VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

NGADALNGADALË VDES – Poezi nga MARTHA MEDEIROS – Përktheu SKËNDER BUÇPAPAJ

By | June 24, 2018

Komentet

KËNAQËSIA – Poezi nga KHALIL GIBRAN – Përktheu SKËNDER BUÇPAPAJ

Kënaqësia është një këngë e lirisë
është lulëzim i të gjitha dëshirave
është një thellësi që kërkon lartësi
është një hapësirë e paskajme
që i ka rrënjët në zemër të tokës.
Kënaqësia
është vjelja e frutave të një vere
heshtja e natës
që e shndërron një xixëllonjë në një yll
është flaka është vera
është harpa që vibron në shpirt
muzikë të ëmbël dhe tinguj të rrëmujshëm.
Kënaqësia
është një thesar me druar që i dridhen
është një nevojë dhe një dalldi
është një kumtar dashurie
është një gurrë e jetës.

 

MBI DHIMBJEN – Poezi nga KHALIL GIBRAN – Përktheu SKËNDER BUÇPAPAJ

Dhimbja jote është thyerja e guaskës që ngujon
kuptimin tënd.

Madje si lëvozhga e frutit duhet thyer, që zemra e
tij të qëndrojë në diell, ti duhet ta njohësh dhimbjen.

Dhe mund ta mrekullosh kësisoj zemrën tënde mes
mrekullive të përditshme të jetës tënde, dhimbja jote ashtu
nuk do të të duket më pak mahnitëse se gëzimi yt;

Dhe do të pranosh ti stinët e zemrës sate,
ashtu si keni pranuar gjithmonë stinët që
kanë kaluar mbi fushat e tua.

Dhe do të vështrosh me kthjelltësi përmes dimrave
të zisë tënde.

Shumica e dhimbjes sate është zgjedhur prej teje.

Është ilaçi i hidhur me të cilin mjeku brenda teje
shëron vetë sëmundjen tënde.

Prandaj e beson mjekun dhe e pi barin e tij
në heshtje dhe qetësi.

Sepse dora e tij, ndonëse e rëndë dhe e ashpër, është prirë
nga dora e dlirë e të Padukshmit,

Dhe kupa që ai sjell, ndonëse t’i djeg ty buzët, është
mrekulluar nga balta të cilën Poçari e ka
gatuar me lotët e Tij të shenjtë.

NJË LOT DHE NJË BUZËQESHJE – Poezi nga KHALIL GIBRAN – Përktheu SKËNDER BUÇPAPAJ

Unë nuk do t’i këmbeja pikëllimet e zemrës sime
Për gëzimet e shumëkujt.
Unë nuk do të doja që lotët të cilët trishtimi i bën
Të shpërthejnë nga çdo qelizë të shndërroheshin në qeshje.

Unë do të doja që jeta ime të mbetet një lot dhe një buzëqeshje.

Një lot për ta kulluar zemrën time dhe për të më dhënë
Sekretet e jetës dhe gjërat e fshehura.
Një buzëqeshje për të më çuar pranë bijve të sërës ime dhe
Për të qenë një simbol i lavdërimit nga perënditë.

Një lot për të më bashkuar mua me zemërthyerit;
Një lot për të qenë një shenjë e gëzimit tim për ekzistencën.

Unë do të doja më mirë të vdisja në hare dhe përmallim se të jetoja në Shqetësim dhe dëshpërim.

Unë dua që uria për dashuri dhe bukuri të jetë në
Thellësitë e shpirtit tim, sepse unë kam parë të pasurit të vuajnë më shumë se të tjerët
Dhe të jenë më pranë gjërave materiale.
Unë kam dëgjuar psherëtimin e atyre që janë në hare dhe Përmallim, dhe është më e ëmbël se më e ëmbëla melodi.

Me ardhjen e mbrëmjes lulja i palos petalet e saj
Dhe flë, duke ngushur përmallimin.
Me ardhjen e mëngjesit ajo hap buzët e saj për të marrë
Puthjen e diellit.

Jeta e një luleje është përmallim dhe përmbushje.
Një lot dhe një buzëqeshje.

Ujërat e detit bëhen avull dhe ngjiten dhe bashkohen
E shndërrohen në re.

Dhe reja fluturon mbi kodrat e luginat
Derisa takon flladin bujar, pastaj bie në formë lotësh
Në fushat dhe bashkohet me përrenjtë e lumenjtë për t’u Kthyer në det, në shtëpinë e saj.

