VOAL

VOAL

Më 7 shkurt 2015 u nda nga jeta legjenda Vlonjate në SHBA – Simboli i Diasporës shqiptare Dr. SELAHEDIN VELAJ Nga Pierre Simsia

February 7, 2017

Komentet

DEPUTETI SHQIPTR BELIND KËLLIÇI VIZITOI QENDRËN KULTURORE “NËNË TEREZA” Nga Valentin Lumaj

Dje me 10 Shkurt 2026, Qendrën Kulturore “Nënë Tereza” në Southfield, Michgan e vizitoi z. Belind Këlliçi, deputet i Parlamenti Shqiptar, njëkohësisht anëtar i Kryesisë të Partisë Demokratikë të Shqipërisë. Ai mbërriti në këtë qendër rreth orës 10 të mëngjesit dhe u prit nga drejtuesi i programit të kulturës dhe shkollës shqipe të kësaj Qendre, z. Valentin Lumaj.

Fillimisht z. Këlliçi u interesua të shikojë ambientet e reja të qendrës Kulturore, klasat e valles dhe të gjuhës shqipe ku mësojnë rreth 80 nxënës të komunitettit shqiptar. Ai vizitoi gjithashtu ambientet e kuzhinës dhe sallën e kësaj qendre që shërben për të gjitha nevojat e famullisë së Kishës Zoja Pajtore dhe të komuntetit shqiptar në Michigan.

Pritja u bë në zyrën e Bibliotekës “Dom Ndue Gjergji”. Në këtë takim ishte i ftuar edhe z. Robert Lulgjuraj, kandidati shqiptar për në Kongresin Amerikan i shoqëruar nga shefi i fushatës së tij. Morën pjesë gjithashtu edhe aktivisti i komunitetit dhe gazetari Luigj Gjokaj dhe aktivisti veteran Gjergj Vuktlaj.

Deputeti Këlliçi kërkoi të dijë dhe u informua për jetën komunitare të shqiptarëve në Detroit, aktivitetet kulturore dhe artistike, për historinë e Kishës Zoja Pajtore dhe të Qendrës Kulturore Nënë Tereza. Z. Lumaj i dhuroi atij librin “Gjysmë Shekulli në një Kuvend”, që i kushtohet 50-vjetorit të krijimit të Kishës Zoja Pajtore, kishës së parë shqiptare në Michigan.

Biseda vazhdoi mbi realitetin e vështirë ekonomik, politik dhe social në Shqipëri, i cili ka kulmuar me largimin e gjysmës së popullsisë së Shqipërisë në 13 vitet e fundit, humbjen e shpresës nga rinia shqiptare dhe nevojën imediate të një rotacioni politik paqësor.

Me mbërritjen e kandidatit Republikan Lulgjuraj në takim, biseda u zhvendos në fushatën e suksesshme të tij dhe shancin historik që një bir emigrant shqiptar të ketë një vend në Kongresin e Shteteve të Bashkuara. Kandidati Lulgjuraj informoi mbi ecurinë e fushatës, për sigurinë e tij për të fituar në Primare dhe sfidat që e presin në fushatën e ardhshme. Z. Këlliçi dhe z. Lulgjuraj, si përfaqësues të partive si-motra, partisë Demokratike të Shqipërisë dhe Partisë Republikane Amerikane, ndanë mendimet e tyre reciproke dhe mundësitë e ndërsjellta për të mbështetur njëri-tjetrin dhe kauzën shqiptare në përgjithësi në takime të mundshme me kongresistë dhe senatorë.

Gazetari Luigj Gjokaj dhe z. Gjergj Vuktilaj bëtë pyetjet e tyre për z. Këlliçin në lidhje me sundimin e tejzgjatur të pushtetit të Edi Ramës, vështirësitë e Partisë Demokratike dhe të opozitës për t’u bashkuar dhe rolin e liderit të PD-së Sali Berisha në vitet e fundit dhe aktualisht, të cilave z. Këlliçi ju përgjigj me qetësi dhe elokuencë.

Në në këtë takim u fol dhe u ndoq Live protesta e rradhës e opozitës në Tiranë dhe u shpreh keqardhje për dhunën e ushtruar nga shteti policor ndaj protestuesve.

Deputeti Këlliçi është aktualisht në një tur takimesh të suksesshme zyrtare në Departamentin e Shtetit, në takime me komunitetin shqiptar në Toronto dhe në Michigan.

Takimi zgjati rreth dy orë dhe u mbyll me shtrëngime duarsh dhe përqafime.

Pergatiti Valentin Lumaj/Michigan

 

“Nuk ishte dëshira ime” – Renato Mekolli zbulon arsyen e largimit nga Shqipëria: Jeta ime u kërcënua nga segmente të politikës! Çdo denoncim zhdukej nga policia

Renato Mekolli, një prej emrave më të njohur të gastronomisë shqiptare, ka zbuluar për herë të parë arsyet e largimit nga Shqipëria dhe “zhdukjes” së tij nga rrjetet sociale. Në një deklaratë të gjatë të publikuar në Facebook, Mekolli thotë se rrethanat e bënë që të largohej nga vendi dhe se nuk ka qenë dëshira e tij.


“Pse u largova nga Shqipëria?”, shtron ai pyetjen, teksa flet për kërcënime “nga segmente të politikës shqiptare dhe nga rrethana të tjera të rënda”. Ai thotë se u largua për të shpëtuar veten, pasi jeta e tij u dhunua fizikisht dhe psikologjikisht dhe se denoncimet që ka bërë në polici nuk janë marrë parasysh.

“U largova për të shpëtuar veten. Jeta ime u kërcënua nga segmente të politikës shqiptare dhe nga rrethana të tjera të rënda. Përjetova skllavërinë moderne dhe mësova çfarë do të thotë të jetosh në një demokraci që është më keq se komunizmi që kanë përjetuar prindërit apo gjyshërit tanë. M’u ndalua liria e çdo gjëje dhe, çuditërisht, çdo denoncim i imi zhdukej nga Policia jonë pa asnjë arsyetim. Jeta ime u dhunua fizikisht dhe psikologjikisht.”, shkruan Renato.

Mekolli shprehet se ka luftuar deri në pikën e fundit por në fund, zgjodhi jetën sepse donte ta ringrinte veten e tij. Ai flet edhe për zhgënjime nga persona që afërt, që si֛ç thotë ai, e dinin se çfarë po përjetonte por heshtën.

“Dhe ajo që më preku më shumë: shumë prej tyre e dinin çfarë po përjetoja, por nuk folën. Nuk publikuan. Nuk shfrytëzuan dhimbjen time. Më dhanë qetësi dhe kohë. Dhe më lanë të flisja vetëm kur unë të isha gati. Ky është respekt i vërtetë. Dhe unë ua mbaj në zemër.” shton Mekolli.

Renato parajmëron se në fund të vitit do të publikojë edhe autobiografinë e tij, të titulluar “The Chef – My Last Chance at Life”, i cili do të dalë për tregun amerikan. Në këtë libër, shton ai, Shqipëria nu do të dalë me një imazh të bukur pasi në të do të tregojë historinë e tij. Ai thotë se libri do të përmbajë gjithçka nga fëmijëia e tij, emigrimi në Greqi e deri te nga maja e suksesit në gastronomi, media dhe televizion, “deri tek sakrificat që shkatërruan trupin dhe shpirtin tim.”

“Në fund të vitit 2026 do të jetë gati autobiografia ime për tregun amerikan — një libër që nuk u shkrua për të kënaqur. Kjo nuk është një histori e zakonshme suksesi. Është një kronikë e ashpër, e errët dhe tronditëse.

