Data dhe vendi i lindjes: 13/03/1958, Zaskok-Ferizaj
Shkollimi: Shkollën fillore e kreu në Zaskok, shkollën e mesme të makinerisë në Ferizaj, ndërsa fakultetin teknik të makinerisë në Prishtinë.

Ka botuar karikatura nga viti 1981, duke filluar në Gazetën e Studentëve ‘’Bota e Re’’ në Prishtinë dhe vazhdon edhe sot të merret me këtë aktivitet.
Shkruan poezi, prozë dhe mledh e krijon anekdota.

Ka te botuara libra me poezi, karikatura, romane dhe anekdota.

“Ligjërata e Kabilit”, poezi, Shkup 1996
“Kakafizma“, bashkautor me Bardh Frangun (karikatura dhe aforizma humoristik), Ferizaj 2003
“Kohë e uritur“, poezi, Ferizaj 2006
“234 anekdota“, Prizren 2016
“Kapërcimi përtej Urës së Siratit“-roman, Ferizaj 2016
”78 ditë ankth dhe shpresë”-ditar, Prishtinë 2022

Në vitin 2021 ka qenë bashkëthemelues i bibliotekës në kuadër të Bienales Ndërkombëtare të Humorit e Satirës “Niko Nikolla” në Pogradec.

Ka hapur ekspozitë të pavarur të karikaturës, të parën e këtij lloji në Ferizaj në vitin 2001, shumica të botuara më parë në gazetën lokale ‘’FerPress’’ dhe ‘’Rozafa’’ në Ferizaj dhe ekspozitën e dytë personale në vitin 2021.

Ka fituar mirënjohje për karikaturë në festivalet e karikaturës në këto festivale ndërkombëtare:
– Festivali Ndërkombëtar i Karikaturës, vizatimit dhe kaligrafisë në Tbilisi të Gjeorgjisë, 2016
-Festivali Ndërkombëtar i Karikaturës në Eskishehir të Turqisë, nëntor 2016
– Festivali Ndërkombëtar i Karikaturës në Tunizi, 2017
-Euro-Kartoenale Kruishoutem – Belgjikë, 2019
-Festivali Ndërkombëtar i Karikaturës, Filipine 2020
-Festivali Ndërkombëtar i Karikaturës ‘’Cairocature’’- Edicioni i Dytë, Kairo, Egjipt 2020
– Ka qenë finalist në Festivalit Ndërkombëtar të Karikaturës në Kyrenia të Qipros në vitin 2021 etj.
-Është anëtar i rregullt i revistës satirike të përmuajshme ‘’BirKitapBinDost’’ në Stamboll, Turqi, ne Bashkent Postasi dhe ne shumë gazeta elektronike të karikaturës nëpër botë.

Është njëri nga themeluesit e Shoqatës së Karikaturistëve ‘’HiTHi’’ në Ferizaj në vitin 2016 dhe drejtor ekzekutiv i saj nga fillimi e deri më sot dhe drejtues i Festivalit Ndërkombëtar të Karikaturës që organizohet çdo vit në Ferizaj.

Ishte mësimdhënës në Shkollën e Mesme Teknike “Pjetër Bogdani” në Ferizaj, prej ku është pensionuar.

LIBRASHITËSI
Në shesh, flejnë librat mbi tavolinë
Librashitesi me një strajcë bukë
U rri pranë e ma kujton
Bariun me tarçuk varur në sup

Një ditë nuk mora bukë me vete
Dhe ngela i urutur, tha
Se nuk shita asnjë ekzemplar

Dielli ngrihet e bie kupës së qiellit
E librashitësi qëndron në shesh
I ekspozuar para librave
E vazhdon të besoj
E vazhdon të shpresoj
Në bukën e librave
Si sharraxhiu dikur moti
Për fëmijët përtej shtatë bjeshkëve
Simitet kah i ëndërronin

IN MEMORIAM PËR KURBETÇIUN
Rrahu e rrahu shtigjet
Shko e eja
Ngrohtësi solli në veri
Ferski në jug
Pastaj dikush tha: Vdiq
Dikush tha: U shkri
Balsam iu bë Tokës së vet
Vetes i hapi plagë
Tjerëve t’ua mbyll

MUSË TAHIRI
Musë Tahirit
Iu prenë gjunjtë
Iu këput shpresa
Kur dora e hasmit
Ia shkretoi
Kullë e plang
E mbështetje t’vetme
Kërkoi kanunin

