GROPTH’

Sikur s’e pashë. Sikur të më shihte ajo do të më gremiste. Do gremisesha vet po t’i afrohesha. Po t’i afrohesha natën. Ajo s’bën zë. As dritën nuk e njeh.

Mundt’i bjerë pak hënëz. Qarkuar me një shirit të ndritshëm. Dukej edhe i kuq edhe i zi, zikuq në buzët rrethrrotull. Iu afrova i çuditur. Baltovinë, ujërat pis. Kërkohet… çfarë kërkohet këtu poshtë, ç’kërkojmë ne gjithandej, ç’mbulojmë?

M’u afrua një pishë. Dukej e lodhur, tek-tuk me pika uji në bohçet e saj. Uji i pastër sjell nga shiu. Mirëkuptohen shiu dhe pisha. Shiriti sikur u squll, përsipër i ranë cikma balte. Poshtë, jo aq thellë, jo aq terr. Guvë kjo, gropë kjo, e çarë vetiu, hon këputur nga nata ?      Pisha ngriti një nga bohçet, e shkundi. Mua më ranë cikmat në fytyrë. Paqtë. Pisha u tërhoq pas e shkoi tek të tjerat. Sikur s’ishte këtu me mua. Nuk i mbajta mëri. Kjo pishë më ka mbajtur nën kurorën e saj në diell e shi. Asnjëherë s’pashë ndonjë shirit rreth saj. As të zi, as të kuq, as të verdhë, as jeshil. Po pse e kishin rrethuar honin para këmbëve të mia ?

Ta shihnin e t’iknin, t’i afroheshin, të zgjateshin të këqyrnin çka dukej turbullt aty poshtë a të brohoriste njeriu e të hidhej tëposhtë? Si do të ngjitej lart? Nuk donte të ngjitej sot, sonte? Shkoqiteni mirë fjalën, shkoqiteni thellë.!!! Po ra në gropë si do të ngjitet lart? Këmbë e duar, me thonj? Litarë s’ka. E kush ta afron litarin sot për t’u ngjitur përpjetë ? Në qafë ta varin!      Po pse ne shpesh hapim gropa kur s’ka më florinj? Thonë se edhe në bankën :”Beso, s’të gënjejmë”(paksa i gjatë si shiriti i gropës ky togfjalësh) ne nuk këmbejmë të hollat tona të vërteta por të vërtetat gënjeshtra me djersën tonë.

O miku im, secila gropë, kudo që ta shohësh, edhe gropa e gopit (o, ç’paturpësi, më falni ! ) nisen nga kjo gropë që unë shoh tani. Eja, ta shohësh, mos u vono, se nesër mund t’i bëjnë gropën këtij honi, ta mbulojnë.

Gropa m’u zhduk nga sytë. Pisha po ecte, por eckërka dhe gropa si plagë kodre ?