“Natën e parë ata afrohen

dhe këpusin një lule nga kopshti ynë,

por ne nuk themi asgjë.

Natën e dytë, ata nuk fshihen më,

shkelin lulet, na vrasin qenin,

por ne nuk themi asgjë.

Deri sa një ditë,

më i dobti ndër ta,

hyn i vetëm në shtëpinë tonë,

na vjedh hënën dhe, duke e njohur frikën tonë,

na e shkul zërin nga gryka.

Dhe ngaqë nuk thamë asgjë,

….tani nuk mund të themi më asgjë.”

Këtë poezi që mendohet se është e Majakovskit e pata përkthyer në kohën kur po shembej Teatri Kombëtar. Më sillej ndërmend gjithmonë edhe kur shikoja betonizimin e qytetit tim, mbulimin e arkeologjisë, shitjen e bregdetit, mjerimin e bibliotekave, plagët e korrupsionit apo “vjedhjen e hënës” së ëndrrave.

Por, ajo që po ndodh tani në Shqipëri me revoltën e studentëve dhe të qytetarëve, ndryshon fatalizmin e vargut të fundit të poezisë duke i dhënë tjetër dritë:

…tani mund të ulërasim deri në kupë të qiellit, “en së dashtunit botës sanë” (Buzuku)