VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

Aforizma nga RITA ORA (Lindur më 26 nëntor 1990)

By | February 17, 2016
blank

Komentet

blank

Aforizma nga Rudyard Kipling (30 dhjetor 1865 – 18 janar 1936)

VOAL – Zoti nuk mund të ishte kudo, dhe për këtë arsye ai bëri nënat.


Të gjithë njerëzit si ne jemi ne, dhe të gjithë të tjerët janë Ata.


Individit i është dashur gjithmonë të luftojë për të mos u mbingarkuar nga fisi. Nëse e provoni, do të jeni shpesh të vetmuar dhe ndonjëherë të frikësuar. Por asnjë çmim nuk është shumë i lartë për të paguar për privilegjin e zotërimit të vetes.


Një grua është vetëm një grua, por një puro e mirë është një tym.


Asnjëherë mos shikoni prapa ose do të bini nga shkallët.


Unë kam goditur një qytet – një qytet të vërtetë – dhe e quajnë Çikago… Unë urgjentisht dëshiroj të mos e shoh më kurrë. Ajo është e banuar nga egërsirat.


Kopshtet nuk bëhen duke kënduar ‘Oh, sa bukur’ dhe duke u ulur nën hije.


Udhëton më shpejt ai që udhëton vetëm.


Për mëkatin që bëjnë dy nga dy duhet të paguajnë një nga një.


Nëse historia do të mësohej në formën e tregimeve, ajo nuk do të harrohej kurrë.


Është e zgjuar, por a është Art?


Ne kemi dyzet milionë arsye për dështim, por asnjë justifikim të vetëm.


Unë gjithmonë preferoj të besoj më të mirën e të gjithëve, kjo kursen shumë telashe.


Supozimi i një gruaje është shumë më i saktë se siguria e një burri.


Ai u mbështoll me citate – ashtu si një lypës do të mbështillej në purpurin e Perandorëve.


Azia nuk do të qytetërohet sipas metodave të Perëndimit. Ka shumë Azi dhe ajo është shumë e vjetër./Elida Buçpapaj

blank

Aforizma nga Freddie Mercury (5 shtator 1946 – 24 nëntor 1991)

VOAL – Ju mund të jeni gjithçka që dëshironi, thjesht transformojeni veten në atë që mendoni se mund të jeni.

Unë kurrë nuk mbaj para me vete, ashtu si Nëna Mbretëreshë. Më pëlqen të jem zuskë dhe më pëlqen të jem i rrethuar nga zuska. Unë jam kurva e muzikës!

Dua të konfirmoj se jam HIV pozitiv: kam SIDA. E kam parë të arsyeshme ta mbaj këtë informacion konfidencial deri tani për të mbrojtur privatësinë e atyre që më rrethojnë. Megjithatë, është koha që miqtë dhe fansat e mi në mbarë botën të dinë të vërtetën. Shpresoj që të gjithë të bashkohen me mua, mjekët e mi dhe ata në mbarë botën në luftën kundër kësaj sëmundjeje të tmerrshme.

[Deklaratë për shtyp, 23 nëntor 1991]

Një vit dashuri është më mirë se një jetë vetmi.
Një moment romantik në krahët tuaj/është si një yll që kalon në zemrën time.

Shikoni, me siguri e kuptoni se me çfarë kam të bëj. Unë e kam këtë gjë dhe me sa di nuk ka shërim dhe më ka mbetur vetëm pak kohë. Unë dua ta bëj këtë bisedë, dua ta vazhdoj jetën time pikërisht ashtu siç është, dua të bëj regjistrime, nuk dua që askush ta dijë dhe nuk dua që askush të flasë për këtë që tani e tutje. Kjo eshte e gjitha. [për anëtarët e Queen]

Unë nuk bëra asnjë përpjekje për t’u bërë mjeshtër kitare, sepse nuk mund t’i bija asaj mizerje kitarë.

Unë kurrë nuk e kam menduar veten si lider. Ndoshta, si personi më i rëndësishëm.

Unë jam vetvetja, e dini, vetëm unë. Herë herë jam shumë i çorganizuar, herë të tjera jam i organizuar dhe … jam vetvetja.

Kohët e fundit ka pasur shumë spekulime për një grup të caktuar të quajtur Queen … supozimet thonë … ata thonë se do të ndahemi, si mendoni? [turma bërtet, “Jo!”] Ata flasin nga këtu! [Dhe tregon fundshpinën.] Më falni, por unë do të them atë që dua … e dini se çfarë dua të them. Pra, harrojini ato thashetheme, ne do të jemi bashkë derisa … dreq … ne vdesim! Vazhdoj [duartrokitjet duke e nderprere]… Duhet t’ju them… vazhdoj te dua t’i le, por ata nuk do te me lene… gjithashtu mendoj se nuk jemi keq qe jemi kater Queen me kalimin e viteve. Si mendoni ju. Kjo është një këngë e re: Kush dëshiron të jetojë përgjithmonë./Elida Buçpapaj

blank

Aforizma nga Roald Dahl ( 13 shtator 1916 – 23 nëntor 1990)

VOAL – Një marrëzi e vogël herë pas here shijohet nga njerëzit më të mençur.