Më vjen keq që Shqipëria nuk do të dalë me një imazh të bukur, por kjo është historia ime dhe historia shkruhet ashtu siç është jetuar: një jetë e ndërtuar mbi dhimbje, heshtje dhe një durim të dhunuar përtej limiteve njerëzore.”, shton më tej.

REAGIMI I PLOTË:

DEKLARATË PËR MEDIAT DHE PUBLIKUN

– Renato Mekolli

Përtej Heshtjes: Një Rilindje

Kjo deklaratë vjen menjëherë pas hapjes së faqes sime zyrtare në Facebook,

U mendova gjatë për ta rihapur Facebook-un (Instagram-in në një moment tjetër) dhe për t’u bërë përsëri pjesë e rrjeteve sociale. Të jem i sinqertë, nuk ishte aspak e lehtë. Përkundrazi, ishte shumë më qetë dhe më bukur larg kësaj zhurme të madhe që krijohet çdo ditë në botën virtuale.

Sot jetojmë në një realitet ku shumë gjëra bëhen vetëm për t’u dukur, ku një pjesë e madhe e njerëzve jetojnë një jetë fallco dhe ku imazhi virtual shpesh duket më i rëndësishëm se jeta reale. Por pavarësisht kësaj, jam një figurë publike dhe puna ime e kërkon këtë komunikim. Rihapja e Facebook-ut tim solli një reagim të jashtëzakonshëm – për mirë, sigurisht. Mesazhet tuaja erdhën si një lumë pyetjesh që kërkonin përgjigje. Interesimi nga publiku, por edhe nga mediat, ishte i madh dhe i menjëhershëm.

E ndiej si detyrim ndaj njerëzve që më kanë ndjekur gjatë gjithë kohës dhe si detyrim ndaj mediave. Për këtë arsye vendosa të përgjigjem me këtë deklaratë publike, e cila përmbledh pak nga gjithçka. (Por që në fund doli goxha e gjatë.)

NUK jam ende gati për një intervistë të plotë – dhe për këtë kërkoj mirëkuptimin e mediave.

Prandaj, vendosa të jap këtë përgjigje të parë për të gjithë ju, deri në një moment të dytë, që sigurisht do të vijë në kohën e duhur.

Nuk ishte e lehtë të largohesha nga dritat dhe nga Shqipëria, por ishte e domosdoshme.

Faleminderit të gjithë atyre që nuk më harruan kurrë dhe më qëndruan pranë.

Renato i parë u dogj në hirin e sfidave të tij. Por nga ai hir lindi një tjetër — më i fortë, më i vetëdijshëm dhe më i vendosur se kurrë. Kjo është jeta ime e dytë. Forcën e gjeta aty ku nuk kishte mbetur asnjë fije drite, aty ku fryma bëhej e rëndë dhe mendja kërkonte arratisje. Në atë pikë, kur gjithçka më thoshte të heshtja dhe të dorëzohesha — unë zgjodha të jetoj.

I thashë PO jetës në çastin më delikat, kur fijet e padukshme mes zemrës dhe mendjes rrezikonin të këputeshin. Sot jetoj me zjarr në gjak, me sy që kanë parë ferrin, por kanë zgjedhur dritën. Kjo është fitorja ime: të dëgjosh zërin e shpirtit dhe t’i thuash vetes: “Ngrihu. Ti mundesh.”

Njeriu mban brenda një fuqi të shenjtë: mendjen — urtësinë hyjnore që na u dha si bekim që ditën kur kemi lindur, si armë dhe si dritë. Ai që e ndez këtë dritë, rilind. Dhe unë rilinda.

Ju falënderoj që më keni dhënë forcë dhe energji. Për ju kam vetëm një porosi: jetoni me thellësi. Bëni të mirën, e nëse nuk mundeni, të paktën mos bëni keq. Duajeni njeriun pranë jush. Njeriu nuk është për t’u shtyrë poshtë; njeriu është vlerë.

Mos gjykoni, mos godisni. Jepini dorën tjetrit — ndoshta është shansi i fundit para se ai të heqë dorë nga kjo jetë. Kur ai hap fatal të jetë bërë, lotët dhe pendesa do të jenë të vona. Le t’i japim dorën njëri-tjetrit në këtë univers ku qarkullon energjia e përbashkët.

“Pse u largova nga Shqipëria?”

Nuk u largova sepse desha. Nuk ishte kurrë dëshira ime të largohesha nga vendi im. Është një plagë që ende dhemb — trauma e çdo emigranti që trupin e ka diku tjetër, por shpirtin në Shqipëri.

Asnjë njeri nuk dëshiron të largohet nga vendi ku ka lindur.

Zemra ime mbetet aty. Në vendin tim të vogël, të bukur, të dhimbshëm. Askush nuk largohet lehtë nga rrënjët. Askush nuk ëndërron të jetë emigrant — dhe kjo është plaga e çdo emigranti.

U largova për të shpëtuar veten. Jeta ime u kërcënua nga segmente të politikës shqiptare dhe nga rrethana të tjera të rënda. Përjetova skllavërinë moderne dhe mësova çfarë do të thotë të jetosh në një demokraci që është më keq se komunizmi që kanë përjetuar prindërit apo gjyshërit tanë. M’u ndalua liria e çdo gjëje dhe, çuditërisht, çdo denoncim i imi zhdukej nga Policia jonë pa asnjë arsyetim. Jeta ime u dhunua fizikisht dhe psikologjikisht.

Luftova deri në pikën e fundit, deri në atë pikë kur mendja më shkonte në vendimin më të errët që mund të ekzistojë, në atë pikë fatale për jetën që nuk dua as t’ia përmend emrin. Por nuk mund të qëndroja më. Në fund, zgjodha jetën.

Jam i sigurt se edhe Nëna Shqipëri do të më thoshte:

“Biri im, largohu. Misionin tënd e përmbushe, bëre të pamundurën për të jetuar këtu. Por ky vend nuk i do njerëzit si ty, i do larg. Shko dhe më bëj krenare kudo që të jesh.”

Dhe këtë gjë bëra.

Duhej ta ringrija Renaton me çdo kusht. Duhej të vazhdoja misionin dhe ëndrrën time. Tani po e rishkruaj historinë time nga e para, ashtu siç duhet të ishte, jo siç donin të tjerët.

Që 6 vjeç, kuzhina ka qenë thirrja ime hyjnore. Kam lindur t’u shërbej njerëzve përmes asaj që di të bëj më mirë — përmes artit të gatimit. Ju më bëtë “Chef-in e zemrave tuaja” dhe kjo fitore nuk blihet, nuk fabrikohet, nuk imitohet, nuk manipulohet, nuk zëvendësohet. Kjo lloj fitoreje nuk blihet në treg; ajo gatuhet me vite përkushtim dhe me shumë dashuri.

Faleminderit që më lejuat të jem pjesë e juaja dhe e zemrave tuaja. Faleminderit që më lejuat të hyj në shtëpitë e çdo shqiptari në Kosovë, në Shqipëri e kudo në botë.

Dua të falënderoj me zemër me përulësi dhe mirënjohje të thellë kanalin tim që më besoj,Top Channel për besimin që më dha, duke më besuar kohën më të çmuar televizive në Prime time me Hell’s Kitchen Albania dhe MasterChef Albania.

Këto janë dy prodhime me shtrirje dhe jehonë botërore, formatet më të mëdha televizive në botë, që u shndërruan në udhëtime të jashtëzakonshme emocionesh, pasioni dhe përkushtimi profesional. Së bashku arritëm rekorde të papërsëritshme audiencash për një reality show gatimi dhe krijuam momente që do të mbeten gjatë në historinë e televizionit shqiptar.

Ishte një përvojë e paçmueshme, plot sfida, krenari dhe realizime të mëdha. Falënderoj nga zemra çdo person që kontribuoi në këtë rrugëtim të mrekullueshëm.

