organizuar dy ekspozita fotografike për Ismail Qemalin. Të parën në vitin 2009 në ambientet e shtëpisë së tij me rastin e 165 vjetorit të lindjes së Qemalit dhe, të dytën në Parma në nëntor të 2010-tës në bashkëpunim me Shoqatën Scanderbeg.

Kush është Ismail Qemali për Darling Vlorën?
Ismail Qemali, emri i plotë Ismail Qemal bej Vlora, është paraardhësi im. Gjyshi im, Qamil bej Vlora (babai i babait tim) ishte njëri nga djemtë e Ismail Qemalit. Pra, në vijë mashkullore, jam stërnip i tij.

blank

 

Ç’rol ka Ismail Qemali në historinë e shtetit shqiptar?
Në këtë rast më vjen në kujtesë një shprehje e Roberto Cotroneo-s për artistin e madh gjenovez Fabrizio De André: “L’architeto De André si serviva degli ingegneri perchè i conti tornassero, ma il disegno era suo”. Ismail Qemali është arkitekti i Pavarësisë Shqiptare; është Babai i Kombit dhe Themeluesi i shtetit shqiptar. Ky nuk është mendimi im, ky është mendimi i vet popullit, mendimi i atyre që e kanë njohur; mendimi i patriotëve shqiptarë që ju përgjigjën thirrjes së tij duke e mbështetur në veprën e madhe kombëtare.

Dhimitër Zografi, një ndër delegatët e Kuvendit të Vlorës, i cili e shoqëroi Ismail Qemalin nga Trieste deri në Vlorë dhe, bashkë me delegatët e tjerë nënshkroi Aktin e Shpalljes së Pavarësisë, shkruan: “Ç’ka bërë Ismail Qemali për Shqipërinë, ç’nder i do bërë dhe ku duhet ngritur emri i tij, atë mund ta gjykojë vetëm ai njeri që di dhe pa veprat e tij”. Qazim Kokoshi, një tjetër firmë në Aktin e Pavarësisë, më 12 shkurt 1919, përpara trupit pa jetë të Ismail Qemalit, Babait të Kombit, siç e quante ai, do i drejtohej popullit të pranishëm: “Juve që qetë në vitin 1912, o atdhetarë të dashur, juve jini edhe sot, më 28 të vjeshtës së tretë t’atij viti patë, bëtë dhe gëzuatë, patë luftën ballkanike me rrezik për ju, bëtë përpjekje të shpëtoni tokën t’uaj dhe u gëzuatë me fitimin e plotësimin e idealit. Ju, pra, jeni një histori e gjallë e Shqipërisë së re, por krijonjësi dhe heroi i parë i kësaj historie është Ismail Qemali”.

blank

 

Ferit Vokopola, një tjetër firmë në Aktin e Pavarësisë do shkruante në 100-vjetorin e lindjes së Ismail Qemalit: “Ismail Qemali, si biri i vetëm i Shqipërisë, rrëmbeu Flamurin, dolli në ballkon dhe e ngriti me dorën e vet, duke iu drejtuar popullit me fjalën e madhe patriotike, me të cilën i bëri të ditur Shqipërisë dhe Botës mbarë se në këtë çast vendimtar, nën radhët e Mbretërive të Mëdha e të vogla shtohej dhe një shtet i ri, që populli i vetë ishte një nga trashëgimtarët më të vjetër të Ballkanit. Atë unë e njoha dhe e pashë nër këto çaste vendimtare, shumë më të ndryshuar se herë të tjera… Ishte më parë një Yll e tani një Diell i botës shqiptare; ishte më parë një Luftëtar i Lirisë, një shërbëtor besnik i Kombit e tani një shpëtimtarë i Popullit”. Ky është Ismail Qemali vetëm në mendimet e tre prej firmëtarëve të Aktit të Pavarësisë, për mos u ndalur gjatë edhe në citimet e nënshkruesve të tjerë si Mustafa Kruja, Luigj Gurakuqi, Rexhep Mitrovica, etj. Të gjithë ata që ishin aty, të gjithë ata që nënshkruan Aktin e Pavarësisë shqiptare e njohën dhe e quajtën Babai i Kombit.

blank

 

Ismail Qemali ka qenë në shërbim të Perandorisë osmane për 50 vjet. Gjithashtu është një ndër liberalët e parë osmanë dhe në 1909 edhe themelues e Kryetar i Partisë Liberale. Edhe angazhimi i tij në forzat reformatore të Perandorisë është më i hershëm sesa ai në Rilindjen Kombëtare. Ç’e shtynte Ismail Qemalin të ishte liberal: autonomia më e madhe për vilajetet shqiptare apo ndërgjegjja e tij si shtetar osman?

blank

 

Kohët e fundit e kam ndeshur si një farë kritike faktin që Ismail Qemali i shërbeu Perandorisë Osmane. Ky këndvështrim, jo vetëm për mendimin tim, është krejtësisht i gabuar. Shërbimi i tij në Perandorinë Osmane përkon pikërisht në një kohë kur Shqipëria ishte pjesë e Perandorisë ndaj ai nuk i shërbeu asaj por vendit të tij. Gjatë gjithë veprimtarisë së tij në administratën shtetërore Ismail Qemali u shqua si njeri me ide liberale dhe reformatore. Ai hyri në administratë në moshën 16-vjeçare, kur kjo drejtohej nga burra të shquar e përparimtar si Mit’hat Pasha, Fuad Pasha e Ali Pasha. Megjithatë veprimtaria e tij duhet parë gjithmonë paralel dhe e lidhur ngushtë me përpjekjet e tij në dobi të Shqipërisë. Që në vitin 1864 atë e gjejmë në mbledhjet e organizuara në Stamboll për të formuar një shoqëri kulturore kombëtare për hapjen e shkollave shqipe dhe zhvillimin e letërsisë shqiptare.

blank

 

Si njeri largpamës Ismail Qemali, gjë që e ka deklaruar gjithmonë, ishte i bindur se me forcimin e Perandorisë i shërbente edhe vendit të tij. Ai bashkëpunoi me Mit’hat Pashën në hartimin e Kushtetutës së parë osmane, shpallur më 1876. Artikulli 108 i saj pranonte që «administrata e krahinave do të kishte si themel parimin e decentralizimit». Një nga idetë e Mit’hat Pashës, sigurisht me sugjerim të Ismail Qemalit, ishte krijimi i një Vilajeti shqiptar. Dhe, siç shihet, jemi dy vjet përpara Lidhjes së Prizrenit dhe gati 40 vjet përpara Pavarësisë. Fatkeqësisht Mit’hat Pasha u arrestua; Kushtetuta mbeti e pazbatuar deri më 1908 dhe vetë Ismail Qemali u internua. Pasi u lejua të kthehej në Stamboll, duke parë qëndrimin e pandryshuar të Sulltanit, Ismail Qemali vendosi të largohej përfundimisht nga Turqia, veprim që e kreu më 1900, duke iu kushtuar më pas tërësisht çështjes kombëtare shqiptare. Në letrën që i drejtonte Sulltanit, nga bordi i anijes angleze që do ta nxirrte në Europë shkruante: «Krimi im ndaj atdheut është dashuria ndaj tij».

blank

 

Sami Frashëri ose Semsedin Sami, konsiderohet nga historiografitë shqiptare e turke si nja nga themeluesit e nazionalismave të këtyre dy kombeve. Si shihet Ismail Qemali nga historiografia turke?

blank

 

Siç del edhe vetë në pyetjen tuaj, pjesa më e madhe (për mos thënë gati të gjithë) e rilindasve tanë, kush më shumë e kush më pak, shërbyen në administratën shtetërore turke por pa harruar asnjëherë vendlindjen e tyre. Ashtu si edhe Sami Frashëri, i cili me punën e tij i shërbeu dijes dhe kulturës së mbarë kombësive që jetonin në Perandorinë Osmane, edhe Ismail Qemali, kudo që shërbeu, u dallua si mbështetës i dijes dhe përparimit. Akoma edhe sot, nëpër vendet ku ai mbuloi postin e guvernatorit, kujtohet me respekt për veprat e tij, në hapjen e shkollave, kundër diskriminimit racor e fetar, etj. Po ashtu ai kujtohet me respekt si një figurë liberale, ndër të parët liberal të Perandorisë. Së fundi «Kujtimet» e tij janë botuar edhe në gjuhën turke, përveç një punimi me disa fjalime të tij në Parlament që është botuar shumë vite më parë.

Në dallim nga figura të tjera, duket sikur Ismail Qemali është shumë aktiv në Rilindjen Kombëtarë sidomos në vitet që paraprijnë Revolucionin e Xhonturqve. Si mund të shpjegohet kjo “vonesë”?

E drejtë. Duket sikur është aktiv në lëvizjen kombëtare më tepër në prag të Revolucionit, por nuk është ashtu. Gjithë veprimtaria e Ismail Qemalit është e lidhur ngushtë me origjinën e tij, me atdhedashurinë, me historinë e vendit dhe familjes së tij. Ishin këto faktorë që, bashkë me inteligjencën dhe përgatitjen e tij të rrallë, krijuan burrin e shtetit liberal i cili, ashtu siç e ka deklaruar gjithmonë, kërkonte që nëpërmjet forcimit të Perandorisë t’i shërbente gjithë kombësive që bënin pjesë në të, përfshirë këtu edhe Shqipërinë, pra ai dilte përtej përmasave kombëtare.

Por, nëse kemi një “ritardo” të tij në lëvizjen kombëtare shqiptare të para 1900-ës nuk duhet të harrojmë edhe faktin se ai ishte i internuar për 7 vjet rresht (1877-1884) dhe më pas, ashtu siç ka qenë edhe mendimi i historianëve si Luarasi, Xoxi, Naska, etj, ai u mbajt nga Sulltani qëllimisht larg Stambollit, pikërisht për të qenë larg veprimtarive kombëtare.

Në ekspozitën e fundit që ke organizuar në Parma mbi Ismail Qemalin, në bashkëpunim me Shoqatën Scanderbeg, më bëri përshtypjen një foto e 1908-ës, kur Qemali kthehet në Shqipëri e zgjidhet deputet në Parlamentin osman. Karroca e tij mbahet në krahë nga vlonjatët nga moli në qendër të qytetit. E donim kaq shumë në Vlorë?

Ismail Qemali kishte lindur në Vlorë ku familja e tij drejtonte Sanxhakun e vlorës që nga viti 1480. Pavarësisht se ai ishte larguar i ri nga Vlora asnjëherë nuk i kishte ndërprerë lidhjet me vendlindjen. Të gjithë shqiptarët që shkonin në Stamboll, gjenin gjithmonë mbështetjen e tij. Ai konsiderohej si përfaqësuesi më i shquar i familjes Vlora. Menjëherë pas shpalljes së kushtetutës populli i Vlorës, me anë të një telegrami, iu lut të kthehej në vendlindje. Ardhja e tij u kthye në një manifestim popullor. Një delegacion prej 39 vetave kishin shkuar ta prisnin në Korfuz. Në skelë kishte dalë ta priste gjithë populli i Vlorës. U mbajtën fjalime të ndryshme patriotike në nderim të tij; u zbrazën të shtëna topi, si në skelë ashtu edhe në qytet. Për të shprehur dashurinë dhe respektin e madh, që populli ushqente për birin e tij, karrocës së ismail Qemalit i hoqën kuajt dhe e morën në krahë përgjatë gjithë rrugës prej afro 2 km, deri në qendër të qytetit.

Në kujtesën e familjes Vlora, shqiptarët e fituan pavarësinë apo kjo ishte rezultat i politikës së ‘800-ës e cila bazohej në ekuilibrin midis fuqive të mëdha dhe kompensimin e fituesve?

Për mendimin tim, njëkohësisht bazuar edhe në “Kujtimet” e Ismail Qemalit dhe vlorajve të tjerë, shqiptarët e fituan dhe merituan krejtësisht Pavarësinë. 28 nëntori 1912 ishte kurorëzimi i luftërave shekullore të popullit tonë. Ata që hera herës e paraqesin Pavarësinë si një «dhuratë» të politikës europiane apo një zgjidhje të saj, nuk bëjnë gjë tjetër veçse denigrojnë veprën dhe sakrificat e patriotëve tanë dhe përpjekjet shekullore të shqiptarëve për pavarësi. Sigurisht gjatë Luftës I-rë Ballkanike, kur shqiptarët Shpallën Pavarësinë, ekzistonin kontradikta midis Fuqive të Mëdha të kohës të cilat, për të ruajtur ekuilibrin e tyre menduan jo të krijojnë por të mbështesin Pavarësinë e Shqipërisë. Pra këtu është një diferencë e madhe.

Ismail Qemali, gjatë lëvizjeve të tij në kryeqytetet europiane (tetor-nëntor 1912) në mbrojtje të çështjes kombëtare, arriti t’i bindë Fuqitë e Mëdha të mbështesnin aksionin e shqiptarëve dhe përfitimi që ai nxori nga kontradiktat dhe interesat e Fuqive duhet konsideruar padyshim si një arritje gjeniale. Pra a s’është edhe kjo një fitore më vete?

Pa dyshim që pavarësia e shqiptarëve ishte edhe në interes të vetë Europës. Në 2 prill 1913, në një artikull të gjatë në faqe të parë të prestigjiozes «Il giornale d’Italia», gazetari italian Benedetti shkruan: “Kauza e paqes i detyrohet shumë këtij njeriu që pati detyrën historike më të vështirë në betejat diplomatike më të cilën iu desh të përballej. Do kish qenë më e lehtë për të, të zhbënte Europën”.

Ismail Qemali udhëtonte shpesh në Itali. Që në fillim të 1900-ës, disa të përditshme italiane I dedikuan faqen e parë. Cilat ishin lidhjet e tij me Italinë?

Ismail Qemali udhëtonte shpesh në Itali, shpeshherë duke qëndruar gjatë nëpër qytetet italiane si Roma, Milano, Napoli, San Remo, etj. dhe kishte krijuar lidhje personale me mjaft personalitete italiane të kohës, midis të cilëve Markezin San Giuliano i cili më pas, pikërisht në prag dhe gjatë viteve të para të pavarësisë, ishte Ministër i Jashtëm i Italisë. Idetë e Ismail Qemalit, si në lidhje me të ardhmen e Shqipërisë si në lidhje me raportet italo-shqiptare, dalin qartë në intervista të ndryshme që ai ka lëshuar në shtypin italian, shumë herë publikuar nga periodikë prestigjioz dhe në faqet e para të tyre. Pavarësisht se lidhjet dhe miqësitë më të forta ai i kishte me burrat e shtetit anglez, përsa i përket të ardhmes së Shqipërisë ai kërkoi që të gjente mbështetjen kryesore tek Italia. Deri në fund të jetës Ismail Qemali shpresoj tek ndihma e sinqertë italiane dhe bëri të pamundurën që të tërhiqte vëmendjen si të qeverisë ashtu edhe të industrialistëve italianë për të bashkëpunuar me Shqipërinë.