A predikuan një gjë dhe praktikuan një tjetër, këta njerëz të Perëndisë?
Linja mes qeshjes së zëshme dhe qarjes nga një fatkeqësi është shumë, shumë e hollë. Në rrugë sheh një djalë që rrëshqet në lëkurën e një bananeje dhe ju vrumbulloni nga e qeshura kur ai bie me në tokë me të pasmet e tij. Nëse duke e bërë këtë, papritmas e shihni se ai ka thyer një këmbë, shumë shpejt pushoni së qeshuri dhe nuk është shaka më.
Nëse librat e mi mund t’i ndihmojnë fëmijët të bëhen lexues, atëherë ndjej se kam arritur diçka të rëndësishme.
Një njeri është budalla sa të bëhet shkrimtar. Kompensimi i tij i vetëm është liria absolute.
Në ditët e sotme mund të shkosh kudo në botë për disa orë dhe asgjë nuk është përrallore më.
Dy orë shkrime të trillimeve e lënë këtë shkrimtar të shkretë plotësisht. Për këto dy orë ai ka qenë në një vend tjetër me njerëz krejtësisht të ndryshëm.
Një shkrimtar i trillimeve jeton në frikë. Çdo ditë e re kërkon ide të reja dhe ai kurrë nuk mund të jetë i sigurt nëse do t’i dalë me to apo jo.
Gjatë gjithë jetës sime në shkollë, unë u tmerrova nga fakti që mësuesit dhe djemtë e rritur lejoheshin të lëndonin me fjalë djem të tjerë, dhe ndonjëherë shumë rëndë.
Të gjithë fëmijët norvegjezë mësojnë të notojnë kur janë shumë të vegjël sepse nëse nuk di të notosh është e vështirë të gjesh një vend për t’u larë.
Babai im ishte një norvegjez i ardhur nga një qytet i vogël afër Oslos. Ai theu krahun në bërryl kur ishte 14 vjeç dhe ia amputuan atë.
Kur shkruani një libër, me njerëz të cilët me kafshët, nuk është mirë të kesh njerëz të zakonshëm, sepse ata nuk do t’i interesojnë fare lexuesit. Çdo shkrimtar në botë duhet të përdorë personazhet që kanë diçka interesante në to, dhe kjo është edhe më e vërtetë në librat për fëmijë./Elida Buçpapaj
blank

Aforizma nga Amy Winehouse (Emi Uajnhauz, 14 shtator 1983 – 23 korrik 2011)

VOAL – Çdo situatë e keqe është një këngë blues që pret të ndodhë.

Unë përkas i shkollës së mendimit sipas së cilës, nëse nuk mund të zgjidhni diçka për veten tuaj, askush nuk mund t’ju ndihmojë. Rehabilitimi është i shkëlqyeshëm për disa njerëz, por jo për të tjerët.

Nuk ka kuptim të thuash asgjë përveç së vërtetës.

Unë shkruaj këngë për gjëra që nuk mund t’i tejkaloj personalisht – dhe pasi i shkruaj ndihem më mirë.

Më pëlqejnë vajzat e rafinuara. Unë jam më shumë djalë sesa vajzë.

Nëse do të dëgjoja dikë tjetër të këndonte si unë, do ta blija me një rrahje zemre.

Tani mendoj se të shkosh në palestër është ilaçi më i mirë. Shkoj katër herë në javë dhe më jep gjallërinë që më duhet.

Prindërit e mi e kuptuan shumë mirë se do të bëja çfarë të doja, dhe kjo ishte e duhura, me të vërtetë.

Unë nuk kam nevoja emocionale, vetëm fizike.

Unë jam më e lumtura me familjen time rreth meje.

E di që jam e talentuar, por nuk erdha në jetë për të kënduar. Unë erdha në jetë për të qenë grua, nënë dhe të kujdesesha për familjen time. Unë e dua atë që bëj, por jo gjithçka fillon dhe mbaron aty.

Jeta është e shkurtër. Çdo gjë mund të ndodhë, dhe zakonisht ndodh, kështu që nuk ka kuptim të rrish duke menduar për të gjitha nësetë, ndoshtat, potë dhe jotë.

Nëse do të vdisja nesër, do të isha një vajzë e lumtur./Elida Buçpapaj

 

blank

Aforizma nga John Locke (Xhon Lok, 29 gusht 1632 – 28 tetor 1704)

VOAL – E gjithë pasuria është produkt i punës.

Përmirësimi i të kuptuarit është për dy qëllime: së pari, rritja jonë e njohurive; së dyti, për të na mundësuar që t’ua japim atë njohuri të tjerëve.

Qëllimi i ligjit nuk është të shfuqizojë apo të frenojë, por të ruajë dhe zgjerojë lirinë. Sepse në të gjitha gjendjet e qenieve të krijuara të afta për ligj, ku nuk ka ligj, nuk ka liri.

Prindërit pyesin pse përrenjtë janë të hidhur, kur ata vetë e kanë helmuar burimin.