Jeta e reve është takim dhe ndarje.
Një lot dhe një buzëqeshje.

Dhe kështu shpirti ndahet nga shpirti
Hyjnor dhe bie në botën e materies
Dhe kalon si re mbi malet e pikëllimit
Dhe fushat e gëzimit, takon flladin e vdekjes
Dhe kthehet atje ku ishte më parë.

Tek oqeni i Dashurisë, tek Bukuria – dhe tek Zoti.

VARKA E SHPËTIMIT – Poezi nga KHALIL GIBRAN – Përktheu SKËNDER BUÇPAPAJ

Poezia është varka e shpëtimit
ku unë kapem
kur gjithçka duket se po fundoset.
Kur zemra ime kullon gjak
nga dëmi prej fjalëve që vrasin,
nga heshtjet që të shtyjnë drejt humnerave.

Kur jam bërë kaq i padepërtueshëm
sa edhe ajri
nuk arrin të kalojë nëpër mua.

Një balenë e largët erdhi nga deti – Poezi nga SULEJMAN MATO

 

Dhe ja, një balenë e largët erdhi gjer në shpellën time,
poshtë maleve Akrokëraune.

Unë e ftova për një vizitë,
i shtrova para mish të pjekur dhe verë
dhe ajo më tregoi çfarë kishte parë në thellësirat e oqeaneve,
anijet dyrekthyera të ushtrive romakë , ….të zhytura në rërë,
peshq luspaartë, yje deti, peshkaqenë e oktapodë mitikë.
Unë nisa t’i tregoja asaj për udhëtimet e Argonautëve,
për anijet dyrekkthyera dhe për ushtarët fatkeq të Odiseut…
dhe unë, unë Polifemi i lashtë i shpellave të majëmaleve Akrokeraune
kam tremijë vjet që kërkoj të shuaj zëmërimin tim të verbër
duke përgjuar netëve zërat e sirenave të anijeve të huaja.

Të gjitha këto unë ia tregova balenës gjatë asaj mbrëmjeje vetmitare,
balenës mërgimtare të detrave të largët.
Dhe ajo, si një mikeshë e vjetër, mikeshë tepër besnike
në ikje më premtoi se do të kthehej përsëri.
Në agim zbriti gjer te bregu me rërë të lagët:
Kur të kthehem, më tha, do të të sjell lajme të gëzuara,
për atë çka ndodhi me luftëtarët e tjerë trojanë.
Pas asaj nate të kobshme, nga ikën, ku vanë?
Çfarë ndodhi në ato netë zulmëmëdha ,
tre mijë vjetë më parë?

Balena, mikja ime e mirë, u largua me shpejtësi për në dete të tjera,
unë i ktheva krahët diellit gjithë shkëlqim
dhe u zhyta sërish në errësirën time të vjetër.

O njeri- përbindësh, kush të paska mbyllur kështu
të qëndrosh kaq shekuj i vetmuar në këtë shpellë të errët…
Larg, shumë larg shpirtligësisë njerëzore?!

PRINCI I VOGËL – Tregim nga SULEJMAN MATO

Ende pa zbardhur mirë, princi i vogël u shfaq në kuzhinë, këmbëzbathur, me kanotiere e breçka dhe me atë të qarën e tij të zakonshme, pa asnjë pauzë.
– E zgjuam ne ose do ketë parë ndonjë ëndërr të keqe, – e justifikoi ime shoqe, si gjithmonë.
– Çfarë të të bëj nëna ndonjë gjë të mirë?- e pyeti ajo për ta qetësuar. – Të të bëj palaçinka?
– Jo.
– Po omëletë?
Në vend të përgjigjes ai ia dha së qarës edhe më fort, si një sirenë alarmi për të çuar nga gjumi të gjithë pushuesit më gjumashë të Golemit.
-Po një shpullë do? –e pyeta unë me shaka, për ta zbutur.
Princi i vogël fillimisht buzëqeshi djallëzisht, pastaj me shpejtësi rrufe rrëmbeu garuzhdën në lavaman, e drejtoi atë si shpatë dhe u nis drejt meje me të në dorë…
-Mos! – i bërtiti e ëma , nxitoi e ia hoqi nga dora në kohë.
Princi i vogël shtypi përsëri butonin e sirenës së alarmit. Vajza na i bëri me shenjë që ta shpërfillnim. Kur ndjeu që askujt nuk i kishin bërë efekt ulërimat, m’u afrua mua dhe më tha një fjalë banale të cilën ia kisha mësuar unë vetë. Bëra sikur nuk e dëgjova. Shpresova të mos e kishte dëgjuar as ime bijë e cila, edhe pse e dinte që e doja shumë, më kritikonte për tolerancën ndaj tekave të tij.
– Je edhe mut, edhe kak…! – e ngriti zërin princi im i vogël edhe dy shkallë muzikore më lart. Ime bijë nuk duroi dot dhe ia këputi një shpullë faqeve.
Tashmë princi ynë i vogël kishte një shkak të fortë për të ulëritur. Ama, ime shoqe e gjeti kohën t’i afrojë pjatën me omëletë… e cila fluturoi mbi kokën time dhe u përplas në dysheme me zhurmë, duke u bërë çikë e thërrime.
-Për të gjitha këto t’i e ke fajin! Ti e ke përkëdhelur. – m’u drejtua ime bijë.
Edhe pse tekat e tij më lumturonin, për një çast i dhashë të drejtë.
-Tani e tutje ta shohësh me dylbi shtëpinë e gjyshit. – iu drejtua ajo princit tim të vogël duke e rrëmbyer si një plaçkë tregu dhe, pa pyetur për ulërimat e tij, e çoi në dhomën tjetër…