Po as hasmi
Nuk e përvëloi
As Kanuni
Sa kanunxhinjtë

Kur shpërtheu
Dufi i zhgënjimit
Jehoi kënga:

“Musë Tahiri e fshinë synin
E për faqe e p’shtetë martinën”

Kur Kanuni bënë leqe
Lindin musëtahirë
Leqet t’i drejtojnë

QENI

Kafshon qeni
Zbaton urdhërat
E kryeqenit
Mungesën e ujkut
Kur heton

Ai qen bir qeni

KRYEQENI
Ulur në bisht
Kokën nuk e kthen
Mbërthyer nga ishiasi
Qafë e kurriz

Ashtu rri
I zhytur thellë
Në strategjinë e kafshimit
Qenqe

BESA E QENIT
Historia nuk di
Se u pre kush
Në besë të qenit

Njeriu
Kurrë nuk u betua
Në besë të qenit
Po në besën e vet
Të pabesë

UJKU
Përditë e më pak ujqër
Përditë e më shumë qenë

Kur mungon ujku
Vërshojnë qentë

Të bijtë e qenit

LUANI

Lehin qentë
Ulërijnë ujqit
Diku larg

Ai në fron
I zhytur
Në krenarinë e vet
Lehjen nuk e kthen
As syrin nuk e tremb

TUFANI

Toka dridhet

Minjtë të zënë ngushtë
Dalin fushës

Për tu fshehur
Copëtohen këmbësh
Gjëja e gjallë

Qielli
Nuk i mban shpezët
Struken llugave

Njeriun nuk e mban toka
Qielli ngushtohet
Vaj medet

ORA E APOLLONISË
(Ora e Apollonisë
Nuk përfillka kohë
Nuk përfillka stinë)

Dhëmbi i kohës
E brenë vetveten
Në këta gurë

Në amfiteatrin antik
Dy mijë e treqind vjet
Jepet shfaqje

Është kohë tjetër
Janë tjerë aktorë

Shëtitorja antike
Dymijë e treqind vjet
Pret e përcjell

Është e njëjta rrugë
Është tjetër kohë

Koha ndërroi
Dymijë e treqind vjet
Por Ora e Apollonisë
Nuk përfillka kohë
Nuk përfillka stinë

Apollonia
Dritare e kohës
Në lashtësi

ALPINIZËM

Përgatis
Kunja hekuri
Shkallë litari
Çizme alpine
Dhe nisem përpjetës
Majën ta pushtojë

Copa akulli e gurësh
Shembje dheu e bore
Rrugën ma vështirësojnë

As çizme alpine
As shkallë litari
As kunja hekuri
Nuk më ndihmojnë
Ta pushtojë
Majën e Poezisë

KALORËS TË PËRJETSHËM
Botës së paanë
Kalërojmë
Nëpër shekuj
Oazën e lumturisë duke kërkuar

Vorbulla pluhuri të pista
tornado
Na mbështollën
Ne vazhduam udhëtimin
Dhe kërkuam

U thinjëm mbi kuaj
Kinse po kalëronim kohën
Gjersa koha na kalëroi
E vesh s’e morëm!

ASGJË E RE

Këngëtarë çirren kafeneve
Të dehur nga paraja
Këpusin tela
Thyejnë instrumente

Lypsarë rrugëve
Mallkojnë acarin e ditës
Diellin që nuk i nxehë

Gazetarë prostituta
Nxijnë faqe gazetash
Nxijnë fate njerëzish

Dhe, nata e dita
Ndërrohen si më parë
Universi zgjërohet si më parë
Zemrat tkurren si më parë

Asgjë e re
Në shekullin e ri

 

UDHËKRYQI

Eci pafundësive
Me shpejtësinë e dritës
Gjithë jetën

Askund s’arrijë

Të kthehem prap
Kohë nuk kam

Të vazhdoj
Prap nuk kam kohë

Më duket të gjitha rrugët
Përfundojnë në këtë udhëkryq

FJALA E KRIPA

E mora kripën
Ia dhash fjalës

Veç ma shtoi etjen

Nga etja nxitova
Në lumë fjalësh
De kripën e mori lumi

DIÇKA QË DJEG

Rrugët e bukës
Çojnë dikah larg
E rrugët e kthimit
Përditë ngushtohen

Midid dy rrugëve
Midis dy flakave
Kalitet e digjet zemra

Njëra dëbon
Tjetra tërheq
E në mes tyre
D i l e m a

Në këtë duel që djeg
Duart e vogla të Dardanit
Prapa më tërheqin
Në nënkulmin e shtëpisë
Ta mundim skamjen me durim

