Leksionet e profesoreshës rumune Dana Petcu (2009) janë përdorur fjalë për fjalë si kapituj në doktoraturën e Igli Tafës (mbrojtur 2013, Universiteti Politeknik i Tiranës). Pra: shënime leksionesh të një profesoreje të huaj, të paraqitura si punë doktorature!

Që në kapitullin e parë del qartë kopjimi, teksti dhe struktura përputhen identikisht. Ky është standardi i drejtorit të AKSHI-t. Një shembull i keq se si merren gradat dhe titujt shkencorë në Shqipëri, duke dëmtuar arsimin dhe meritokracinë.

Denoncimi i djeshem për artikullin e 2011 kopjuar nga studime malajziane e indiane nuk eshte plagjiature e izoluar e z. Tafa. Si është e mundur që në vitin 2026, kur teknologjia e zbulon kopjimin menjëherë dhe kur mijëra shqiptarë janë edukuar në universitetet më të mira në botë, ne ende drejtohemi nga plagjiatura?

Doktoratura e z. Tafa nuk shkarkohet online në faqen e Universitetit Politeknik, siç kërkon ligji për transparencën në arsimin e lartë dhe aksesin publik të disertacioneve. Kjo mungesë aksesi publik tregon edhe arsyen pse qeveria dhe Biblioteka Kombëtare kanë kufizuar ose “kycur” doktoraturat nga qasja e lirë: praktikisht kane bllokuar meritokracinë dhe të ardhmen e vendit.

Kryeministri i Shqipërisë Edi Rama tha se qeveria e tij do të ndryshojë ligjin për të mbrojtur ministrat nga pezullimi ndërsa janë nën hetim penal, duke bërë që opozita ta akuzojë atë se po përpiqet të mbrojë veten dhe të dëmtojë pavarësinë gjyqësore.

Një gjykatë pezulloi zëvendësen e Ramës, Belinda Balluku, në nëntor pas padisë së ngritur ndaj saj nga prokurorët e anti-korrupsionit të Shqipërisë, të njohur si SPAK, për ndërhyrje të dyshuar në një tender për projekte infrastrukturore, të cilën ajo e mohon.

Rasti ka shkaktuar një mosmarrëveshje midis SPAK-ut, i cili i ka kërkuar parlamentit të heqë imunitetin e Ballukut për të lejuar arrestimin e saj, dhe Ramës, i cili është ankuar për tejkalim të kompetencave gjyqësore, veçanërisht me paraburgimet.

Shqipëria synon të anëtarësohet në Bashkimin Evropian deri në vitin 2030, por blloku thotë se vendi duhet të bëjë më shumë për të luftuar krimin dhe korrupsionin.

“Momenti kur një ministër shkarkohet, nuk është vetëm një person i shkarkuar, por e gjithë puna e atij institucioni”, u tha Rama ligjvënësve të partisë së tij të hënën, duke njoftuar planin për të ndryshuar ligjin.

Opozita ka organizuar një sërë protestash në muajt e fundit në kryeqytetin e Tiranës për të kërkuar dorëheqjen e Ballukut. Të hënën ata thanë se Rama po kërkonte të kontrollonte procedurat gjyqësore në favor të tij me ndryshimet.

“Kjo nuk është gjë tjetër veçse një përpjekje e Ramës për të mbrojtur veten, duke hedhur në erë si pavarësinë e gjyqësorit ashtu edhe ndarjen e pushteteve… sepse pas Ballukut dhe keqbërjeve të saj qëndron Rama”, tha Partia Demokratike, opozita kryesore, në një deklaratë për Reuters. bw

Ka një model që në politikën shqiptare nuk është më rastësi. Është skemë.

Sot, kryeministri Edi Rama pranoi publikisht se i ka refuzuar tri herë dorëheqjen Belinda Ballukut. Një deklaratë që synon të japë mesazhin e forcës: “Jemi të fortë, askush nuk na prek.”
Por historia e këtyre viteve na ka mësuar se kur Rama thotë “nuk e lëshoj”, zakonisht është vetëm çështje kohe.

E mbrojti deri në fund Erion Veliajn.
E mbrojti Ilir Beqajn.
E mbrojti dhe Saimir Tahirin.

Të gjithë, në një moment, u paraqitën si të paprekshëm. Të gjithë, në një moment tjetër, mbetën vetëm.

Rama nuk mbron kurrë për arsye morale apo parimore. Ai mbron për kohë dhe kalkulim politik.
Koha është valuta e vetme që i intereson.

Në rastin e Ballukut, mbrojtja duket më komplekse. Nuk është vetëm çështje hetimesh apo dosjesh që qarkullojnë në SPAK. Nuk është vetëm frika nga mesazhe me ‘Palloshin e gjatë’, komunikime apo implikime zinxhir qe mbërrijnë tek vetë kryeministri, është aritmetikë parlamentare.

Balluku sot konsiderohet si një nga figurat me ndikimin më të madh brenda grupit parlamentar socialist. Me një bërthamë deputetësh që lidhen me qarqet e Dibrës, Fierit dhe më gjerë, ajo ka peshë reale. Dhe në politikë, peshën nuk ta fal kush edhe pse superfuqinë e Ballukut e ka pompuar vetë Edi Rama.