Mirënjohje e thellë për sponsorin tim besnik, ELKA, që më qëndroi pranë me respekt në çdo hap.

Dua të falënderoj edhe mediat, që më dhanë zë, që respektuan punën time dhe atë që unë jam, që më vendosën në faqe gazetash, në kopertina revistash, në intervista me shpirt dhe nuk kursyen asnjëherë shkrimet e tyre plot dashuri dhe respekt.

Dhe ajo që më preku më shumë: shumë prej tyre e dinin çfarë po përjetoja, por nuk folën. Nuk publikuan. Nuk shfrytëzuan dhimbjen time. Më dhanë qetësi dhe kohë. Dhe më lanë të flisja vetëm kur unë të isha gati. Ky është respekt i vërtetë. Dhe unë ua mbaj në zemër.

Jam nga ata njerëz që kurrë nuk kam kërkuar favore, kurrë nuk kam shfrytëzuar famën për të përfituar diçka dhe kurrë nuk kam mbajtur pranë vetes njerëz vetëm sepse kishin pushtet apo para. Gjithmonë kam dashur të luftoj vetë, t’i arrij vetë të gjitha, pa ndihmën e askujt.

Asgjë nuk më është dhuruar në jetë. Çdo hap, çdo arritje dhe çdo sukses e kam ndërtuar me punë, sakrificë dhe përpjekje personale, pa pasur pas meje një familje me para apo miqësi të ndërtuara mbi interesa dhe para të pista.

Prandaj kam forcën ta ngre zërin me krenari, sepse jeta dhe karriera ime janë ndërtuar mbi themele të forta dhe të palëkundshme. Askush nuk guxon të hedhë baltë mbi emrin tim, sepse unë kam ecur gjithmonë me dinjitet, ndershmëri dhe karakter të pastër.

The Chef – My Last Chance at Life

(Titulli nuk është final)

Në fund të vitit 2026 do të jetë gati autobiografia ime për tregun amerikan — një libër që nuk u shkrua për të kënaqur. Kjo nuk është një histori e zakonshme suksesi. Është një kronikë e ashpër, e errët dhe tronditëse.

Më vjen keq që Shqipëria nuk do të dalë me një imazh të bukur, por kjo është historia ime dhe historia shkruhet ashtu siç është jetuar: një jetë e ndërtuar mbi dhimbje, heshtje dhe një durim të dhunuar përtej limiteve njerëzore.

Nga hijet e fëmijërisë sime në vitet e fundit të komunizmit, deri tek plagët e racizmit dhe realiteti brutal i emigrimit në Greqi; nga maja e suksesit në gastronomi, media dhe televizion, deri tek sakrificat që shkatërruan trupin dhe shpirtin tim.

Nga izolimi i karantinës në Shqipëri dhe kolapsi financiar, deri tek lufta ime personale me krizat e atak panikut, ku fryma më ndërpritej; dhe beteja psikologjike që më çoi drejt psikoterapistëve dhe trajnerit të jetës (Life Coach), përballja me demonët që më mohonin të drejtën për të jetuar.

Rruga drejt majës nuk ishte e lehtë — ishte e përgjakur.

E zhvesh pa mëshirë fasadën e gastronomisë dhe iluzionin e pluhurit të artë të showbiz-it në Shqipëri, duke zbuluar të vërtetën pas shkëlqimit fallco,disiplinë që lë plagë, vetmi dhe frikë, një çmim pothuajse i padurueshëm për suksesin.

Ky është një rrëfim tronditës, rrëqethës, i gdhëndur me plagë, të vërteta të pamëshirshme dhe koston shkatërruese të ndjekjes së majës.

Historia ime nuk lexohet thjesht,kjo histori është një film dhe dokumentar— ajo përmbyt. Trondit dhe prek thellë. Por nga rrënojat, me plagë dhe heshtje, gjeta forcën të ngrihem sërish, të sfidoj fundin dhe të zgjedh jetën. Kundër çdo rryme, me besim dhe shpresë, i thashë vetes: “TI MUNDESH.”

Dhe sot jam këtu, në Miami, nën dritat e një prej hoteleve më luksoz të botës,me drita të vërteta dhe një shkëlqim që të verbon,në hotelin The Ritz-Carlton. Jam këtu, në vendin ku vlerësohesh për atë që je dhe ku merr atë që me të vërtetë meriton; këtu ku Chef-i trajtohet si artist, si superstar, dhe ku ëndrrat guxojnë të bëhen realitet nëse punon fort dhe me shpirt.

Ky është fundi i librit tim, por fillimi i vërtetë i jetës sime. Një mbyllje si në përralla — ashtu siç i ka hije çdo njeriu që ka prekur fundin, por ka gjetur guximin të ngrihet përsëri. Ky është versioni im i Ëndrrës Amerikane: rilindja pas stuhisë, drita pas errësirës dhe fitorja e madhe mbi dhimbjen. Unë nuk u dorëzova kurrë. Po ti?

Me respekt të thellë,ju përulem të gjithëve për dashurinë e jashtëzakonshme që më keni dhuruar ndër vite.

Mbështetja, besimi dhe vlerësimi juaj kanë qenë forca ime më e madhe dhe motivimi për të vazhduar përpara me pasion e përkushtim.

Ndjehem i bekuar.

Për të gjithë ju që u rrëzuat, u lodhët dhe për një çast humbët shpresën — mos u dorëzoni.

Edhe nga errësira më e thellë, njeriu mund të ngrihet. Besoni në veten tuaj. Besoni në jetë. Unë ia dola. Edhe ju mundeni.

Zoti ju bekoftë ju dhe familjet tuaja!

I juaj,Chef Renato Mekolli

Miami, Florida

11/02/2026

Poezi nga Idriz Lamaj kushtuar Nexhat Peshkëpisë

Poezi e shkruar nga Idriz Lamaj, një figurë e nderuar e diasporës Shqiptaro-Amerikane kushtuar patriotit dhe veprimtarit të shquar Nexhat Peshkëpia.

.

Kjo poezi u botua në gazetën “ Shqiptari i lire “ numri i parë pas vdekjes së Nexhatit, që u nda nga jeta më 8 shkurt 1970.

.

Kjo poezi është ribotuar edhe përmbledhjen poetike të Idriz Lamajt, me titull “Rrugëve të Mërgimit”, që shoqërohet me parathënien e Zef Nikajt.

.

Nexhat Peshkëpia ishte mësues, publicist, botues, anëtar i Nënkomitetit të Shtypit të Ballit Kombëtar, delegat i Ballit Kombëtar në Kuvendin e Mukjes, i përndjekur nga regjimi komunist, i vendosur në SHBA ku vijoi aktivitetin patriotik dhe kulturor si veprimtar i shquar i Komunitetit Shqiptaro-Amerikan. Nexhat Peshkopia bën pjesë në brezin e studiuesve shqiptarë të diasporës – krahas Ernest Koliqit, Martin Camajt dhe Arshi Pipës – që zhvilluan një kritikë letrare të pavarur nga doktrina e realizmit socialist, duke ruajtur një qasje akademike, evropiane dhe jo-ideologjike ndaj kulturës shqiptare. Manush Peshkëpia, vëllai i tij u pushkatua nga regjimi komunist, ndërsa nipi i tij Gëzim Peshkëpia u burgos dhe internua me familjen.