* * *
I dashur princi im i vogël. U bënë plot katër ditë që s’jemi parë.
Mamaja jote gjithë inatin e paska me mua se, me demek, unë të paskam prishur, unë të kam llastuar dhe hardallosur, se gjoja nën ndikimin tim qenke bërë një rrugaç i vogël, kundërshton çdo gjë, përplas këmbët dhe shan me fjalë të pista…Sipas mamit tënd unë qenkam mësuesi i të gjitha fjalëve të pista që ti kohët e fundit paske filluar t’i përdorësh pa masë. E pranoj, fjalën “m…” unë ta mësova , por jo që ta thoshe me zë të lartë. Mora vesh se ti paske përdorur fjalë banale dhe në shtëpinë e shefes së mamit..? Turp. Turp. Kur shoqet e mamit të pyetën si të quajnë…Ti… Duhet ta pranosh, ke bërë një gabim të madh. Ç’t’u tek që në atë çast t’u këpusje atë fjalë të pistë e ta bëje mamin të skuqej në sy të shoqeve ? Sa u kthye në shtëpi më telefonoi e nervozuar: “ E more vesh? E more vesh se çfarë u tha shoqeve të mia, yt nip? dhe frap, ma mbylli telefonin.
Tashmë i dashur Neo, Neush, bukurush, veshllapush, u bënë katër ditë, pa luajtur kubash së bashku e pa e dëgjuar zërin tënd cicërues. Katër ditë nuk është ndonjë ndarje e gjatë, aq më tepër që ti i kalon orët para televizorit duke u argëtuar me aventurat e Tomit dhe Xherit. Të përfytyroj tani duke qeshur me gjithë shpirt kur Xheri ia punon Tomit dhe nuk e kuptoj mirë se përse ti nipi im i dashur, bëhesh gjithmonë me Xherin mistrec, ndërkohë që mund të bëheshe fare mirë me Tomin e padjallëzuar?
Kur mbushe dy vjeç më kërkove të të tregoja një përrallë dhe unë, ngaqë nuk dija asnjë përrallë që mund ta tregoja deri në fund, të tregova përrallën e ujkut dhe kecave.
Mirëpo ti më kërkoje çdo natë nga një përrallë të re. Ku t’i gjeja unë përrallat e reja? Nisa të të tregoja përralla të sajuara në çast, vetëm e vetëm për t’i mbyllur ato syçkat e bukura dhe djallëzore… Fillimisht të sajova një histori koti, me një peshk të kuq i cili banonte me nënën e vet në fund të detit, në një shtëpizë të vogël prej druri të ngritur mbi një pemë….
Atë pasdite e shtrydha të gjithë fantazinë time të plakur për një histori të cilën nëna jote e quajti “stropio”. – Ç’domethënë stropio?- pyete ti.
Stropio…?!…Stropio do të thotë kur mbi çatinë e peshkut të kuq në fund të detit do të ndezim një qiri…
Kur të tregoja përrallën e peshkut të kuq që banonte në fund të detit dhe harroja një detaj të vogël, qiririn, ti ndërhyje në çast :”Po qiriri?” Kështu, për çdo natë unë të tregoja të vetmen përrallë, me pak ndryshime. Një herë tjetër shtëpizën prej druri e ngritëm mbi një pemë të lartë, të lartë… ”Për të mos hipur ujku..?” – ndërhyre ti . “Natyrisht” u përgjigja unë. Personazhin e ujkut e krijove ti… dhe na ngeci. Për çdo natë do të përmendej dhe ujku, si personazh negativ.
Një mbrëmje unë të tregova se si ti zbrite gjer në fund të detit, i shoqëruar me shtatë marinarë , të gjithë të veshur me bluza të kaltra. Mamaja e peshkut, kur të pa ty, thirri gjithë gëzim: “Po vjen Neo. Po vjen Neo! Eja mor xhan…Eja mor shpirt, eja moj zemër… ” Ty të ndritën sytë nga gëzimi.
…- Në shtëpinë e peshkut të kuq kishte shumë lodra… Të vendosura rrokopujë në një dhomë të madhe, aty ishin grumbulluar lodrat e fëmijëve të të gjithë botës. “Po motor kishte..?.” –pyete ti. – Dhe motor, dhe anije, dhe motoskaf, dhe biçikletë, dhe veturë, dhe ekskavatorë, dhe vinç, dhe… betonierë …, dhe helikopter, dhe…”. Ndërkohë që përpiqesha të sillja ndër mend të gjitha emrat e lodrave, ty të kishte zënë gjumi dhe unë heshta i lehtësuar.

