ITAKA …

Do të shkojmë së shpejti në Itakë e shtrenjta ime, nga Kefalonia në Poros
Ti vër karficën e artë dhe mblidh flokët e bukur mbi sytë që pasqyrojnë detin
Si Penelopa dikur e mbante dhe më pas Odiseu e kërkonte përmes saj, në kthim
Gjithçka shoh tashmë në sytë e tu, dy Jone të pafund dhe zhytëm si i çmendur
Duke rikrijuar historinë tonë të ishullit, shumë të kam kërkuar Penelopa ime e bukur
Dhe kurrsesi të të humb tjetër, Troja ime që shfaqesh çdo çast brenda meje, bregu
Që kam ëndërruar kaq gjatë, në lojën e mundimshme kah gjysma ime e duhur…
Do të shkojmë së shpejti në Itakë e dashur, me varkën e ndjenjave tona mbi valë
Dhe me shamitë e reve si rrema në duar…

11 gusht 2022

NJË VETËTIMË

Kam qarë dikur për sytë e tu të shkruar, ti nuk kishe si ta dije
Kam qarë edhe sot kur ata u mbyllën përjetë, pa lamtumirë
Kurrsesi ta dish sa më janë dhimbsur të shkretët, u shuan
Siç shuhet horizontit të muzgut pa kuje , befas një vetëtimë…

03 qershor 2023

DITËT MË TË BUKURA

Ditët më bukura tashmë janë të strehuara në skutat e padukshme të kujtesës time të tronditur
Nga sulmet e covidit, të dhimbjes së mungesave dhe ikjeve të hershme, ndrrojnë shpesh kah
Të fundit zhyten përpak në pluhurin e kohës dhe shuhen si përgjithmonë, e shkuara ngre krye
Një fasadë e palyer, krejtësisht gri, ku portretet e dashurisë feksin një e nga një, sumbuj drite
Iluzojnë pak çaste, trishtojnë dhe gëzojnë njëkohësisht, bie pre’ puthjesh dhe përqafimesh
Zgjat duart pastaj ti bëj bashkë pranë meje, por ata humbin prapë sërish…
Më vjen të klith e më pas të qaj, por e sotmja ja beh papritur e vertetë siç ishte, kam turp
Fshij sytë dhe tremb lotët e fshehur në qerpikët delikatë, kthehem i vertetë në çastin tim
I lutem mëngjesit të vonojë diellin me rrezet e tij, ta shijoj mugëtirën, kufi mes kohëve
Të pajtoj qenien time , ndarë medysh, njëra shkoi me kujtimet, tjetra sheh para vazhdimin
Dy krijesa , barazlargohen paditur ,tërheqin njëra tjetrën në joshjen e vet të pafajshme
Në shtratin e trishtë e shkuara e vakët si vesa, e sotmja një rreze, shenjë e kthimit…
Ditët më të bukura nuk kanë trokitur akoma, presin zgjimin…

12 Qershor 2023

NJËZET VJET…
I.L
Nganjëherë më duken shekuj dhe silueta jote larg, peng i qiejve
Që veç reshin shi me pika të mëdha, të buta, që bien si sumbuj të artë,tej barit të etshëm, harlisur për dashni pa fund…
Nganjëherë më duken minuta dhe fryma jote derdh avuj malli
Mbi pritjen që dihat në lojën e trishtë, të mungesës së gjatë
Zgjas duart e mia të pangopura dhe prapë pres…
Mes qiellit dhe tokës, ngrihem dhe bie iluzionesh të thyeshme
Dhe rritem , pemë shprese , me degët kapur yjesh,si llamba
Ndriçojnë vakët vetminë time të skajshme…

Tropojë,01.07/2021

A MENDON ME PER MUA?!
A mendon më për mua, a mendon tjetër, këso kohe
Kur stinë lamtumirash ka, zgjasin pafund, një shekull
Asnjë përqafim kthimi në sfondin e ditës, vetëm ikje
Duar pas xhami që në mjegull humbje treten larg
Si V-ja e pëllumbave shtegtarë, braktisën lagunën
Krejt qyteti një foltore bosh, pa besimtarë rrotull
Frymë statujash, fytyra të ngrira dhe koha e mpirë
Gjithçka pezull, të duket se stinët kanë ndalur befas
Shfaqjen e tyre në universin përplot pluhur dëshpërimi
Dhe shpresa një gjethe e vetmuar herbariumi të vjetër
Rënë mbi muret e shkreta, dikur banesat e dashurisë…
A mendon tjetër për mua, nëse ke kohë tash për tu menduar
Kur grija e flokëve të rrallë zbulon brengat e trurit të lodhur
Në pisllëkun e botës që vervitet rreth parasë dhe trupi i femrës
Sheshbeteja e të gjitha dhimbjeve dhe mëkateve të errta të ditës
Shuan pafund iluzionet në prespektivë, teksa shfaqet pa enigma
Faqe të gjithëve, pa pelerinën e mendafshtë të Evës dhe dorën e Adamit
Që mbulonte të fshehtën përvëlonjëse vetëm për vete, në odën e tij
Me mure të trendafilta dhe çati prej gjethesh, me aromë dehëse frutash
Të paktën e kishte një sekret, sekretin e tij joshësh, ku mbante peshën e jetës
Dhe ndërtonte vazhdimin e qënies, por ne çfarë ndërtojmë sot
Në epokën e konsumit që vret më shumë se termeti dhe flaka
Më shumë se thatësira dhe ajri plot metal, që na shqyen mushkëritë
Me çfarë të puthim apo të qeshim sadopak, buzët e kolme klinike
Dhe gjokse që çajnë paturp, tollumbace të ndyra prej yndyre
Ndryshe krejt ishte atherë e dashur, një puthje mbante me vite
Kujtimin e bukur dhe shpresën e të qënit së bashku një ditë
Tej bluzës tende të hollë prej mjegulle, zgjoja me mijra ndjesi
Dhe udhëtime të panumurta viseve tua , shtegtime të bukura…
A mendon më për mua, a mendon tjetër ,pas shumë kohe
Ndërsa me instragramin on kalon kryqëzimin e ditës, foto sa një çast
Më pas shuhet, as kujtim nuk mbetet, semafori tej ndizet dhe shuhet
Si një idiot i marrë, marr letër e shkruaj,era e saj me deh ditënetve
Kur ti ndjek ëndrrat e reja, në siluetën e cigares elektronike që digjet
Mbi tavolinën ku sytë dhe mendja rrotullohen prej tjetrit, plaçka e tij
Grisen shpejt getat dhe lëkura e butë mavijoset epshit të ndezur
E shkuara një konvencion, s’ka datë, as emra, tymi fshin të ardhmen
Ndoshta nuk do të shoh më të nesërmen…
A mendon më për mua, a mendon tjetër, në shtyllën përtej
Shumë njerëz kanë ndaluar, dikush qan mbyturazi, një foto e njohur
Dhe ajo fjalia që si një shami lotësh shtrydh lajmin e trishtë
E paskan vrarë, sa e bukur ishte, të shkretën…