 

 

VDIQ NË ÇIKAGO GANI DRAGUSHA- Nga Skënder Karaçica

Lajm i dhimbjes
Në Çikago,mbrëmë erdhi lajmi i dhimbjes  për vdekjen e të riut nga Kosova,Gani Dragusha,i cili në Amerikë erdhi në kohën e valës së refugjatëve nga lufta në Kosovë(1998-1999).Në vendin e lirë dhe të strehimit në qytetin me frymë të fidanishtës së demokracisë në Çikago,i riu Dragusha u rreshtua me programin në vendin e mundësive dhe,siç thonë në refrenet e mërgimtarëve shqiptarë,,Të marrtë për të mirë Amerika,,!
Gani Dragusha pas studimeve iu hap dera në administratën e shtetit të Ilinosit ,ku punoi me profesionalizëm dhe dinjitet në dritën e shtetit demokratik dhe ligjor në qytetin me pallate dhe frymë moderne urbane në Çikago.
Fryma e djalmenisë për Gani Dragusha,ishte i veshur me tipare të dashurisë,të respektit ndaj brezit të ri shqiptarë në hapësirën e këtij qyteti dhe,veprimtar i dalluar në programet kombëtare në qytetetin  e njeriut të lirë.
Gani Dragusha do të kujtohet me frymë të traditës shqiptare,të kohës kur brezi i djalmenisë shqiptare,pas shkollimit universitar nisi të integrohet në isntitucionet e shtetit dhe,me sy e zemër për atdheun dhe kombin shqiptar në Shqipërinë zyrtare dhe Shqipërinë tjetër Kosovë.
Nderim  jetës dhe veprimtarisë së  Gani Dragusha dhe shpirti dritë!
Çikago,më 7 shkurt 2026

PËR TY ÇAM, JE VËLLAI I VOGËL- Nga Prof.Skënder KARAÇICA

Fletëza jete
 
 
Në sallën e bukur në Çikago, me shije të frymës kulturore të rrethuar me këndin e librave, priti me ngrohtësi dashamirët e artit të poezisë në manifestimin ,,Dita e Lirisë,,i pari i këtij lloji dhe,bashkëbisedim me poetin e burgologjisë Visar Zhiti.Mërgimtarët  nga të gjitha trevat etnike shqiptare,manifestimi kulturor i kishte bërë bashkë dhe,ata flisnin me tiparet e traditës për familjen,punën,për fëmijët e,tevona me sy e zemër kah Shqipëria zyrtare dhe Shqipëria tjetër Kosovë(term Dritëro Agolli,-shënim im).Ndërsa në sallë djemë e vajza të rinjë shqiptarë,në krye të manifestimit kulturor,Edon Shaqiri,një preshevar i dashur për të gjithë,bëheshin gati për fillimin e frymës ,,Dita e Lirisë dhe me temën boshtë,,Poezia është Liri,,për bashkëbisedim me poetin e burgosur në pranverat e rinisë,vetëm pse shkruante poezi dhe i dëgjonte valët matanë kufirit me gjemba,duke  folur shqip në Kosovë(Radio-Prishtina)!
 
Në hyrje të sallës,në një kënd i kishin vënë librat e poeti Visar Zhiti,,Këpuca  e Aktorit,,dhe libri me poezi,,The Condemned Apple,,të përkthyer nga albanologu kanadez dhe miku i shqiptarëve,Robert  Elsie nga një titull i një poezie,,Molla e denimit,,!Me libra në dorë,takime e kujtime për kohën kur regjimi i dorës së fortë na zinte diellin dhe,kishim mbetur të izoluar në vetminë e ,,parajses,,siç thonë në Drenicë,vetëm me Zotin..!
 
Fryma e manifestimit me tipare shqiptare,këndej detit(term De Rada,-shënim im)në Amerikën e largë,niste porosinë se,arti i poezisë dhe poetët janë pasapora e qytetërimit dhe,sipas teorive të lettërsisë,ndërgjja e kombit.Në dritën e artit,poetët gjithherë kanë biseduar dhe kanë vënë pikën referuese se si duhet të marrë frymë kombi dhe,ndërtimet e themeleve të atdheut të lirë.Po në këtë udhë kemi bashkëbisedimet të poetëve me përmasën e planetit,Jorge L.Burges dhe Ernesto Sabato si dhe shkrimtarët në rrafshin shqiptar,Dritëro Agolli,Ismail Kadare,Fredrik Rreshpja me shkrimatrët në Shqipërinë tjetër Kosovë,Ali Podrimja,Azem Shkreli,Rexhep Qosja,Din Mehmeti,Agim Vinca e të tjerë e të tjerë.
 
Poezia është t`u flasë të gjithëve,thuhet në teoritë letrare!
 
Nisi manifestimi dhe qetësi në sallën me frymë kulturore,e rrallë në kësi rrafshi letrar në qytetin tonë të mërgimtarëve.Folën dhe lexuan punimet me shije të artit letrar,për veprimtarin Taip Beshiri u nderua me mirënjohje të KSHA-së.Përmes atmosferës për temën liria në krah të poezisë,Xhabir Alili lexoi poezinë kushtuar poetit Visar Zhiti.Për të mbuluar me shijen artistike,poetikën e peozive të poetit Zhiti,aktori i skenës Pajazit Murtishi,bëri një kolazh të bukur përmes recimit të poezisë ,,Si shkohet në Kosovë,,.
 
Koha shkonte shpejt,hisja e artit të poezisë,me shekuj është konsideruar mbretëreshë e arteve(Profesor Agim Vinca),që, niste mesazhin se nuk ka poet në botë që nuk ka shkruar për lirinë.Manifestimi kulturo,,Dita e Lirisë,,e përmbylli kohën e programit me një bashkëbisedim të ngrohtë me poetin Visar Zhiti.
 
Në sallë ishte një atmosferë e ngrohtë,aty pranë meje parakalon dhe ndalet e,në shënjë nderimi me përqafon si vëlla,Elton Ademi,një djalë i ri të tokës  së  Çamerisë shqiptare.Kishte kogja kohë të gjatë që nuk e kisha takuar djalmeninë me shpirt çame.E pyes si e do rendi,për familjen,punën dhe,koha kur e kur ai shkon për vizitë në Shqipërinë tonë.Djalmenia çame me Elton Ademi,e kemi në rreshtat e parë të veprimtarisë kulturore,arsimore dhe kombëtare në Çikago.Pëderisa bisedoja me Elton Ademi,seç me erdhën në kujtesë,fjala e madhe kombëtare e Adem Demaqi,i cili pas daljes nga burgjet e ferrit të ish regjimit vrastar serbo-jugosllav,thoshte zëshëm:Shqipëria është vëllai i madh i Kosovës…!Dhe,në këtë  takim sy me sy me djalin çam Eltin Ademi,në shumësinë e fjalës e të porosisë së motit kombëtar të Dem Demaqi(,,Gjarpërinjët e gjakut),i them me gjithë zemër Eltinit të Çamerisë tonë:Për ty çam,jeni vëllai më i vogël i Shqipërisë dhe Kosovës…!U gëzua shumë Eltoni dhe,në ndarje me tha se kjo fjalë me ngjyrat të  atdheut e të kombi shqiptar,do t`i mbajë si testament në udhët e jetës!
 