Çfarë shkruanin gazetat italiane për Ismail Qemalin?

Ka artikuj të shumtë të shkruar në vite të ndryshme. Për shembull, menjëherë pas pavarësisë së Shqipërisë, e përditshmja “La Stampa” në faqe të dytë shkruan kështu:

“Në pritje të ngjarjeve që pashmangshmërisht do të ndjekin shpalljen e pavarësisë shqiptare, kurioziteti përqendrohet tek njeriu që është vënë në krye të lëvizjes që arriti qëllimin e saj, Kryetarin e Qeverisë së Përkohshme, Ismail Qemalin.

Ismail Qemali nuk është i panjohur në Europë e sidomos në Itali. Dashurinë për vendlindjen e tij e pagoi me persekutimet nga ana e Abdul Hamitit dhe më pas me internimin. Revolucioni i Xhonturqve e nxori nga vendqëndrimi i tij në Paris. Ai besoi në një shndërrim të Turqisë në një Konfederatë kombësish me të drejta të barabarta si Zvicra apo Austria. Historia e tre viteve te fundit, i dha te drejtë Ismail Qemalit. Por, para se vërehej shpërbërja e Turqisë, duke parashikuar fatin e rrezikuar të vendit të tij, vrapoi ne Romë e Vienë në mbrojtje të të drejtave të shqiptarëve, më pas shkoi në Durrës e Vlorë, ku Kuvendi i shqiptarëve e zgjodhi Kryetar të Qeverisë së Përkohshme.

Ismail Qemali është një plak simpatik, i gjatë, i kuq në fytyrë, me sy të çelët e të gjallë e me mjekër të bardhë. Figurë e shquar, vishet alla europiançe, kryesisht me një “redingote” të pakapshme. Mendje e ndritur, flet rrjedhshëm 5 gjuhë, kupton italisht por e flet me pak vështirësi. Është i informuar për çështjet ndërkombëtare dhe njeh personalisht politikanët europianë kryesore”.

Italia është vendi ku Ismail Qemali vdiq në 24 janar 1919, siç thuhet “në rrethana jo të qarta”. Pse gjendej në atë periudhë në Shqipëri e mund të ketë pasur një komplot kundër tij?

Saktësisht Ismail Qemali erdhi në Itali, nga Genova, më 9 dhjetor 1918 dhe mbylli jetën pikërisht në qytetin e Peruxhias, më 24 janar 1919.

Në përfundim të Luftës I-rë Botërore çështja e kufijve të Shqipërisë sigurisht do të shqyrtohej përsëri. Interesat e Italisë kishin qenë dhe ishin akoma të mëdha në lidhje me çështjen shqiptare ndaj, për të bashkërenduar veprimet qeveria italiane e ftoj Ismail Qemalin në Romë. Në atë kohë ai ndodhej në Spanjë dhe ishte zgjedhur nga shqiptarët e Amerikës si përfaqësues i tyre në Europë, në mbrojtje të çështjes kombëtare.

Më 23 janar 1919 ndërsa priste në Peruxhia, Ismail Qemali pësoi një hemorragji cerebrale dhe me gjithë kurimet e mundshme vdiq më 24 janar. Ka patur mendime të ndryshme mbi vdekjen e tij, e cila përkoi në një moment mjaft delikat për çështjen kombëtare dhe kur ndihma që pritej prej tij ishte e mjaft e rëndësishme. Sigurisht, si përfaqësues i çështjes kombëtare ai kishte edhe armiq, armiq të betuar të Shqipërisë, ndaj ekziston mundësia që të ketë patur edhe një komplot ndaj tij pikërisht nga qarqet antikombëtare.

Një fakt tjetër që bën përshtypje është prishja e varrezës së Vlorajve nga regjimi komunist. Në ç’vit ndodhi e përse?

Që nga viti 1500, kur pranë kalasë së Kaninës u varros Sinan Pasha, ish-Vezir i Madh i Perandorisë Osmane, njohur edhe si themeluesi i Familjes Vlora, edhe pjesëtarët e tjerë të familjes u varrosën gjithmonë aty duke u kthyer pak nga pak, në një varrezë madhështore familjare. Në të, midis shumë familjarëve të shquar, ishte edhe varri i një tjetër Veziri të Madh të Perandorisë, Ferid Pasha Vlora. Urrejtja e komunistëve ndaj familjeve të mëdha nuk njihte kufij ndaj, për të zhdukur çdo shenjë të mundshme, ata shkatërruan edhe varrezat e vlorajve, në vitet e para të “çlirimit”. Aty nga viti 1980 hapën edhe arkivolin e Ferid Pashait dhe trupin e tij të balsamosur, gati 70 vjet pas vdekjes, e hodhën në ferrat e varrezave të fshatit. Sot aty, përveç vend varrimit të Sinan Pashait, nuk ka mbetur asgjë dhe ajo madhështi ekziston vetëm nëpër foto për të dëshmuar krimin dhe shkatërrimin komunist.

Ndoshta ke qenë i pari që ka bërë një ekspozitë fotografike për Ismail Qemalin si në Shqipëri ashtu dhe jashtë saj. Bile të parën e ekpozove në ambientet e shtëpisë tënde në Sirtori me rastin e 165 vjetorit të lindjes që përkon edhe me 90 vjetorin e vdekjes. Duket sikur kujtesa historike e një burri shteti si Ismail Qemali në Shqipëri konsiderohet çështje familjare. Është kështu?

Është e vërtetë që kam qenë i pari që i kam kushtuar ekspozitë fotografike krejtësisht Ismail Qemalit. Herën e parë e organizova në ambientet e shtëpisë ku banoj. Ishte më tepër një pritje private, ku midis miqve të ftuar ishte edhe Konsulli i Përgjithshëm i Shqipërisë në Milano, Spartak Topollaj. Më pas, me mbështetjen e shoqatës “Scanderbeg” Parma, gjatë javës së kulturës shqiptare, që përkoi me Festën e Flamurit, organizuam një tjetër ekspozitë ku paraqita disa foto dhe artikuj nga shtypi italian mbi jetën dhe veprën e Ismail Qemalit. Unë nuk mendoj që “kujtesa historike” e një burri shteti, e aq më tepër e Ismail Qemalit, të mbetet apo kthehet një çështje familjare. Herë pas here, si kudo dhe ngado, ka momente antikombëtare, denigruese, indiferentizmi, etj., por janë gjithmonë momente kalimtare. Në kujtesën kombëtare emri dhe figura e Ismail Qemalit është ngulitur thellë, sepse emri i tij është i lidhur përjetësisht me Veprën e madhe kombëtare, Shpalljen e Pavarësisë, ndaj populli, ai që të pavdekëson, i ka thurur vargjet lapidar: “Unë jam Smail Qemali/ prapa më vjen Historia”.

Padyshim që është detyra e historianëve të shkruajnë historinë e vendit dhe figurave kombëtare dhe, në këtë rast, detyrë e familjarëve për t’i ndihmuar ata. Por, kur historianët bëjnë politikë, shkruajnë historinë në shërbim të saj ose heshtin (dhe ky fenomen fatkeqësisht ka ndodhur, ndodh dhe ka për të ndodhur) atëherë detyra e trashëgimtarëve është që ta tregojnë ata historinë e paraardhësve të tyre. Në këtë rast unë kam dhënë kontributin tim, aq sa kam mundur dhe do përpiqem ta jap edhe më pas. Pavarësisht nga prejardhja, për të cilën sigurisht që ndjehem krenar, figurën e Ismail Qemalit unë tashmë nuk e shikoj më të lidhur me aspektin familjar. Sigurisht lidhja familjare është një motiv më tepër që më shtyn të kontribuoj për të hedhur dritë akoma më shumë mbi veprën e tij por unë tashmë atë e shikoj krejtësisht si një figurë historike të cilën, ashtu si edhe figura të tjera të shquara kombëtare, brezi i sotëm e brezat në vazhdim duhet ti njohin sa më shumë për t’i patur si pika referimi sot e në të ardhmen.

Kush është objektivi i ardhshëm në angazhimin tënd për të “vënë në vend” kujtesën historike të Ismail Qemalit?

Pas vizitës që bëra në Kosovë, në tetor të vitit të kaluar, në bashkëpunim me prof.dr. Eqrem Zenelaj, shqiptar nga Kosova, i cili pas kërkimeve që ka bërë nëpër arkivat austriake ka gjetur mjaft dokumenta interesante dhe të rëndësishme, pjesa dërmuese të panjohura, mbi familjen Vlora, kemi në projekt një punim mbi gjenealogjinë dhe historinë e Familjes Vlora. Pra do jetë një punim që do hedh dritë jo vetëm për veprën e Ismail Qemalit por edhe mbi shumë personalitete të tjera të kësaj familje të cilët i dhanë nder e lavdi kombit tonë, histori, deri më sot, e lënë krejtësisht në harresë./Memorie.al/

blank

110 VJET – Nga Fritz RADOVANI

AT GJERGJ FISHTA O.F.M.

blank

HYMNI I FLAMURIT KOMBTAR

Porsi fleta e Ejllit t’ Zotit
Po rrehë Flamuri i Shqypnis,
E thrret t’ bijt e Kastrijotit
Me mbledhë tok nder çetë t’ ushtris.
Bini, Toskë, ju, bini Gegë!
Si dy rrfé, qi shkojn tue djegë!
A ngadhnyesë a t’ gjith deshmorë!
Trima, mbrendë! Me dorë! Me dorë!

Per mbas Flamrit t’ vet Shqyptari,
Kur rrokë armët per t’ drejta t’ veta,
Atje lufta ndezet zhari,
Atje anmiku vehet m’ t’ leta.
Bini, Toskë!…

Mbi njatë Flamur Perendija
Me dorë t’ vet Ai e ka shkrue:
“Per Shqyptarë do t’ jét Shqypnija;
Kush u a prekë, ai kjoftë mallkue!”
Bini, Toskë!…

Shka? A thue ‘i mend se atë tokë t’ bekueme,
Qi vetë Zoti na ka dhanun,
Sod me e shkelë kamba e poshtnueme
E nji t’ huej’t na kem m’ i a lanun?
Bini, Toskë!…

Ah; jo, kurr. Njiqind herë para
Kem’ me u shkri me gra, me fmi!
Kem’ me mbetë kortarë nder ara,
Se me shkelë lamë t’ huej’n n’ Shqypni.
Bini, Toskë!…

M’ kambë, Sokola të Shqypnis!
Flamri ynë, qé, n’ ajr po shtiellet
Si pol veshet t’ Perendis,
Kah na ban hije prej qiellet.
Bini, Toskë!…
Ma mirë dekë me u shue nen hije
T’ Flamrit t’onë në fushë t’ mejdanit,
Se me rrnue nji jetë robnije
Per nen sukuj t’ huejë t’ Balkanit.
Bini, Toskë!…

Armët e Besen na i njeh bota;
Trima n’ zâ kem’ pasun t’ Parët,
Luften né na e msoi Kastrjota:
Kè, thue, frigë do t’ kenë Shqyptarët?!
Bini, Toskë!…

Urra! Djelm, eh ‘u u dhashtë e mbara!
Sod a kurr, me dekë p’r Atdhé!
Flamri i ynë, qé, u nis perpara:
Ndimo, Zot, per Atmè e Fé!
Bini, Toskë!…

Hartimi i këtij Hymni asht ndoshta momenti ma i lumnueshem e ma guximtari për Poetin Kombtar. Malazezët mbas shtatë muejsh rrethim kishin hi në Shkoder. Megjithse këtyne iu desht me dalë, Fuqitë nderkombtare nuk
e ngritën Flamurin e Shqypnisë. Ishte nata e së kremtes së Shna’ Ndout,
12 Qershor 1913. Po mbushej gati moji që Fuqitë nderkombtare kishin marrë sundimin e qytetit (me 14 Maji). At Fishta , këshillue me disa bashkëvllazen
të vet, kishte vendosë me ngritë Flamurin e Shqypnisë, e në ketë entuzjazem kishte hartue edhe Hymnin, qi u kjé mësue njiheri fëmijvet të shkollës françeskane. Ndersa, pra, prej kumbonarjet të Kishës së Françeskanve të Gjuhadolit valvitej Flamuri ma i madh se katër metrash, fëmija me njiherë,
si u patne porositë perpara u shpërndanë çeta-çeta nepër rrugët e qytetit
tue këndue: “Porsi fleta…”.
Menjiherë erdh urdhni prej sundimtarit të qytetit, Kolonel De Philipps, qi t’a ulshin Flamurin, por Françeskanët nuk iu pergjegjën kurrsesi urdhnit të tij.
Ata kercnuen se do t’a zbresin Flamurin me topa!…
At Fishta ju pergjegjë: “Do t’ ishte nderimi ma i madh me u gjuejtë me topa
Flamuri ynë kombtar!”
***
1.Porsi fleta…Krahasim i bukur, plot dashuni e nderim! Gjithë sa herë Poetit i bjen me folë për gjuhë, kombsi, emblemë ka për të perdorë shprehje gati të mbinatyrshme. –rreh, valon, valvitet.
(Për këto shenime jam bazue tek komenti i At Viktor Volaj “Lirika”, në original. F.R.)
2. A ngallnjyesë…deshmorë: në vend të vargut të perparshëm, Bini, Lekë, bini Malcorë, asht koha e njizetepesë vjetorit, kur u diskutue çeshtja e Flamurit kombtar, i vumë ky me qellim me zhdukë çdo regionalizem në trojet tona.
3. Ndezet zhari,…merr flakë, digjet; – vehet n’t’lehta, ikë shpejt, (kambët e lehta e faqja e bardhë)… 4.Poeti ngulmon mbi të drejten qi ka Shqiptari për Liri dhe Demokraci. 5…kamba e t’huejt…Po na…
6.Me u shkri: me u shue. – Kortarë kortarë: kemi m’u ba copë e grima përpara, kurma kurma ashtu si pritet peshku ….Krahasime të cilat tregojnë pasuninë e gjuhës së Poetit.
7. Sokola: Perdorë gati gjithmonë në vështrimin metaforik për trima. – shtiellet: valon, valvitet. – Si pol veshet Perendis, tue përdorë nji gjuhë antropomorfike, Fishta e krahason Flamrin e Shqypnisë, si mos t’ishte mjaft fleta e Engjullit, po, edhe me petkun e Perendisë.
8. me u shue, me u shkimë, me mbarue, me dalë farët. – rrnue nji jetë, nji shembull akusativit të mbrendshem (lat. Aetatem vivere). – Per nen sukuj t’huej t’Balkanit: nen flamuj t’huej…. quejt në të përbuzun zhele, lvere, të popujve të huej të Balkanit, qi piksynojnë me marrë tokat t’ona padrejtsisht.
9. Trima n’zâ: Perballë kalimit të sa popujve nepër tokat t’ona, të Parët tonë kanë qindrue, tue mos i lanë me na përpi, me na zhdukë. Edhe pse Romakët patën shtrue Ilirinë, ishin Ilirët ata qi ia ngjiten dorën Romës së ligshtueme, tue marrë frenjtë e sundimit në dorë e tue i prij legjoneve për 150 vjet, – Kastrjota: Per një të katërt shekulli, Skenderbegu kjé Ai qi ndër të tana luftat i bani ballë anmikut Lindor t’Evropës në Kohën e Mesjetës, tue mos e lanë me ngulë kambë n’Atdhéun tonë.
Trimnia e Tij u ba legjendare menjiherë si mbrenda Atdheut tonë ashtu edhe jashtë ndër të huej.

