Intervista e avokat Fatmir Merkoçit dhënë më 2015 për “Sot”
Merkoçi hedh poshtë tezën se rrëzimi i bustit të Enver Hoxhës ishte skenar i parapërgatitur i Ramiz Alisë, ndërsa dhuna policore ka qenë e pashembullt. Ai ka pohuar se në 20 Shkurt, Neritan Ceka nuk ka ndaluar turmat e drejtuara nga Blloku. Ceka atë ditë është futur në Hotel Dajti. Merkoçi shton se Ceka i ka ndaluar turmat me urdhër të Berishës, një ditë më pas, pra në 21 Shkurt.
-Z. Merkoçi, çfarë mbani mend nga 20 Shkurti 1991, ditë në të cilën edhe jeni plagosur?
Fatmir Merkoçi: Në datë 19 Shkurt, te Pallati i Kulturës, u mblodh sindikata (BSPSH), ku u vendos që në datën 20 Shkurt t’u bëhej thirrje të gjithë për të dalë në mbështetje të grevës së urisë, organizuar nga studentët. Kjo deklaratë u dha në lajmet e orës 20:00 tek TVSH dhe në orën 22:00, po prap ky televizion e quajti manifestimin e paralajmëruar si një grumbullim të paligjshëm. Atë natë, bashkë më Gëzim Shimën, kryetar i BSPSH, ramë dakord që ky grupim, nëse do të ishte i madh, të drejtohej drejt Komitetit Qendror, për të protestuar. Këtë deklaratë që po ta them është e para herë që e artikuloj, pasi ka shumë manipulatorë, të cilët kanë manipuluar edhe Presidentin e Republikës, pa qenë protagonistë. Në datën 20 Shkurt jemi takuar me grupin e studentëve tek “Shtatë Xhuxhat” dhe jemi ngjitur lart në Qytetin Studenti. Baudini kishte sjellë qendrën e zërit nga Kombinati i Autotraktorëve. Ishte vendosur përballë godinës 18, në mos gaboj. Në këto momente sheshi ishte i mbushur, por vazhdonte të mbushje edhe më tej, deri ky shesh arriti në një masë të tejmbushur. Në këto momente Gëzimi qëndron poshtë bashkë me grupin për të kontrolluar dhe drejtuar turmën, ndërsa ne u ngjitëm në katin e katërt. Aty kishte një tribunë, ku gjithkush mund të fliste pa dallim dhe pa censurë. Pas pak kohë, në derën e kësaj godine shfaqen dy policë, të cilët kërkuan që të mbyllnim këtë tribunë të fjalës së lirë duke e quajtur të paligjshme. Në ato momente, Ilia Terpini xhironte me kamerën e tij. Të pranishme ishin edhe dy vajza që unë i njihej, Rajmonda Bulku dhe Marjeta Laja. Në këto momente, pas kundërshtimeve që i bëra, policia tentoi të përdorte forcën dhe të merrte kamerën. Njëri polic nxjerr armën, duke kërcënuar se do të qëllonte nëse nuk e mbyllnin dhe nuk i dorëzonim kamerën.
-Si u shmang kjo stistë dhe si u orientuan njerëzit drejt institucioneve dhe Sheshit Skënderbej?
Fatmir Merkoçi: Duke parë gjendjen e vështirë, kam marrë mikrofonin dhe i kam thënë Mondës që të nxjerrë njerëzit në bulevard. Ajo bën thirrje, ku thotë: “Gratë dhe motrat të dalim tek Presidenca”. Në këtë moment i marr mikrofonin Mondës dhe them: “Të gjithë në bulevard”. Ndërsa mora kamerën dhe Ilian për të zbritur poshtë. Aty bashkohemi me njerëzit dhe marrim rrugën drejt Ambasadës Amerikan dhe tek Liceu Artistik. Disa njerëz tentuan të futen tek radio, njerëz të cilët i kam ndalur falë edhe gazetarëve. Kështu vazhduam rrugën për në bulevard. Tek Kryeministria ishin rreshtuar ushtarët e Gardës. Në këto momente policia filloi të përdorte ujë me ngjyrë dhe gaz lotsjellës. Pra, filloi dhuna mbi ne. Ajo që të bënte përshtypje ishte fakti se në drejtimin tonë nuk po vinim më demonstrues, pasi tek Liceu ishte vendosur menjëherë një gardh ushtarësh. Përfundimisht, ne, si pjesa e parë e demonstruesve kishim mbetur në grackë mes Liceut dhe Kryeministrisë. Pasi e panë se nuk po tërhiqeshim dhe i’u afruam gardhit të Kryeministrisë, ata nuk na lejuan të vazhdonim rrugën për në bulevard. Pas disa tentativash, arrita të komunikoi me komandantin e tyre, i cili deklaroi se do të përdorte çdo mjet që ne të mos kalonim. Në këtë moment, ai urdhëroi togën e ushtarëve me komandën armë-mbush! Në irritimin e tij të skajshëm dhe komandën zjarr. E gjithë toga qëlloi, por jo drejt nesh, por në ajër. Stepja nga ana jonë ishte e madhe. Megjithatë, komunikojmë sërish me komandantin, si cili thotë se nëse do të dilnim në bulevard, do të dilnim vetëm nga Inima, pra një rrugë tjetër.