Nëse larg qoftë hamendesojmë një mocion mosbesimi
që në teori duket e pamundur, në praktikë, nëse krijohet një çarje serioze brenda mazhorancës, gjithçka është e negociueshme.

Dhe Rama këtë e di.

Frikë nga burgu apo frikë nga rrëzimi?

Pyetja njëmiliondollarëshe: a është kjo një lëvizje e Ramës për të mbrojtur veten?

Rama ka ndërtuar një sistem ku çdo ministër është njëkohësisht mburojë dhe rrezik. Sa kohë janë në detyrë, janë mur. Në momentin që bien, bëhen dosje .

Prandaj lëshimi nuk bëhet kurrë me nxitim.
Ai bëhet vetëm kur deputetët janë futur “në vathë”, balancat janë stabilizuar dhe rreziku i brendshëm është neutralizuar. Rama e beson veten mbi ligjin. Këtë mentalitet i kishte ushqyer dhe Ballukut. Kjo e fundit e besoi se ishte e paprekshme. Edhe po të sëmurej rëndë ishte e pazëvënësueshme. E kishte fituar me aq mund këtë fuqi sa nuk do ta linin as të fortët dhe bandat të kapitullonte.

Vetë kryeministri la të kuptohet se “kushtet duhet të piqen”. Kjo nuk është gjuhë politike. Është gjuhë menaxhimi krize.

Ky është një skenar i njohur
për kryeministrin. Ai në çdo rast të mëparshëm ka patur të njëjtën skemë : Mbrojtje publike e fortë. Diskurs për shtet të së drejtës dhe ‘viktimizim’ ndaj drejtësisë. Pastaj vjen distancim i i heshtur kur presioni rritet dhe në fund ndodh lëshim i kontrolluar.

A jemi në fazën e dytë? Apo të tretën?

Kush e mban kë?

Sot duket sikur Rama mban Ballukun.
Por po aq e vërtetë është se Balluku mban një pjesë të Ramës. Fundi nuk do të jetë moral.

Në këtë histori nuk ka idealizëm.
Nuk ka shtet të së drejtës si argument qendror.
Ka vetëm mbijetesë politike.

Rama nuk të lëshon sepse beson.
Ai lëshon kur detyrohet.

Askush në qeverisjen e Ramës nuk bie për shkak të parimeve.
Bie kur nuk i duhet më kryeministrit.

Pyetja sot nuk është nëse Balluku do të largohet
Pyetja është: kur?

Dhe mbi të gjitha kush do të jetë Belinda e radhës?

syri.net

Kryeministri Edi Rama zyrtarizoi me urgjencë të hënën një nismë ligjore për forcimin e imunitetit të kabinetit të tij qeveritar dhe disa zyrtarëve të tjerë të lartë si kundërpërgjigje ndaj masës së pezullimit nga detyra për numrin 2 të qeverisë, Belinda Balluku. Në një mbledhje të grupit paralamentar të Partisë Socialiste, të drejtuar nga kryeministri Rama, socialistët bënë me dije se do të ndryshonin nenin 242 të Kodit të Procedurës Penale, duke i hequr të drejtën gjykatave që të marrin vendime pezullimi ndaj kryeministrit, ministrave, Presidentit, Avokatit të Popullit dhe kreut të KLSH-së.

Ndryshimet ligjore të propozuara, që sipas ekspertëve shkojnë përkundër retorikës për luftë kundër korrupsionit dhe veshin me imunitet shtesë anëtarët e qeverisë, vijnë pasi Gjykata Kushtetuese rrëzoi për mungesë kuorumi pretendimet e Ramës se pezullimi i Ballukut nga Gjykata e Posaçme ishte shkelje e kushtetutës.

Megjithatë, gjatë takimit të grupit parlamentar, Rama këmbënguli se propozimi nuk kishte të bënte me rastin konkret.

“Kush e lidh me rastin konkret bën gabim, rasti konkret ka rrugën e vet, nuk ka lidhje me pezullimin. Por pezullimi është i papranueshëm, dhe për këtë arsye ne do merremi me pezullimin për ta refuzuar me vullnetin e shumicës në kuvend ndërhyrje në territorin kushtues të pushtetit ekzekutiv”, theksoi Rama.

Lideri i partisë më të madhe opozitare, Sali Berisha, e cilësoi ligjin një pengesë më shumë për integrimin e Shqipërisë në Bashkimin Europian.

“Rama i mbylli dyert integrimit të Shqipërisë në Bashkimin Evropian,” tha Berisha për gazetarët në një reagim pas publikimit të propozimit. “Në sytë e botës, Edi Rama u thotë shqiptarëve se personalisht ai dhe organizata e tij kriminale dhe ministrat, qëndrojnë mbi ligjin, qëndrojnë mbi çdo gjë tjetër në këtë vend dhe nuk mund të hetohen”, shtoi Berisha.

Ish-ministri i Drejtësisë, Ulsi Manja që prezantoi ndryshimin, bëri me dije se bëhej fjalë vetëm për një ndërhyrje në Kodin e Procedurës Penale. Nenit 242, i cili deri tani ndalon vetëm pezullimin nga detyra “të personave të zgjedhur sipas ligjit elektoral”, i shtohen një sërë postesh ekzekutive. “Kjo masë nuk zbatohet ndaj personave të zgjedhur sipas ligjit elektoral përfshi, Presidentin e Republikës, Kryeministrin, zv.kryeministri, Anëtarët e Kabinetit Qeverisës, Avokatin e Popullit, Kreun e KLSH-së, anëtarët e Gjykatës Kushtetuese”, thuhet në propozim.

