Duke filluar nga 10 maji, po botojmë ciklin “Vështrim mbi botërorët e të futbolli”, (1930-2026), përgatitur nga shkrimtari dhe komentatori i njohur radio-televiziv sportiv, Skifter Këlliçi, që banon dhe punon në Boston, (SHBA).

Ai ka filluar të shkruajë për herë të parë për Botërorin e Futbollit Suedi 1958 në gazetën ‘Zëri i Rinisë’, kur ishte ende student 20-vjeçar në UT për gjuhë-letërsi. Përveç shkrimeve ne këtë gazetë për futbollin dhe sportet të tjera,, ai ka botuar në vitet në vazhdim librat ‘Historia e futbollit’ (1980), ’Nga 2-3-5 në 4-4-2’, (ështrim mbi sistemet taktike të futbollit botëror dhe shqiptar), (1987), romanin ‘Tirana’ dy orë para dënimit’ (1999), kushtuar përjashtimit nga diktatura komuniste të’17 Nëntorit’ nga kampionati i futbollit 1966-67. Ai është gjithashtu autor i i dokumentarit ’Nëpër fushat e futbollit’,(1973), dhe i filmit artistik ‘Fushë e blertë, fushë e kuqe’, 1987) me temë futbollin gjatë Luftës Nac.çl.

Gjatë zhvillimit të ndeshjes Angli-Argjeninë  (2-1), ku golin e parë Maradona, për turp të botës, e shënoi me dorë dhe deklaroi se  ajo kishte qenë “dora e zotit që e bëri atë gol”, ngjau diçka me të vërtetë për t’u shqyer gazit. Por shumë larg Meksikës, në një postë kufitare që ndan Shqipërinë me fshatra të Dibrës së madhe, në Jugosllavi. Këtë ngjarje ma ka treguar  një mesoburrë, tek po ktheheshim në qershor të vitit 2002 me avion, nga Bostoni,  në Shqipëri .

”Atë ditë,- më shpjegoi ai,- me  një shok tjetër nisëm të vinim në jetë  planin që kishim ndërmend, – të arratiseshim. Ishim ushtarë  të një reparti ushtarak pranë Librazhdit. Dhe shfrytëzuam rastin që të largoheshim në kohën kur po zhvillohej kjo ndeshje  dhe kur  thuajse të  tërë, ushtarë dhe oficerë,  po ndiqnin më kërshëri Maradonën me shokë. Ia mbathëm bashkë me kallashnikovët, të fshehur nën mushama, sepse kishim vendosur që në rast se binim në pritë, të luftonim. Por nuk u pikasëm.

Kur ra mbëmja, duke u zvarisur, arritiëm të kalonim kufirin. #uditërisht me lehtësi. Depërtuam  thellë dhe, kur vumë re  një  kalibe të gjatë, u rrasëm  shpejt brenda saj . #’të shihnim! Ushtarë jugosllavë, ashtu si ushtarët shqiptarë të repartit tonë  kufitar, ishin rehatuar për shtatë palë qejfe dhe po shihnin një ndeshje tjetër të botërorit që nuk e mbaj  mend. Ata u llahtarisën kur ma panë, aq më tepër me kallashë   në duar dhe duke brofur më këmbë, ngritën durt lart! Vetëm kur u thamë se $’ishim, e morën vetën. Pas disa javësh, si u siguruan se $’qëllim kishim, autoritetet jugosllave na përcollën  në Beograd dhe që atje me ndihmën e Ambasadës Amerikane u nisëm për në SHBA”.

Në finale të këtij botërori u ndeshën Gjermania Pendimore me Argjentinën.…

U duk se sëmundja e shtesës që  kishte infektuar katër ndeshjet e çerek dhe gjysmëfnaleve, do të shfaqej në ndeshjen përmbyllëse, Argjentinë-RF Gjermane, sepse, pas golave të Braunit në 22’ dhe të Valdanosës, së pari Rumenige në 56’  dhe pastaj  Fëleri në 74’ e kthyen takimin në barazpeshë. Dhe , kur mendohej se do të vinte kjo shtesë, Buruçaga pas tre minutash, me një shkëputje nga e djathata  përhapi në stadium dhe në tërë botën tingujt  e ‘tangos argjentinase’, që ngadhënjënte për të dytën herë.

Finalja

Argjentinë-RF Gjermane, 3-2

Argjentina- Pumpidu, Kucufo, Olartikocea, Batista, Ruxheri, Braun, Burrucaga,(89’ Trobiani), Xhusti, Enrikue, Maradona, Valdano;

RF Gjermane- Shumaker, Berthold, Foster, Brehme, Brigel, Eder,, – ishte mendimiispecialistëveMateus, Magat, (Hënes 61’), Jakobs, Rumenige, Alofs;

Gjyqtar- Filho, (Brazil)

Golëshuesi më i mirë- Lineker, Angli,- 6 gola