“Një Festë e Perjetëshme per Shqiptarë në gjithë Boten!” F. Radovani.
Melbourne, 28 Nandor 2022.

blank

KONGRESI I DREJTSHKRIMIT – REZOLUTA

 

Me nismën e Institutit të Gjuhësisë dhe të Letërsisë të Universitetit Shtetëror të Tiranës (USHT) nga data 20 nëntor deri në 25 nëntor të vitit 1972Tiranë zhvilloi punimet Kongresi i Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe. Në Kongres u përfaqësuan gjerësisht forcat e shkencës, të arsimit dhe të kulturës shqiptare. Aty ishin të pranishëm 87 delegatë nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia, Mali i Zi si dhe arbëreshë nga Italia.[1]

Shiko listën e plotë të delegatëve të Kongresit të Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe (1972).

Tematika kryesore e bisedimeve

Synimi i mbledhjes së Kongresit ishte përcaktimi i parimeve dhe drejtimeve kryesore për hartimin e rregullave të drejtshkrimit, për të pasur një gjuhë letrare të njësuar kombëtare. Ky Kongres, si forumi më i lartë shkencor, analizoi e diskutoi gjerësisht parimet themelore, çështjet e përgjithshme dhe shumë zgjidhje të veçanta të drejtshkrimit të shqipes, si edhe probleme të tjera teorike e praktike, që kanë të bëjnë me normën letrare në përgjithësi.

Parimet e përgjithshme

Drejtshkrimi i njësuar i gjuhës shqipe është shprehje e kristalizimit të normës letrare kombëtare në të gjitha hallkat kryesore të strukturës fonetike, gramatikore, fjalëformuese e leksikore. Ai pasqyron gjendjen e sotme dhe prirjet e përgjithshme të zhvillimit të gjuhës sonë letrare, e cila mbështetet gjerësisht në gjuhën e folur të popullit. Duke ngritur në një shkallë më të lartë traditën e shkrimit të shqipes, drejtshkrimi i sotëm synon njësimin e mëtejshëm të normës së gjuhës letrare kombëtare mbi bazën e trajtave të përbashkëta që janë përvetësuar e përvetësohen prej saj.[2]

Parimi themelor i drejtshkrimit të shqipes është parimi fonetik: në përgjithësi fjalët dhe pjesët e tyre të kuptimshme shkruhen ashtu siç shqiptohen në ligjërimin letrar. Thelbi i parimit fonetik në drejtshkrimin e shqipes, që mbështetet në një sistem grafik ku ka një lidhje të drejtpërdrejtë midis shkronjës dhe tingullit-fonemë, është aspekti fonologjik, domethënë përdorimi social i tingujve të gjuhës në procesin e marrëdhënieve midis njerëzve. Parimi fonetik synon vendosjen e një lidhjeje sa më të ngushtë midis trajtës së shkruar dhe trajtës së folur të gjuhës letrare. Prandaj, kur në shqiptimin letrar ka variante të lejuara nga norma e sotme, drejtshkrimi mbështetet tek ajo trajtë që është më e përgjithshme dhe që pajtohet me prirjen e zhvillimit të sistemit fonetik të shqipes letrare.

Krahas parimit fonetik, drejtshkrimi i njësuar i shqipes mbështetet gjerësisht edhe në parimin morfologjik, i cili kërkon që fjalët dhe pjesët e tyre përbërëse të sistemit trajtëformues e fjalëformues të shkruhen njësoj, pavarësisht nga ndryshimet tingullore të shkaktuara prej ligjeve fonetike që veprojnë sot në gjuhën tonë. Parimi morfologjik zbatohet kryesisht në ato raste, kur zbatimi i veçuar i parimit fonetik do të çonte në errësimin a në prishjen e strukturës morfologjike e fjalëformuese të fjalëve; ai ndihmon kështu për ta ruajtur sa më të qartë në shkrim këtë strukturë, si edhe njësinë e trajtave. Duke pasur si bazë analogjitë morfologjike, parimi morfologjik lejon rrafshimin e thjeshtimin sa më të madh të rregullave drejtshkrimore të shqipes dhe ndihmon që këto rregulla të pasqyrojnë në mënyrë sa më organike zhvillimin e bashkëlidhur të strukturës fonetike, morfologjike e fjalëformuese të gjuhës sonë letrare kombëtare.

Gërshetimi i parimit fonetik me parimin morfologjik në drejtshkrimin e shqipes plotësohet edhe nga zbatimi i disa parimeve të tjera, siç janë parimi leksikor-kuptimor, ai historik-tradicional etj. Fushat e zbatimit të këtyre parimeve janë më të ngushta dhe përfshijnë anë të veçanta të drejtshkrimit.

Drejtshkrimi i njësuar i gjuhës shqipe kurorëzon një etapë të gjatë përpjekjesh për formimin e një gjuhe letrare të vetme e të përbashkët për gjithë popullin shqiptar dhe çel rrugën për ta përmirësuar më tej normën drejtshkrimore të kësaj gjuhe në pajtim me zhvillimin e mëtejshëm të gjuhës e të kulturës sonë kombëtare.

Rezoluta e Kongresit të Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe

Zhvillimi i vrullshëm e cilësor i kulturës, i letërsisë dhe i shkencës mbi bazën e shndërrimeve të thella historike ekonomiko-shoqërore, që janë kryer në Shqipërinë socialiste e që kanë sjellë ndryshime të thella edhe në vetëdijen gjuhësore të popullit tonë, i ka dhënë një shtytje të fuqishme e të pandërprerë njësimit të gjuhës letrare kombëtare shqipe, themelet e së cilës janë hedhur që në kohën e Rilindjes.

Masat e gjera popullore, në kundërshtim me pikëpamjet e ngushta lokaliste, kanë luftuar për një gjuhë letrare të njësuar dhe kanë përkrahur me dashuri çdo përpjekje që i ka shërbyer këtij qëllimi. Duke përmbushur gjithnjë më mirë kërkesat e shumëanshme të të gjitha fushave të veprimtarisë shoqërore, gjuha letrare shqipe ka arritur një shkallë të tillë zhvillimi, që na lejon të pohojmë shkencërisht, se populli shqiptar ka tashmë një gjuhë letrare të njësuar, norma kombëtare e së cilës është kristalizuar në të gjitha hallkat kryesore të strukturës fonetike, gramatikore, fjalëformuese e leksikore e në disa hallka të veçanta ndodhet në fazën e fundit të kristalizimit. Kjo gjuhë letrare përdoret sot pothuajse nga të gjithë shqiptarët brenda e jashtë Republikës Popullore të Shqipërisë dhe është bërë modeli i normës gjuhësore të përbashkët për të gjithë ata që shkruajnë shqip.

Pas vendimeve të Konsultës Shkencore të Prishtinës (1968), si rezultat i zhvillimit kulturor të shqiptarëve dhe i përpjekjeve të vetëdijshme të punonjësve të kulturës, të arsimit dhe të shkencës, kjo gjuhë letrare e njësuar po përdoret pothuajse pa përjashtim edhe nga shqiptarët që jetojnë në Republikën Socialiste Federative të Jugosllavisë – në Kosovë, në Maqedoni e në Mal të Zi, në të gjithë veprimtarinë shoqërore, ndër të tjera edhe në gjinitë e ndryshme të letërsisë artistike, në prozë e në poezi, gjë që dëshmon si për gjerësinë, ashtu edhe për thellësinë e përvetësimit të normës letrare kombëtare. Ky është një hap i rëndësishëm si për zgjerimin e funksioneve kombëtare të shqipes letrare, ashtu edhe për pasurimin e saj. Përpjekje për të përdorur gjuhën letrare të përbashkët shqipe vihen re edhe tek arbëreshët e Italisë.

Kjo shkallë zhvillimi e shqipes letrare, ndër të tjera kërkon që edhe rregullat drejtshkrimore të jenë sa më të njësuara e të qëndrueshme, me qëllim që të ndihmojnë për ngulitjen sa më të thellë dhe për përvetësimin sa më të lehtë të normave të gjuhës letrare të shkruar, e njëkohësisht të ndikojnë për njësimin e mëtejshëm edhe të normave të drejtshqiptimit.

Kongresi i Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe konstatoi:

Kongresi i Drejtshkrimit, pasi i kishte bërë një shqyrtim shkencor përgjithësues nivelit të zhvillimit të gjuhës së sotme letrare shqipe, prirjeve të evolucionit të saj dhe në mënyrë të veçantë gjendjes së drejtshkrimit, konstatoi:

  • Shqipja letrare e kohës sonë ka hyrë tashmë në fazën më të lartë të zhvillimit të saj, në fazën e kristalizimit të plotë e përfundimtar. Ajo funksionon si një gjuhë letrare e përbashkët dhe e njësuar në të gjitha sferat e veprimtarisë shoqërore. Kjo shkallë e lartë zhvillimi kërkon edhe përcaktimin e normave drejtshkrimore sa më të plota, sa më të njësuara dhe të qëndrueshme.
  • Përpara Çlirimit ritmet e zhvillimit të gjuhës letrare kombëtare, për shkak të kushteve historiko-shoqërore të vështira, kanë qenë të ngadalshme. Por, me gjithë pengesat që u janë vënë shkollës shqipe dhe përpjekjeve për njësimin e gjuhës letrare amtare, populli shqiptar arsimdashës e ka ruajtur atë si gjënë më të shtrenjtë edhe në çastet më të rënda të jetës së tij historike dhe ka luftuar pareshtur për ta pasuruar e për ta ngritur në nivelin e një gjuhe të përbashkët kombëtare sa më të njësuar e të përparuar.
  • Njësimi i drejtshkrimit ka qenë kurdoherë pjesë e pandarë e këtyre përpjekjeve. Drejtshkrimi ka ecur përpara krahas zhvillimit të vetë gjuhës, është përsosur vazhdimisht në sajë të zhvillimit të shkencës gjuhësore shqiptare dhe është përvetësuar e ngulitur nga shkolla jonë e re, nga shtypi e botimet e të gjitha llojeve.
  • Ashtu si gjuha letrare në përgjithësi, edhe drejtshkrimi i saj ka qenë i pashkëputur nga gjuha e popullit. Përhapja dhe zbatimi i një drejtshkrimi të njësuar në të gjitha sferat e veprimit të fjalës së shkruar ka ndihmuar për përvetësimin e ngulitjen e normave të gjuhës letrare.
  • Drejtshkrimi nuk është vetëm një çështje shkencore, por edhe një problem i rëndësishëm shoqëror, sepse është shprehje e drejtpërdrejtë e njësimit të gjuhës letrare kombëtare, e cila luan një rol të dorës së parë në forcimin e vetëdijes kombëtare, në zhvillimin e jetës mendore.

Projekti i “Rregullave të drejtshkrimit të shqipes” që u botua më 1967 në Tiranë, u mirëprit nga bota shkencore, arsimore e kulturore shqiptare dhe gjeti një miratim të përgjithshëm teorik dhe praktik. Parimet themelore mbi të cilat mbështetet ky projekt, ndërtimi i tij, si edhe zgjidhjet kryesore u vlerësuan shkencërisht të drejta. Kjo tregon se ai është mbështetur në realitetin gjuhësor dhe është hartuar mbi baza të drejta teorike-metodologjike. Zbatimi i rregullave të drejtshkrimit të 1967-s ka sjellë rrafshimin e mëtejshëm të shumë lëkundjeve drejtshkrimore dhe ka njësuar pothuajse plotësisht gjuhën e të gjitha botimeve shqipe. Puna për të përvetësuar e për të vënë në jetë rregullat e drejtshkrimit solli një përmirësim të dukshëm dhe njësim të mëtejshëm të gjuhës së teksteve shkollore, të shtypit e të letërsisë artistike, të dokumenteve e të shkresave zyrtare etj. Ajo u bë një mjet i gjallë për të përmirësuar më tej mësimin e gjuhës shqipe në të gjitha shkollat, si në qytet, ashtu edhe në fshat.

Rreth projektit janë zhvilluar diskutime brenda dhe jashtë Republikës Popullore të Shqipërisë, në shtypin shkencor e në shtypin masiv, si edhe në konsulta të gjera të mësuesve të gjuhës e të letërsisë shqiptare e të punonjësve të tjerë të kulturës. Ky diskutim popullor e ka pasuruar më tej mendimin shkencor për problemet e drejtshkrimit të shqipes, dhe ka sjellë një ndihmë të vlefshme për përmirësimin e mëtejshëm të tij. Kjo rrahje e gjerë krijuese e pikëpamjeve shkencore, e cila u plotësua, u thellua e u përgjithësua teorikisht në këtë Kongres, u jep zgjidhjeve drejtshkrimore një karakter të thellë popullor e objektiv, dhe i bën ato t’i qëndrojnë provës së kohës.