Ajo që ju shqetëson, ju zotëron.

I gjithë njerëzimi … duke qenë të gjithë të barabartë dhe të pavarur, askush nuk do të dëmtojë tjetrin në jetën, shëndetin, lirinë ose pronën e tij.

Qeveria nuk ka qëllim tjetër, veç ruajtjen e pronës.

Gardhi i vetëm ndaj botës është njohja e plotë e saj.

Njohuritë e askujt nuk mund të shkojnë përtej përvojës së tij.

Çdo njeri ka një pronë në personin e tij. Askush nuk ka të drejtë ndaj saj, përveç vetes.

Të ardhurat tona janë si këpucët tona; nëse janë shumë të vogla, na shtrëngojnë dhe na shkaktojnë shimbje; por nëse janë shumë të mëdha, ato na bëjnë të pengohemi dhe të rrëzohemi.

Është diçka tjetër nëse i thua një njeriu se ai është në gabim, dhe një gjë tjetër ta vësh atë në zotërim të së vërtetës.

Arsyeja pse njerëzit hyjnë në shoqëri është ruajtja e pronës së tyre.

Leximi e furnizon mendjen vetëm me materiale të dijes; është të menduarit që na bën atë që lexojmë.

Të duam fqinjin tonë si veten është një e vërtetë e tillë për rregullimin e shoqërisë njerëzore, saqë vetëm me këtë mund të përcaktohen të gjitha rastet në moralin shoqëror.

Guximi është roja dhe mbështetja e virtyteve të tjera.

Edukimi fillon të ndërtojë një zotëri, por leximi, shoqëria e mirë dhe reflektimi duhet ta përfundojnë së ndërtuari atë. 

Një mendje e shëndoshë në një trup të shëndoshë, është një përshkrim i shkurtër, por i plotë i një gjendjeje të lumtur në këtë Botë: ai që i ka këto të dyja, ka pak më shumë për të dëshiruar; dhe ai që dëshiron njërën prej tyre, do të jetë pak më mirë për çdo gjë tjetër.

Aty ku nuk ka pronë nuk ka padrejtësi.

Unë gjithmonë kam menduar se veprimet e njerëzve janë interpretuesit më të mirë të mendimeve të tyre.

Mendimet e reja dyshohen gjithmonë dhe zakonisht kundërshtohen, pa ndonjë arsye tjetër, por sepse ato nuk janë tashmë të zakonshme.

Gjërat e kësaj bote janë në një fluks kaq konstant, saqë asgjë nuk mbetet gjatë në të njëjtën gjendje.

Bibla është një nga bekimet më të mëdha të dhëna nga Zoti për fëmijët e njerëzve. Ajo ka Zotin për autor të saj; shpëtimin e ka për qëllim të saj dhe të vërtetën pa asnjë përzierje e ka për çështje të saj. Është e gjitha e pastër.

Ne jemi si kameleonë, marrim ngjyrën tonë dhe ngjyrën e karakterit tonë moral, nga ata që janë përreth nesh.

Disiplina e dëshirës është sfondi i karakterit.

Shpesh ka më shumë për të mësuar nga pyetjet e papritura të një fëmije sesa nga fjalimet e burrave.

Moda në pjesën më të madhe nuk është gjë tjetër veçse shfaqje e pasurive.

Një njeri i shkëlqyer, si metali i çmuar, është në çdo mënyrë i pandryshueshëm; Një zuzar, si anët e një peshoreje, është gjithmonë i ndryshëm, lart e poshtë./Elida Buçpapaj

 

 

 

 

 

 

 

blank

Aforizma nga Federico Garcia Lorca (Federiko Garsia Lorka, 5 qershor 1898 – 19 gusht 1936)

VOAL – Dy elementët që udhëtari kap së pari në qytetin e madh janë arkitektura tejnjerëzore dhe ritmi i furishëm. Gjeometria dhe ankthi.

Në Spanjë, të vdekurit janë më të gjallë se të vdekurit e çdo vendi tjetër në botë.

Me shpirtin e tyre prej lëkure të lyer, ata zbresin në rrugë. Të kërrusur dhe natorë, aty ku marrin frymë imponojnë heshtje prej gome të errët dhe frikë nga rëra e imët.

Meqenëse nuk jam shqetësuar të lind, nuk shqetësohem të vdes.

Përveç artit të zi, ekziston vetëm automatizimi dhe mekanizimi.

Nju Jorku është diçka e tmerrshme, diçka monstruoze. Më pëlqen të eci rrugëve, i humbur, por e pranoj që Nju Jorku është gënjeshtra më e madhe e botës. Nju Jorku është Senegal me makina.

Gjelbërim sa të dua gjelbërim. Era e gjelbër. Degët e gjelbra.

Të shohësh ty lakuriq do të thotë të kujtosh Tokën.

Nuk ka asgjë më poetike dhe më të tmerrshme sesa beteja e rrokaqiejve me qiejt që i mbulojnë ata.

Isha me fat që pashë me sytë e mi rrënimin e fundit të tregut të aksioneve, ku ata humbën disa miliona dollarë, një grumbull parash të vdekura që u rrëshqitën në det.

