(Vetëm për ata, që u detyruan të mohonin…)
.
Mohuam nënën edhe atin,
fajtor pa faj, në mes të fajit,
mohuam motrën dhe vëllain,
gjymtyrë prerë për së gjalli.
.
Mohuam gruan, mohuam burrin,
ku ishte zemra rëndoi guri.
Mohuam vajzën edhe djalin,
gjak pikoi gjiri, kur s’iu gjet varri.
.
Mohuam shoqen edhe shokun,
nga faqenxira na u zbardh floku.
Mohuam dhimbjen dhe dashurinë,
shpirtin mohuam, vetë NJERIN!
.
Mohuam ne, e kë s’mohuam…
Ndaj botës mbetëm të harruar…
*Titulli i origjinalit: “Mohimi i vehtes”