Në dritën e të gjitha këtyre dhe në përputhje me mendimin e përgjithshëm e me argumentimet shkencore, që u shprehën në referatin “Gjuha e sotme letrare shqipe dhe disa probleme themelore të drejtshkrimit të saj”, në kumtesat e në diskutimet, duke u mbështetur edhe në parashtresat e dy komisioneve të veçanta të shqyrtimit të vërejtjeve, Kongresi i Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe vendosi:

Pika I e Rezolutës

  • Rregullat e drejtshkrimit të mbështeten sa më gjerë në trajtat e përbashkëta të gjuhës kombëtare shqipe.
  • Parim themelor i rregullave të drejtshkrimit të shqipes të jetë parimi fonetik. Ky parim do të zbatohet në të gjitha rastet kur shqiptimi letrar paraqitet i njësuar; në këtë mënyrë do të vendoset një lidhje e ngushtë midis formës së shkruar dhe formës së folur të gjuhës letrare. Kur në shqiptimin letrar ka variante normative, drejtshkrimi do të mbështetet tek ajo trajtë që është më e përgjithshme, dhe që pajtohet me prirjen e zhvillimit të sistemit fonetik të gjuhës letrare.
  • Meqenëse shkrimi pasqyron jo vetëm strukturën fonetike, por edhe veçoritë e strukturës gramatikore, leksikore e fjalëformuese të gjuhës, rregullat e drejtshkrimit do të mbështeten edhe në parimin morfologjik, i cili kërkon që fjalët dhe pjesët e tyre përbërëse të sistemit trajtëformues e fjalëformues të shkruhen njësoj, pavarësisht nga ndryshimet tingullore që shkaktohen nga ligjet e gjalla fonetike që veprojnë në gjuhën tonë. Parimi morfologjik do të zbatohet në ato raste kur parimi fonetik do të çonte në errësimin e në prishjen e strukturës së sotme morfologjike e fjalëformuese të fjalës.
  • Parimi historik-tradicional do të pranohet në pak raste, kur në gjuhën letrare ka një traditë shkrimi të vjetër, të ngulitur prej kohësh.
  • Rregullat e drejtshkrimit të jenë sa më të thjeshta, të qarta e përgjithësuese. Të ketë sa më pak rregulla e sa më pak përjashtime.
  • Rregullat e drejtshkrimit të jenë sa më njësuese: të pakësohen në masën më të skajshme zgjidhjet e dyfishta.
  • Duke marrë parasysh gjendjen e sotme të normës gramatikore, për t’iu përgjegjur nevojave të praktikës, në “Rregullat e drejtshkrimit” të përfshihet një kapitull, ku të trajtohen çështje gramatikore që lidhen ngushtë me drejtshkrimin.
  • Rregullat e drejtshkrimit të zanoreve e të bashkëtingëlloreve të ndërtohen e të renditen sipas çështjeve fonetike.

Kongresi shprehu kërkesën që:

  • Duke u mbështetur në parimet e përgjithshme dhe në zgjidhjet kryesore të Projektit të vitit 1967, brenda vitit 1973 të hartohen përfundimisht “Rregullat e drejtshkrimit të gjuhës shqipe”;
  • Në bazë të “Rregullave të drejtshkrimit të gjuhës shqipe” brenda vitit 1974 të hartohet “Fjalori drejtshkrimor i gjuhës shqipe”;
  • Për të kodifikuar plotësisht normat e gjuhës letrare të folur e të shkruar, brenda vitit 1975 të hartohen “Rregullat e drejtshqiptimit” dhe “Rregullat e pikësimit të gjuhës shqipe”.

Pika II e Rezolutës

Në hartimin përfundimtar të “Rregullave të drejtshkrimit të shqipes” të kihen parasysh këto kërkesa të Kongresit:

  • Zgjidhja e të gjitha problemeve të veçanta të drejtshkrimit të behet në sistem, duke ndjekur një vijë konsekuente jo vetëm brenda nënsistemeve të gjuhës, por duke pasur parasysh edhe lidhjet midis këtyre nënsistemeve.

Për drejtshkrimin e zanoreve:

  • Të jepen rregulla sa më konsekuente për shkrimin e zanores ë të patheksuar, sidomos në trup të fjalës, duke marrë më shumë parasysh parimin fonetik (shqiptimin e sotëm letrar) dhe duke përcaktuar më qartë rastet e zbatimit të parimit morfologjik, në përputhje me pikat I,1 dhe I,2 të kësaj Rezolute. Në përgjithësi, pasqyrimi në drejtshkrim i zanores ë të patheksuar të udhëhiqet nga synimi për rregulla sa më të njësuara.
  • Rënia e zanoreve të patheksuara gjatë shqiptimit për arsye të elizionit, të mos pasqyrohet në shkrim; fjalët dhe trajtat e tyre gramatikore të shkruhen gjithnjë të plota.
  • Grupet e zanoreve ue, ye, ie të ruhen të plota në shkrim.
  • Në pajtim me traditën, për të shmangur homoniminë si edhe për të ruajtur strukturën e formimit, trajtat e shkurtra proklitike të përemrave ia, iu, të shkruhen me i dhe jo me j (ia, iu dhe jo ja, ju).

Për drejtshkrimin e bashkëtingëlloreve:

  • Bashkëtingëlloret e zëshme në fund dhe para një bashkëtingëlloreje të shurdhët në trup të fjalës të ruhen në shkrim si të tilla, pavarësisht nga mënyra e shqiptimit.
  • Drejtshkrimi i parashtesave sh-/ç-/zh- dhe s-/z- të njësohet në përshtatje me natyrën e tingullit nistor të temës, së cilës i shtohet parashtesa.
  • Te emrat që mbarojnë me i të theksuar, kur kjo në trajtat e tyre të ndryshme morfologjike ndiqet nga një zanore tjetër, të mos shkruhet -j- (liri – liria, shtëpi – shtëpia).
  • Të ruhet bashkëtingëllorja nj në trup të fjalës te emrat si brinjë, shkronjë etj. dhe të përcaktohet norma në mbaresën e shumësit më -nj ose -j për emrat e tipit ari, bari, ulli, ftua, përrua etj. si edhe për mbiemrat e tipit i ri. Zgjidhjet të jenë në pajtim me prirjet e zhvillimit të strukturës fonetike dhe morfologjike të shqipes letrare.
  • Grupet e bashkëtingëlloreve mb, nd, ng, ngj të ruhen kurdoherë të plota në shkrim.
  • Çështja e takimit të dy shkronjave që mund të lejojnë lexim të dyfishtë, të studjohet dhe të zgjidhet në pajtim me kërkesat e sistemit fonetik e morfologjik dhe duke mbajtur parasysh edhe anën praktike të saj.
  • Te foljet me temë më -t në vetën e tretë njëjës të së pakryerës dëftore, lidhore e kushtore, kjo bashkëtingëllore në pajtim me prirjen e sotme të normës morfologjike, të ndërrohet në -s, për të shmangur kështu takimin e dy t-ve: fliste, priste, shëtiste (dhe jo flitte, pritte, shëtitte).

Për shkrimin e fjalëve dhe të emrave me prejardhje të huaj:

  • Për fjalët me burim nga gjuhët klasike, drejtshkrimi i shqipes të bazohet në trajtat e këtyre gjuhëve dhe jo në trajta që paraqesin veçori fonetike të kësaj ose asaj gjuhe nëpërmjet së cilës ka ardhur fjala në gjuhën shqipe.
  • Për ata tipa fjalësh, shqiptimi letrar i të cilëve është i njësuar dhe i përgjithësuar me kohë, ky kriter të jetë vendimtar në caktimin e trajtës së tyre drejtshkrimore; kështu të shkruhet aksion, funksion; biçikletë, çimento; kontroll, llogari etj.
  • Te fjalët e huaja që kanë ia, ie, io, iu me i të patheksuar në trup të tyre, të ruhet në shkrim zanorja i, pavarësisht nga shqiptimi i saj si j në disa prej këtyre fjalëve.
  • Emrat e përveçëm të huaj të shkruhen duke u mbështetur në traditën e përdorimit të tyre në gjuhën shqipe dhe duke marrë parasysh shqiptimin në gjuhën përkatëse.

Në “Rregullat e drejtshkrimit” të trajtohen këto çështje gramatikore:

Për shkrimin e fjalëve bashkë ose ndaras dhe bashkë ose me vizë në mes:

  • Shkrimi i fjalëve bashkë, ndaras ose me vizë në mes të zgjidhet në bazë të konceptit shkencor mbi fjalën dhe veçoritë e saj në gjuhën shqipe, si një njësi tërësore e mbyllur fonetike, gramatikore e semantike.
  • Të përkrahet prirja e shqipes letrare drejt njëfjalësimit të disa togfjalëshave, veçanërisht të disa shprehjeve ndajfoljore, parafjalore e lidhëzore.

Për përdorimin e shkronjave të mëdha:

Për ndarjen e fjalëve në fund të rreshtit:

  • Ndarja e fjalëve në fund të rreshtit të mbështetet kryesisht në ndarjen e fjalëve në rrokje, duke marrë parasysh edhe strukturën morfologjike të fjalës. Por asnjëherë në fund të rreshtit të mos mbetet një shkronjë e vetme e po kështu të mos kalojë në rreshtin tjetër një shkronjë e vetme, qoftë edhe zanore.
  • Për rastin kur ndërmjet dy zanoreve ndodhen dy a më shumë bashkëtingëllore, ndarja në fund të rreshtit të jetë e lirë, mjafton që bashkëtingëllorja e fundit të kalojë në krye të rreshtit e ndjekur të paktën nga një zanore (të lejohet ndarja ko-krra dhe kok-rra, ve-gla dhe veg-la).
  • Dyshkronjëshat në fund të rreshtit nuk ndahen.

Pika III e Rezolutës

Duke e vlerësuar gjuhën letrare të njësuar si një nga arritjet më të mëdha të shoqërisë sonë socialiste në lëmin e kulturës, si kurorëzimin e përpjekjeve të pareshtura të shumë brezave që, edhe në kohët më të errëta, e ëndërruan këtë ditë dhe punuan me vetëmohim për ta bërë sa më të afërt, Kongresi i bën thirrje gjithë popullit shqiptar që ta përdorë gjuhën letrare të njësuar si një mjet të fuqishëm të përparimit shoqëror dhe ta shohë kujdesin për zhvillimin e lulëzimin e saj te pandalshëm si detyrë të vazhdueshme.

Në mënyrë të veçantë Kongresi bëri thirrje:

  • Shkollës shqiptare, si vatra themelore e formimit gjuhësor të brezave të rinj, që i edukon ata me dashuri për gjuhën amtare dhe u zbulon thesarin e pashtershëm të saj, ta vlerësojë përvetësimin e normave të njësuara të gjuhës letrare e të drejtshkrimit të miratuar nga Kongresi si detyrë themelore dhe të zbatojë plotësisht rregullat e reja të drejtshkrimit, duke filluar nga viti 19731974.
  • Institucioneve të teksteve shkollore, që të pregatisin dhe të botojnë tekste ndihmëse dhe mjete të tjera të nevojshme për përvetësimin dhe zotërimin praktik të normave të gjuhës letrare dhe të drejtshkrimit të saj.
  • Shkrimtarëve shqiptarë, të cilët me fjalën e gjallë artistike luajnë një rol të dorës së parë në kristalizimin dhe ngulitjen e normës letrare kombëtare, të punojnë me këmbëngulje për zbatimin e përhapjen e normës drejtshkrimore të njësuar.
  • Institucioneve botuese, që t’i zbatojnë me përpikëri rregullat e drejtshkrimit dhe të ndihmojnë gjallërisht për përhapjen e normave letrare dhe për ngritjen e kulturës gjuhësore të popullit.
  • Enteve shtetërore, organizatave shoqërore, institucioneve të shkencës e të kulturës, që të marrin masa për të zbatuar në gjuhën e shkruar rregullat e drejtshkrimit.
  • RadioTelevizionit, teatrit, kinematografisë, që të zbatojnë rregullat e drejtshkrimit dhe rregullat e drejtshqiptimit për të ndihmuar në përhapjen dhe ngulitjen e normave të trajtës së folur të gjuhës letrare.
  • Institucioneve shkencore-arsimore që merren me studimin e gjuhës shqipe, që t’u kushtojnë vëmendje të vazhdueshme problemeve të drejtshkrimit dhe të ndërmarrin studime të mëtejshme në këtë fushë.

Këshilla për zbatim dhe thirrje frymëzuese

  • Kongresi porositi që, duke marrë parasysh ndryshimet që pëson gjuha letrare gjatë zhvillimit të saj si edhe çështjet e reja që nxjerr praktika gjuhësore, “Rregullave të drejtshkrimit” t’u bëhen, në të ardhmen, kur të jetë e nevojshme, përmirësimet dhe plotësimet e duhura.
  • Kongresi shprehu besimin e tij të plotë se kjo thirrje do të përkrahet me entuziazëm dhe do të frymëzojë arsimtarët, shkrimtarët, punonjësit e shkencës dhe të kulturës, gjithë inteligjencën dhe të gjitha masat punonjëse, që me veprimtarinë e tyre krijuese ta zhvillojnë, ta pasurojnë e ta ngrenë gjithmonë më lart gjuhën tonë letrare kombëtare.

Shiko edhe

Literatura

  • Instituti Albanologjik i Prishtinës. Drejtues Komisioni: Prof. Androkli Kostallari, Rilindja (Sh.B.): Drejtshkrimi i Gjuhës Shqipe. Rilindja, Prishtinë 1974.
  • Akademia e Shkencave e RPS të Shqipërisë. Instituti i Gjuhësisë dhe Letërsisë, Drejtues Komisioni: Prof. Androkli Kostallari, 8 nëntori (Sh.B.): Fjalor i gjuhës së sotme shqipe. 8 nëntori, Tiranë 1980, Fq. 2273.
  • Akademia e Shkencave e Shqipërisë – Akademia e Shkencave dhe e Arteve e Kosovës, Akademia e Shkencave e Shqipërisë (Sh.B.): Eqrem Çabej dhe vendi i tij në shkencat albanologjike. Akademia e Shkencave e Shqipërisë, Tiranë 2009, ISBN 978-99956-10-31-9, Fq. 257.
  • Androkli Kostallari, Instituti i gjuhësisë dhe i letërsisë (Sh.B.): Gjuha letrare kombëtare shqipe dhe epoka jonë (Materiale të konferencës shkencore të mbajtur në Tiranë më 7-8 dhjetor 1984). Instituti i gjuhësisë dhe i letërsisë, Tiranë 1988, Fq. 567.
blank

Arkivi i Voal.ch – 26.11.2012 DIKTATURA KA KRYER PATRICID NDAJ BABALLARËVE TË KOMBIT – I KA VRARË, SYRGJYNOSUR, LËNË NË HARRIM E MALLKIM PËR 70 VJET Nga ELIDA BUÇPAPAJ

 

Këto ditë opinioni shqiptar për herë të parë pas gati 70 vitesh po njihet me 40 firmëtarët e pavarësisë, Baballarët e Kombit. Këtë definicion kanë themeluesit e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, që njihen si „Etërit themelues të Amerikës“, për ata 56 burra që nënshkruan më 1776 Deklaratën e Pavarësisë të SHBA, e cila kërkonte shkëputjen nga Kurora britanike. Më vonë Historiani Richard B. Morris në vitin 1973 do të identifikonte shtatë prej këtyre 56 firmëtarëve, si Etërit Themelues kryesorë, Etërit çelësa midis tyre John Adams, Benjamin Franklin, Alexandër Hamilton, John Jay, Thomas Jefferson, James Madison dhe George Washington, por ata 56 firmëtarë hynë menjëherë në historinë e SHBA dhe në memorien e kombit dhe qytetarëve duke filluar prej teksteve të historisë shkollore. Prandaj ky vend është i madh, sepse nuk i harron krijuesit e tij. Në Testamentin e Vjetër, në 10 Komandamentet (Dekalog) e Kuran nderimi ndaj prindërve është i detyrueshëm. Ashtu edhe nderimi për Etërit e Kombit.