* * *
Qysh prej asaj dite, gjithmonë kur niste të të davariste gjumi, ti thërrisje: “Dua gjysin..!Dua gjysin…!” Unë mbështesja kokën pranë teje dhe nisja të tregoja krijimin tim të vetëm: ”Na ishte një herë një peshk i kuq. Ai peshku i kuq jetonte në një shtëpizë druri në fund të detit… Vazhdoja të llomotisja ç’më vinte ndër mend, veç të të zinte gjumi… : Një ditë peshku i kuq erdhi për vizitën në shtëpinë tonë …e , meqë nuk kishte këmbë, u ngjit shkallëve me bisht, “tak-tak-trak…”. Vura re që ti u gjallërove: ”Mos!- thashë me vete. Në çastet e gjumit fëmija duhet të dëgjojë gjëra monotone, madje edhe zëri të jetë paksa i zvargur”. Ti më pyete: “Po pastaj? Me se trokiti peshku i kuq?
– Trokiti me kokë, – të thashë unë , pa e ditur se ky detaj do të pëlqente shumë.
Ditën tjetër i the mamit: “Dua të fle me gjysin… se gjysi më tregon “përralla me stropio”. Në të vërtetë unë u ndjeva paksa krenar, duke menduar se, gjithsesi, përralla ime me peshk të kuq ia kishte kaluar përrallës së Hirushes që ta tregonte mami, dhe përrallës së Pinokut që ta tregonte gjyshja.
Një herë unë të tregova “përrallën e Neos”. Njëherë Neo u ngrit gjer në qiell me krahë shqiponje të cilat ia kishte blerë gjyshi në një supermarket. “Do më marrësh edhe mua në qiell? – të pyeta unë. Dhe ti ma bëre qejfin.
… Ditët e tjera ne të dy nisëm fluturimet, fluturuam mbi male e mbi fusha, mbi dete dhe oqeane…Sa të lumtur e ndienim veten në ato fluturime të shkurtra… gjersa ty të zinte gjumi në krevatin e mamit.
Ato ditë unë kam kuptuar diçka tepër të rëndësishme për veten time. Jeta bëhet e bukur vetëm duke fluturuar në qiell me princin tim të vogël dhe duke u zhytur së bashku me të në fund të detit. Kështu filluan aventurat tona dhe lulëzoi tek unë ajo pranverë e shkurtër në mes të pleqërisë së vonuar. Ato ditë unë e ndieja veten si ai ylberi që lidh malin e dukshëm të jetës me malin e padukshëm të amshimit.
Mirëpo, ç’t’i themi mamit tënd, e cila më akuzon, kinse të paskam shkalluar nga trutë, madje paska thënë për ty se, “pasi kthehesh nga e diela në shtëpinë e gjyshit, ti shndërrohesh në një kafshëz të vogël, nuk i dëgjon këshillat e mamit dhe ulërin me të madhe për çdo gjë që s’ të pëlqen. Sot mora vesh se ti i paske thënë mamit “Dua ta bëj kakën në dush, si te gjyshi…”Ah! More kopuk i vogël. Ne vetëm një herë bëmë një eksperiment të vogël, ndërsa luanim në mes të dhomës me kuba? “Kaka! Kaka!” thirre ti. Të ngrita hopa dhe të çova në banjë. Ku ta gjeja unë oturakun? Të thashë ta bëje te dushi.. Dhe ti shkon e i thua mamit: “Më ka mësuar gjyshi ta bëj k…në dush.” “ Mashtrues i vogël…E shoh që të qenka mërzitur oturaku…”
Po atë gafën tjetër? Paske ngulur këmbë të veshësh katër bluza njëherësh…Edhe këtë, unë ta kam mësuar? Unë të kam mësuar të dalësh në rrugë me katër bluza, veshur njëra mbi tjetrën? Kur ma tregoi këtë histori mami yt në telefon, qeshte nga inati dhe mallkonte fatin që kishte lindur një fëmijë tekanjoz dhe qaraman…

