VOAL

VOAL

Copyright © 2022

VOAL

TRASHËGIMTARI- Prozë poetike nga RUZHDI GOLE

March 12, 2026
-Shiko, vërej, këqyr mirë… Para syve të
tu mund të kaloj një pishtar i zjarrtë.
-Një pishtar ?
-Po, një pishtar me sy të tejdukshëm. ?
-Të tejdukshëm. ?
(Matanë syve të tij pështjellohet
hiri, frymojnë xixa.)
-Nuk shoh asgjë. ? Ndjej zjarrmi
n’ajër,  por nuk po shoh asgjë.
-Hape krahun menjëherë tani, hape,
shpejt, do të të afrohet zjarrmia.
-Ndij ngrohtë, por nuk shoh ende asgjë.
-Eh, tani është çasti kur pishtari
të sheh ty.
-Më sheh pishtari ? Paska sy ai?
-Po, përhera sy të ndezur. Ndezur gjatë.
I fik vetëm njëherë ose ia fikim.
-Kur zgjohet pishtari ? Natën ?
-Ditënatë ai rri zgjuar.
-Po pse i duhet dita?
-Ne e duam edhe ditën.
-Çka na duhet ai ditën? Ne shohim me
sytë tanë edhe sikur të kemi vetëm një
sy.
-Ne nga një sy kemi, kur nuk shohim
me vëmëndje gjithësinë përreth, nga
një vesh dëgjojmë kur i biem e
dëgjojmë veç fyellin tonë. Sa për gojë
si përhera vetëm një. Jo vetëm një.
-Del flakë nga goja jonë.?
-Po, pra del se aty është pishtari. Ai aty
djeg veten kur del jashtë gojës sonë.
-A,a.a,a, prandaj e kam  ndonjëherë
gjuhën si të shkrumbosur, të hirtë unë ?
-E vërtetë është, e vërtetë. Goja
fjaloset ngadalë, shpejt, pak e zëshme,
e zeshme shumë. Goja, pa u ndjerë
djeg e digjet nga një pishtar i
padukshëm…
-Digjet goja? O, ç’na the, ç’na the ?
-Po, po, goja digjet. Po mori zjarr goja
ahere digjet edhe gjuha, ndizen
dhëmbë e dhëmballë, qofshin edhe
prej floriri.
-Sikur the që pishtari i mbyll sytë
vetëm njëherë, kur vdes? Kur vdes ?
-Po, vdes e rringjallet.
-O, ç’na the, u ngjallka pishtari ? Në
këtë jetë nuk ngjallet njeriu, u ngjallka
një zjarrmth. O, ç’na the…
-Pishtari nuk vdes pa lindur pishtarin
tjetër. Rrallë, shumë rrallë kur pishtari
është i tharë e i përtharë keq, kur
pishtari rri i vetmuar atëhere
nuk rringjallet.
-O, ç’na the ? Mos u rringjallkan
edhe gurët…gojëkyçurit ?
-Të gjithë rringjallet pak, shumë, ecin
fluturojnë, rrokullisen,
-O, ç’po na thua ? – zëri i dytë.
-fërkohen e ledhen me njeritjetrin, ia
veshin me pëllëmba, shkelmagrushte
njëritjetrit, xhvishen lakuriq,  bigojnë.-
nxitonte fjalëve zëri i parë.
Zëri i parë largonte hirin, shpërndante
xixat, zëri i dytë afrohej të ngrohej prej
tij.
-Paske ftohtë? – zëri i parë.
-U ftoh paksa.- zëri i dytë…zëri zero.
-Mos u shtriq! Ngrihu, dil jashta, vrapo!
(Dita nuk ngryset vet asnjëherë. Ditën
e ngrys njeriu. Kështu edhe nata, merr
një sy gjumë e gjithkund ndez pishtarë:
në krye të rrugëve, në molo e pavione,
në lundra e akrobacira, bile edhe në
burg.)
-U burgoska pishtari ?
-Pishtari nuk burgoset, burgosemi ne
kur ia shuajmë flakën, ia k’pusim
gjuhën.
-Pra, unë qënkam i lirë pa liri, pa asnjë
prangë ? – zëri i dytë…zëri zero.
-Po, ti je mbyllur në mërzinë tënde
jerm,  në tymin tënd shkalafytje gjumi –
zëri i  parë.- Ngrihu, shkundu, ec, dil,
vrapo!!!
O, njeri, ndizja pishtarin njeriut tjetër
zjarr të shëndetshëm trashëgimtar!
Pa prit e pa kujtu, gazmoj e gufoj, u
hodh përpjetë sa nuk fluturoi zëri
i dytë, tani, pa zero.
-Po shoh një pishtar, po shoh pishtarë…
Hapi krahët, fluturoi, nuk fluturoi,
fluturoi – ju thashë, iu afrua
bregut, lundroi me peshkatarët,
tërhoqi rrjetat, vërviti tej një kyç
nga burgu i tij pa qeli.
Në këtë jetë nuk u ngjallka njeriu, u
ngjallka një pishtar prej çdo njeriu…
  • twitter
  • facebook
  • linkedin
Fjalë kyçe:

Lajmet me interesante

Lajmet e fundit

ARKIVA E LAJMEVE

Kliko këtu për të parë arkivën e lajmeve

Send this to a friend