Nata e të dënuemit me vdekje

Nji dhomë e madhe garrabinë, pa dritare. Në murin përballë derës, rrazë tavanit të naltë, nji vrimë e vogël rrumbullake sa kryet e nji luani, prej së cilës përvidhej pakëz dritë e bardhë. Aty, vetëm aty ku hynte liria, i ngrimë shtang, hidhte vështrimin banori i vetëm i atij hangari të blinduem. Dhe ashtu i përhumbun, dikur u përbirue në murin e imagjinatës dhe doli jashtë…

Tash para tij shfaqet shiriti i jetës me pamje e ndodhi të ndryshme, por me dhimbje ma shumë. Tek-tuk edhe ndonji përjetim i kandshëm, që i dukej si mish i huej. Sa zgjati kjo, nuk dihet. U fut aty ku ishte, mbrenda derës numër 7, sepse drita e bardhë u shkim. Aty po e vëzhgonte syni i përbindëshit. Dhe ai sy, sterrë i zi, i foli:

…Erdhi nata. Besoj se e ke mësue qëkur ishe fëmijë shprehjen se nata të han. E kjo asht nata jote e fundit, nata që ka me të hangër. Java u mbush. Nji javë jetë të fali Gjykata e Naltë, me vendimin e formës së preme, pa të drejtë ankimi.

Mendja po të punon. Më vjen mirë. Mbahesh. Të mbajnë prangat me duer e kambë lidhë, dhe helmeta në krye; zorrët që po të llokoçiten nga uria; dhambët e thyem që po të kërcasin nga të ftohtit e këtij fundi dhjetori, datë 29, e shtune. Fundjava. Datë e paharrueme për ty. Por shumë shpejt ke me e harrue, me të ague dita tjetër, ditë të cilën nuk ke me e pa deri në perëndim. S’ke me pa kurrë ma dritë. Të mban gjallë edhe krahanori që po të digjet zhari për nji pikë ujë në cengun e këtij dimni të acartë; edhe veshi që po të kruhet, e që ti nuk mundesh me e prekë me dorë, ngase duart i ke në pranga. Lum si ti!

Po ta kam lakmi. Ke me u kënaqë nga breshëria e plumbave. Thonë se shndrisin me shpejtësi marramendëse. Por nëse ma së pari të përshkojnë rradaken, s’ke me pasë kohë me u kënaqë me ta.

Ti e di se para se me u dhanë urdhni ZJARR!, ke të drejtë me i thanë fjalët e fundit. Nëse të dalin prej buzëve. Por edhe në mos dalshin, pak randësi ka. Në këtë jetë çdo gja e merr era.

Dera u hap dhe dy hije të zeza e kapën përkrahësh. Nga 7-a e çuen tek 5-a. Aty e plandosën dhe e lanë në qetësinë e tij pa adresë…

Teksa po e çonin atje, si gand vuni re se dera kishte numrin 5. Vetëm kaq mban mend nga ajo dhomë e asgja tjetër. Po ky numër iu ngul si gozhdë në tru. Solli ndërmend dy emna pesërrokësh, të kapun bashkë shpinë për shpinë si dy faqet e nji monedhe, emna të cilët ia kishin dhurue këtë lumtuni që po përjetonte.

Tash ai nuk asht aty. Ka dalë e nuk dihet ku asht e si asht. Gjallë apo vdekun? I zgjuem apo në gjumë? I shtrimë apo në kambë? Lëviz apo nuk lëviz?

Shtatin e fishkun imcak shpirti po e braktis…

——————-