Kjo botë na lindi
E po na han
Përditë ngapak

VETËM ME BISHAT

Këtu larg shtëpisë
Me duar e sopatë
Gatuhet buka

Fëmijët përtej bjeshkëve
Ëndërrojnë simite
Babit i besojnë shumë
Dhe sopatës së tij

Një flakë më pushton
Midis ahishtës
Ku gdhihem e errem
Vetëm me bishat

LOJË E VIRGJËR

Ju shoh kah luani
Të padjallëzuar
Të bartur mbi krahët e këngës
Nuk u brengosin:

Vërshimi i sëmundjeve
Mungesa e barërave
Çfrenimi i epsheve
Mungesa e arësyes
Tërbimi i inflacionit
Mungesa e bukës

I rrënqethur
Lotëtt’mos m’i shihni
Shpinën ua kthej

Lotët vazhdojnë
Në njërën anë
Vaji në anën tjetër

E Toka megithatë sillet
N’orbitën e vet
e s’trazohet

KOKA TË BRONZTA

Të gjithë u thurin himne
Për së vdekuri

Për së gjalli ua pijnë gjakun

Proletariatit i flini në zemër
Byrokracisë i flini në gjuhë

Me kokat tuaja të bronzta
Në fushën tetë herë tetë
Luftë e tmerrshme zhvillohet

NDARJE
1

U ndamë

Ti në klinikë
Unë në autobus

Dhembja na brente

Ty në asht
Mua në zemër

Pamjet turbullonin

Lotë në klinikë
Lotë në autobus

Kështu ndaheshim
Përditë ngapak

NDARJE
-2-
Atë ditë
Ditë ishte
Po terr ishte

Qielli terr
Zemrat terr

Rigonte
Shi qiellit
Shi faqeve

Fjalët ishin lidhur nyjë
Kuptoheshim me shikime

E rigonte
Shi qiellit
Shi faqeve

Në ndarje
Era frynte
Zemra ç’frynte
E rigonte
Rigonte shi

Shi në qiell
Shi në tokë
Shi në sytë e mi

UDHA QORRE

Largësitë më rriten
Përditë e përditë
Dhembja më ulet
Këmbëkryq në kokë
Lëkurën shtroj
Me lëkurë mbulohem
Rrugëve e trotuareve

Nëpër mjegull
Horoskopi më bëhet
Busullë rrugëtimi
NË FUND TË FUNDIT

Eci mes binarësh
Ata sikur bashkohen diku
Në fund të fundit

Eci, eci, eci…
Prap e njëjta rrugë
E njëjta pamje
E unë mes binarësh

RUAJU KOHËS, KALA
Shekujve
Bedenave
Mureve
Shëtiste vdekja

Portave
Nuk kalonte
Njeri i gjallë

Tani ajo
As që mbyllet
Bedenat kanë zënë myk

Brenda shëtisin
Njerëz racash të ndryshme
Gjuhësh të ndryshme

E kaluara
Paloi qafën në cung
Dhe shkoi

Por kohët ndërrojnë

Dhe, ruaju kohës
Kala

NË REPARTIN ONKOLOGJIK

Kthinë e qetësisë
Stacion i fundit
I fjalës sa
Ku memec u bëre
Ciceron

Në dyluftim me vdekjen
Fjala t’u bë fli

Kështu si sonte
Kurrë s’ke belbëzuar
Ciceron

I tillë paska qenë fati yt
Medet,
medet,
medet!