Në manifestimin e mbrëmshëm ,,Dita e Lirisë,, në Çikago dhe bashkëbisedim i ngrohtë me poetin Visar Zhiti- Nga Skënder Karaçica

Në manifestimin e mbrëmshëm ,,Dita e Lirisë,, në Çikago dhe bashkëbisedim i ngrohtë me poetin Visar Zhiti, tema bosht ,,Poezia është Liri,,. Për artin e poezisë,kam mbajtur kumtesën time me disa aksente për artin e poezisë,që,sipas teorive letrare,arti poetik,flet me të gjithë…!Në dritën aktuale,kam nënvizuar,se dikur,ka përfunduar epoka, kur lexuesi shkonte te shkrimtari,ndërsa sot shkrtimtari duhet të shkoj te lexuesi.Poezitë e poetit erdhën para poetit në Kosovë,kur e kur në vitin 1996,në redaksinë e Revistës javore,,Fjala jonë,,në Prishtinë,i kishin adresuar për botim në faqën e kulturës,ku në cilësinë time të kryeredaktorit,me frymë entuziazimit për..mysafirët e Shqipërisë zyrtare në Shqipërinë tjetër(term i D.Agolli-shën.im)në Kosovë,botoheshin tufë poezish të Zhitit.Tutje,në këtë bashkëbisedim kam nënvizuar se,me shekuj poezia është konsideruar mbretëreshë e arteve(profesor Agim Vinca)për të përmendur poetin Tagora.i cili thoshte se poezia do të vazhdojë të shkruhet gjithnjë.përderisa dy njerëz të dashuruar të ecin mbi këtë tokë!Poeti,kam nënvizuar në disa aksente,është një lajmëtar,një ndermjetës që qendron midis qiellit dhe tokës(poetika e artit të poezisë).Pol Elyar do të thoshte:Shkruaj emrin tënd liri,ndersa Poeti i burgologjisë(term i poetit Visar Zhiti)për shkak të poezisë u denua nga regjimi i kohës,i thuhej mos të shkruaj(sic!),por ai prapa grilave të hekurtga të burgut fshehtas 300 poezitë e tij për të parë dritën e lirisë,që do të vjen një ditë për Shqipërinë tonë!Për frymën poetike të poezisë së Visar Zhiti,e ka porosinë:Ende nuk e kemi krijuar diellin e gjakut…!Në këtë manifestim kulturor i pari i këtij lloji në Çikago,kaluam përmes fjalës poetike,çaste të këndshme të bashkëbisedimit me poetin Visar Zhiti.

Reportazhi i BIRN: Një komunitet i vogël shqiptarësh dhe ngjyrat e ëndrrës amerikane në Las Vegas

Komuniteti i shqiptarëve në Nevada është një mozaik i thurur nga historitë e atyre njerëzve që kapërcyen oqeanin dhe sakrifikuan në kërkim të një jete të re në Shtetet e Bashkuara.


Historia e largimit të Fred Karapicit nga Shqipëria, gati 36 vjet më parë, tregohet ende gojë më gojë mes shqiptarëve në Las Vegas, Nevada. Ishte qershori i vitit 1990 dhe ende nuk kishte ndodhur eksodi masiv drejt Perëndimit.

“E kisha ndarë mendjen që do të arratisesha, por rrethanat nuk më ndihmonin asnjëherë,” thotë Karapici, duke iu rikthyer 4 qershorit 1990, kur bashkë me tre shokë të tjerë ai hyri në ambasadën e Turqisë në Tiranë.

“Peripecitë e vizave dhe kalimet nga një mjedis në tjetrin zgjatën disa ditë, deri kur, me mbështetjen e ambasadës turke, siguruam vizat për në Greqi,” kujtoi ai. “Histori tjetër ajo e fluturimit nga Athina drejt Amerikës,” shtoi Fredi.

Karapici është një nga 3 mijë shqiptarët që jetojnë në Las Vegas, qyteti i dritave në mes të shkretëtirës së Mojaves. Pjesa më e madhe janë punësuar në shërbimet e hoteleve dhe kazinove, që përbëjnë edhe biznesin kryesor të qytetit me 680 mijë banorë. Ka edhe përjashtime.

“Unë jo, nuk punoj në shërbimet e hoteleve,” tha për BIRN Rigon Zejnullahu nga Podujeva e Kosovës. “Bashkë me babin kemi një biznes dyersh, të cilat edhe i montojmë në institucione dhe banesa,” shton djaloshi kosovar.

Rigonin e takojmë në një nga fushat e kalçetos, ku mblidhen çdo javë 10-12 të rinj shqiptarë, të cilët kanë instaluar në krye të sallës edhe flamurin kombëtar, njëlloj si lojtarë nga kombësi të tjera.

Erigers Halushi ka munguar për disa muaj në fushën e futbollit. Ai është mobilizuar në Forcat Tokësore të ushtrisë amerikane dhe, siç tregon vetë, së fundmi ka shërbyer në vendet e Gjirit Persik.

“Jemi ndalur në Jordani, Irak dhe Kuvajt,” tha për BIRN Gersi, siç e thërrasin shkurt, të riun që ka mbërritur në Las Vegas në moshën 8-vjeçare, së bashku me familjen nga Korça.

Tashmë djemtë kanë zbritur në fushë dhe fillimisht përfitojnë për një foto grupi. Ndërsa djemtë e futbollit e kanë përcaktuar të enjten si ditën e ndeshjes mes tyre, grupe të tjera të moshuarish nga qytete të ndryshme të Shqipërisë takohen mëngjeseve, atje ku bar-kafenetë janë më afër banesave.

Disa prej tyre, megjithëse e kanë mbushur moshën e pensionit, punojnë ende në shërbime në turnin e natës. Korçarët i gjejmë në një bar-xhelateri italiane, në njërën anë të qytetit, ndërsa të tjerët, atje ku ndodhet më afër ndonjë bar që ofron kafe ekspres, si në Shqipëri.

Këto ditë bisedat sillen edhe rreth vendimit të qeverisë amerikane që i ndalon përkohësisht shërbimet konsullore edhe për qytetarët shqiptarë.

“Meraku im është trajtimi i dokumentacionit për bashkim familjar me të afërmit e mi,” thotë Miri, njëri prej tyre. “Për të tjerat nuk do të zgjasë shumë me siguri, pezullim i përkohshëm është,” shton ai.

Edmond Xhimitiku nga Berati, duke më prezantuar shokët me të cilët takohet rregullisht çdo javë, flet me krenari për komunitetin shqiptar në Las Vegas.

“Sidoqoftë, mbi 80 për qind e familjeve shqiptare këtu jetojnë në banesat që i kanë blerë prej kohësh, atëherë kur edhe çmimet ishin mjaft të favorshme,” thotë ai.

Vladimir Cicani dikur punonte në televizion. Sot është 79 vjeç dhe, me një ‘master degree’, ka mbërritur në Las Vegas në vitet ’90 dhe jep mësim në një nga gjimnazet komunitare të qytetit.

Ai kujton me respekt Pirro Dollanin, profesorin e Universitetit të Nevadës, i cili ndërroi jetë dy vite më parë dhe ishte një nga shtyllat e këtij komuniteti në mërgim.

“Njëlloj edhe Pirro Dollani, që punoi për shumë kohë në Universitetin e Nevadës, por mbi të gjitha i ndihmoi të gjithë shqiptarët që u vendosën në këtë qytet,” shprehet Vladimir, ndërsa kujton trajektoren e tij amerikane.

Një tjetër mërgimtar, i quajtur Vladimir Kolici, me origjinë nga Fieri, përveç punës në pesë ditë të javës, ka krijuar një kopsht tepër të këndshëm në oborrin pranë shtëpisë. Gjen gjithçka në bahçen e Ladit: zarzavate gjithfarësh, agrume, drufrutorë, njëlloj si në Seman, nga ku ka mbërritur vite më parë.

Tavolina mbushet shpejt me produktet e oborrit, ndërsa zonja Teutë, e shoqja, sjell byrekët me gjizë dhe me domate. Megjithëse Ladi mërzitet, mysafirët e kanë sjellë me vete rakinë e zier në oborret e tyre.

“Jo, nuk kthehem më në Shqipëri,” më përgjigjet Vladimiri, kur i kujtoj shtëpinë në fshat dhe në Fier. “I kam të gjithë këtu, o burazer, edhe fëmijët, edhe nipin e mbesën,” shton ai.