Ndërhyrja ishte një prej alarmeve që u ngritën nga analistë dhe ekspertë pas zgjedhjeve të fundit, në të cilat socialistët siguruan një shumicë dërrmuese në Kuvend. Ata paralajmëruan se shënjestra e supermazhorancës do të ishte sistemi i drejtësisë. Kryeministri Rama është angazhuar prej kohësh në një fushatë me sulme dhe retorikë kundër gjykatave, prokurorisë dhe magjistratëve të përveçëm./Reporter.al

Koordinatorët shqiptarë monitorojnë vazhdimisht aktivitetet politike, gjyqësore dhe policore në Senegal. Kjo organizatë i lejon mafies ballkanike të “përshtatet me situatën” dhe të trafikojë drogë pa u ndëshkuar.

SENE PLUS

Një hetim i gazetës ‘Le Monde’ zbulon se si Senegali është bërë një hallkë kyçe e “Highway 10” (Autostrada 10), një rrugë e re e kokainës e përdorur nga rrjetet kriminale të Ballkanit për të transportuar drogën nga Amerika Latine drejt Evropës. Porti i Dakarit dhe prania e koordinatorëve shqiptarë në terren tregojnë rrënjosjen e këtyre organizatave në Afrikën Perëndimore.

Sipas hetimit të ‘Le Monde’, Senegali zë një pozicion strategjik në skemën e re të ngritur nga mafia ballkanike. “Porti i Dakarit ka lidhje me vende evropiane, me Spanjën, me Belgjikën, me Francën”, thekson hetimi. Kjo lidhje detare e bën Senegalin një platformë logjistike ideale për trafikantët e drogës.

Investigimi zbulon se të paktën një e treta e kokainës së konsumuar në Evropë kalon tashmë përmes Afrikës Perëndimore, nëpërmjet “Highway 10”, një rrugë detare që ndjek paralelin e 10-të verior. Për organizatat kriminale, interesi është i qartë: “në portet evropiane, një kontejner që vjen nga Senegali është më pak i dyshimtë sesa një kontejner që vjen nga Brazili”, shpjegon ‘Le Monde’.

Hetimi, i bazuar ndër të tjera në infiltrimin e aplikacionit të koduar Sky ECC nga policia franceze, ka mundësuar kapjen e më shumë se një miliard komunikimesh mes trafikantëve. Në një nga këto mesazhe, thuhet: “Vëlla, atje lart në Senegal, kemi lidhje të mira”.

Kjo fjali, sipas ‘Le Monde’, ilustron korrupsionin që lehtëson trafikun e kokainës në nivelin e porteve senegaleze. “Këto rrjete kriminale të fuqishme arrijnë lehtësisht të marrin, le të themi, atë që duan nga disa prej autoriteteve tona”, dëshmon një burim i cituar në hetim.

Investigimi zbulon një mekanizëm të sofistikuar të ngritur nga mafia e Ballkanit në territorin senegalez. “Shqiptarët që janë në Senegal monitorojnë vazhdimisht aktivitetet politike dhe gjyqësore të vendit. Edhe aktivitetet e policëve që kryejnë patrullime”, raporton ‘Le Monde’.

Kjo mbikëqyrje e përhershme u lejon trafikantëve “të veprojnë sipas situatës, të trafikohet apo të futet droga”, vijon hetimi. Këta koordinatorë në terren, të paktë në numër, por shumë mirë të informuar, përbëjnë një hallkë thelbësore të rrjetit kriminal.

Hetimi i Le Monde kthehet pas në qershor 2020, kur një ton kokainë e pastër u zbulua në një kontejner kakaoje në portin e Anversës, në Belgjikë. Droga vinte nga Sierra Leone, vend fqinj me Senegalin, dhe kishte kaluar nëpër të njëjtën rrugë perëndimore-afrikane.

Ky sekuestrim çoi tek Rados Vicker, kreu i klanit malazez Cavac, nën mandat arresti ndërkombëtar. Mesazhet e deshifruara zbulojnë metodat e përdorura: fshehje në kontejnerë mallrash të zakonshme (kakao, banane, ananas, çimento), korrupsion i zinxhirit logjistik dhe koordinim në distancë nga Ballkani.

Sipas ‘Le Monde’, Afrika Perëndimore ofron disa avantazhe për narkotrafikantët: “shtete me institucione të dobëta, ndonjëherë të korruptuara” dhe kontrolle portuale të pamjaftueshme. “Vetëm 2% e kontejnerëve kontrollohen” në rajon, thekson hetimi, ndërkohë që më shumë se 11 milionë kontejnerë kalojnë çdo vit nëpër portet e Afrikës Perëndimore.

Ekspertët e cituar nga ‘Le Monde’ vlerësojnë se “së shpejti, rruga afrikane do të bëhet itinerari kryesor drejt Evropës për narkotrafikantët”. Kjo rritje shpjegohet me shpërthimin e prodhimit latino-amerikan të kokainës që nga vitet 2010 dhe forcimin e kontrolleve në rrugën direkte drejt Evropës.