19 Janar 2020

MË MUNGON …
I.
Më mungon aq shumë sa dua të thërras deri në qiell, tek retë skaj më skaj
Të shkundet shtrati i tyre, mbi kryet tim të bjerë pelerinë e lagur krejt prej vese
Me dënesjet e mia shkrirë në një baladë pa titull këndoj idhshëm, pastaj qaj
Deri në agun e ditës flë në frymën tënde të imagjinuar, mbështjellë si mjegull
E cila s’e pret kurrë diellin dhe pabesisht dhe aq papritur tretet…

31 Dhjetor 2022

UNË TË KAM DASHUR
Unë të kam dashur gjithmonë, ndoshta ende pa lindur në këtë botë, të kam pritur
E padyshim do të dua krejt jetën time, sado e gjatë të jetë ajo, pa lëkundje kurrë
Je lavjerrësi që shënon mëngjeset e mia të shpresës, ndërsa zgjedh vazhdimin
Në vend të humbjes,je ora që shënon muzgun e trishtimit të moshës që u thinj befas
Aq papritur, ndërsa dielli ngjan më i ftohtë ditëve që rrjedhin pakuptuar kah fundi
Ai fundi kur ndjen barin e harlisur të ëndrrës, që të josh në gjumin marrëmëndës
Dhe shquan së largu sesi bien në honin e kujtimeve të pathënat, të pamundurat
Mbetet veç portreti yt, një tis gri ,që si mjegull vesh dritat e syve dhe pulson si yll
Ai ylli që ndjekim qiellit të verës si fat dhe ja rrefejmë shpesh të dashurve të zemrës
Dhe shpresojmë ta kemi gjithmonë aty mbi krye, llambë që nuk di të shuhet asnjëherë
Kur fiken gjitha të tjerat…
Unë të kam dashur gjithmonë, i bekuar çasti kur të ndjeva pranë dhe u ndala të pres
Kurrë se kam mallkuar pritjen e gjatë për ty, edhe kur ligësia kërcënoi shëmtueshëm
Një mëngjes të vranët, duke dashur ta këpusë herët fjongon e brishtë të lidhjes tonë
Që përvijoi mbi buzët tona të sapoçelura në puthje, tutje ranë petlat e trendafilit të egër
Të bardha, të brishta, fragmente të zbehta, mbi duar të pista,që lakmonin dhimbshëm
Shpresën dhe ditën e cila po lindte, mbaj mend ,ishte e shtunë, a do të vinte e diela…
Unë të kam dashur, s’kam reshtur ndonjëherë ,duke e thënë si lutje të përditshme ndaj zotit
Dhe kur terrri ka qënë më mbytës së kurrë, se njeriu vdes pa dritë se për ajër mbetet
Ke qënë xixëllonja e vetme fund shpelle, e cila më tregonte daljen prej kah vinte agu i ditës
Dhe shpresën, flamur e mizidukshëm, që zmadhohej çdo çast para syve të mi të kallur
Që e përpinin të etur jetën…
Unë të kam dashur…

AJO ZEMËR E VOGËL…
Ajo zemër e vogël filloi të rrahë
Në xhamin e monitorit , një tricë e trembur dimri
Ëndërrova çastin kur të kem në prehër
Të prek frikshëm gishtat e vegjël, sythe paçelur
Ta ndjej ritmin e gjakut tim , frymën
Që shkriu trishtimin e mungesës
Dhe ankthin e pritjes së gjatë
Ai puls tashmë në shpirtin tim
Violinë që bie me akorde malli
Pa hark, luan dhimbja ime
Nga çasti kur pushoi së qëni
Kujtova se zogu i fëminisë ra
Mbi një dallgë dëbore
Dhe ngriu…

Por në pranverën e ardhshme
Kur të shkrijë bora e fundit
Dhe sythet çelin befas
Ti brof papritur skaj mjegulle
Ndihet frymëmarrja jote
Shuan dhimbjen time
Si akullin mbi gjethe shiu…

Ajo zemër e vogël fillon të rrahë
Në xhamin e monitorit
Në krahërorin tim të etur
Duke shlyer aritminë time
Në një simfoni të rrallë shprese…

Ajo zemër e vogël
Violinë që bie me akorde të forta
Dhe ritëm tjetër…
E enjte, 22 Janar 2026

.
*Nga libri i ri në proces ‘’Në qiell nuk vdiset’’