Sipas Ladit, jeta në Amerikë është e qetë dhe kush punon shpërblehet me ëndrrën amerikane.

“Këtu nuk të thotë njeri ‘plaç’ me gojë,” shpjegoi ai. “Mjafton të punosh dhe të mos e thyesh ligjin,” përfundoi Ladi nga Semani, që jeton në Las Vegas.

Një foto histori dërguar nga Sejdi Bitiçi, si dëshmi e kontributit të shquar të Shqiptaro-Amerikanëve për jetësimin e Çështjes Shqiptare në SHBA

Në redaksinë e Voal.ch mbërriti kjo foto historike nga Sejdi Bitiçi, nga Familja e shquar Bitiçi e cila me mikpritjen e saj u bë qendra e shqiptarizmës në zemër të New Yorkut duke pritur e përcjellë emrat më të shquar të politikanëve shqiptarë nga të gjitha trojet shqiptare, duke nisur nga Ibrahim Rugova, Anton Cetta, Bajram Kelmendi, Mark Krasniqi, Sali Berisha, Pjetër Arbnori, Azem Hajdari, Arbër Xhaferi e plot e plot të tjerë të cilët do të ndikonin në hapjen e një faqeje të re në historinë e kombit shqiptar. Familja Bitiçi mori pjesë aktive energjikisht për të aktivizuar e përparuar Çështjen Shqiptare në SHBA. Botuesit e Voal.ch i shprehin mirënjohjen mikut të tyre z.Sejdi Bitiçi që na dërgoi një copë histori nga ajo kohë aq e rëndësishme për të të ardhmen.

Fotografia shoqërohej me këtë shënim si më poshtë:

“Te dashtun miq Buçpapaj,

Se pari, kam nderin t’ju falenderoj per botimin e fotografise se vitit 1990 me Ibrahim Rugoven para restorantit tone Toscana, ne East 54 Street, Manhattan.

Ketu (me 1991) ne kete grup te vogel, po ne Toscana patem dreke intime, mbas mbledhjes qe u ba ne restorantin tone me Komisionin e Pajtimit te Gjaqeve, ku ishte present edhe Anton Cetta.

Ne foto, nga e majta Sabit Bitiçi, Sejdi Bitiçi, Riza Lluka.

Ulun: Ramiz Kelmendi, Sahit Beg  Kryeziu, Bajram Kelmendi dhe Mark Krasniqi.

Kerkoj falje qe nuk me kujtohen tre personat e tjere.

Me kujtohet qe Bajrami Kelmendi m’u falenderue per sjelljen mikut te Bytyçve, Sahit Begu.

«Ibrahim Rugova me pat thane ne nji tjeter rast se restorantin tuej ikonik e ka mbyll Millosheviçi, mbas 1991.

Ibahimi ishte i bindun se ai vepron aq rrotull sa qe nuk kuptohet.»

Te dashtun Buçpapaj, kjo foto asht nga kolekcioni im personal, qe ju mund ta perdorni simbas deshires tuej.

Jam mirenjohes per bashkepunimin dhe perkrahjen qe me ofroni.

S.B.

New York City”

Ftesa e Trump-it nuk e mbyll çështjen McGonigal. Edi Rama mund të arrestohet Nga Valentin Lumaj/Miçigan

Publikimi nga Edi Rama i një ftese nga presidenti Trump mua m’u duk një akt shumë i dëshpëruar për pak vëmendje. Mendoj se ishte një nga shfaqjet e fundit të tragjikomedisë së tij me tri akte e pak.
.
Pirgu i skandaleve pa fund sigurisht kërkonte një “sugarcoating” mbi këtë pirg. Por letra e Trump-it nuk i mbulon skandalet e tij me Amerikën, nuk e mbyll çështjen McGonigal, e cila qëndron hapur si “shpata e Demokleut” mbi kokën e Ramës.
.
Në qarqet mediatike shqiptare qarkullon lajmi se kryeministri Rama është thirrur nga gjykata apo prokurorët amerikanë dhe do të udhëtojë për në Uashington për të dëshmuar mbi çështjen McGonigal. Edi Rama le ta publikojë këtë “ftesë” nga administrata Trump; kjo është çështja që kanë interes shqiptarët të dinë.
.
Pyetja që shtrohet është: a mund të thirret një kryeministër i huaj në prokurorinë amerikane për t’u pyetur në lidhje me një çështje kriminale për të cilën ai ka dijeni?
.
Në parim po, një kryeministër i huaj mund të ftohet vullnetarisht për intervistë, ku mund të paraqitet si “person me dijeni”, dhe konkretisht Edi Rama është një person me dijeni të thella në çështjen McGonigal. Më poshtë është akuza e plotë e prokurorit të shtetit ndaj Charles McGonigal për ryshfetin prej 225 mijë dollarësh, mbi të cilën ai u dënua me burg. Aty Rama përmendet dhjetëra herë dhe me lidhje direkte me personat që korruptuan agjentin e FBI-së.
Sipas burimeve jozyrtare, prokurorët amerikanë kanë fakte të reja që implikojnë keq Ramën në çështjen McGonigal dhe çështje të tjera që aktualisht janë haur. Mbase McGonigal, që tashmë bashkëpunon me drejtësinë, ka dhënë më shumë dëshmi sesa pati dhënë nën administratën Biden, ku Rama kishte influencë nëpërmjet Soros-it.
.
Zakonisht një kryeministër i huaj thirret për të dëshmuar në Amerikë kur çështja është shumë serioze; gjithçka është e paparashikueshme, çdo gjë mund të ndodhë, prandaj kryeministri shoqërohet nga avokatë amerikanë apo ndërkombëtarë.
.
Megjithatë, ligji amerikan nuk mund ta detyrojë të paraqitet nëse ndodhet jashtë SHBA-së; pra, nuk është praktikë që të sillet me forcë për pyetje, përveçse në raste të rralla kur është cenuar siguria e SHBA-së, siç ndodhi në rastin e Maduros.
.
Por shtrohet pyetja nëse amerikanët do ta arrestojnë Edi Ramën në Uashington, nëse paraqitet për t’u marrë në pyetje. Unë mendoj dhe kam frikë se PO, RAMA MUND TË ARRESTOHET NË AMERIKË. Këtë do ta shpjegoj shkurtimisht më poshtë:
Bazuar në realitetin praktik në Amerikë, arrestimi i një personi që paraqitet vullnetarisht për t’u pyetur është i pazakontë, por jo i rrallë dhe ligjërisht i mundur në rrethana të caktuara.
.
Arrestimi i një kryeministri të huaj, ligjërisht është i mundur në rrethana kur ai ndodhet fizikisht në SHBA, kur nuk ka imunitet diplomatik aktiv, kur ekziston një urdhër-arresti, kur ka dyshime të arsyeshme për një krim që ka kryer ose kur përgjigjet e dala nga pyetjet konfirmojnë provat ekzistuese. Një kryeministër i huaj nuk mund të arrestohet për vepra apo akte zyrtare. Arrestimi ndodh vetëm për akuzat që lidhen me veprimtari të jashtëligjshme dhe krime personale kundër Amerikës. Sipas ligjit, prokurorët nuk kanë detyrim ta njoftojnë personin paraprakisht, nëse ndaj tij ka një urdhër arresti.
.
Arrestimi i Ramës mund të ndodhë gjithashtu nëse ai pranon fajësinë, nëse ai jep deklarata vetëinkriminuese, ose nëse përballet me prova të forta që e lidhin drejtpërdrejt me veprën penale. Arrestimi mund të ndodhë sapo të zbresë në Amerikë, gjatë dhe pas seancës së pyetjeve dhe, më zakonisht, në aeroport para se të largohet nga Amerika. Vetë Charles McGonigal u arrestua në aeroportin JFK në Nju Jork. Bashkëngjitur është fletë-arresti i lëshuar nga gjykata amerikane, i ekzekutuar nga agjentët specialë.
.
A e mbron kryeministrin Rama imuniteti që ka?
.
Në bazë të ligjit ndërkombëtar, JO. Konventa e Vjenës siguron imunitet diplomatik absolut vetëm për diplomatët. Kryeministrat e huaj nuk janë diplomatë të akredituar rezidentë; prandaj imuniteti i tyre është i kufizuar. Imuniteti ndërkombëtar që ka Edi Rama si kryeministër i Shqipërisë nuk mbulon rastet e korrupsionit, pastrimit të parave, ryshfetit, mashtrimit dhe veprime personale ose private. Si për dreq, pak a shumë këto janë akuzat me të cilat do të përballet Edi Rama nga prokurorët amerikanë.
.
Lidhjet e dyshuara të Edi Ramës me mega-trafiqet ndërkombëtare të drogës, Sinaloa-n dhe drejtues të karteleve të drogës nga Kolumbia në Venezuelë, deklarimet publike të disa herëshme të Ramës se “Trump është rrezik për botën dhe marrëdhëniet me Shqipërinë”, si dhe tallja publike e Ramës për presidentin Trump në prani të udhëheqësve ndërkombëtarë, këto mendoj unë e vendosin, do të thoja jo tamam në pozita të barabarta, por në pozita të ngjashme me ish-presidentin venezuelian Maduro. Në këtë rast, amerikanët s’kanë pse ta arrestojnë Edi Ramën në Shqipëri, kur Rama do të shkojë vetë si “sqapi te kasapi”.
.
Mandej, sa është shkalla e korruptimit dhe implikimit të Ramës në çështjen McGonigal, sa është cenuar siguria kombëtare e SHBA-së nga veprimet dhe lidhjet private të Edi Ramës me kartelet e drogës, si do të jetë konsistenca dhe përputhja e fakteve dhe evidencave të prokurorëve amerikanë me deklarimet e Ramës, këto mendoj unë do të vendosin edhe fatin e Edi Ramës për arrestim në Amerikë apo ndjekje të lirë.
.
Unë mendoj se rënia e George Sorosit përcaktoi edhe fatin e Ramës dhe se pozita e Ramës vështirësohet edhe nga lidhjet e thella të tij me Soros-in. Soros është një armik i betuar i presidentit Trump, i cili ka investuar miliona dollarë në vite me radhë kundër Trump. Vetë Soros është thirrur nga prokurorët amerikanë për të dëshmuar si person me dijeni në lidhje me financimet e protestave të dhunshme, destabilizuese të rendit publik në disa shtete të Amerikës. Vetë presidenti Trump është deklaruar se është koha që Soros të përballet me drejtësinë dhe se ai do të neutralizojë lidhjet e Soros-it me rrjete kriminale dhe kartelet e drogës. Maduro ishte një ndër miqtë e Soros-it. Ka shumë gjasa që “Ramaduro” të ketë të njëjtin fat.
.
Si konkluzion, çështja McGonigal mbetet e hapur dhe çdo zhvillim i ri, qoftë në drejtim të një udhëtimi të Edi Ramës për të dëshmuar, qoftë në drejtim të hetimeve shtesë, do të ketë pasoja të rëndësishme politike dhe diplomatike. Rama është në një rënie të lirë pikjatë. Në këtë rënie Rama është në një gjendje “zgjidh e merr” ku të bjerë. Unë mendoj që Rama më mirë të bjerë në Shqipëri sesa të bjerë në Amerikë. Prandaj këshilla ime për të është:
“Mos shko, o trim.”
.
P.s. Me poshte janë urdhër arresti i egzekutuar per Charles McGonigal dhe padia e plote në të cilën përmendet kryeministri i Shqiperisë.
19 Janar 2026

