Zvërneci im, i bukur i dheut,

I qetë, bujar, në vendin tënd,

Dinjiteti i rrënjëve të thërret: ngrehu

Mos lejo të të fyej një që u çmend.

Asnjë mos lejo, as dhjetë, as njëqind

Se je siç të ka falur Perëndia,

Asnjë hiene a lugati mos iu bind

S’është erë deti, është vetë lubia.

Dhe njerëzit, dhe flamingot, dhe pelikanët

S’i mbajnë më dot litarët e durimit,

Ne nuk kanë as cipë, as Atdhe rrufjanët,

As fe nuk kanë, a i zëntë mallkimi!

Deti merr frymë rëndë me dallgë tërbimi

Dhe rëra dhe pishat ndjejnë çoroditje,

Përrenjtë e bardhë nxihen nga zemërimi

Dhe mbushin detin në buzë me tronditje.

Fara e ligë nuk zë kurrë në Zvërnec

Për ne Zvërnec domethënë perlë,

Dufi popullor shpërthen një shtet mistrec

Si pena e Fatos Arapit qëllon thellë.

Vlorë, 12.06.2026