VOAL- Ai është filozofi që gjithmonë ka mbështetur martesën e filozofisë dhe shkencës. Është ai i cili, që nga vitet 1960, pohoi se botëkuptimi i tij mbështetej në themelet e katër shkencave të ndryshme: fizikës, fiziologjisë, psikologjisë dhe logjikës matematikore. Në të vërtetë, kontributi më i madh i Bertrand Russell (Bertrand Rasëll) në mendimin bashkëkohor qëndron pikërisht në logjikë, pasi dy veprat e tij kryesore, “Parimet e Matematikës” dhe e famshmja “Principia Mathematica” (bashkëautor me A. N. Whitehead), konsiderohen klasike të filozofisë, të denja për t’u qëndruar pranë atyre të antikitetit dhe Mesjetës. Vepra e Russellit ishte monumentale, duke synuar të tregonte se si e gjithë matematika bazohet në logjikën simbolike, në një përpjekje për të zbuluar parimet e vetë logjikës simbolike.

Bertrand Arthur William Russell lindi më 18 maj 1872, në Ravenscroft, Uells. Për shkak të vdekjes së parakohshme të prindërve të tij, ai u rrit nga gjyshja e tij, një presbiteriane skoceze, mbështetëse e të drejtave irlandeze dhe kundërshtare e politikave imperialiste të Anglisë në Afrikë. Ai mori arsimimin e tij të hershëm nga mësues privatë agnostikë, duke zotëruar rrjedhshëm frëngjishten dhe gjermanishten. Falë bibliotekës së gjerë të gjyshit të tij, ai shpejt zhvilloi një pasion për historinë dhe, mbi të gjitha, për gjeometrinë e Euklidit. Përmes mendimit të matematikanit të madh të lashtë, i riu Russell zbuloi bukurinë dhe rigorozitetin e asaj disipline, shumë shpesh e parë gabimisht si abstraksion i thatë.

Megjithatë, fëmijëria e tij nuk ishte plotësisht e lumtur, të paktën jo deri në moshën tetëmbëdhjetë vjeç, kur ai hyri në Trinity College, Cambridge, një vend magjik që i zbuloi “një botë të re” dhe ku ai shijoi “një periudhë gëzimi të pafund”.

Ai ishte për një kohë të shkurtër hegelian dhe ndoqi filozofinë e Bradley-t, por rreth vitit 1898, nën ndikimin e G. E. Moore, ai braktisi idealizmin dhe u kthye në empirizëm, një doktrinë tradicionale e filozofisë angleze.

Kontributet e tij në këtë koncept empirik dhe realist të mendimit janë të shumta dhe të rëndësishme, duke përfshirë: “Problemet e Filozofisë” (1912), “Njohuritë e Botës së Jashtme” (1914), “Mistizmi dhe Logjika” (1918), “Analiza e Mendjes” (1921) dhe “Analiza e Materies” (1927).

Në vitin 1918, për shkrimin e një artikulli në favor të pacifizmit, ai vuajti gjashtë muaj burg, ku shkroi “Hyrje në Filozofinë Matematikore”. Pas luftës, ai udhëtoi në Rusi dhe Kinë; nga viti 1938, ai jetoi dhe dha mësim në Shtetet e Bashkuara. Në vitin 1940, për shkak të skandalit që kishin shkaktuar teoritë e tij etike dhe sociale, ai u shkarkua nga pozicioni i tij në Kolegjin e Qytetit të Nju Jorkut. Në vitin 1944, ai u kthye në Angli dhe dha mësim në Kolegjin Trinity, ku përfundoi një nga veprat e tij themelore: “Njohuritë Njerëzore, Shtrirja dhe Kufijtë e saj”.

Në vitin 1950, Bertrand Russell mori Çmimin Nobel për Letërsi.

Ai i kaloi vitet e fundit të jetës së tij duke mbrojtur idealet e tij etike dhe politike. Me qëndrueshmëri të madhe dhe me kosto të madhe personale, ai ishte gjithmonë në vijën e parë kundër të gjitha formave të shtypjes. Ai kundërshtoi padrejtësitë e kapitalizmit, por edhe shtypjen e bolshevizmit, ashtu siç luftoi si antisemitizmin ashtu edhe zbatimin e tmerrshëm të krimeve naziste.

Një pacifist i vendosur që nga koha e Luftës së Parë Botërore deri në Luftën e Vietnamit, ai luftoi përkrah Albert Ajnshtajnit kundër armëve atomike në vitet 1950.

Një mbrojtës i vendosur i të drejtave të njeriut dhe një avokat i palëkundur për lirinë individuale, ai frymëzoi të ashtuquajturin Tribunal Russell, të krijuar për të denoncuar persekutimin ideologjik, dhe u dallua në luftën për të ekspozuar krimet e luftës kundër Vietnamit.

Bertrand Russell vdiq në Uells natën e së hënës, 2 shkurt 1970, në vilën e tij./Elida Buçpapaj