Senegali, me portin e tij të Dakarit të lidhur me kryeqytetet kryesore evropiane dhe me praninë e provuar të rrjeteve kriminale në territorin e tij, shfaqet si një hallkë qendrore e këtij sistemi kriminal transnacional, të orkestruar nga mafia e Ballkanit në aleancë me ‘Ndrangheta-n italiane dhe mafien braziliane. syri.net

Ditët e fundit kemi shumë debate dhe shqetësim lidhur me epilogun e gjykimit të Gjykatën Speciale. Por, për t’i kuptuar më mirë arsyet e gjithë kësaj, po kthehemi disa vite pas.

Fletarresti për Hashim Thaçin u lëshua në momentin kur ai në Vjenë po hypte në aeroplan për të shkuar në Vashington. Atje do të shkonte edhe presidenti i Serbisë Aleksandër Vuçiq dhe këta dy po shkonin për ta nënshkruar marrëveshjen për shkëmbimin e territoreve në mes Kosovës dhe Serbisë, të cilin ata e quanin Plani për korrigjimin e kufirit.

Sipas këtij plani, Serbia do të merrte Zveçanin, Zubin Potokun dhe Leposaviqin, pjesën ku ishin miniera të rëndësishme të plumbit, zinkut, arit dhe argjendit dhe përfshinte rreth 20% të territorit të saj. Në një version tjetër ky plan parashihte diku 40% të territorit të Kosovës, deri në Prishtinë e Prizren.

Kosova do të merrte në këmbim një pjesë të Preshevës dhe disa fshatra të Luginës, më pak se gjysma e këtij 20% që do të merrte Serbia. Këto ishin kryesisht ara, livadhe dhe ndonjë mal, por pa asnjë pasuri nëntokësore.

Serbia do të kishte plus Asociacionin e Komunave me Shumicë Serbe, pastaj do të kishte mbrojtje të veçantë për kishat dhe manastiret, si eksterritoritet. Dihet se Liqenin e Ujmanit do ta merrte Serbia.

Por, një çështje tepër e rëndësishme ishte Trepça, pasuria e së cilës vlerësohet në 500 miliardë dollarë.

Sipas këtij plani, Trepça do të “menaxhohej” (ndahej) në mes Kosovës, Serbisë, SHBA-ve, Rusisë dhe Kinës. Kosova do të merrte vetëm 35% të saj. Pjesa tjetër i shkonte Serbisë dhe këtyre shteteve që u përmendën. Nuk duhet përjashtuar mundësia që ndonjë hise të kësaj pasurie të madhe të kishin edhe Grenelli, Thaçi, Rama dhe Vuçiqi.

Vetë Mitrovica si komunë, e ndoshta edhe më shumë se kaqë, nuk do t’i takonte Kosovës, por do të ishte distrikt i veçantë nën menaxhimin e shteteve të mëdha.

Ky plan ishte i hartuar në Beograd, nga Vuçiqi, por sponzorë kryesorë ishin Hashim Thaçi dhe Edi Rama. Ata bënë çmos që ky plan të realizohej. Hashim Thaçi bëri vizita në shumë shtete për t’i bindur ta përkrahnin këtë plan, por nuk gjeti përkrahje askund, përveç te Rusia, Serbia dhe, për fatin tonë të keq, te Edi Rama, sepse po më vie rëndë të them te Shqipëria.

Në Vashington, sponzor i Planit ishte Richard Grenell, i cili e kishte bindur Presidentin Trump se ky ishte plan i paqes, i cili zgjidhte në mënyrë paqësore konfliktin shekullor dhe ndalte luftën 200 vjeçare në mes shqiptarëve dhe serbëve. Një plan, të cilin, siç i thoshin Grenell dhe Bolton, e përkrahnin edhe vetë Serbia e Kosova, nuk kishte pse të kundërshtohej as nga Presidenti Trump.

Këto ishin manipulime të Richard Grenellit, i cili, siç dihet, ishte i paguar nga Serbia. Më vonë Vuçiqi e dekoroi Grenellin në Beograd për merita të veçanta për Serbinë.

Por, nuk ishte vetëm Vuçiqi që paguante Grenellin.

Hashim Thaçi e kishte paguar James Rubinin nga 52 mijë euro çdo muaj për dy vite, që bëjnë 1 milion e 248 mijë euro nga buxheti i Kosovës, që të lobonte në Vashington për realizimin e planit serb për ndarjen e Kosovës. Këtë e pranoi edhe vetë Rubin gjatë dëshmisë së tij në Hagë.

Mënyrën e arrestimit të Thaçit e shpjegoi Richard Grenell. Sipas vetë atij, arrestimin e Thaçit e organizuan tri shërbime të rëndësishme të inteligjencës: BND-ja gjermane, MI6 angleze dhe CIA amerikane. CIA anerikane ende nuk kishte rënë nën ndikimin e Grenellit. Arrestimi u bë me urdhërarrestin e kryeprokurorit të Hagës Jack Smith, i cili ishte në kontakt dhe i koordinuar me këto tri shërbime dhe me demokratët në Vashington.