NË RRETH

Në rreth përsëritet çdo gjë

Qeshim, qeshim, qeshim
E harrojmë

Me thikat e xhelatit në dorë
Muzat i bëjmë të heshtim
Qajmë, qajmë, qajmë
E prap harrojmë

Në rreth çdo gjë përsëritet

SHPELLA E GADIMES

Paska fshehur dosjet
Shumëçka paska fshehur
Kjo shpellë

Paska mësuar nga Sodoma
Shumëçka paska mësuar
Kjo shpellë

Paska përvetësuar
Shtatë pash nëntokën
Mbitoka e paska tmerruar
Këtë shpellë
Këtë galeri artesh
Këtë muze antik

MALLKIMI

Kalin e rëndon mallkimi
për krimin e njeriut të panjerëzi

Trojën nuk e pushtoi kali
As Rexhën nuk e shqelmoi
Po njeriu i panjerëzi
Pushtoi Trojë e vrau njeri
Pastaj shpifi dhe mallkoi
Kalin e quajti të zi
Atë ditë e sot
Mallkimi shëtitë në gjithësi
Dhe kërkon të përplaset
Në kalë a në njeri

RROTË MBI STUPC

N’atë luftë të përhershme
herë uji herë zjarri
ngadhnjejnë
(Mirko Gashi)

sillet rrota
sillet bota
rrugës sinusoidë

sa bie
ngritet
e prapë bie
për t’u ngritur

hidhet fara
mbillet ara

sa korret
prapë mbillet
e vazhdon rrota
të sillet
ara të korret
e prapë të mbillet

çdo gjë që ngritet
sërish zbritet
herë majë Lybeteni
herë poshtë te liqeni

rrotë mbi stupc

KRAHASIM
Kur t’i pash sytë
E kuptova sa i verbër jam

Kur ta dëgjova ligjërimin
E kuptova sa memec jam

Kur ta pash hapin
E kuptova sa statik jam

Kur e kuptova sa i vogël jam
E kuptova madhështinë time!

NJË COPË BUKË
(Pesë punëtorë kosovar, humbën jetën tragjikisht në një kantier ndërtimi në Kazakistan)

Dora e vogël e një fëmije
E rrëmbeu një tas kosi
N’tjetrën dorë një gurabie
E n’valixhe i vendosi

S’desh ta mbante sall për vete
Po me babin desh ta ndaj
K’shtu janë rrugët e k’saj jete
Me pak g’zim e me shumë vaj

Pa e ditë se ku po shkonte
I tha babit udhë e mbarë
Ai vajzës s’i tregonte
Se po bëhej mërgimtarë

Thellë, shumë thellë, n’zemër e mbylli
S’desh ta shfaqte jashtë mërzinë
Si q’m’shehë n’vete shumëçka pylli
Kurrë për fushë s’e çet brendinë

Një lëmsh vreri brenda i vloi
Shtrëngoi dhëmbët e nuk foli
Bukë as ujë teposhtë s’i shkoi
Vreri i vet për hund’sh i doli

Në një skutë dikund u struk
Me valixhe n’aeroplan
Bashkë me Të dhe një copë bukë
Fluturoi n’Kazakistan

Mëngjes i hershëm i 10 marsit 2015, Aeroporti i Prishtinës

 

NËNËS SIME

Unazat iu deformuan
Shtëpinë duke bartur
Mbi kurriz

Sytë iu verbuan
Ecjen time kah dielli
Duke parë

Flokët iu zbardhuan
Në derë të oborrit duke më pritur
Kohëve me brymë

Veç gojë e saj
S’u helmua kurrë
Balsam ishte fillim e fund

Shkallares së jetës
U ngrita e rashë
Se më ndiqte pas
Nënën nuk e pashë

LULE PËR NËNËN
Lule nuk të bleva
Se një zë më pëshpëriti:

O injorant
A e din ti
Se nuk dilet
Nga koha e hapësira
Pa ardhur Dita?!

Ai që të solli këtu
Edhe të nxjerr
E lulet
As ti
Nuk i merr me vete
As trupin tënd
Asgjë, asgjë, asgjë

Kur të vie Dita
Lule për nënën do të jesh ti
Buqetë lulësh për ty
Do të jetë ajo!
tetë mars 2014

NËNA IME
1/
Fjalën e fundit nuk e the
Se fundin nuk e pranove si fund
Veç si fillim të ri

Unë nuk mbeta veç Robinson i Tokës
Por edhe më keq
Mbeta jetim
Deri në çlirim
Nga ky ngujim

NËNA IME
2/
Sa ishe
Me t’dashtë
Nuk dita
Tani që s’je
Të kërkoj

Mbi varr
Lulet e Blinës e të Jonit
Era i përkëdhel
Erë blini
E fllad Joni
Të ofojnë

‘’TAKIMI’’ ME NËNËN”

Foton ta zbrita nga muri
N’korrnizë më dukeshe e kufizuar
Ti je e madhe, gjithë shëndritë nuri
Si yll n’gjithësinë n’yje praruar