As për një moment, bukurosh i moshuar Walt Whitman, nuk kam arritur të shoh mjekrën tënde plot flutura.

Të vetmet gjëra që Shtetet e Bashkuara i kanë dhënë botës janë rrokaqiejt, xhazi dhe koktejet. Kjo është e gjitha. Dhe në Kubë, në Amerikën tonë, bëjnë kokteje shumë më të mira./Elida Buçpapaj

 

blank

Aforizma nga Francesco Crispi (Françesko Krispi, 4 tetor 1818 – 12 gusht 1901)

VOAL – Një popull që harron lavditë e patriotizmit është një popull në rënie. E kaluara shënon detyrat e së ardhmes.

Ligji zgjedhor është testamenti politik i parlamenteve.

Kur mbaroj së thëni atë që dua të them, atëherë përfundoj së foluri.

Monarkia na bashkon, republika na ndan.

Në Itali nuk është triumfi i ideve që çon në pushtet. Atje ju çojnë manovrat e ulëta në Montecitorio, intrigat e padenja në Quirinale. Nga kjo rrjedh se njeriu i ndershëm që ka besim tek virtyti, që nuk intrigon dhe nuk di të intrigojë, gjithmonë mposhtet nga mediokrit dhe korruptuesit.

Italia është vendi i fraksioneve. Është një sëmundje që na zvarrit që në Mesjetë, dhe vuajtjet dhe robëria e së cilës nuk ishin në gjendje ta shërojnë; atëherë grumbulloheshin sektet politike, sot grumbullohen grupet parlamentare. Me një ndryshim, se të parët kishin një ideal pak a shumë racional të qeverisjes, ndërsa të tjerët komplotuan për të kapur pushtetin.

Italia nuk mund të respektohet nga të huajt kur mungon vazhdimësia në politikën ndërkombëtare. Nëse me ndërrimin e ministrave, secili ministër bën sipas kokës së tij, është e pamundur që qeveritë e tjera të kenë besim tek ne.

Me krijimin e Shteteve të Bashkuara të Evropës, çdo grindje e kombësisë do të pushonte. Secili popull do të zinte vendin e tij në bashkimin e madh evropian. Dominimi i një kombi mbi një tjetër, i një race mbi një tjetër, do të përfundonte. Ne nuk do të kishim një luftë mes të krishterëve dhe myslimanëve në Ballkan. Skandinavët, polakët do të rifitonin autonominë e tyre. Paqja midis Gjermanisë dhe Francës do të bëhej menjëherë. Italia nuk do të kishte nevojë të rimarrë ishujt e saj dhe çështja e kufirit do të bëhej një akt me interes administrativ. Çfare tjeter? Të gjitha shtetet duke qenë të barabarta, nuk do të kishte tirani të princërve apo qeverive.

Është e nevojshme të dimë të kërkojmë, dhe me kohë, të shmangim kurthet e diplomacisë. Mjerë ne, nëse fillon keq! Do të jemi të çorientuar, dhe madje edhe kur të kemi të drejtë, do të përfundojmë keq.

Qeveritë e lirisë janë Qeveri të maturisë dhe arsyes.

Diplomatët duhet të studiojnë vendin në të cilin jetojnë, të ndjekin me kujdes ngjarjet e tij dhe të zhvatin sekretin e së ardhmes nga ministrat e pushtetit tek të cilët janë akredituar.

Diplomacia, sipas vulgaritetit të politikanëve, do të ishte arti i gënjeshtrës. Diplomacia, nga ana tjetër, është arti i parashikimit dhe mundësive.

Diplomacia nuk ka qenë kurrë sentimentale. Mendjemprehtë, jep kur merr. Respektuese kur përballet me një qeveri që vlen dhe imponon vlerësimin.

Shpifja përbuz mesatarët, kap të mëdhenjtë.

Urrejtja dhe hakmarrja janë sëmundje që duhen trajtuar. Bota udhëhiqet nga ligji i dashurisë.

Lufta është mjet dhe jo qëllim. Ne nuk jetojmë me luftë, sepse njeriu ka lindur për të krijuar dhe jo për të shkatërruar.

Lufta ka vetëm një zyrë legjitime, dhe ajo është të garantojë integritetin e territorit kombëtar ose të bëjë drejtësi, kur drejtësia na mohohet, ose kur na mungojnë mjetet për ta marrë atë ndryshe.

Tirania si e turmave ashtu edhe e individit është njësoj fatale për kombin.

Frika është qetësimizm, është indiferencë ndaj gjithçkaje që është e mirë dhe e virtytshme, është durim i nënshtrimit dhe fyerjes. Fatkeqësisht, njeriu është frikacak nga natyra e tij. Sparta i përgatiti heronjtë me edukimin burrëror të qytetarëve të saj. Ne bëjmë të kundërtën.

Aleancat bëhen kur rreziku është i pashmangshëm. Miq të të gjithëve, besnikë ndaj traktateve, pa lidhje për të ardhmen. Shtetet duhet të qëndrojnë të forta, të fuqishme me forcën e tyre dhe të presin rastin.