Mendoj se Presidenti Trump ishte i keqinformuar nga Grenelli, të cilit i besonte shumë. Trump nuk kishte ndonjë qëllim të keq ndaj Kosovës. Ai kishte bindjen se po ndalte një luftë 200- vjeçare dhe po krijonte paqen. Madje, pse ta këtë marrëveshje këtë marrëveshje, kur vetë presidenti i Kosovës Thaçi dhe ai i Serbisë Vuqiç ishin pajtuar për këtë plan.

Përndryshe, tash në mandatin e dytë, Presidenti Trump, i rrethuar nga njerëz të duhur, kur u informua drejt, ai ka qëndrimin e duhur dhe ka bërë hapa shumë energjikë për mbrojtjen e Kosovës, bile më tepër se çfarëdo pritje e jona. Siç dihet, i është kërcënuar Serbisë se nëse e sulmon Kosovën, do ta paguajë shtrenjtë, ngjashëm me Kërcënimin e Kërshëndellave të Presidentit Bush. Kohët e fundit ka nënshkruar edhe ligjin dhe urdhërin që SHBA-të të angazhohen për mosndryshimin e kufinjëve edhe për pranimin e Kosovës në NATO. Pra, ai po bën edhe më tepër shumë për Kosovën.

Po të mos angazhohej kaqë shumë Thaçi dhe të mos ishte ky rrezik për ndarjen e Kosovës, me siguri fletarresti për Thaçin nuk do të shpallej atë ditë dhe aqë papritmas. Madje, disa ndërkombëtarë i kishin deklaruar Thaçit se ai, për momentin, nuk ishte në listë për arrestim nga Gjykata Speciale. Është pikëpyetje se a do të arrestohej fare Thaçi, po të mos ishte ky rrezik i ndarjes së Kosovës, apo vetëm do të shtyhej arrestimi i tij për më vonë.

Po të realizohej ky plan, Kosova më nuk do ekzistonte si shtet dhe pjesa e mbetur do t’i bashkohej Shqipërisë.

Sipas asaj që flitej, Thaçi dhe Vuçiqi, si njerëz “të paqes” do të kandidoheshin për Çmimin Nobel për paqe. Ne ishim shumë me fat dhe duhet t’u jemi shumë mirënjohës shteteve të mëdha mike, që nuk lejuan të realizohej ky plan. Pa këto shtete nuk do të ekzistonte sot Republika e Kosovës.

Këtu po e jap atë që më tha Presidenti Rugova, në fund të vitit 2004, kur po bisedonim vetëm unë e ai për formimin e qeverisë: “Hashim Thaçin nuk duhet lejuar në asnjë mënyrë që të bëhet kryeministër, ai është shumë i rrezikshëm”.

Qindra nisma ligjore të ndërmarra nga opozita injorohen nga mazhoranca, e cila ndjek një qëndrim refuzues ose huazon disa prej tyre, sjellje që, sipas ekspertëve dhe deputetëve hartues, cenon standardet e parlamentarizmit.

Kuvendi mori në shqyrtim në janar disa ndryshime në Kodin Penal, për të cilat opinioni publik ishte përgatitur se do të sillnin heqjen e ‘shpifjes’ si vepër penale, pas një konsultimi të gjatë të dy forcave politike kryesore me shoqërinë civile dhe një premtimi publik të kryeministrit Edi Rama.

Por kur deputetja e Partisë Demokratike, Jorida Tabaku, e paraqiti propozimin në Komisionin Parlamentar të Ligjeve, ajo u përball me refuzimin e mazhorancës socialiste, ndërsa qeveria kishte sjellë një version të ri formulimesh që nuk e dekriminalizonin shpifjen tërësisht, por vetëm për një kategori të caktuar gazetarësh.

Një situatë e ngjashme u përsërit në fillim të muajit shkurt në të njëjtin komision dhe me një nismë ligjore të deputetes tjetër të PD-së, Ina Zhupa, e depozituar që në nëntor në Kuvend, me qëllim korrigjimin e pasojave të një vendimi qeverie të vitit 2024 për pagat e mësuesve, që çoi në ulje pagash për më shumë se 11 mijë mësues të diplomuar para implementimit të sistemit të Bolonjës për diplomat.

“Nuk jemi kundër, por nisma duhet të vijë e mirëstudiuar, e konsultuar dhe me Këshillin e Ministrave”, i tha kryetari i komisionit, Ulsi Manja, pa nisur ende shqyrtimi i propozimit dhe shtoi se nisma do të ndërmerrej nga mazhoranca.

Ai e hodhi në votim projektligjin pa e shqyrtuar dhe me votat e shumicës u rrëzua.

E revoltuar, Zhupa replikoi se rrëzimi i nismës nga mazhoranca nuk ishte i argumentuar dhe lidhej vetëm me faktin që vinte nga një deputete e opozitës.

“Doni të na hiqni të drejtën për të propozuar”, tha ajo.

Ndërkohë, një nismë e ngjashme ligjore me atë të Zhupës, që synon po ashtu korrigjimin e pagave të mësuesve, është depozituar në Kuvend në shkurt nga deputetja socialiste Evis Kushi.

