Delina Fico : Renato Mekolli, ty të vaftë mbarë – e do të të shkojë mbarë patjetër, se je i zoti në punën tënde -, por nuk do ta kuptoj kurrë nevojën për të sharë vendin nga ku largohesh, për të justifikuar lëvizjen për në një vend tjetër. Njeriu mund të shkojë në një vend tjetër për një përvojë të re, apo se kërkesa për shërbimet e tij në atë vend të ri janë më të mëdha, apo edhe thjesht për të provuar veten në një realitet të ri, e plot arsye të tjera. Nuk shkojmë diku vetëm për të ikur nga diku. Uroj ta shijosh me të gjitha SHBA-në, por kjo nuk do të thotë se ke nevojë të vajtosh për përvojnë tënde në Shqipëri. Se ti dhe kushdo nga ne, kudo që të shkojmë, jemi shqiptarë. Tek ky vend kemi lindur, këtë gjuhë flasim. Dhe, si dihet: një ditë mund të ndjesh nevojën ose dëshirën të kthehesh përsëri këtu. Sidoqoftë, bëfsh gjëra të mira e të suksesshme në SHBA! E qofsh i gëzuar atje! E mos fillo të mërzitesh kur të hasësh pengesa e sfida, se nuk ka vend pa pengesa e sfida – parajsa mbi tokë nuk egziston.

Renato Mekolli: Delina Fico,përpara se të më akuzosh, lexo me vëmendje atë që kam shkruar.

Në asnjë rresht nuk kam sharë Shqipërinë. Përkundrazi, kam folur me dhimbje dhe me dashuri për vendin tim. Atdheu nuk fyhet kur thuhen të vërteta – fyhet kur heshtet për to.

Unë kam ndarë përvoja personale, trauma reale dhe arsye konkrete pse u detyrova të largohem. Kjo nuk është urrejtje për Shqipërinë, por e vërteta e jetës sime. Dashuria për një vend nuk matet me heshtje, por me guxim për të folur.

Të lutem mos i deformo fjalët e mia për të krijuar një narrativë që nuk ekziston. Kritika ndaj padrejtësive nuk është tradhti – është ndërgjegje.

Shqipëria mbetet në zemrën time. Dhe pikërisht sepse e dua, nuk pranoj të shtirem sikur gjithçka ishte perfekte.