Rasti i Durresit, Blerina Bashës, nenes se tre femijve, qe jetojne ne nje tmerr Dikens-ian me keq se tek David Koperfild, Oliver Twist, nuk është një histori e “braktisjes së fëmijëve”, por një pasqyrë e dhimbshme e braktisjes sociale. Kur një nënë punon, paguan qira 300 mijë lekë dhe jeton me 400 mijë lekë rrogë,kur ajo mund te jete dhe e papergjegjshme, po ajo s eshte, mendoj une — ajo është e varfër në një sistem që nuk e mbron.

Papastërtia, sëmundjet dhe kushtet e vështira nuk janë zgjedhje morale të nënës, por pasojë e varfërisë ekstreme, mungesës së mbështetjes sociale dhe shëndetësore.

Zgjebja nuk është krim, është sëmundje e varfërisë. Varfëria nuk është faj, është dështim politik.

Ne kete rast, zgjebja flet shume.

Flet per nje humnere te thelle mizerabiliteti, ku e kemi degraduar njeriun, duke ringjallur nje fjale, qe permbledh shume, nje fjale qe na kthen 100 vite pas.

Përgjegjësia nuk mund të bjerë vetëm mbi nënën:

Babai që braktis fëmijët ka përgjegjësi ligjore dhe morale.

Vjehrra që denoncon, zgjedh ndëshkimin në vend të solidaritetit familjar.

Shteti, që nuk garanton strehim social, mbështetje për nënat e vetme, paga jetese dhe shërbime mbrojtëse për fëmijët, mban përgjegjësinë më të madhe.

Shoqëria që gjykon një nënë të varfër, por hesht për mungesën e politikave sociale, ndëshkon viktimën dhe justifikon sistemin. Fëmijët nuk kanë nevojë për ndarje nga nëna e tyre; ata kanë nevojë për mbështetje, trajtim, strehë dhe dinjitet.

Dhe se funndi, po jo e fundit, mediat e pangopura, s rreshtin se treguari joprofesionalizmin e tyre, duke goditur gjithmone, ne menyre te pameshirshme, viktimat, e te gjitha llojeve; grate, femijet, te moshuarit, te varferit.

Ky nuk është rast individual. Është alarm shoqëror.