Këto raste janë vetëm shembuj të një sjelljeje të vazhdueshme të shumicës socialiste në disa sesione parlamentare, ku statistikat zyrtare tregojnë se si qindra nisma ligjore që vijnë nga deputetë të partive opozitare në Kuvend ose futen në ‘kalendat greke’ të Kuvendit, në shkelje të procedurave parlamentare të shqyrtimit të tyre, ose rrëzohen pa një debat publik parlamentar dhe, në raste të tjera, dublikohen me nisma të ngjashme që mbajnë firmën e qeverisë ose deputetëve socialistë.

Tabaku, propozuese e 12 nismave ligjore gjatë jetës së saj parlamentare në disa legjislatura, i tha BIRN-it se ajo e shihte këtë sjellje të mazhorancës si pengesë të hapësirës për opozitën për të operuar, por edhe si një nënvlerësim të punës së deputetëve.

“Ky ngushtim i hapësirave institucionale në rolin vendimmarrës të parlamentit e redukton rolin e parlamentit”, tha ajo.

Në 12 nisma ligjore të propozuara prej saj ndër vite, vetëm një nismë që lidhej me rolin e Kuvendit në integrimin europian është miratuar nga mazhoranca, ndërsa nismat e tjera, edhe kur janë përkrahur parimisht, gjithsesi janë rrëzuar nga PS, ndërsa ka pasur raste, sipas saj, që disa dispozita ligjore “janë marrë nga ana e qeverisë dhe janë adoptuar në ligje”.

“Duke pasur parasysh që ka grupe të papërfaqësuara që nuk preken nga qeveria, si minatorët, prodhuesit e birrës, prodhuesit fason dhe gratë që kujdesen për fëmijë me sindromën Down, me spektrin autik, jam përpjekur t’i sjell si iniciativa ligjore, por megjithëse ato nuk bien ndesh me programin e qeverisë dhe janë në përputhje me procesin e integrimit, ka qenë e pamundur që këto të procedohen apo të miratohen me ligj”, shpjegoi Tabaku.

Shmangia e opozitës nga procesi vendimmarrës

E drejta për të propozuar ligje i takon Këshillit të Ministrave, çdo deputeti dhe 20 mijë zgjedhësve, ndërsa Rregullorja e Kuvendit ka përcaktuar disa kritere që duhet të plotësojnë nismat, duke nisur nga përputhshmëria e tyre me Kushtetutën, harmonizimin me legjislacionin në fuqi dhe legjislacionin e Bashkimit Europian, synimin, ndikimin ekonomik etj.

Pas depozitimit të tyre, procedura parashikon shpërndarjen tek të gjithë deputetët, publikimin e tyre në faqen e Kuvendit dhe më pas, në përputhje me kalendarin dhe programin e punës, futjen për shqyrtim në komisione, ndërsa hapi i fundit është votimi në seancë plenare.

Rregullorja nuk ka afate kohore për shqyrtimin dhe votimin e një nisme ligjore, përveç rasteve kur Konferenca e Kryetarëve vendos që ato të kalojnë në procedurë të përshpejtuar.

Por mungesa e këtyre afateve kohore është përdorur nga mazhoranca socialiste për të ‘varrosur’ në sirtarët e Kuvendit qindra nisma të opozitës.

Në sesionin e fundit të legjislaturës së kaluar parlamentare, sipas një dokumenti parlamentar, rezultojnë në procedurë 232 ligje të propozuara nga deputetë të PD-së dhe 21 nisma të propozuara nga qytetarët, shumica të mbartura nga sesionet e mëparshme. Gjatë 8 sesioneve të kësaj legjislature, të dalë nga zgjedhjet e 2021-it, u miratuan 328 ligje, nga të cilët vetëm dy nisma të propozuara nga opozita kanë mundur të miratohen nga Kuvendi.

Me nisjen e legjislaturës së re në shtator, deputetët e opozitës kanë depozituar disa nisma ligjore që janë të reja ose rikthim i propozimeve që kanë mbetur pa shqyrtim në legjislaturën që shkoi.

Tre projektligje të opozitës u futën në rend dite dhe më pas u tërhoqën nga seanca plenare e së enjtes, pasi ishin rrëzuar me forcën e kartonave të PS-së, pa një debat real dhe gjithëpërfshirës në komisione. Nismat janë propozime për ndryshime në ligjin “Për akcizat”, “Për Tatimin mbi Vlerën e Shtuar” dhe “Për Trashëgiminë Kulturore dhe Muzetë”.

Ky i fundit është një nismë e deputetes Ina Zhupa që synon të rikthejë administrimin e pasurive të trashëgimisë kulturore si ekskluzivitet i shtetit, pas një reforme të qeverisë që delegoi administrimin e tyre në fondacione private.

“Kjo nismë ka 3 vite që është depozituar në Kuvend dhe nuk e futën në shqyrtim”, i tha Zhupa BIRN-it, duke akuzuar mazhorancën për një zvarritje të qëllimshme të procedurave parlamentare kur vjen puna për nismat e opozitës.

Dy nismat e tjera propozojnë uljen në 5 për qind të TVSH-së për artikujt bazë ushqimorë dhe mbanin firmën e katër deputetëve të Partisë së Lirisë, si dhe uljen e akcizës për prodhuesit e vegjël vendas të birrës, propozim i deputetëve Jorida Tabaku dhe Eno Bozdo nga PD.