Vlera e aleancave midis qeverive varet nga shkalla e besimit që burrat në pushtet kanë mes tyre.

Në vendin tonë nuk është liria ajo që mungon; kemi aq shumë në Angli. Mungojnë zakonet e lirisë, disiplinës.

Ne duam paqe, por nuk duhet ta gjejmë veten të papërgatitur për luftë. Ne duhet të kujtojmë se një luftë fatkeqe në kohët moderne paguhet duke zvogëluar territorin dhe me miliarda dëmshpërblime. Jo vetëm nderi kombëtar do të humbte, por edhe pasuria e taksapaguesve; unë gjithashtu do të thoja pa hezitim se një katastrofë lufte mund t’i kushtojë ekzistencës së kombit.

Ajo që më dhemb dhe më trishton është indiferenca politike, neglizhimi i asaj që po ndodh, besimi i verbër në një të ardhme që nuk diskutohet dhe që pritet pa e përgatitur atë. Mjerë ne kur e gjejmë këtë inerci të mendjes tek ata që janë lart. Asgjë më e keqe në Itali sesa fatalistët.

Të kesh frikë nga lufta dhe t’i nënshtrohesh gjithmonë të huajit nga frika e luftës, ia vlen ta provokosh atë, ose të paktën ka rëndësi në efektet e saj të sigurosh një humbje pa luftë.

Unë jam i çmendur, sepse dua një Itali të madhe dhe të respektuar. Unë jam një megaloman, jam një subjekt çmendurie. Për fat të mirë Dante dhe Virgjili që kishin vizionin e atdheut të madh ishin po aq të çmendur sa unë; poetët më të mëdhenj; Mazzini, apostull i unitetit, bashkëpunues në çdo kohë në ndërmarrjen e madhe të bashkimit kombëtar. Pigmenë të mençur janë ata që nuk bënë asgjë për vendin tonë dhe që luftojnë për ta bërë atë më të vogël dhe për të edukuar brezin e ri në shkollën e frikacakut./Elida Buçpapaj

 

blank

Aforizma nga Guy De Maupassant (Gi de Mopasan, 5 gusht 1850 – 6 korrik 1893)

VOAL – Thelbi i jetës është buzëqeshja e fundshpinave të rrumbullakëta femërore, nën hijen e mërzisë kozmike.

Çdo qeveri ka aq shumë detyrën për të shmangur luftën sa kapiteni i një anijeje duhet të shmangë një mbytje të anijes.

Patriotizmi është një lloj feje; është veza nga e cila dalin luftërat.

Është më mirë të jesh i pakënaqur në dashuri sesa i pakënaqur në martesë, por disa njerëz ua arrijnë të dyjave.

Janë jetët që ndeshim ato që e bëjnë jetën të vlefshme për t’u jetuar.

Gratë më të thjeshta janë gënjeshtare të mrekullueshme që mund të shpëtojnë veten nga dilemat më të vështira me një aftësi në kufi me gjeniun.

Ne duhet të duam, të duam çmendurisht, pa parë atë që duam. Sepse të shohësh do të thotë të kuptosh dhe të kuptosh do të thotë të përbuzësh.

Fjalët e dashurisë, që janë gjithmonë të njëjta, marrin shijen e buzëve nga të cilat ato dalin.

Kishin ekzistuar ndonjëherë,  ekzistonin ende gra pasionante të tronditura nga emocionet, të cilat vuajnë, qajnë […] gra që sfidojnë gjithçka sepse duan, dhe ditën apo natën, të ruajtura dhe të kërcënuara, të patrembura dhe të drithëruara, që shkojnë drejt atij që i merr mes krahësh, të çmendura nga lumturia dhe gati për të humbur ndjesitë?

Mundimi ynë më i madh në jetë vjen nga fakti se ne jemi vetëm dhe të gjitha veprimet dhe përpjekjet tona tentojnë të na bëjnë të ikim nga kjo vetmi.

Një puthje legjitime nuk ia vlen kurrë sa një puthje e vjedhur.

Burri që dashuron normalisht nën diell, adhuron furishëm nën hënë.

Historia, çfarë zonje plakë zemërgur dhe gënjeshtare./Elida Buçpapaj

blank

Aforizma nga Joanne Kathleen Rowling (Xhoan Keithlin Roulling, 31 korrik 1965)

VOAL – Nëse doni të shihni masën e vërtetë të një njeriu, shikoni se si ai sillet me inferiorët e tij, jo me të barabartët e tij.

Është e pamundur të jetosh pa dështuar në diçka, nëse nuk jeton aq me kujdes saqë mund të mos kesh jetuar fare, në këtë rast ke dështuar si parazgjedhje.

E vërteta. Është një gjë e bukur dhe e tmerrshme, dhe për këtë arsye duhet të trajtohet me shumë kujdes.

Nuk do të thotë të ndalemi në ëndrrat dhe të harrojmë të jetojmë.