Në Shqipëri ka ndodhur e kundërta, ka ndodhur Patricid, ku bijtë kanë vrarë Etërit e tyre dhe prandaj kombi vuan dhe nuk gjen qetësi. Në vend se në shkolla fëmijët të mësonin se cilët ishin themeltarët e pavarësisë, ata u helmuan që sa hodhën hapat e para me gënjeshtrën dhe u mëkuan me të vërtetën e manipuluar nga historianët e diktaturës, të cilët edhe sot e kësaj dite vazhdojnë e t’i mallkojnë ata burra shteti që e bënë Shqipërinë.

Përpara disa ditësh piktori i talentuar Arben Morina hapi një ekspozitë me 40 Firmëtarët e Pavarësisë, ku për herë të parë opinionit shqiptar i është krijuar mundësia që t’i shohë në art fytyrat e tyre, të cilat nuk i njeh pothuaj askush. Për 70 vjet diktaturë dhe tranzicion është bërë gjithçka për t’i zhbërë ata njerëz, për t’i fshirë nga memoria historike, pra është ekzekutuar një genocid historik. Sepse ata 40 firmëtarë do të duhej të ishin në memorien e çdo shqiptari, emrat e tyre do të duhej të njiheshin ashtu si edhe alfabeti, alfabeti i ka 36 gërma, ata janë 40 burra që vinin nga familjet fisnike, njerëz të dijshëm të cilët kishin qënë shtetarë brilantë të Perandorisë Turke dhe që iu gjendën vendit të tyre sapo e lypi nevoja.

Të festosh 100 vjetorin e Pavarësisë duke harruar Etërit e saj do të ishte mallkim. Ju kujtohet se si vendoste Byroja Politike në kohën e diktaturës fotot e nomenklaturës së lartë përgjatë bulevardit Dëshmorët e Kombit në majë të ministrive? Nuk vendoste as dëshmorët, dhe as heronjtë e luftës, por fotot e Byroistave. Ashtu do të duhej të vendoseshin fotografitë e 40 firmëtarëve të pavarësisë. Por në vend të tyre, diktatura ushtroi terrorin e kuq, të shuarjes, diktatura ishte Patricide, por Patricide është edhe indiferenca. Kur botoj shkrimet e mia, dhe i vendos ato në Facebook dhe Twitter, miq gazetarë më dërgojnë përgëzime përmes inbox-it, sepse nuk duan të prishin rehatinë personale. Ky është mjerim kombëtar. Të heshtësh. Të heshtin gazetarët. Dikur ne heshtnim nga frika, tani gazetarët shqiptarë heshtin prej rehatisë, sepse luksi dhe komoditeti i bën indiferentë, i bën lepuj e frikacakë.

Por, gjithsesi, të gjithë vërejmë se këtë 100 vjetor të Pavarësisë diçka ka lëvizur për të mirë dhe uroj që kjo kthesë të mos jetë si fushatë. Ka filluar të krijohet përshtypja se ekziston një vullnet për të ndriçuar të vërtetën. Ka filluar të flitet për fatin tragjik të 40 firmëtarëve. Kam lexuar se ka një studim të Artan Lames i cili zbulon fatet e 40 firmëtarëve, njëri prej tyre, pikërisht Lef Nosi, ai që e kishte shpëtuar deklaratën e Pavarësisë nga dora e historianëve të diktaturës u pushkatua nga regjimit totalitarist dhe nuk ka varr, tre firmëtarë të tjerë vdiqën në burg dhe kanë mbetur pa varr, 6 prej tyre u burgosën dhe u dënuan deri në 24 vite burg, 4 u arratistën dhe 15 prej tyre vdiqën në emigracion, të ndjekur nga hienat e sigurimit të shtetit!

Por kulmi arrin kur shohim se edhe gjatë këtyre 22 viteve tranzicion Patricid-i ka vazhduar përmes heshtjes, indiferencës dhe lënies në harrim. Nuk ka mbetur prej Etërve asnjë shenjë, ndërsa nuk ka rreshtur asnjë çast prej historianëve të historiografisë të sistemit komunist që kundër tyre të hidhet veç dhé e baltë. Prej kohës që ata themeluan shtetin më 28 Nëntorin e 1912, gjatë këtyre 100 viteve kanë ndodhur tërmete shumë të forta kundër shqiptarëve: luftrat ballkanike, ndarjet e trojeve shqiptare, luftrat botërore, diktatura dhe tranzicioni. Shenja e parë e ringjalljes ishte Kosova, ndërsa de jure ringjallja e shqiptarëve duhet të kishte nisur ashtu si për të gjitha vendet ish-komuniste pas përfundimit të Luftës së Ftohtë dhe rrëzimit të Murit të Berlinit e sistemit totalitarist.

Në Shqipërinë e tranzicionit kanë vazhduar gënjeshtrat, ka vazhduar terri historik dhe propaganda trushplarëse se diktatura ka qenë e mirë dhe etërit që krijuan vendin kanë qenë tradhtarë dhe e kanë merituar shfarosjen dhe ekzekutimin e Patricidi-t, i cili është dhe do të mbetet i dënueshëm nga Zoti nga Njeriu i Qytetëruar dhe nga shenjtorja drejtësi.

Ndërkohë, duke u nisur prej këtyre shenjave të mbara, edhe një herë uroj që kjo klimë festimesh të mos jetë fushatë, por fillimi i ri për shqiptarët, për të njohur veten, se nga vijnë, sepse atëherë do ta kuptojnë shkakun se pse integrimi në Europë është pjesë e identitetit të tyre të mohuar sa nga pushtuesit, sa nga diktatura, aq edhe nga indiferenca e tranzicionit. /26.11.2012

( Kjo esse është përfshirë në librin e autores Elida Buçpapaj “Traumat e Tranzicionit”, botim i ONUFRIT, 2013)

blank

blank

Arkiv i Voal.ch 22.11.2012 AJTEN TOPTANI – PAS DORËZIMIT TË SHKODRËS ESATI U VLERËSUA NGA ISMAIL QEMALI Nga FATOS VELIU

 

TIRANË -Për herë të parë një nga pinjollët e drejtpërdrejtë të familjes së Toptanasve të famshëm rrëfen ngjarjet e heronjve të harruar në histori.
– Çfarë dëshmon Ajten Toptani për babain e tij, që ishte i biri i Murat Toptanit dhe nipi i Naim Frashërit, i cili u shpronësua dhe u deklasua me akuzat më të rënda të kohës?
– Kush janë burrat e Toptanëve të lidhur me Frashërllinjtë e mëdhenj në krushqitë e afërta me ta, të cilët siguruan dhe financuan Ismail Qemalin në ditët e egra kur i kërkohej koka në tepsi?
– Cila është e vërteta e ngjarjeve të çuditshme të Esat Toptanit, dhe çfarë ka ndodhur në çastet e dorëzimit të Shkodrës.
– Përse Ismail Qemali mendoi të ketë Esat Toptanin një prej njerëzve të preferuar ku duhej të mbështetej në përballimin e situatave që kalonte?
– Çfarë i ka kërkuar Esat Toptani, Presidentit Uillson në takimin e çuditshëm që ka bërë në prillin e vitit 1919.
– Çfarë kishte parasysh me protektoratin amerikan dhe njoftimi i bujshëm i dalë ato ditë në gazetën prestigjioze “Spektator”?

Zoti Ajten Toptani, çfarë është për juve dhe familjen tuaj “Toptani”, dita “Lapidar” e 28 Nëntorit?
– 28 Nëntor 1912. Dita e shpalljes së Pavarësisë. Perceptimi i kësaj date të rëndësishme i përket viteve më parë, kur filloi në ndërgjegjen tonë analiza e domethënies së festës kombëtare. Festa të ndryshme të mëdha e të vogla kryesisht me ngarkesa politike e propagandistike të shoqëruara me interpretime historike euforike dhe patetike argëtonin ditën e pushimit qytetarin apo fshatarin shqiptar në rrugën e mundimshme të ndërtimit të jetës së re. Dita e Pavarësisë “28” ishte e furnizuar me atë të Çlirimit “29”, saqë nganjëherë nuk arrije saktësisht t’i perceptoje ndjesinë edhe pse ajo që përfaqësonte u përkite epokave të ndryshme.

Le të ndalemi te pyetja e drejtpërdrejtë të cilën jo më kot ua bëra pikërisht juve. Pra, çfarë përbënte kjo datë për Toptanasve, të cilët opinioni i gjerë shqiptar, i njihte vetëm si tradhtarë?
– 28 Nëntori, dita e Pavarësisë, për ne të familjes Toptani ishte një nga festat me ngarkesë të lartë emocionale jo vetëm për faktin se çfarë përfaqësonte, por për lidhjen që ajo kishte me disa personazhe protagonistë të rëndësishëm të saj që i përkisnin familjes tonë, politikisht në pikë të hallit në atë kohë.

Pjesëtarë të familjes suaj lidheshin me këtë datë? Ndërkohë që ju keni qenë të goditur me origjinë në gjithë fisin, a përmendeshin ata që paskan pasur kontribut në ditën e Pavarësisë, siç po më thoni ju?
– Kur përmendej ndonjëri prej tyre në mediat e asaj kohe, ngjarja shoqërohej me një komunikim të shpejtë, shpresëndjellës, midis fisit, që stuhia e luftës së klasave ishte qetësuar disi. “E morët vesh…, e përmendën! Dikush mund shpresonte t’i ulej dënimi apo dikush tjetër mund t’i afrohej qytetit të lindjes, Tiranës, që paraardhësit e tyre e krijuan (nga linja femërore, Bargjinasit) dhe e konsoliduan (nga linja mashkullore Toptanasit) duke e dominuar atë për afro 150 vjet.

Po kur nuk mund të përmendej, si shoqërohej situata në familjen tuaj?
– Kur nuk përmendej…. Mundej që katastrofa totale të ishte pranë derës. Ky pra ishte “barometri i 28-ës” që thoshte im atë, i cili ishte i biri i Murat Toptanit, nipi i Refik Toptanit dhe nipi i Naim Frashërit, sigurisht… një borgjez i shpronësuar dhe i dënuar politik si pjesa më e madhe e burrave të kësaj familjeje të deklasuar.

Zoti Ajten. Le të ndalemi si fillim te përbërja e fisit tuaj të shumënjohur. Pra, kush është familja juaj e Toptanasve?
– Të flasësh për familjen tënde, sidomos kur kërkon të evidentosh kontribute apo merita, të cilat mund të interpretohen gabimisht si mburrje, është jo pak e vështirë, por unë do të mundohem të jem sa më modest dhe t’ju siguroj që, të parët tanë dhanë në disa momente të rëndësishme të historisë sonë aq shumë për atdheun dhe morën pothuajse asgjë prej tij dhe në këtë rast, në shoqërinë e konsumizmit që jetojmë, nuk ka asnjë arsye për t’u mburrur. Prindërit tanë edhe pse vuajtën, nuk u dekurajuan asnjëherë në këtë aspekt, të pashpjegueshëm lehtësisht.
Unë nuk jam historian, por qysh i vogël kam qenë i apasionuar pas saj dhe kur vitet kalonin, më ka interesuar të dija realisht gjithnjë dhe më tepër kush ishin në të vërtetë, ata për të cilët flitej, apo ata që ishin realisht. Sigurisht kjo ishte edhe në tentativën për të zbuluar dhe të metat e aktorëve.

Për parantezë, jam kurioz se si duket sot për një Toptanasve, historia dhe figurat e kombit në lidhje me kontributet historike në datat jubilare?
– Tani, me sa po shikoj, duket që dhe ky përvjetor si shumë të tjerë nuk po i shpëton politizimit, reminishencave, qëllimeve dhe krahinizmit, edhe pse në një formë “më ndryshe se më parë”. Po i ndjek me interes dhe vëmendje emisionet historike qoftë nga historianë, publicistë dhe gazetarë për përvjetorin në fjalë dhe arrij të ndjej (jo tek të gjithë) ku me arrogancë, prepotencë e pa vërtetësi tentohet të paraqiten ngjarjet historike sipas modelit: o me ne, o kundra nesh, që kjo është e mira dhe kjo është e keqja. Ismail Qemali e mira – Esati tradhtari, Noli i miri – Zogu satrapi, Revolucioni i Qershorit shumë i mirë – Legaliteti shumë i keq, që në tërësinë e ligjëratave të kujtojnë klishetë dhe betonizimin e historiografisë në kohën e diktaturës, duke harruar dhe mohuar natyrën njerëzore të protagonistëve në kohë e situata të ndryshme, ku zhvilloheshin ngjarjet. Deformimi apo jovërtetësia e historisë nuk ka ndodhur ashtu siç diskutohet me keqdashje në disa raste, për faj të historianëve në përgjithësi, të cilët si të gjithë qytetarët dhe intelektualët e këtij vendi në atë kohë, punën e kishin të kushtëzuar nga “shtrëngata” e frymës revolucionare, “gjëmimi” i mësimeve të marksizëm-leninizmit dhe nga kontrolli i inspektorëve “specialë” të institucioneve të propagandës. Volteri ka thënë “historia e vërtetë mund të shkruhet vetëm në një vend të lirë”. Ne nuk ishim një vend i lirë dhe sot nuk jemi plotësisht i tillë. Historia është mision vetëm i historianëve.

Më konkretisht, ku janë rezervat tuaja në lidhje me sa thatë?
– Nuk është e hijshme në këtë kohë dhe në nderin e disa historianëve apo publicistëve, përdorimi i fjalëve fyese apo zhargoni psh. (që sinqerisht nuk pritej nga një publicist i diplomuar në filozofi në Institutin e Studimeve Marksiste-Leniniste) që i bënte një letër Esat Toptanit, në formën e një pretence publike fyese me doza urrejtjeje, më tepër klasore dhe të pamoralshme, 90 vjet pas vrasjes së tij për rivalitet politik, i paaftë për t’i kthyer përgjigje, që të kujtonte “fletë-rrufetë” apo gjyqet specialë të modelit të revolucionit kulturor të ’67-ës, kurse i akuzuari tashmë i ngulur skelet, natyrisht pas kaq vitesh, në varrezën Thiais në Paris, “dridhej në çengelin diktaturës së proletariatit” nga retorika e akuzuesit të pamëshirshëm. Këto arsyetime bëhen nganjëherë qesharake në korin e refrenit bajat që vazhdon prej vitesh.

Si e mendoni ju trajtimin e historisë, të paktën në ditët e sotme, që çuditërisht vazhdoni të keni rezerva?
– Historia nuk ka vetëm piedestal apo kosh plehrash sipas terminologjisë së metodës komuniste të luftës së klasave, por ka analiza shkencore dhe vlerësime të kujdesshme dhe të ndershme për merita apo gabime, për vetë misionin e shenjtë që ka ajo.