Deputetja e Partisë së Lirisë, Erisa Xhixho, e cila është propozuese në një prej dy ligjeve të opozitës të miratuara nga Kuvendi, atë për regjistrin kombëtar të të dënuarve për krime seksuale, një propozim i hershëm i shoqërisë civile që mbahej pezull në Kuvend, i tha BIRN-it se çdo tentativë e opozitës pengohej në mënyrë të vazhdueshme nga mazhoranca.

“Nismat e deputetëve nuk futen normalisht në proces legjislativ, sikundër ndodh me projektligjet që vijnë nga qeveria, që futen me urgjencë dhe brenda javës kalojnë në komisione dhe seancë plenare,” tha ajo.

“Nismat e deputetëve të opozitës futen me shumë vonesë, nga 6 muaj, 1-2 vite apo edhe nuk futen fare në proces legjislativ, sikundër ka ndodhur me projektligjin tonë për ndryshimet e Kodit Penal për mbrojtjen e fëmijëve në legjislaturën e kaluar, të cilat nuk u futën fare në shqyrtim”, shtoi Xhixho.

Ndërkohë që, sipas saj, “edhe kur futen në shqyrtim, ato janë thjesht një kalim formal në proces legjislativ, edhe pse këmbëngulja jonë është që ta amendojnë, ta përshtatin edhe me propozimet e tyre, por problematikat të adresohen, pasi kanë të bëjnë me interesin e qytetarëve”.

Probleme me rolin e parlamentarizmit

Nismat ligjore, qoftë nga qeveria apo nga deputetët, duhet të ndjekin një praktikë parlamentare që nis me konsultimin publik në faqen e Kuvendit, vijon me diskutimin në komisionet parlamentare, ku deputetët relatorë bëjnë analizën dhe vlerësimet, diskutimin me grupet e interesit, amendimin e nismës në rastet e propozimeve shtesë dhe vetëm si hap i fundit votimin në seancë plenare.

Për organizatat e shoqërisë civile që monitorojnë punën e Kuvendit, këto hapa nuk ndiqen sipas standardeve parlamentare, ndërsa refuzimi i rolit të opozitës në procesin vendimmarrës është arbitrar.

“Nëse mazhoranca do të pyetej se nga qindra propozime të opozitës sa prej tyre janë marrë në shqyrtim dhe sa janë miratuar, rezultati është zero dhe një parlament që nuk merr asnjëherë parasysh, për asnjë rast dhe për asnjë arsye, asnjë propozim të partive opozitare do të thotë se ka një problem themelor me konceptin e parlamentarizmit dhe me keqkuptimin e rolit që duhet të ketë një parlament”, i tha BIRN-it Afrim Krasniqi, drejtor i Institutit për Studime Politike.

Sipas tij, një parlament është vendimmarrës kur të gjitha palët propozojnë dhe miratohet varianti më i mirë, jo kur të gjitha palët propozojnë dhe miratohet gjithmonë varianti i një pale.

Kundërshtimi i nismave të opozitës mund të jetë i kuptueshëm, sipas Krasniqit, në rastin e buxhetit të qeverisë, pasi shihet si një akt politik dhe ka propozime të cilat bien në kundërshtim me programin e mazhorancës.

“Por brenda këtyre ka pasur propozime që kanë qenë të arsyeshme, për çështje që nuk kanë qenë të përfshira në programin e qeverisë, ose çështje të injoruara apo të lidhura me komunitete të caktuara që nuk kanë përfaqësim parlamentar dhe parlamenti do të duhej t’i kishte marrë të paktën në shqyrtim. Por kjo s’ka ndodhur, janë marrë në shqyrtim vetëm në aspektin teknik dhe pastaj janë rrëzuar”, shton ai.

Krasniqi vë në dukje edhe problematika të tjera në rolin vendimmarrës të Kuvendit, si mungesa e mekanizmave për të krijuar një debat publik për nismat e deputetëve, që njerëzit të kuptojnë se çfarë propozojnë deputetët dhe cilat janë kostot financiare të tyre, si dhe kalimin me procedurë të përshpejtuar të nismave të qeverisë.

“Edhe alibia që duhet të marrim urgjent masa për arsye të integrimit nuk vlen, sepse integrim do të thotë të bësh ligje cilësore dhe jo të miratosh ligje me procedurë të përshpejtuar”, thekson ai, duke i parë këto elemente si nevojë për reflektim nga ana e Kuvendit, bazuar edhe në kritikat e raporteve të Bashkimit Europian, “ku kritikohen limitet e parlamentit dhe parlamentarizmit për ushtrimin e funksionit të vet dhe qasjen kritike që ka ndaj standardeve të llogaridhënies dhe transparencës publike”./BIRN

Në fillim të viteve të ’90-ta, i organizuam 14 tribuna në komunën tonë, me moton: “Rini zëri i atdheut të thërret”, e cila për qëllim kishte parandalimin e shpërnguljes së të rinjve shqiptarë nga Kosova. Kurse sot, nga pozicioni i mërgimtarit ju drejtohem të gjithë bashkathdetarëve për riatdhesim në trojet tona etnike si kusht për kthimin e jetës në vendet e boshatisura pa banorë në zonat rurale dhe urbane gjithandej Kosovës!