* * *
I dashur nip, ti je në një moshë që ngatërron çdo gjë, ndaj të duhet një mësues i qetë dhe i duruar si unë, që të t’i mësojë të gjitha me durim dhe të të durojë kur bën ndonjë zullum, si atë ditë kur më flake telekomandën në një qoshk të dhomës për të provuar ulërimat e mia. Po kur fluturove pjatën me gjithë supë mbi parket, për të provuar ulërimat e nënës? Në fakt, edhe unë, po të isha në moshën tënde, të njëjtat veprime do të bëja. Po kur e flake pjatën me gjithë koko vezë dhe nëna thërriste “Gabim! Gabim!”, edhe për këtë unë e kisha fajin? Nëna mblodhi copat e thyera të pjatës. T’i u fute nën tavolinë, të zuri syri një cifël porcelani dhe thirre: “Nëna…Ja dhe një gabim..”
“ Dhe ne i kërkojmë të kuptojë gabimin”, – tha nëna duke qeshur.

* * *
I dashur princi im i vogël! Ti më zgjove fëmijërinë që flinte, ti më çove në moshën kur ngatërrohet fantazia me realitetin dhe realiteti me fantazinë. Ne të dy nisëm të lumturohemi duke jetuar me aventurat e peshkut të kuq në fund të detit dhe të shqiponjës së artë që jeton në një shpellë, buzë oqeanit blu… Sa herë kemi shëtitur nëpër dete, ti si kapiten e unë një marinar i thjeshtë. Ti mbaje dylbitë për të parë balenën e bardhë, unë ngrija flamurin e anijes. Kur na merrte malli për kaltërsitë i merrnim hua krahët e shqiponjës dhe ngjiteshim lart, lart… I kundronim qytetet nga lart. Po kur fluturonim mbi Tiranë? Vetura e dajës na dukej si buburrec e njerëzit na dukeshin si miza…
Tani që i kujtoj të gjitha aventurat tona më vjen të qaj. Sa ditë të bukura ishin ! Kur uleshim në gjunjë pranë cepit të krevatit, luanim me kuba me orë të tëra…Dilnim te lulishtja pranë shtëpisë për t’u hedhur thërrime pëllumbave… Lëkundeshim në kolovajzë? Unë lart, ti poshtë…unë poshtë, ti lart…. Ty të dukej sikur kapje qiellin me dorë mua më dukej sikur prekja fund-tokën me kokë…Kur hipnim në veturë? Ti mbaje timonin…sigurisht timoni ty të takonte, unë shkelja gazin, po kur hipnim në motor..? Ti bëje zhurmën e skapamentos, ndërsa unë bëja uturimën e motorit…Po kur ktheheshim nga lodrat dhe hipnim gjithë gëzim mbi krevat? Unë bëhesha kalë, ti kalorës me shufër në dorë:”Xhio kali..! Xhio Kali…!” Të nesërmen gjendeshim qysh herët përballë detit të madh që shushurinte i brengosur. ”Erdhi dallga…!Erdhi dallga!?” Ndërkohë ti fshiheshe i lumtur te këmbët e mia. Po kur dilnim së bashku përgjatë bregut..? Ti shëtisje lakuriq midis çadrave, me bibilush përjashta, duke sfiduar kështu obskurantizmin e shekujve. Ca teta të reja të shihnim me habi, ca teta të moshuara të shihnin me kërshëri, ndërsa unë krenohesha me nipin tim nudist. Ato ditë mbaruan shpejt…Por aventurat tona s’do mbarojnë kurrë, se tani unë kam shumë nevojë për ty, ndaj pres me padurim të mbarojnë ditët e ndarjes, që të takohemi sërish dhe të nisim çdo gjë nga e para.