Juve mendoni se mund të mbroni Esat Toptanin në ditët e sotme, pasi tashmë mund të thuhen edhe vlerat që mund të ketë patur, por që s’janë përmendur ndonjëherë?
– Unë nuk kam nevojë as ta mbroj e as ta shaj Esatin, se nuk jam historian dhe nuk pretendoj të ndryshoj ndonjë gjë në lidhje me të. S’kam ndonjë interes personal për t’u krenuar apo për t’u ligështuar për ato që ai akuzohet, se personalisht më mjaftojnë si beground historik personal gjyshi Murat Toptani, apo stërgjyshi tjetër Naim Frashëri etj., dhe jo Esati, kushëriri i tretë apo i katërt i gjyshit. Por mënyra fyese, gati histerike dhe llahtari se mos ngrihet në piedestal tradhtari Esat të kujton thirrjet e presidentit të parë “pluralist prej zori” i fundit i diktaturës, kur betohej në agoninë e sistemit, në formë amaneti, “që kurrë nuk do të lejojmë rikthimin e bejlerëve, pronarëve e borgjezëve, që atyre dhe baballarëve të tyre ua kemi shtypur kokën sistematikisht për kaq vjet”.

Meqenëse jemi te Esati, i cili sigurisht sado i largët është brenda fisit tuaj, mendoj se duhet ta pranoni se mbi të rëndojnë goxha akuza, apo jo?
– Do kisha dëshirë të tregoja diçka për akuzat kryesore që atij i janë bërë e pa dyshim do t’i bëhen, se çdokush është i lirë të thotë atë që mendon, kur të bazohet në fakte, si p.sh. fakti që po të mos ishte dora e Hasan Prishtinës, Esati do të merrte jetën e deputetit Cekrezi në Parlament për nderin e Ismail Qemalit. Gati të gjithë ata që e kritikojnë apo e tradhtarizojnë atë nuk kanë qënë pranë tij në momente të vështira si psh. në luftën e tri puseve në Greqi, në rrethimin e Shkodrës, në llogoret e Bardhoit, Bërdicës e Taraboshit në muret e kalasë ku fluturonin predhat e 103 topave apo avionët e Serbisë, që u përdorën për herë të parë, apo në luftimet përkrah Antantës, atje ku të fishkëllente artileria tek veshi dhe atje ku viheshin në provë luftëtarët e guximshëm, por shoqëronin ngjarjet me “dhimbje për mëmëdhenë” me gotë rakie e ndonjë pulë të pjekur përpara.

Pse, si mund të kenë menduar ata që kanë qenë afër?
– Ata që kanë qenë më afër mendonin më ndryshe si Gino Berri, Italo Suliotti, Artensa Von Zambauer, Baronesha Maria, Amelia Freiin Von Godin, Gjenerali Sarail, konsuj e personalitete të huaja etj. Fishta në këtë aspekt e ka përjetësuar në varg.

Jam dakord për sa analizoni, por unë do të doja t’ju pyesja se nga sa keni dijeni ju në veprimtarinë e Esat Toptanit, kush sipas teje janë momentet më të spikatura të historisë së tij?
– Unë do t’u përgjigjesha duke shtruar pyetjet: Si ka mundësi që Turqia nuk kishte burra të tjerë, por zgjodhi Esatin si kryetar të komisionit ushtarak për komunikimin e abdikimit të Sulltan Abdylhamitit II, që kish qenë në krye të perandorisë osmane për 23 vjet?

Kryeakuza që rëndon mbi të është fakti i dorëzimit të Shkodrës te Malazezët. Keni një koment tuajin në lidhje me të?
– U dorëzoi Shkodrën malazezëve. Detyra e një qyteti apo e një kështjelle të rrethuar është që t’i rezistojë sa më gjatë armikut brenda mundësive dhe rezervave të veta. Në periudhën e fundit, Esati nuk dilte dot nga zyra, se një turmë e uritur banorësh i kërkonin bukë dhe i luteshin atij të dorëzohej, kurse mustafezët në llogore zienin opingat për t’u ushqyer që të vazhdonin qëndresën. E vetmja kështjellë e pamposhtur tek ne ka qenë ajo e Enverit në brigjet e Adriatikut. Në historinë botërore si në antikitet, gjatë Bizantit, në Mesjetë, kur mundësitë për qëndresë shtronin të gjitha, i dorëzoheshin me kushte apo pa kushte armikut, por në asnjë rast nuk kam dëgjuar që komandantët të jenë akuzuar si tradhtarë, përveç Shkodrës. Po përveç Esatit, Shqipëria nuk kishte burra të tjerë që ta mbronin Shkodrën, por ia lanë në dorë “tradhtarit” ta mbronte? Jeruzalemi iu dorëzua Saladinit, por askush nuk i akuzoi kryqtarët heroikë për tradhti ndaj besimit dhe qytetit të shenjtë. Po ashtu shekuj më vonë, pas rënies së Krujës, iu dorëzua Shkodra Mehmet pushtuesit, por askush nga venecianët nuk u akuzua për tradhti në kronikat historike. Vrau Hasan Riza Beun, por pse nuk merret në konsideratë lajmi i gazetave zyrtare të Stambollit për vrasësin malazez, Pedelin, i cili u pagua 6000 lira ari për këtë vrasje. Shkodra iu dorëzua Malit të Zi një muaj pasi Konferenca e Ambasadorëve ia kishte rivendikuar atë Shqipërisë edhe pas 7 muajsh luftimesh të ashpra. Këtë fakt e dinte mirë Esati dhe austriakët, që e vunë në dijeni, kurse garnizoni i Janinës nën komandën e Esat Pashë Janinës u dorëzua para Konferencës së Ambasadorëve dhe Janina i mbeti Greqisë. Pjesa më e madhe e shqiptarëve dezertoi dhe një pjesë gjithashtu e madhe e trupave turke dhanë shpirt nëpër baltërat e Myzeqesë dhe të vendeve të tjera, shumë më ndryshe nga Garnizoni i Shkodrës. Komandantin e garnizonit për mbrojtjen e Janinës nuk e akuzoi njeri për tradhtar.

Por për Esatin thuhet se ka bërë shitje të Shkodrës, apo jo?
– Thonë që Esati mori lekë nga Mali i Zi, autoritetet e Malit të Zi pas dorëzimit të qytetit nuk patën kohën e mjaftueshme as ta “vizitonin” komplet qytetin, por u mjaftuan me një fjalim patetik të Nikollë Karadakut, ku mallkoi Fuqitë e Mëdha Europiane për padrejtësinë që i bëhej, duke lënë në luftë afro 5000 të vrarë e të plagosur për Shkodrën, e u kthye andej nga erdhi.

Ju mendoni se flitet për cenimin e integritetit të vendit në veprimet e Esat Toptanit?
– Po ta shohësh në një këndvështrim tjetër, Esati i mundi dy herë: një herë në luftë dhe një herë tek lekët, në qoftë se është e vërtetë kjo e fundit. Pas kësaj, Ismail Qemali e emëroi ministër të Brendshëm të qeverisë provizore të Vlorës. Bëri marrëveshje me Pashiqin. Nuk di që nga këto marrëveshje të jetë cenuar integriteti territorial i vendit.

Gjithsesi në ato periudha për të cilat po flisnim, Shqipëria ka pasur cenim të integritetit territorial të saj apo jo?
– Në ato vite dhe më parë, personalitetet e Rilindjes sonë jo rrallëherë janë pritur me kurriz në kancelaritë e Europës nga zyrtarët e pushtetshëm, me fytyra nga dritarja duke soditur natyrën dhe çështja e Shqipërisë daravitej në korridoret e errëta të kancelarive me menefregizëm. Disavantazhi në krahasim me shtetet e tjera të Ballkanit ishte mjaft i madh. Serbia ishte e përkëdhelur nga fuqitë, po ashtu dhe Greqia. Territoret shqiptare, Serbia dhe Greqia nuk i mori me luftë, por iu dhuruan padrejtësisht në tabakanë e argjendtë të fqinjëve shovinistë. Përpara dhe gjatë kësaj marrëveshjeje propaganda zyrtare nacionaliste dhe shoviniste serbe, Nacërneja, i konsideronte shqiptarët myslimanë si turq, kurse shqiptarët e krishterë si serbë apo grekë të shqiptarizuar, njerëz të egër dhe injorantë, të cilët jetonin në male dhe flinin në pemë etj., etj., duke mohuar ekzistencën e kombit shqiptar. Serbia në këtë moment po trajtonte një marrëveshje (pavarësisht nga qëllimet djallëzore, ku çdo palë tërhiqte nga vetja) me një shqiptar dhe me një kombësi shqiptare ku evidentoheshin familje të mëdha fisnore dhe nuk po trajtonin një hordhi turkoshake, ashtu siç trumbetonin ata në shekuj në mënyrë zyrtare.

Jemi te tërësia territoriale e vendit. Në analizën dhe këndvështrimin e Toptanasve mbi të cilët ka rënë akuza e shumëpërfolur. Si e komentoni ju?
– Kufijtë e Shqipërisë janë caktuar nga Fuqitë e Mëdha dhe për shqiptarët ndryshimi i tyre sipas vullnetit ka qenë historikisht i pamundur. Esati nuk kishte në dorë gjë tjetër, por duke qenë dhe përfaqësues i rrymës proteksioniste rezulton se gjatë takimit me Presidentin e SHBA Uillson, në Paris, në prill të vitit 1919, t’i kërkojë SHBA pranimin e vendosjes së një protektorati amerikan mbi shtetin shqiptar, të paktën në kufijtë e vitit 1913. Gazeta “Spektator” hidhte idenë për krijimin e një republike amerikane në Ballkan.

Nuk e di sa qëndron saktësia e asaj që po deklaroni, por e vërteta është se prezenca amerikane solli vendimet e mëdha. Nuk e di nëse e keni fjalën këtu, apo jo?
– Do të duhej gati një shekull më vonë që nën inkursionet e NATO-s nën drejtimin e SHBA, në presidencën “Klinton”, të realizohej krijimi i shtetit të ri të pavarur të Kosovës.
(Vijon nesër)

FATOS VELI

blank

Arkiv i Voal.ch – Let’s go forward together ! WINSTON CHURCHILL NË ZYRIH MË 1946: LE TË BËHET EVROPA – Përktheu & përg. Elida Buçpapaj

Evropa që dilte nga Lufta e Dytë Botërore duhej të përballej me shumë probleme, i pari nga të cilët qe një rindërtim i thellë material dhe moral. Gabimet e pasluftës së parë nuk duhej të përsëriteshin, ndasitë mes shteteve duhej të reduktoheshin në maksimum. Për të gjithë shtetet perëndimorë ishte e qartë se Gjermania e mundur duhej të përfshihej sa më shpejt në skenën ndërkombëtare. Natyrisht, probleme të reja përvijoheshin në skenarin evropian dhe botëror, jo më i pakti “lufta e ftohtë”, e cila ishte duke e ndarë botën në dy blloqe që i kundërviheshin njëri-tjetrit, të udhëhequr nga SHBA dhe Bashkimi Sovjetik. Domosdoshmëria e një forme uniteti evropian qe tashmë shumë iminente, por ndërkohë strategjitë, madje mund të themi “pozicionet filozofike” mbi atë çfarë duhej të ishin Shtetet e Bashkuara të Evropës qenë të ndryshme. Eshtë folur tashmë për kontrastin mes federalistëve dhe konfederalistëve, ose thënë më mirë mes konstitucionalistëve dhe unionistëve (të parët promotorë të një kushtetute të re evropiane, të dytët më të prirur për një union liberal mes shteteve): nuk ka asnjë dyshim që nuk ishte e mundur (dhe nuk është as sot) të bëje pa entitetin shtetëror, konceptin e shtetit-komb. Në fundin e viteve ’40-të, pas një përplasjeje shumë të fortë mes kombeve e nacionalizmave, perspektiva e një reduktimi të pushtetit shtetëror ishte një hipotezë futuriste. Thelbësore për të kapërcyer impasin e krijuar nga ajo përplasje mes unionistëve dhe konstitucionalistëve ka qenë puna e personazheve si Monnet, De Gasperi, Schuman dhe Adenauer. Forcat në kundërvënie ishin një e djathtë e prirur nga ide nacionaliste – kampion i padiskutueshëm i të cilës konsiderohet presidenti francez Charles de Gaulle – dhe lëvizja komuniste ndërkombëtare. Sa u përket këtyre të dytëve, edhe në dritën e zbulimeve të kohëve të fundit mbi marrëdhëniet e tyre të ngushta me Bashkimin Sovjetik, nuk mund të mos mendohej për një bashkim të fortë evropian, që ndoshta shihej si tym në sytë e kundërshtarit të madh moskovit. Solidariteti i partive të ndryshme komuniste me kishën ruse nuk mund të mos nënkuptonte një politikë obstruksionizmi kundrejt një bashkimi evropian aleat me SHBA. Lufta e ftohtë kushtëzoi në mënyrë të pashmangshme projektin evropian.

Në këtë skenar kundërvënie dramatike mes blloqesh, figura karizmatike e Uinston Churchillit shfaqet si një prej personaliteteve kryesorë që kërkuan të stimulojnë një formë uniteti evropian. Në gusht të vitit 1946, kryeministri britanik kish mbajtur fjalimin e famshëm në Universitetin e Fulton, në Misuri, në të cilin thoshte se “nga Stetino në Trieste kish rënë një perde e hekurt” dhe blloku perëndimor nuk mund të injoronte këtë situatë. Pak javë më vonë, në 19 shtator, Churchill mbajti një tjetër fjalim të rëndësishëm në Universitetin e Zyrihut. Shtetet e Bashkuara të Evropës – kështu deklaroi burri i shtetit anglez – ishin një domosdoshmëri historike. Etapa e parë e këtij revolucioni institucional duhej të ishte krijimi i një Këshilli të Evropës. Churchill aludonte për një union mes shteteve që dëshironin të aderonin, nën udhëheqjen e Francës dhe Gjermanisë. Ky union – i parë si një garanci paqeje e prosperiteti në skenarin e ri ndërkombëtar – duhej megjithatë të konsideronte përjashtimin e Britansië së Madhe.

Farën e kish hedhur tashmë një prej luanëve të mëdhenj të fitores së luftës së fundit. E pamundur të injorohej. Tre vjet më pas, në 17 mars 1948, nisën të vilen frutet e parë: “makina evropiane” ish vënë në lëvizje me firmosjen e Traktatit të Brukselit. Britania e Madhe, Franca, Belgjika, Luksemburgu dhe Vendet e Ulta ranë dakord për një bashkëpunim politiko-ekonomiko-ushtarak. Mes prioriteteve kryesorë ishte padyshim ai i organizimit të rindërtimit të një raporti të ngushtë mes shteteve perëndimorë, nën kuadrin ekonomik të krijuar nga Plani Marshall. Në fakt, në prill, vetë Sekretari i Shtetit i ShBA, Xhorxh Marshall, u bë promotor teorik i organizatës së parë evropiane të pasluftës, që në 1961 mori emrin OCSE.