Një letër ­– dy intelektualë – tri dekada më vonë Nga Julika Prifti

Illyria

34 vjet më parë si sot letra për Profesorin Arshi Pipa nga Peter Prifti hedh dritë në një miqësi të rrallë midis tyre pavarësisht dallimeve në perceptimet filozofike të çështjes gjuhësore dhe mospajtimeve të tjera. Të dy ishin intelektualë shqiptarë, të edukuar në perëndim, të cilët jetonin dhe jepnin kontributin e tyre në vendin e adoptuar. Mënyra e komunikimit qytetar imponon respekt dhe bën kontrast të fortë me normat e ulëta të debatit në të gjitha nivelet e administratës dhe jetës publike në Shqipëri si edhe prej disa shqiptarëve jashtë saj.

Letërkëmbimi Arshi Pipa-Peter Prifti ka filluar qysh në vitet 1970, kohë e cila përkon me thuajse 20 vite korrespondencë dhe bashkëpunimi midis tyre.

Të dy korresponduesit kanë ndërruar jetë vite më parë por letrat e tyre flasin vetë për miqësinë dhe respektin e ndërsjelltë gjatë periudhës komuniste në Shqipëri, në kohën e ndryshimeve politike në vendin tonë si edhe në ish-Jugosllavi, përkatësisht në Kosovë.

I bindur në idetë e tij, me maturi por edhe pa frikën e humbjes së miqësisë së çmuar me një mik, intelektual e bashkëpunëtor të vjetër, Peter rendit argumentet e tij pa asnjë hije fyerje, ironie, sarkazmi apo vetëkënaqësie. Ai beson në forcën e fakteve, të debatimit të lirë të mendimit dy studiuesve me të drejta të barabarta për të shkëmbyer idetë dhe qëndrimet e tyre në të mirë të shkencës së gjuhësisë dhe më tej.

Letra e datës 13 janar 1992 vjen pas një festimi zyrtar në Vatër në Bronx, nën kryesinë e Profesorit Arshi Pipa, ku Peter shkon si përkthyes shtetëror i delegacionit të sindikatave të pavarura nga Shqipëria. Kjo vajtje merr ‘nuanca politike’.  Pasi jep sqarimin e nevojshëm, Peter shkruan “ti dhe unë kemi pikëpamje të ndryshme, të kundërta për disa çështje me rëndësi,” si gjuha e njësuar,  disa “pika me rëndësi në lidhje me Kosovën” si “edhe për vlerësimin tënd të punës dhe personit të Ismail Kadaresë.”

Por, vazhdon ai “Intelektuali e ka për detyrë t’i qëndrojë besnik së vërtetës, ashtu siç e kupton ai, dhe të verë në dukje pikëpamjet e veta. (Por kjo nuk duhet të ndalojë çdo formë bashkëpunimi midis dy vetave). Në fund të letrës Peter shkruan se “Pavarësisht nga këto mosmarrëveshje, unë nga ana ime do të përpiqem ta ruaj miqësinë tonë si diçka të shtrenjtë dhe të rrallë.”

Kjo letër është pjesë e letërkëmbimit 25 vjeçar midis Peter Priftit dhe Profesorit Arshi Pipa, ruajtur në arkivin e familjes Prifti. Epistolari do jetë në botim së shpejti.

Shënim i autores: Koha e fotos është interesante sepse daton më 7 nëntor, 1992 disa muaj pas letrës në fjalë. Fotografuar nga Naum Prifti pranë shtëpisë së Profesorit Pipa në Uashington DC.

San Diego, Cal.

Më 13 janar, 1992

I dashur Arshi!

Të falemnderit për karturimin që më dërgove, gjë që shpreh edhe njëherë kujdesin dhe miqësinë që ke për mua.

Megjithatë, më duket se ndodhja ime në darkën e Vatrës në Bronx në Nëntorin e kaluar, ka krijuar një përshtypje të gabuar, dhe si e tillë kërkon shpjegim.