NJË ZOG KËNDON – Poezi nga GUILLAUME APOLLINAIRE – Shqipëroi ELIDA BUÇPAPAJ

 

Një zog këndon nuk di se ku

Besoj të jetë shpirti yt që zgjohet

Të gjithë ushtarëve iu jep nga një para

Dhe zogu këndon në veshët e mi.

E dëgjon këngën e qetë

Mbi cilën degë nuk e di

Dhe gjithsesi më mrekullon

Ditë e natë të dielë e gjithë javën.

Por të thuash për këtë zog

Të metamorfozave të thuash

Për shpirtin në këngë në gëmushë

Të zemrës në qiell të qiellit në trëndafil.

Zogu i ushtarëve është dashuria

Dhe dashuria ime është një vajzë

Trëndafilja pastaj nuk është kaq e përkryer e për

Mua vetëm zogu blu sokëllin.

Zogu blu si zemra blu

E dashurisë sime me zemër qiellore

Këngën tënde kaq ëmbël e përsërit

Në mitralimin fatal.

Që brambullon në horizonte e pastaj

Janë yjet që mbillen

Kështu shkojnë ditët e netët

Dashuri blu pikërisht si zemra.

KAÇURELI I RIGJETUR – Poezi nga GUILLAUME APOLLINAIRE – Shqipëroi ELIDA BUÇPAPAJ

 

Shpalos në kujtesë

Kaçurelin flokëgështenjë

Të pabesueshëm si kujtimet

E fateve të çuditshme të ne të dyve.

Në Shëtitoren Shapel

Në të hirshmin Monmartrë e Otëj

Më kujtohet murmurit ti

Dita në të cilin kam kaluar pragun.

Siç ju bie në vjeshtë

Kaçureli i kujtimit tim

Dhe fati ynë që na huton

Në ditën që vdes dhe na bashkon

NISJA – Poezi nga GUILLAUME APOLLINAIRE – Shqipëroi ELIDA BUҪPAPAJ

 

E fytyrat e tyre ishin të verdha

Copëtuar dënesat e tyre.

Si bora mbi petale të njoma

Apo duart e tua mbi puthjet e mia

Binin gjethet vjeshtore.

SPIUNIA – Poezi nga GUILAUME APOLLINAIRE – Shqipëroi ELIDA BUҪPAPAJ

Spiune e zbehtë e Dashurisë

Kujtesa ime paksa besnike

Nuk do të vëzhgonte këtë fortesë

Të bukur veçse një orë në të ditë.

Ti maskohesh

Në mënyrën tënde

Kujtesë spiune e zemrës

Dhe nuk e arrin kurrë dinakërinë

E duhur dhe vetëm zemra është fitimtare.

Por shikoje këtë kujtesë

Sytë të lidhur me fasho gati të vdesë

Thotë se ajo nuk mund të besojë

Zemra ime do të fitojë pa marrë asnjë plagë.

FOTOGRAFIA – Poezi nga GUILLAUME APOLLINAIRE – Shqipëroi ELIDA BUҪPAPAJ

 

Më tërheq buzëqeshja jote si

Mund të më tërhiqte një lule

Fotografi ti je kërpudhë e zeshkët

E pyllit

Bukuria e tij

Të bardhat janë

Një kthjelltësi hëne

Në një kopsht paqësor

Plot ujëra të gjalla dhe kopshtarë të padjallëzuar

Fotografi je aromë e afshit

Bukuria e tij

E jam unë në ty

Fotografi

Bubullimat e ligështuara

Dëgjojeni

Një avaz

Fotografi

Ti je hija e diellit

Gjithë bukuria e tij

 

E ARDHMJA – Poezi nga GUILLAUME APOLLINAIRE – Shqipëroi ELIDA BUÇPAPAJ

Ngremë grilën

Shikojmë borën

Shkruajmë letra

Presim urdhëra.

Pijmë duhan me llullë

Duke ëndërruar dashurinë

Pulëbardhat janë atje

Shikojmë trëndafilin.

Burimi nuk thahet

Ari i grilës nuk është vrenjtur

Shikojmë bletët

Dhe nuk mendojmë të ardhmen.

Shikojmë duart tona

Që janë bora

Trëndafili dhe bleta

E ardhme kaq e kthjellët.