Në mars u organizua një tjetër kongres i rëndësishëm në Hagë, presidenca e të cilit iu besua Churchillit. Haga – ku u mblodhën figurat politike, industriale, udhëheqës sindikatash dhe intelektualë evropianë – ishte një rast i mirë për të vënë zyrtarisht përballë pozicionet e unionistëve dhe konstitucionalistëve. “Pjellë” e këtij kongresi ishte Këshilli i Evropës, i cili lindi në 5 maj 1949. Një muaj më herët një tjetër organizatë, ushtarake dhe strategjike kish lindur: ishte NATO, në të cilën kishin aderuar thuajse të gjithë vendet e Evropës Perëndimore bashkë me SHBA dhe Kanadanë. Këshilli i Evropës pranoi në gjirin e vet edhe shtete neutralë (Austria, Zvicra e Sudeia) dhe vendosi si një prej objektivave parësorë një bashkëpunim më të ngushtë për “të ruajtur dhe nxitur idealet dhe parimet që janë trashëgimi e përbashkët, si dhe për të favorizuar progresin e tyre ekonomik dhe social”, angazhimin për një konventë evropiane të të drejtave të njeriut, si dhe realizimin e një qendre evropiane të kulturës. Në 10 maj, Ansambea e Këshillit të Evropës mbajti mbledhjen e parë në Strasburg.

Në këtë evolucion dukshëm të shpejtë nuk mund të mos merren parasysh dy erëra “kushtëzuese”, siç ishin grushti i shtetit në Çekosllovaki, vepër e komunistëve të mbështetur nga Moska dhe bllokada e Berlinit nga ana e BRSS. Kolosi sovjetik kallte frikë. Emergjencat ishin një bazë e mirë zhvillimi për idetë konstitucionaliste dhe federaliste evropiane. Kundërvënia ndaj bllokut sovjetik kërkonte, sigurisht, një bashkëpunim të fortë mes shteteve, por në të njëjtën kohë nuk mund të dobësohej shteti si entitet. Kështu që, nisi t’i hapet rrugë një politike minimaliste, e ndërtuar me hapa të vegjël e konkretë, më shumë se sa fortësisht utopiste. Hapi i parë, thelbësor u hodh në Francë. Në fakt, i dedikohet pikërisht veprës së Zhan Monesë projekti për një komunitet të përbashkët të qymyrit dhe çelikut. Pasi u konstatua opinioni i favorshëm i aleatit amerikan për një riafrim total të Gjermanisë Perëndimore, hipoteza e një riarmatimi gjerman dhe një pajtimi tërësor mes Gjermanisë dhe Francës nuk mund të mos kalonte nga një marrëveshje në fushën e burimeve energjetike (nyja antike e Ruhr dhe Saar). Propozimi i Monesë gjeti një aleat tek ministri i Jashtëm francez, Robert Schuman, i cili në maj 1950, në një konferencë shtypi shpalli idenë për të vendosur prodhimin franko-gjerman të qymyrit dhe çelikut nën një autoritet të përbashkët. Bëhej fjalë për një projekt teknik që mori emrin Deklarata Schuman dhe me të cilin, në fjalët e realizuesit të tij, “çdo lloj lufte mes Francës dhe Gjermanisë bëhet jo vetëm e paimagjinueshme, por materialisht e pamundur”. Pasoja e menjëhershme e këtij projekti është “filozofike”: që nga ky moment e tutje, kur një çështje e caktuar ndan disa shtete evropianë, zgjidhja e saj duhet të vijë jo nga marrëveshje dypalëshe, por nga krijimi i institucioneve të përbashkët me mjete të interesit të përgjithshëm. Nuk kish më marrëveshje ndërqeveritare, por “komunitare”.

Tashmë ish mbjellë fidani i parë i Komunitetit Evropian. Një tjetër aspekt thelbësor ishin modalitetit e hyrjes në këtë projekt: Komuniteti nuk lindi nga një akord unanim i të gjithë shteteve perëndimorë, por do të pranonte gradualisht të gjithë ata që ndërkohë do të donin të integroheshin. Një qasje pragmatiste ajo e Schuman, i cili kish kapërcyer polemikat e vazhdueshme mes unionistëve dhe konstitucionalistëve. Në të njëjtën kohë, në 24 tetor kryeministri francez, Rene Pleven, mori një nismë në fushën e mbrojtjes: është Komuniteti Evropian i Mbrojtjes. Projekti që parashikonte riarmatimin e Gjermanisë dhe angazhimin aktiv të saj – qe i destinuar të dështonte pavarësisht mbështetjes prej Ansamblesë së KE.

Në 30 gusht 1954, ishte paradoksalisht pikërisht Ansamblea Kombëtare franceze, që duke reflektuar skepticizmin e forcave politike franceze bojkotoi ratifikimin. Në dështimin e KEM nuk mund të mos konsiderosh rëndësinë e një situate të re politike ndërkombëtare dhe kombëtare franceze. Në 1953 u duk se vdekja e Stalinit do të shkaktonte një përmirësim të marrëdhënieve mes Lindjes dhe Perëndimit. Kësaj iu shtua pastabiliteti politik i Republikës IV franceze, kushtëzuar nga sjellja e kryeministrit Mendes France, krejt pasiv në debatin evropian, si dhe shumë pak luftarak sa i përket kundërshtimit të golistëve dhe komunistëve ndaj projektit mbrojtës superkombëtar.

Në 18 prill 1951, në Paris u firmos traktati themelues i KEQC.

Institucioni do të udhëhiqej nga një autoritet mbikombëtar, nga një Këshill Ministrash i përbërë nga përfaqësues të qeverive të shteteve anëtarë dhe nga një ansamble parlamenare. Raporti mes Autoritetit të Lartë dhe Këshillit të Ministrave erdhi pas një kompromisi të shkëlqyer mes dy vizioneve, federalist dhe konfederalist. Nga ky komunitet do të lindte Evropa e të Gjashtëve (Belgjika, Franca, Italia, Luksemburgu, Vendet e Ulta, Gjermania Perëndimore).

Vitet ’50-të ishin një periudhë plot avantazhe për progresin e idesë evropeiste, shumë më tepër se sa dekada pasardhëse. Pas suksesit të komunitetit, Evropa drejtohej tashmë për nga krijimi i institucioneve të tjerë të ekuilibruar sa u përket dy parimeve të ndryshëm evropeistë.

“Memorandumi Spaak” (që mori emrin e politikanit belg Paul Henri Spaak) në 1955 u bë baza e projektit të ri të Evropës, si dhe paralajmëroi krijimin e dy komuniteteve: i pari, tregu i përbashkët që përfshinte heqjen e pengesave e tarifave doganore, adoptimin e politikave të përbashkëta tregtare, si dhe “lëvizjen e lirë të punëtorëve, mallrave dhe kapitalit”; i dyti kish të bënte me zhvillimin e energjisë bërthamore për qëllime paqësore. Ky propozim u bë bazë e diskutimeve në dyvjeçarin që pasoi.

Në pranverën e 1956, Këshilli i Ministrave aprovoi raportin e Komisionit Spaak dhe nisën kështu në Bruksel negociatat për krijimin e CEE dhe EURATOM. Në këtë fragment historik duhet të konsiderohen disa ngjarje që pa asnjë dyshim kontribuarn në ndryshimin e klimës së gjendjes së krijuar pas dështimit të KEM për shak të Francës: mbi të gjitha evolucioni i Partisë Socialdemokrate gjermane, udhëhequr nga sekretari Ollenhauer drejt pozicioneve evropeistë, faktor që do t’i zgjidhte duart politikës së kryeministrit Adenauer; në vijim, humbja e golistëve (kundërshtarë të Evropës) në zgjedhjet e janarit 1956, që sollën lindjen e një qeverie franceze më favorizuese për diskutimin evropeist. Kriza e Kanalit të Suezit në Egjipt dhe ndërhyrja e armatosur sovjetike në Hungari në të njëjtin vit ishin më pas nxitëset vendimtare për “hedhjen me kokë” në projektin evropeist.

Suezi i kish vënë përballë një realiteti të ashpër francezët dhe anglezët: ekuilibrat e dy blloqeve të kundërvënë mes superfqive impononin një pax ruso-amerikan.

Kriza energjetike që pasoi ngjarjet e Suezit, si dhe presionet sovjetike e amerikane për të detyruar parashutistët anglo-francezë që të hiqnin dorë nga projekti i ndërhyrjes kundër Egjiptit, kishin shtrënguar shtetet evropianë që të mendonin si të mundur, të paktën në terma afatgjatë, mundësinë e një sistemi të përbashkët të mbrojtjes, i cili, duke menduar ngarjet e Budapestit bëhej i domsodoshëm: imperializmi sovjetik qe një rrezik konstant. Në 25 mars 1957, në Romë, qeveritë e Gjashtëshes firmosën dy traktate të rinj evropianë që i dhanë jetë CEE dhe Euratomit. 7 vjet më vonë, në prill 1965, një “traktat bashkimi” do të sanksiononte unifikimin e CEE, CECA dhe EURATOM.

Në mars të vitit 1958 do të mblidhej për herë të parë Ansamblea Parlamentare e përbërë nga 142 delegatë që vinin nga Parlamentet respektivë kombëtarë dhe që kryesohej nga Robert Schuman. Konsolidimi i Komunitetit Evropian do të ndodhte në 30 vitet që do të pasonin, gjithnjë me hapa të vegjël. Mbi të gjitha, do të rregjistrohej zgjerimi në të gjithë shtetet e Evropës Perëndimore

Fillimisht, komuniteti i sapolindur duhej të përballej me mosbesimin e Britanisë së Madhe, gjithmonë kulturalisht hezituese për të patur raporte shumë të ngushta me kontinentin. Ndërsa Shtetet e Bashkuara u demostruan që në fillim mbështetëse të forta të forcimit të Evropës në funksion antisovjetik. Vitet ’50-të u mbyllën me iniciativën e disa shteteve evropiane për krijimin e një zone të shkëmbimit të lirë rajonal, organizim që më vonë do të merrte emrin EFTA.

Vitet ’60-të premtonin të ishin vite ngjitjeje në ndërtimin e kështjellës evropiane. Në 1958, Charles de Gaulle qe kthyer në pushtet në Francë; ndonëse tashmë qe i prirur për një evolucion në drejtimin evropian, gjenerali karizmatik ndoqi gjithmonë një kurs të matur të afrimit me Evropën. Mosbesimi i de Gaulle, njeri i lidhur për shkak të formimit kulturor dhe breznor me ekuilibrat e vjetër gjeo-strategjikë të një bote tashmë në perëndim, shkonin kundër rivalit të përhershëm, Britanisë së Madhe. Natyrisht, ndikimi politik i Londrës mbi kontinentin nuk shihej me sy të mirë nga Parisi. Që nga viti 1961, qeveria konservatore angleze, e drejtuar nga Harold MekMillan, demonstroi një prirje të papritur drejt Komunitetit Evropian. Raportet preferencialë të Londrës me vendet e Komonuelthit e kushtëzonin diskutimin, sepse Londra do të donte të kish nga Evropa një trajtim të ngjashëm (dhe domethënë preferenciale).

Ndërkohë, politika goliste i kundërvihej gjithmonë me vendosmëri çdo lloj hipoteze mbikombëtare. Koncepti i qeverisë franceze bazohej në bashkëpunimin e privilegjuar, por francezët ishin shumë mosbesues ndaj krijimit të institucioneve evropianë. Plani Fushe, nxitur nga Franca, nuk është veçse reflektimi i këtij vizioni poliik, vë theksin në një bashkëpunim me bazë ndërqeveritare. Plani dhe strategjitë franceze nuk u pritën mirë në Uashington ku presidenti Kenedi u shpreh qartësisht në favor të unitetit evropian pa hezitim, për të krijuar një “partneritet mes të barabartish”, mes Evropës dhe SHBA, një tjetër shtyllë e Aleancës së Atlantikut të Veriut. De Goli shihte në këto lëvizje amerikane dhe në raportin preferencial mes Uashingtonit dhe Londrës, rreziqe autentikë ndaj pavarësisë evropiane, e si pasojë edhe franceze. De Gol do t’i kundërvihej gjtihmonë hyrjes së Britanisë me të drejta të plota të KE. Në fillim të viteve ’60-të, gjenerali ndoqi një politikë afrimi me Gjermaninë për të ritheksuar rëndësinë e raporteve ndërqeveritare, por vendomëria e Bundestagut që konfirmoi besnikërinë ndaj NATO dhe CEE do të sanksiononte fundin e kësaj politike të bazuar vetëm mbi shtetet. Vitet e fundit të krenarisë së Parisit do të ishin braktisja e komandës së integruar të NATO, në maj 1966 dhe politika e “karrikes bosh” në Këshillin e Ministrave evropianë pas vendimeve të kompromisit të Luksemburgut të janarit 1966. Ky kompromis thoshte që, përballë përplasjeve ndërkombëtare duhej të kërkohej gjithsesi një konsensus i përbashkët, më pak i dhimbshëm për shtetet. Në fakt, Franca ishte për ndjekjen e interesave kombëtare. De Gol u largua nga pushteti në 1969.

Fundi i viteve ’60-të pa një ngritje të madhe morale të komunitetit.

Presidenca e re franceze e Zhorzh Pompidu rezultoi diametralisht e kundërt me atë të De Gol. Propozimi i parë i Parisit qe në fakt mbledhja e menjëhershme e një samiti evropian. Kështu që, në 1 dhe 2 dhjetor u mblodh në Hagë një samit që vendosi disa objektiva thelbësorë: zgjerimin e KE, përcaktimin e një unioni monetar dhe ekonomik, si dhe rihedhjen e hipotezës së unifikimit politik. Ishte praktikisht strategjia që do të çonte drejt Maastrichtit.

Në vitin 1973, Mbretëria e Bashkuar hyri përfundimisht në Komunitetin Evropian: referendumi i organizuar nga kryeministri laburist Harld Uilson sanksionoi fitoren e PO-së së hyrjes me 67.2 përqind të votave. Tashmë, KE mund të synonte zgjerimin drejt jugut. Rruga drejt Maastrichtit u shtrua prej Raportit Verner: në vitin 190, ai vuri theksin në rëndësinë e një tregu të përbashkët evropian, që do të kish në themel bashkimin monetar. Futja e një monedhe të përbashkët do të kërkonte krijimin e një organi qendror mbikombëtar për të marë vendime, si dhe bashkërenduar politikat ekonomike të shteteve të ndryshëm. Plani fiksoi edhe një kalendar që sanksiononte krijimin e bashkimit monetar në 1980.