Unë mendoj se ju keni një përgjegjësi morale kur ju është dhënë shumë më tepër sesa keni nevojë, për të bërë gjëra të mençura me të dhe për të dhënë në mënyrë inteligjente.

Unë thjesht shkruaj atë që doja të shkruaja. Unë shkruaj atë që më argëton. Totalshtë plotësisht për veten time. Unë kurrë në ëndrrat e mia të çmendura nuk e prisja këtë popullaritet.

Do të më pëlqente të mbahesha mend si dikush që bëri më të mirën me talentin që kishte.

Njerëzit më pyesin nëse do të ketë histori të Harry Potter si i rritur. Sinqerisht, nëse do të doja, mund të vazhdoja të shkruaja histori derisa Harry të ishte një qytetar i moshuar, por nuk e di se sa njerëz në të vërtetë do të donin të lexonin për një 65 -vjeçar Harry ende në Hogwarts duke luajtur bingo me Ron dhe Hermione.

Për mendjen e mirëorganizuar, vdekja nuk është veçse aventura tjetër e madhe.

Tregimin e parë e shkrova kur isha gjashtë vjeçe.

Duhet një guxim i madh për t’iu bërë ballë armiqve tanë, por po aq për t’iu bërë ballë miqve tanë.

Talenti dhe inteligjenca kurrë nuk kanë imunizuar askënd kundër trillit të fatit.

Pse flas për përfitimet e dështimit? Thjesht sepse dështimi nënkuptonte mungesën e së parës. Unë pushova së pretenduari për veten time se isha diçka tjetër përveç asaj që isha, dhe fillova ta drejtoja gjithë energjinë time për të përfunduar punën e vetme që kishte rëndësi për mua.

Isha e bindur se e vetmja gjë që doja të bëja ndonjëherë – ishte të shkruaja romane.

Njerëzit kanë një aftësi për të zgjedhur pikërisht gjërat më të këqija për ta.

I riu nuk mund ta dijë se si mendon dhe si ndihet i moshuari. Por pleqtë janë fajtorë nëse harrojnë se çfarë ishin në rininë e tyre.

Imagjinata nuk është vetëm aftësia unike njerëzore për të trilluar atë që nuk është, dhe për këtë arsye burimi i të gjitha shpikjeve dhe inovacioneve. Në kapacitetin e saj ndoshta më transformuese dhe zbulues,e është fuqia që na mundëson të empatizojmë me njerëzit përvojat e të cilëve nuk i kemi ndarë kurrë.

Gjëja më e rëndësishme është të lexoni sa më shumë që të keni mundësi, si unë. Do t’ju japë një kuptim të asaj që e bën shkrimin të mirë dhe do të zgjerojë fjalorin tuaj.

‘Harry Potter’ më ktheu respektin për veten. Harry më dha për ta bërë një punë që e doja më shumë se çdo gjë tjetër./Elida Buçpapaj

blank

Aforizma nga Primo Levi (31 korrik 1919 – 11 prill 1987)

VOAL – Kujtesa njerëzore është një instrument i mrekullueshëm, por i gabuar. Kujtimet që qëndrojnë brenda nesh nuk janë të gdhendura në gur; jo vetëm që kanë tendencë të fshihen me kalimin e viteve, por shpesh ato ndryshojnë, apo edhe rriten duke përfshirë veçori të jashtme.

Qëllimet e jetës janë mbrojtja më e mirë kundër vdekjes.

Çdokush që i është bindur natyrës duke transmetuar një pjesë të thashethemeve përjeton lehtësimin shpërthyes që shoqëron plotësimin e një nevoje parësore.

Unë jetoj në shtëpinë time ashtu siç jetoj brenda lëkurës sime: unë njoh lëkurë më të bukura, më të gjera, më të forta dhe më piktoreske: por mua më duket e panatyrshme t’i këmbej ato me timen.

Holokausti është një faqe e librit të Njerëzimit nga e cila nuk do të na duhet kurrë të heqim treguesin e kujtesës.

Aushvici është jashtë nesh, por është rreth nesh. Murtaja është shuar, por infeksioni po përhapet.

Është e lehtë për ata që kanë humbur gjithçka, të humbasin veten.

Duhet të them që përvoja e Aushvicit ishte e tillë për mua sa që fshiu çdo mbetje të edukimit fetar që unë gjithsesi kisha. Aty ndodhet Aushvici, pra nuk mund të ketë Zot. Unë nuk mund të gjej një zgjidhje për dilemën. E kërkoj, por nuk e gjej.

Të gjithë ata që harrojnë të kaluarën e tyre janë të dënuar ta rijetojnë atë.

Nëse të kuptuarit është e pamundur, njohja është e nevojshme, sepse ajo që ka ndodhur mund të kthehet, ndërgjegjet përsëri mund të joshen dhe të errësohen: edhe tonat.

Pak janë burrat që dinë të shkojnë në vdekje me dinjitet, dhe shpesh jo ata që do të prisnit.

Kështu për herë të parë kuptuam se gjuhës sonë i mungojnë fjalët për të shprehur këtë fyerje, rrënimin e një njeriu. Në një çast, me intuitë pothuajse profetike, realiteti na u zbulua: kemi mbërritur fundin.