Në mendjen time të shohë përherë
Ashtu ballëlartë, me sy kah dielli
T’shëndritë fytyra gjithë shend e verë
Duket prej teje merr dritë dhe qielli

Ashtu na sheh kah vijmë e shkojmë
Duke shijuar të mirat mbi dhe
Këshillat tua i përjetësojmë
Kur ike tutje e ne na le

Atë çast pafuqie s’do ta kujtoj
Pa lamtumirë kur nga këtej ike
Unë fare mirë tash të kuptoj
Nuk quhet ndarje, ndarja fizike

Gjithkah tek endem, do t’jem me ty
T’dalë përtej kohës, t’kthehem përsëri
Gjithë ç’ma thotë mendja, ta shohë me sy
A s’është kjo mbi t’gjitha një mrekulli?

Kjo do të ndodh kur te Ti të vijë
Kur pesha ime më s’do t’m’pengoj
Shpejtësinë e dritës kur ta arrijë
Dalja prej kohës do t’jetë vetëm lojë

KUR VIE FESTA E VITIT TË RI

Saherë kaloj përreth varrezave
Nuk shikoj andej kah zhvillohet jeta
Po nga varri yt, nënë

Saherë vie festa e Vitit të Ri
E shkrepin fishekzjarret
Dal në borën e acartë
Se kam temperaturë
Kur më kujtohet pafuqia jote
Kur Ti luftoje me vdekjen
E tjerët festonin

Edhe atëherë ishte dimër
Por gropat e syve t’u bënë puse djerse
As akulli s’të jepte fresk

Për herë të parë u ndjeva i dobët
Dhe ika nga dhoma e përpëlitjeve të vdekjes
Të mos rëndoj me lotët e mi

Ti ike në tjetrën botë
Pa na thënë lamtumirë
Dhe bëre mirë
Që ndarjen nuk e pranove

Ende e kam ndjenjën se jam me Ty
Dhe vërtetë jam me Ty
Veç ngohtësinë e prehërit nuk ta ndjej

Tani as dielli kur nxenë
Akullin në zemër, nuk ma shkrinë
Dimër, as verë!

NUK RRËFEN GJË KËNGA, RRËFEN VETËM LOTI
Te dyertë e oborrit na përcillte nëna
Kur niseshim me babën t’hënave për n’Prishtinë
Pa dhënë vi mëngjesi, dhe pa ikur hëna
Verë e dimër, në borë a në shi me vetëtimë

S’kthehej, deri te kthesa e zabelit sa arrinim
Pastaj menjëherë, përvilte këmbë e duar
Ajo e dinte mirë, ashtu si ne e dinim
Se jeta ka shumë fronte, herët kishim mësuar

Gëzohej se me të gjitha, na kishte përgatitur
Si dy alpinistë kur nisen thik pjerrinës
Njërin rrugës së dijes, që do për t’u ngjitur
Tjetrin t’i prekë retë, n’rrokaqiej t’Prishtinës

Në fund të javës kthehesha me dëshirë
Se e gjeja nënën, aty ku e kisha lënë
Ra shi, ra borë a ishte kohë e mirë
Ishte ditë me diell, a terri kishte rënë
Asnjëherë, pesha e kohës zezonë
S’ia përkuli dot atë trup pehrri
Na priste ditën, a n’mbrëmje deri vonë
Për punën që bënim, na e kishte lakmi

Teksa m’përqafonte, i ndërronim njëmijëenjë fjalë
Njëqind hapa udhë ende pa i kaluar
Nga larg e ndjeja erën e lakrorit valë
Në sofrën që priste, darkën për ta shtruar

Pasdarkave kur plaste kënga në sharki
Shpejt na ikte koha si rrjedha e lumit
Ajo e buzëqeshur na rrinte karshi
Që n’mbrëmje lamtumirën, ia jepnim gjumit

Ah nënë! Iku ajo kohë, ike edhe Ti
Ëndërroj se m’pret ende te oborri
Saherë që largohem, prapë kthehem e vi
S’të gjejë më aty, as s’ndjej erë lakrori

Tani kur Ti pushon në lëndinë
Kohën ta rikthej, mundohem kot së koti
Që ta shuaj mallin e rrëmbej sharkinë
Nuk rrëfen gjë kënga, rrëfen vetëm loti.