Por kriza ekonomike dhe energjitike e 1973 e anoi këtë projekt.

Në vitet që pasuan, Franca dhe Gjermania nxitën për kriimin e një sistemi monetar evropian, që do të bazohej në një monedhë referuese të quajtur ECU.

Këshilli i Brukselit në dhjetor 1978 do të sanksiononte fitoren e kësaj ideje. Në mars 1979 u krijua kështu sistemi monetar evropian. Në 7 dhe 10 qershor të të njëjtit vit u zhvilluan të parat zgjedhje me të drejtë vote universale për në Parlamentin evropian, që do të mblidhej në korrik në Strasburg. Tashmë, fitorja e federalistëve dukej e sigurtë. Por, në fillimin e viteve ’80-të do të shfaqeshin pengesa të reja në horizont.

Zhak Delor, president i Komisionit Evropian nga 1985 deri në 1995 dhe Margaret Theçer, “zonja e hekurt” e qeverisë britanike, një euroskeptike e deklaruar, përfaqësuan dy këndvështrime kundërvënës në zhvillimin e ri evropian. Ngadalësimi i marshimit drejt Evropës përfundoi me krizën e euroraketave, një prej më të rëndave në kohën e Bllokut të Berlinit. Në vitin 1979, sovjetikët kishin pushtuar Afganistanin, duke hyrë kështu në Vietnamin e tyre personal dhe tashmë i kishin drejtuar raketat e tyre SS-20 për nga kryeqytetet perëndimorë. Në Poloni, gjenerali Jaruzelski vuri në jetë një grusht shteti. Ftohja Lindje-Perëndim solli edhe një herë një solidaritet perëndimor. Qeveritë që erdhën në pushtet në Evropë do të ishin të gjitha, përveç asaj britanike, haptas evropeiste (Miteran në Francë, Kol në Gjermani dhe Gonazles në Spanjë).

Në sallën e Parlamentit evropian do të rezultonte shumë i rëndësishëm aktiviteti i Alterio Spinelit, federalist italian i orës ë parë, i cili do të përpiqej fort për redaktimin e një projekt-traktati që do të sillte në jetë Bashkimin Evropian. Në këtë optikë, Parlamenti evropian fitoi rëndësi të re. Në shkurt 1986 u firmos Akti Unik, frut i një konference ndërqeveritare në vitet e mëparshëm. Akti Unik është praktikisht një reformim i Traktatit të Romës në 197: ai synonte shkathësimin e procesit vendimarrës brenda KE. Akti Unik parashikonte heqjen deri në 1992 të kufijve tregtarë e profesionalë brenda vendeve anëtarë të KE. Akti Unik, ndonëse një moment i rëndësishëm historik në procesin e bashkimit të Evropës, nuk u kursye nga kritikat, mbi të gjitha nga ana e federalistëve si vetë Spineli (“u mbars mali e polli një mi”).

Forcat konservatore të vendeve të ndryshëm akuzonin këtë projekt evropian si një burokratizim të tepërt: në fundin e viteve ’80-të nuk dukeshin të pakët euroskeptikët, të cilët druheshin se Evropa do të shndërrohej në një monstër burokratike larg interesave lokale. Ndërkohë, forcat e ashtuquajtura progresiste, nga ana e tyre, shihnin në Evropën që po lindte në teatër operacionesh liberiste.

Ndërkohë, zgjerimi i projektit evropian përfshiu edhe shtete të tjerë. Më 15 shkurt 1991, Çekosllovakia, Polonia dhe Hungaria firmosën një marëveshje bashkëpunimi që përfaqësonte të parin integrim rajonal që nga fundi i regjimeve komuniste në Lindje. Në 21 shkurt, Çekosllovakia u bë vendi i 25-të anëtar i Këshillit të Evropës. Në 19 qershor, Shqipëria mori pjesë në Konferencën për Sigurinë dhe Bashkëpunimin Evropian. Nuk ka asnjë dyshim që rëna e regjimeve komuniste në Evropën Lindore në 1989 kish sjellë një ndryshim të thellë në skenarin ndërkombëtar. Në 9 nëntor 1989, bashkë me Murin famëkeq të Berlinit, ranë edhe të gjithë strategjitë evropeiste që konsideronin si terren veprimi vetëm Evropën Perëndimore. Në këtë moment erdhi edhe triumfi i Helmut Kohlit: bashkimi i dy Gjermanive. Një projekt ky që, në atë moment haste më shumë pengesa tek aleatët perëndimorë (e pavdekshme batuta e Xhulio Andreotit: “E dua kaq shumë Gjermaninë, sa dua dy të tilla”), se sa tek Moska e Gorbaçovit.

80 milion gjermanë të bashkuar shkaktonin frikë, Gjermania po shndërrohej në kombin më të fuqishëm të kontinentit, nga pikëpamja demografike e mbi të gjitha ekonomike. Koli po sforcohej gjithmonë për të siguruar aleatët, mbi të gjitha Francën. Në marshimin drejt Maastrichtit do të kish kohë edhe për një projekt në fushën e mbrojtjes mes Gjermanisë dhe Francës: në tetot 1991, Miteran dhe Kol u propozuan aleatëve evropianë një përforcim të UEO, si “pjesë integrale e procesit të bashkimit evropian”, natyrshëm pa kompromentuar raportet brenda Aleancës Atlantike, që mbetej prioritet.

Një Gjermani e re fitoi kështu në pak kohë të drejtat antike politike, territoriale dhe ushtarake dhe nisi kështu një politikë zgjerimi të KE drejt lindjes. 1991 – vit historik, mbi të gjitha për shembjen e Bashkimit Sovjetik – u mbyll me Këshillin Evropian të Maastrichtit në Hollandë. Samiti i të gjithë vendeve anëtarë të KE u mbyll me firmosjen e Traktatit të Unionit. Kjo marëveshje (300 nene, 17 protokolle, 36 deklarata) që duhej ratifikuar nga Parlamentet e 12 vendeve, parashikonte futjen e një monedhe të përbashkët deri në 1999. Përtej këtij hapi historik, Maastrichti paralajmëronte krijimin e një ane të përbashkët të Komunitetit Evropian, si dhe realizimin e një politike të përbashkët të jashtme dhe të mbrojtjes. Marrëveshje të rëndësishme do të arriheshin edhe në fushën fiskale e tregtare. Pas Aktit Unik, mbi të gjitha pas Maastrichtit, strategjia e hapave të vegjël dhe kompromisit qe ezauruar. Madje, me adoptimin e monedhës së përbashkët dhe një strategie të përbashkët të mbrojtjes, Maastrichti ishte tashmë një hap vendimtar në vizionin mbikombëtar. Evropa kaloi kështu nga një Komunitet, në një Union.

 

 

Fjalimi i Winston Churchill në Zyrih, 1946: “Le të ngrihet Evropa”

Dëshiroj të flas sot për tragjedinë e Evropës, këtij kontinenti fisnik… themelit të besimit kristian dhe etikës kristiane. Eshtë origjinë e pjesës më të madhe të kulturës, artit, filozofisë, dhe shkencës së kohërave të lashta dhe moderne. Nëse Evropa qe dikur e bashkuar në trashëgiminë e përbashkët, nuk kish kufi në lumturinë, prosperitetin dhe lavdinë që gëzonin 300 apo 400 milion banorë të saj. E megjithatë, pikërisht nga Evropa kanë buruar ato grindje të frikshme nacionaliste, që e kanë origjinën nga kombet teutonikë në fuqizimin e tyre, luftëra që kemi parë në këtë shekull e që edhe në kohën kur jetojmë shkatërrojnë paqen dhe gjymtojnë perspektivën e njerëzimit… Në zona shumë të gjera ekziston një masë e madhe qeniesh njerëzore të munduar, të uritur, të dërrmuar dhe të hutuar, që presin në rrënojat e qyteteve të tyre dhe shohin nga horizontet e errët për afrimin e ndonjë forme të re tiranie apo terrori.

BABEL

Mes fitimtarëve ka një balet zërash, mes të mundurve një heshtje e zymtë dëshpërimi. Këtë kanë marrë të gjithë evropianët të grupuar në kaq shumë shtete e kombe të lashtë dhe këtë kanë marrë të gjithë racat gjermanike, duke dëmtuar njëri-tjetrin dhe përhapur shkatërrim. Në fakt, po të mos kish qenë ajo republikë e madhe përtej Oqeanit Atlantik që kuptoi herët se shkatërrimi apo skllavërimi i Evropës do të mbërrinte dikur edhe atje, atëherë Epoka e Errësirës do të ish kthyer me të gjithë mizorinë dhe mjerimin e vet.

Sërish mund të kthehet. E megjithatë ka një ilaç që, nëse do të përdorej përgjithësisht dhe spontanisht nga shumica e popujve në shumë vende, do të transformonte si një mrekulli të gjithë skenën dhe në pak vite do ta bënte Evropën, apo pjesën më të madhe të saj, po aq të lirë e të lumtur sa është Zvicra sot.

Çfarë është ky ilaç? Eshtë rikrijimi i “stofit” evropian dhe t’i sigurohet atij një strukturë nën të cilën mund të përparojë në paqe, siguri e liri. Ne duhet të ndërtojmë një lloj Shtetesh të Bashkuara të Evropës. Vetëm në këtë mënyrë, qindra miliona punëtorë do të jenë në gjendje të rishijojnë gëzimet e thjeshtë dhe shpresat të cilat e bëjnë të vlefshme jetën.

Procesi është i thjeshtë. Nevojitet vetëm vendosmëria e qindra miliona burra dhe gra për të bërë gjënë e duhur dhe jo të gabuarën dhe si shpërblim të marrin bekim dhe jo mallkim.

… Nuk ka asnjë arsye përse një organizatë rajonale e Evropës të bjerë ndesh me organizatën botërore të Kombeve të Bashkuara. Përkundrazi, mendoj se sinteza më e madhe mund të mbijetojë vetëm nëse bazohet mbi grupime natyrorë. Ekziston tashmë një grupim natyror në hemisferën perëndimore. Ne britanikët kemi komonuelthin e kombeve. Këta nuk e dobësojnë, përkundrazi, e forcojnë OKB. Dhe janë në fakt mbështetja kryesore.

… Ne të gjithë dimë se dy luftërat botërore që kaluam, e kishin burimin tek pasioni i kotë i Gjermanisë së sapobashkuar për të luajtur një rol dominues në botë. Në këtë betejë të fundit janë kryer krime dhe masakra të cilat nuk kanë paralel, që nga koha e pushtimeve mongole në shekullin XIII. Fajtorët duhet të ndëshkohen…

Por pasi kjo të jetë kryer, siç do të kryhet, duhet t’i jepet fund ndëshkimit. Duhet të vijë ai që Gladstone e quajti vite më parë “Akti i bekuar i harresës”. Ne të gjithë duhet t’u kthejmë shpinën tmerreve të së kaluarës dhe duhet të shohim nga e ardhmja. Nëse Evropa duhet të shpëtojë nga mjerimi i pafund dhe në fakt nga fundi i saj, duhet të vijë ky akt besimi në familjen evropiane, ky “akt harrese kundër të gjithë krimeve dhe marrëzive të së kaluarës”.

… Tani dua t’ju them diçka që do t’ju befasojë. Hapi i parë në rikrijimin e familjes evropiane duhet të jetë një partneritet ndërmjet Francës dhe Gjermanisë. Vetëm në këtë mënyrë Franca mund të rifitojë lidershipin moral dhe kulturor të Evropës. Nuk mund të ketë ringjallje të Evropës pa një Francë të madhe shpirtërisht dhe pa një Gjermani të madhe shpirtërisht.

Struktura e Shteteve të Bashkuara të Evropës do të jetë e tillë që do ta bëjë më pak të rëndësishme forcën materiale të një shteti të vetëm. Vendet e vegjël do të kenë po aq rëndësi sa të mëdhenjtë, si dhe do të fitojnë nderin e tyre duke kontribuar në kauzën e përbashkët. Shtetet dhe principatat e lashta të Gjermanisë, lirisht u bashkuan në një sistem federal, kështu mund të ndodhë edhe me Shtetet e Bashkuara të Evropës.

KATËR LIRITË

Nuk do të përpiqem të ofroj një program të detajuar. Ka qindra miliona njerëz që duan të jenë të lumtur e të lirë, në prosperitet e të sigurtë, të cilët duan të gëzojnë katër liritë për të cilat foli Presidenti Ruzvelt, si dhe të jetojnë në përputhje me parimet e mishëruara në Kartën e Atlantikut. Nëse kjo është dëshira e tyre, nëse është dëshira e evropianëve nga shumë vende, ata mjafton ta thonë dhe me siguri që mund të gjenden mjetet për të ngritur makinerinë që do të plotësonte këtë dëshirë.

Por më duhet t’ju paralajmëroj. Koha mund të jetë e shkurtër. Për momentin ka hapësirë frymëmarrjeje. Topat kanë pushuar së qëlluari. Luftimet janë ndalur, por rreziqet nuk janë ndalur. Nëse duhet të krijojmë Shtetet e Bashkuara të Evropës, apo çfarëdo emri që do të kenë, duhet të fillojmë që tani.

Në këto kohë, ne jetojmë çuditërisht dhe të pasigurtë nën mburojën e bombës atomike. Bomba atomike është ende në duart e një shteti e kombi që e dimë se nuk do ta përdorë asnjëherë, përveçse në kauzat e lirisë dhe të drejtës, por mund të ndodhë që pas disa vitesh ky mjet shkatërrimi mund të përhapet dhe ai do të sillte jo vetëm një fund të qytetërimit, por edhe një shpërbërje të vetë globit.

Më lejoni tani të përmbledh propozimet e mia. Synimi ynë i pandryshueshëm duhet të jetë ndërtimi dhe forcimi i Organizatës së Kombeve të Bashkuara. Brenda këtij koncepti për botën ne duhet të krijojmë familjen evropiane në një strukturë rajonale të quajtur – ndoshta – Shtetet e Bashkuara të Evropës dhe hapi i parë praktik do të ishte krijimi i Këshillit të Evropës. Nëse në fillim shtetet e Evropës nuk duan apo nuk janë në gjendje të hyjnë në union, ne megjithatë duhet të vazhdojmë duke afruar ata që duan dhe munden.

… Në këtë vepër urgjente, Franca dhe Gjermania duhet të marrin së bashku udhëheqjen. Britania e Madhe, Komonuelthi Britanik, Amerika dhe besoj, Rusia sovjetike duhet të jenë miq dhe mbështetës të Evropës së re, si dhe duhet të përkrahin të drejtën e saj për të jetuar. Kështu që, unë ju them: “Le të ngrihet Evropa”./ ELIDA BUÇPAPAJ Botuar më 11.25.2010


Send this to a friend