Shumë, individë ose popuj, mund të ndodhë që të besojnë, pak a shumë me vetëdije, se “çdo i huaj është një armik”. Në pjesën më të madhe kjo bindje qëndron në fund të mendjes si një infeksion; ai shfaqet vetëm në akte të rastit dhe të pakoordinuara, dhe nuk është në origjinën e një sistemi mendimi. 

Shkatërrimi i njeriut është pothuajse aq i vështirë sa krijimi i tij.

Pse kujtesa e së keqes nuk mund ta ndryshojë njerëzimin? Për çfarë është kujtesa?

Personaliteti ynë është i brishtë, është shumë më i rrezikuar sesa jeta jonë; dhe të urtët e lashtë, në vend që të na këshillonin “kujto se duhet të vdesësh”, do të kishin bërë më mirë për të na kujtuar këtë rrezik më të madh që na kërcënon.

Kam harruar t’ju them se, për të shkruar, duhet të keni diçka për të shkruar.

Nëpërkat, edhe nëse janë në gjendje të mirë shëndetësore, janë shumë më pak të shpejta sesa pretendimet e zoologjisë popullore, dhe për këtë arsye edhe më pak të rrezikshme./Elida Buçpapaj

 

 

 

blank

Aforizma nga Angela Merkel (17 korrik 1954)

VOAL – Ndryshimi i klimës nuk njeh kufij. Kjo nuk do të ndalet para se ishujt e Paqësorit dhe e gjithë bashkësia ndërkombëtare të marrë përsipër një përgjegjësi për të sjellë një zhvillim të qëndrueshëm.

Urrejtja, racizmi dhe ekstremizmi nuk kanë vend në Gjermani.

Ndonjëherë nuk mund të ndalem pa blerë gjëra thjesht sepse më dalin para syve – edhe kur nuk më duhen vërtet.

Për mua, personalisht, martesa është një burrë dhe një grua që jetojnë së bashku.

Për mua, është gjithmonë e rëndësishme që të kaloj nëpër të gjitha opsionet e mundshme për një vendim.

Gjithmonë doja të dija se me çfarë do të përballesha më tej, edhe pse kjo ishte ndoshta pak e dëmshme për spontanitetin. Strukturimi i jetës sime dhe shmangia e kaosit ishin më të rëndësishme.

Problemi është, natyrisht, që grupet e interesit të gjithë kërkojnë ndryshime, por entuziazmi i tyre për ndryshim zhduket shpejt kur ky ndikon në thelbin e interesave të tyre.

Kjo qasje multikulturore, duke thënë se ne thjesht jetojmë krah për krah dhe jetojmë të lumtur me njëri-tjetrin ka dështuar. Dështoi plotësisht.

Unë kam një shpirt relativisht me diell dhe gjithmonë kam pasur shpresën që rruga ime nëpër jetë do të ishte relativisht me diell, pa marrë parasysh se çfarë ka ndodhur. Asnjëherë nuk e kam lejuar veten të jem e hidhur.

Ne do të jemi shumë këmbëngulës kur bëhet fjalë për zbatimin e lirisë, drejtësisë dhe vetëvendosjes në kontinentin Evropian.

Unë vij nga një vend në të cilin kam përjetuar kolaps ekonomik.

Kur bëhet fjalë për dinjitetin njerëzor, ne nuk mund të bëjmë kompromise.

Ne kemi si detyrë si shtet të mbrojmë ekonominë tonë … Ne jemi për mbrojtjen e pronës intelektuale.

Multikulturalizmi çon në shoqëri paralele dhe për këtë arsye mbetet një ‘gënjeshtër jetësore’.

Mosmarrëveshjet e diskutueshme janë një pjesë e kulturës demokratike.

G7 – dhe më herët, G8 – ishin një grup vendesh që ndanin të njëjtat vlera në lidhje me lirinë dhe demokracinë, dhe përmes aneksimit të Krimesë, Rusia e bëri të qartë në një pikë të caktuar se këto vlera të ruajtjes së paqes, integritetit e kufijve të një vendi nuk po respektoheshin.

Euro është fati ynë i përbashkët, dhe Evropa është e ardhmja jonë e përbashkët.

Ne ua themi këtë të dy vendeve: Ne duam një zgjidhje me dy shtete. Ne duam një shtet hebre të Izraelit dhe përkrah një shteti të pavarur palestinez. Masat e njëanshme nuk po ndihmojnë aspak për të arritur këtë çështje dhe ne jemi dakord që dëshirojmë të bashkëpunojmë shumë ngushtë për këtë, sepse siç themi për të dy, koha është thelbësore.

Duke udhëhequr shumë negociata me vendet jashtë E.U. në të kaluarën, ne kurrë nuk do të hynim në të njëjtat kompromise dhe të arrinim të njëjtat rezultate të mira me shtetet që nuk mbajnë përgjegjësitë dhe kostot e tregut të përbashkët.