Zeri i ndërgjegjës kombëtare thërret, kthehuni në vendlindje

Sot, pas 27 vjetësh në liri dhe pas 18 vjetësh në shtetin e pavarur dhe sovran, zëri i ndëgjegjës kombëtare thërret si kushtrim për riatdhesimin e mërgimtarëve, për t’i dalur zot tokës dardane të braktisur dhe lën shkretë!

Janë njerëzit që i jepin kuptim jetës dhe shpresës, kurse shtëpitë pa banorë janë ogur i zi i zhbërjes së shtetit dhe vdekjes së atdheut tonë që i mbijetoj të gjitha stuhive të pushtimeve të gjata dhe barbare ndër shekuj!

Në zonat rurale syri të sheh shkolla të mbyllura pa nxënës, kurse në zonat urbane shkolla të hapura me pak nxënës, universitete me pak student, spitale pa mjek dhe infermier!

Rrugëve dhe trotuareve të qyteteve tona, syri të sheh më shumë qen endacak sesa të rinj dhe të reja që i jepin shumë pak gjallëri dhe shpresë jetës në Kosovë!

Kosova jonë e dashur, dita-ditës është duke u tretur në një vend të shkretë, pa banorë! Kahdo dhe kudo që shkon gjithandej vendit syri të sheh shtëpi të bukura, por të heshtura dhe të zbrazura pa banorë!

Fshatrat e Kosovës janë kthyer në fantazmë, pa banorë dhe pa zëra fëmijësh, me toka ndjerrina, pa blegërimën e bagëtive dhe ulurimën e qenëve besnik që qëndronin si roje e shtëpive tona!

Largimi i të rinjve dhe familjeve shqiptare nga Kosova e rrezikon të ardhmen e vendit

Është tepër e dhimbshme kur dëgjon që familje të tëra, të lodhura nga skamja e denigrimi social, nga humbja e të gjitha shpresave për një të nesërme më të mirë në shtetin e lirë, më lot në sy, me dhembje në shpirt e mbyllin pragun e shtëpisë së tyre, për t’u nisur drejt një shprese të re në vende të panjohura. Është shumë e dhimbshme kur fëmijëve u ndërpritet fëmijëria në vendin e tyre; kur nxënësit ndahen nga shokët e klasës, nga mësuesi që ua mësoi alfabetin e gjuhës shqipe, nga familja e farefisi i gjerë, ndoshta për të mos u parë më kurrë më mes vete në këtë jetë! Shuarja e shpresave, e ëndrrave, për të krijuar lumturi të përbashkët familjare në shtetin amë, në vendlindje është gjëja më e dhembshme që mund të përjetojë njeriu në jetën e tij.

Mallkimi dhe rënkimi i të ikurve me shpirt të thyer nga vendlindja ndjellë kob për shtetin e Kosovës

Njerëzit nuk po ikin nga dëshira, por nga pamundësia për të jetuar dinjitetshëm në atdheun e tyre. Ikja nga vendlindja është zgjidhja e fundit, është rrugë e rëndë dhe e mundimshme, por për fatin e keq të shumicës shqiptare, një grup njerëzish të papërgjegjshëm ua kanë uzurpuar çdo pore të jetës në Kosovë.

A ka dëshpërim më të madh, kur babai i një dëshmori, që e kishte të vetmin djalë, i shkon tek varri dhe i thotë: “Lamtumirë o bir, unë po ta kthej shpinën dhe po e lë vendin për të cilin dhe jetën ti o drita e vetme e jetës sime”.

Jo vetëm e dhimbshme, ky është mallkimi më i madh për politikanët që u është bërë gjaku ujë, të cilëve përveç egos së pafundme për pasurim dhe uzurpim të shtetit, nuk shohin gjë tjetër para vetës.

Atyre politikanëve që u kanë mbet vetëm edhe pak ndjenja njerëzore në shpirtin e tyre, duhet t’i thërrasin ndërgjegjes e të i thonë STOP kësaj gjendje mjeruese në vend, në të kundërtën përveç mallkimit të bashkëkombësve të vet, një ditë do t’i zërë edhe mallkimi i Zotit!

Thirrje nga thellësia e shpirtit

Të dashur bashkatdhetarë, mërgimtarë në botën mbarë, përderisa në vitet e ’90-ta na u dashtë të bëhemi ‘kurban’ për familje dhe të dalim në emigrim për ta mundur varfërinë në përballje me pushtuesin serbë, sot duhet të bëhemi ‘kurban’ për atdheun, për truallin dhe shtëpitë tona të boshatisura!

Të dashur bashkatdhetarë, ju që jeni nga 2-3 e më shumë vëllezër në emigrim, njëri nga ju duhet të riatdhesohet në vendlindje për t’i dalur zot shtëpisë dhe pasurisë së krijuar në vendlindje.

Ky përveqse obligim familjarë, është edhe akt i lartë i vetëdijes kombëtare për ta rikthyer shpresën për jetë në vendlindje. Vetëm në këtë mënyrë e kthejmë gjallërinë dhe jetën në athdeun e braktisur.

Kthimi në vendlindje është heroizëm i barabartë me ata që luftuan në fushat e betejës. Gjaku i derdhur në luftë shpërblehet me kthim dhe riatdhesim në vendlindje. Në të kundërtën, braktisja e vendit është largim edhe nga amaneti i dëshmorëve!