Unë erdha atje për shkak të delegacionit të sindikatave të pavarura nga Shqipëria, që e shoqërova në Amerikë si përkthyes. E quajta, pra, për detyrë ta shoqëroja delegacionin edhe në festimin që organizoi Vatra. Duke qenë atje, u përshëndosha edhe me ty, por vetëm si shok dhe mik i vjetër; dmth, për hatërin e miqësisë sonë. Ai takim nuk kish kuptim apo nuanca “politike”; pra , nuk do të thotë se unë jam dakort me Vatrën.

Në përgjithësi, Vatra sot pasqyron tezat e tua për çështet kombëtare, dhe kjo kuptohet, si kryetari i saj që je.

Mirëpo, sikur e di edhe vetë, ti dhe unë kemi pikëpamje të ndryshme, të kundërta për disa çështje me rëndësi.

Nuk pajtohemi për çështjen e gjuhës se njësuar shqipe.

Kemi mosmarrëveshje mbi disa pika me rëndësi në lidhje me Kosovën. Edhe për vlerësimin tënd të punës dhe personit të Ismail Kadaresë, nuk jemi të një mendje. Këtë të fundit nuk ta kam thënë më parë, se mendoja se ndofta do të të shqetësoja, duke e hapur edhe më shumë hendekun e mospajtimi të pikëpamjeve tona, ndërsa tash nuk e shoh të arsyeshme ta mbaj si me thanë “sekret”.

Unë e di se ti nuk i druhesh kritikës, mbasi ti vetë e ke ushtruar atë si profesion për 4-5 dekada. Në mos gabohem ti jo vetëm që nuk ruhesh nga kritikat, por më ke thënë njëherë se i mirëpret ato, dhe fton vërejtje të tilla nga të tjerët. Ky është me të vërtetë qëndrim i denjë, qëndrim i intelektualit të pjekur, demokrat dhe humanist.

Megjithatë, me vjen keq të pohoj këto konflikte pikëpamjesh midis nesh. Do te doja që ne të dy të kishim pikëpamje të njëjta dhe të bashkëpunonim ngushtë, si në të shkuarën. Mirëpo kohët kanë ndryshuar dhe, siç e di edhe vetë, intelektuali e ka për detyrë t’i qëndrojë besnik se vërtetës, ashtu siç e kupton ai, dhe të verë në dukje pikëpamjet e veta. (Por kjo nuk duhet te ndalojë çdo formë bashkëpunimi midis dy vetave).

Pavarësisht nga këto mosmarrëveshje, unë nga ana ime do të përpiqem ta ruaj miqësinë tonë si diçka të shtrenjtë dhe të rrallë, duke menduar se ajo ka vlerën dhe vendin e saj në marrëdhëniet shoqërore dhe tonat.

Të uroj shëndet të mirë.

Përqafime,

Peter R. Prifti.

Foto Histori: ÇFARË I TREGOI KY FËMIJË QË I MBIJETOI MASAKRËS SË REÇAKUT VIZITORËVE NGA AMERIKA Nga Ruben Avxhiu

Fotografia e ripostuar sot nga Prof. Dr. Alush Gashi, më solli në kujtesë historinë e asaj dite kur është marrë e treguar në një libër botuar nga Prof. Sami Repishti dhe Harry Bajraktari, pak më shumë se 25 vjet më parë, në prill 2000.
Kosova nuk kishte bërë ende vitin që ishte çliruar dhe plagët ishin ende të hapura jo vetëm në kuptimin figurativ të fjalës.
Repishti dhe Bajraktari ishin miq e bashkëpunëtorë të vjetër të lobimit për Kosovën në Washington, tani kishin udhëtuar për të sjellë ndihma e për të parë zhvillimet, e për t’u takuar me miq.
Një ndër vendet ku ndaluan ishte edhe fshati Reçak, kur në 15 janar 1999 forcat serbe masakruan 47 fshatarë shqiptarë duke shkelur brutalisht marrëveshjen me komunitetin ndërkombëtar. Masakra nisi zinxhirin e ngjarjeve që sollën pastaj ndërhyrjen e NATO-s dhe çlirimin e Kosovës nga shtypja dhe kolonizimi serb.
Për Prof. Repishtin dhe Bajraktarin vizita në Reçak ishte emocionale. Kishte vetëm një vit e tre muaj që kishte ndodhur ngjarja. Varret e kishin baltën ende të njomë. Nuk ishte memoriali që ekziston sot, as infrastruktura për vizita të organizuara.
Dy shqiptarët nga Amerika shoqëroheshin nga Prof. Dr. Alush Gashi dhe David Philips studjuesi nga Columbia University në New York. Heshtja kishte mbuluar atë ditë pranvere varrezën e re. Mes varreve ndodhej vetëm ky djalë 12-vjeçar që është përjetësuar me ta në këtë fotografi.
Ai quhej Hashim Beqiri. Po rrinte i gjunjëzuar përpara varreve të babait të tij Riza (54 vjeç) dhe dy vëllezërve më të mëdhenj, Halimit (17) dhe Hasanit (15). Serbia edhe sot e kësaj dite pretendon se të vrarët ishin ushtarë të UÇK-së, por emrat dhe mosha e viktimave dëshmojnë se ishin vetëm fshatarë të thjeshtë që u vranë për hakmarrje dhe urrejtje nga kriminelët serbë.
Hashimi 12-vjeçar mund të kishte pësuar fatin e tyre. Kishte mbijetuar – si u tregoi vizitorëve që përpiqeshin të mos qanin në sy të tij – duke u fshehur mbas trupit të babës. Kur kishte rënë nata ishte ngritur dhe me gjakun e babait nëpër trup ishte zvarritur drejt shtëpisë aty afër, ku ende jetonte bashkë me nënën dhe vëllain 9-vjeçar.
Na dukej sikur po dëgjonim ndonjë legjendë të ndonjë kohe e bote tjetër, tregon Repishti, por në fakt nuk ishte ashtu. “Vendi asht Kosova! Treguesi asht nji fëmijë kosovar, dëshmia janë varrezat e rreshtueme para nesh, dhe na jemi aty, me pa, me ndëgjue, me prekë, me duert tona tokën e zezë e barin e njomë – e me derdhë lotë pa ndërpremje…”, shkruan profesori në libër.
Ata e përqafuan djalin dhe e pyetën nëse shkonte në shkollë. Ai i kishte marrë për dore dhe i kishte çuar në shkollën që ishte fare afër. Shkolla 8-vjeçare “Skënderbeu”. Nëse te varrezat flinte vdekja, këtu në oborrin e shkollës vizitorët panë jetën që gjallonte sfiduese.
Ishte pushimi i drekës. Fëmijët kishin dalë nga mësimi dhe një mësues i përshëndet me përzemërsi. Ai ka humbur katër anëtarë të familjes në masakër. U tregon vizitorëve për jetën në fshatin që ka parë tmerr me sy. Puna që bën nuk është e lehtë. Si mësues i duhet të mësojë e edukojë fëmijët, Si njeri, duhet t’i ndihmojë ata të përballen me traumën e tmerrshme të masakrës. Fizikisht i kanë mbijetuar luftës, mendërisht dhe emocionalisht janë plagosur rëndë.
Kudo rrugës vizitorët nga SHBA kanë parë tokën që punohet, shtëpitë që rindërtohen, dhe grupe fëmijësh që shkojnë në këmbë në shkollë duke ecur me kilometra. Këta fëmijë, janë të rriturit e sotëm nëpër Kosovë. Janë bërë vetë prindër e jetojnë në një vend që ngjan shumë pak me atë të 27 viteve më parë kur ndodhi masakra e Reçakut.

Send this to a friend