Një filozof dhe eseist, mjeshtri i padiskutueshëm i aforizmit të cilit ia besoi të gjitha mendimet e tij (duke shkruar një vepër sa të fragmentuar aq edhe interesante), ky rumun i vetmuar lindi më 8 prill 1911, në Rasinari (Sibiu), Transilvani. Biri i një prifti ortodoks dhe presidenti i Shoqatës lokale të Grave Ortodokse, ai u diplomua në Universitetin e Bukureshtit me një tezë mbi Bergsonin. Ai filloi të jepte mësim në shkollat ​​e mesme në Brasov dhe Sibiu: një përvojë që më vonë do ta kujtonte si katastrofike. Libri i tij i parë, i cili shënoi debutimin letrar të mundimit të tij të brendshëm, ishte “Në Kulmin e Dëshpërimit”, i shkruar shumë kohë më parë. Kjo u pasua nga “Libri i Lajkave” në vitin 1936 dhe “Shndërrimi i Rumanisë” në vitin 1937. Në të njëjtin vit, ai fitoi një bursë që i lejoi të udhëtonte për në Paris (“qyteti i vetëm në botë ku dikush mund të ishte i varfër pa turp, pa ndërlikime, pa dramë… qyteti ideal për të qenë një dështim”), nga ku nuk u kthye më kurrë. Para se të nisej për në Francë, ai botoi vetë librin “Lotë dhe Shenjtorë”. Në vitin 1940, u botua libri i tij i fundit në rumanisht, “Perëndimi i Mendimeve”: që atëherë e tutje, ai shkroi vetëm në frëngjisht (“një gjuhë e përshtatshme për lakonizëm, përkufizim, formulë…”). Në vitin 1949, ai botoi “Sommario di decomposizione”, në të cilin vitalizmi dhe rebelimi që kishin dalë në pah në shkrimet e tij të mëparshme i lanë vendin zhdukjes totale të skepticizmit dhe pamundësisë absolute për të besuar dhe shpresuar. Në vitin 1952, ai botoi “Silogizmat e Hidhërimit”, një përmbledhje aforizmash gërryese, ndërsa në vitin 1956, u botua një nga sukseset e tij më të qëndrueshme, ndoshta i ndihmuar nga titulli evokues, “Tundimi për të Ekzistuar”. Në vitin 1960, ai shkroi “Historia dhe Utopia”, e cila thekson se si çdo ëndërr utopike e bazuar në një epokë të artë të supozuar, qoftë e kaluar apo e ardhme, gjithmonë çliron forca që shkatërrojnë lirinë. Në vitin 1964, ai botoi “Rënia në Kohë”, shtatë faqet e fundit të së cilës, deklaroi ai në një intervistë, “janë gjëja më serioze që kam shkruar ndonjëherë”. Në “Demiurgu i Dëmshëm”, shkruar në vitin 1969, ai e thelloi dhe sqaroi lidhjen e tij me traditën e mendimit gnostik, ndërsa në “Shqetësimi i të qenit i lindur” (shkruar në vitin 1973), një nga librat që ai gjithmonë e deklaronte veten se e donte më shumë, arti i tij i fragmentit filozofik të aftë për të shqyer velin e gjërave dhe emocioneve arrin një nga majat e tij më të larta. Urtësia ekzistenciale e Cioran, për më tepër, bëhet gjithnjë e më shumë një eksplorim analitik dhe një vështrim i dëshpëruar mbi botën, duke arritur në një nihilizëm që nuk njeh kufij dhe që tejkalon edhe horizontin filozofik për t’u bërë një refuzim konkret i realitetit dhe ekzistencës. Kjo demonstrohet në veprën pasuese “Shpërbërja” (1979), e cila, megjithatë, zbulon lidhjet e tij me mendimin gnostik dhe lindor, të parë si e vetmja qasje vërtet autentike ndaj realitetit. Në vitin 1986, ai botoi “Ushtrime në Admirim”, një përmbledhje portretesh të figurave kulturore ndërkombëtare (nga Ceronetti te Eliade te Borges), por më e rëndësishmja përmbante një ese të gjatë mbi Joseph de Maistre. Në vitin 1987, ai botoi “Rrëfime dhe Anatema”, “… një libër testamentar, i cili dëshmon njëkohësisht për një këputje totale dhe një qetësi të caktuar të bazuar në asgjë”. Emil Cioran vdiq në Paris më 20 qershor 1995./Elida Buçpapaj