Dy oficerë policie, Marku dhe Antoni, janë në kinema, duke shijuar qetësisht një film klasik western. Filmi paraqet një grabitje klasike bankash, me banditin që arratiset mbi kalë dhe sherifin e qytetit që e ndjek. Kështu që Marku e pyet Antonin:
-A të bëjmë një bast? Le të vëmë bast nëse sherifi mund ta kapë banditin apo jo. Unë them se mundet.
Dhe Antoni:
– Dakord! Patjetër! Pra, them se banditi mund të arratiset. Le të themi 10 euro!
– Dakord, mirë.
Filmi vazhdon, dy protagonistët kalojnë nëpër male, liqene, kodra dhe pyje, gjithmonë mbi kuajt e tyre, dhe në fund sherifi arrin ta kapë banditin. Ndërsa dalin nga kinemaja, Antonio fut dorën në portofolin e tij, nxjerr 10 euro dhe ia jep Markut, i cili e kishte fituar bastin. Antoni:
– Jo, shiko, Mark, thjesht nuk mund t’i pranoj këto para, do të ndihesha i pandershëm.
– Pse?
– Sepse duhet t’ju ​​them të vërtetën, e kisha parë tashmë këtë film, kështu që e dija se si do të mbaronte.
– Jo, jo, por çfarë lidhje ka kjo me të… Edhe unë e kisha parë tashmë filmin.