Thashë, përsëri, për Gjermaninë, Evropa nuk është vetëm e domosdoshme, por është pjesë dhe thelb i identitetit tonë. Ne gjithmonë kemi thënë uniteti gjerman, uniteti evropian dhe integrimi, këto janë dy anë të së njëjtës një monedhë. Por ne padyshim që duam të rrisim aftësinë konkurruese.

Në Evropë është veçanërisht e rëndësishme që të ndërtojmë marrëdhënie të mira me këdo që mban përgjegjësi politike, sepse Evropa mund të ndërtohet vetëm së bashku.

Mbi të gjitha është e rëndësishme të theksohet se ne mund të ruajmë prosperitetin tonë në Evropë vetëm nëse i përkasim rajoneve më inovative në botë.

Politikanët duhet t’u përkushtohen njerëzve në masa të barabarta.

Askush në Evropë nuk do të braktiset. Askush në Evropë nuk do të përjashtohet. Evropa ka sukses vetëm nëse punojmë së bashku.

Rusia nuk ka asgjë: as politikë, as ekonomi të suksesshme.

Solidariteti dhe konkurrenca janë të dy anët evropiane të monedhës.

Ne i përmbahemi përgjegjësisë sonë si Gjermania për Shoahun.

Ne do të duhet të pranojmë një shkallë të caktuar të emigracionit të ligjshëm; ky është globalizimi… Në epokën e telefonit inteligjent, ne nuk mund ta mbyllim veten… njerëzit e dinë mirë se si jetojmë në Evropë.

Kjo është arsyeja pse të gjithë në politikë, dhe ne e bëjmë atë, duhet të sigurohemi që askush të mos varet nga asnjë grup i interesit. Një kompromis i mirë është ai ku të gjithë japin një kontribut.

Kurdoherë që ka konflikt politik, siç është ai që kemi tani midis Rusisë dhe Ukrainës, por edhe në shumë konflikte të tjera nëpër botë, gjithmonë është provuar të jetë e drejtë të përpiqemi përsëri dhe përsëri për të zgjidhur një konflikt të tillë./Elida Buçpapaj

 

 

 

 

blank

Aforizma nga James Monroe (Xhejms Monro, 28 prill 1758 – 4 korrik 1831)

VOAL – Forma më e mirë e qeverisjes është ajo që ka shumë të ngjarë të parandalojë shumën më të madhe të së keqes.

Vetëm kur njerëzit bëhen injorantë dhe të korruptuar, kur degjenerojnë në një turmë, ata janë të paaftë për të ushtruar sovranitetin e tyre.

Përgatitja për luftë është një stimul i vazhdueshëm i dyshimit dhe vullnetit të keq.

Nga disa prej fiseve indiane që banojnë në vendin në kufi me Liqenin Erie, janë bërë blerje tokash në kushte shumë të favorshme për Shtetet e Bashkuara dhe, siç supozohet, jo më pak për vetë fiset.

Trojet publike janë një pasuri publike, e cila duhet të jetë në avantazhin më të mirë për kombin.

E drejta e vetëmbrojtjes nuk pushon kurrë. Është ndër më të shenjtat, dhe njësoj të domosdoshme për kombet dhe për individët, dhe nëse sulmi do të bëhet nga Spanja vetë ose nga ata që abuzojnë me pushtetin e saj, detyrimi nuk është më pak i fortë.

Nëse shikojmë në historinë e kombeve të tjerë, të lashtë ose modernë, nuk gjejmë asnjë shembull të një rritje kaq të shpejtë, kaq gjigante, të një populli kaq të begatë dhe të lumtur.

Nderi kombëtar është pronë kombëtare me vlerën më të lartë.

Në asnjë periudhë të ekzistencës sonë politike nuk kishim aq shumë arsye për të kënaqur veten në gjendjen e begatë dhe të lumtur të vendit tonë.

Vendi ynë mund të krahasohet me një shtëpi të re. Na mungojnë shumë gjëra, por posedojmë më të çmuara nga të gjitha – lirinë!

Është vetëdija se të gjithë njerëzit kanë dobësi dhe se shumë kanë vese ajo që e bën qeverinë të nevojshme.

Parimet dhe pasionet e njerëzve janë gjithmonë të njëjtat dhe çojnë në të njëjtin rezultat, duke ndryshuar vetëm në varësi të rrethanave në të cilat vendosen.

Një mbret pa pushtet është një absurditet.

Ishte nga një Union që ne arritëm pavarësinë dhe liritë tona, dhe vetëm me anë të tij ato mund të mirëmbahen.

Të vendosësh taksa kur kërkesat e urgjencës publike i kërkojnë ato është një detyrim i karakterit më të shenjtë, veçanërisht me një popull të lirë.

Në luftërat e fuqive evropiane në çështjet që kanë të bëjnë me veten e tyre, ne kurrë nuk kemi marrë pjesë, kjo nuk lidhet me politikbërjen tonë. Vetëm kur të drejtat tona zaptohen ose kërcënohen seriozisht, ne i urrejmë lëndimet ose bëjmë përgatitje për mbrojtjen tonë./Elida Buçpapaj

 


blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
blank
Send this to a friend