HIRI I POEZIVE

.

M’i lexoje vjershat, që digjeshin në çast,

përzjeja hirin e tyre me të vjershave të mia.

Ëndrrat e tua veleshin me iluzione e gaz,

të miat i gryente dyshimi e vetmia.

.

Takoheshim rallëherë, e rastësisht,

recitonim vjershat adoleshente.

Të dhuroja shpresë, kur e jotja ishte shuar,

se ti nuk shihje metaforën që shkëlqente.

.

Nuk di ç’të bëj me hirin tënd vjershëror,

mbase poezia është kotësi e kësaj bote.

Por mua, tani, më shumë më rëndon,

jo hiri i poezive tona, por mospërfillja jote.

.

SHKURTOHET DITA PAK E NGA PAK

.

Shkurtohet dita pak nga pak,

Gjithësinë vjeshta pikturon,

Gjer përtej sfondin e përflak,

Si një piktore, që di ç’ ngjyron.

.

Mendimi im pason një stinë tjetër,

Që e zbardh dhe e thinj këtë pikturë,

Pylli e luadhi skeletohen qetë-qetë,

Por koha s’kthehet prapa kurrë.

.

I bëj vend paqes në zemrën time,

Bota kthehet në pikturë romantike,

Me që më gricin disa kujtime,

I nofkoj Rrodhe Nostalgjike.

* * *

Pak e nga pak shkurtohet dita,

Dikush troket tani në portë,

Një zë më pyet me kë po flisja,

Më vjen të qesh, por nuk qesh dot.

.

KËMBIME

.

Do e këmbeja, me një hijore,

Pasurinë, që e mblodha me mundim,

Ose, me një shtojzovalle gazmore,

Që të vallzojë gjer në agim.

.

Do e këmbeja pasurinë time dhe

Me një shtëpizë që ri pezull,

Me pjergullën në oborrin e saj, ose,

Me një gur qosheli, a një tjegull.

.

Do e këmbeja, për një kacek me ajër,

Me një puthje mëngjërashe, të dehur,

Ose, dhuratë për ty, se të mbaj me hatër,

Përndryshe, zere se jam i vdekur.