-Cili është roli i Neritan Cekës në rënien e bustit të Enver Hoxhës?
Fatmir Merkoçi: Ne dolëm në bulevardin kryesor, ku unë kam shpalosur një flamur dhe kam marrë gjithë drejtimin për në sheshin “Skënderbej”. Te ura ishte vendosur një gardë e madhe ushtarësh dhe nuk na lejuan që të kalonim, ne vendosëm të kalonim te sheshi “Skëndërbej”. Në bulevardin kryesor, në krah të Hotel “Dajtit” kam parë Neritan Cekën. Unë e kam parë që Neritan Ceka u fut te Hotel “Dajti” dhe nuk doli. Neritan Ceka nuk ka asnjë rol më 20 shkurt, ai nuk ka lidhje në këtë ngjarje.
-Në cilën datë Neritan Ceka ka kërkuar të ndalojë demonstratën e studentëve?
Fatmir Merkoçi: Më datën 21 Shkurt ne kemi tentuar të futemi në Komitetin Qëndror dhe aty Neritan Ceka ka dalë dhe ka hipur sipër tankut, duke thënë: “Kthehuni, nuk do derdhim gjak”! Në këto momente kam pasur një debat me Cekën, i kam thënë se pse ka ardhur, ndërsa ai më ka pohuar nga goja e tij: “Nuk kam ardhur vetëm, por me porosi të doktorit”.
-Si jeni plagosur?
Fatmir Merkoçi: Duke qenë se u ngjitëm në bulevard dhe morëm rrugën drejt sheshit, u futëm poshtë lulishtes dhe kam hipur te Skënderbeu. Aty kemi qëndruar rreth 10 minuta, sheshi ishte i rrethuar nga forcat e rendit, kishte makina të blinduara. Më kujtohet një djalë kur sulmoi makinën e blinduar dhe pas një qëndrimi 10 minutash, i them djemve se ne nuk kemi çfarë të bëjmë këtu, nuk kemi ardhur për të parë spektakël dhe ju thashë që të zbrisnim poshtë. Zbritëm poshtë dhe dolëm në krah të bankës të stacionit të autobusit. Pas disa 3-4 tentativave luftë me policinë arritëm ta thyenim këtë gardë. I gjithë sheshi ishte i rrethuar nga policia dhe policia nuk mund të vinte vetëm te ne, atëherë arritëm që të kalonim këtë gardë. Arritëm të hipim në piedestal dhe mund të kemi qenë rreth 20-30 vetë. Unë kur arrita të hip në piedesal, shpalosa një flamur pa yll, për të cilën më vjen keq se e humba atë ditë. Të gjithë njerëzit ishin aty dhe filluan të godasin përmendoren me duar pasi nuk kishim asgjë me vete. E theksoj se nuk kishin asgjë me vete, pasi dua të shuaj ato zëra që pretendojnë që rënia e monumentit të diktatorit ka qenë e parapërgatitur. Unë si protagonisti apo si udhëheqësi i kësaj demonstrate, nuk njoh asnjë njeri i cili të më ketë komanduar për në shesh për të rrëzuar monumentin e diktatorit.
-Kur lëvizja ishte spontane, nga dolën mjetet për ta rrëzuar monumentin e diktatorit Enver Hoxha?
Fatmir Merkoçi: Ne nëse do ishim të organizuar për ta hedhur, atëherë ne do kishim edhe mjete me vete. Për sa kohë ne nuk kishim asgjë me vete, por çdo gjë që është marrë, është marrë në mënyrë spontane dhe përsa kohë që ato pllaka mermeri të cilët sot askush nuk do të mund t’i hiqte me duar, ne i kemi hequr. Le të dalë dikush dhe të thotë se unë kisha mjetet e nevojshme për të hequr pllakat. Asnjë nuk kishte litar me vete. Litari është marrë nga njerëzit mbrapa përleshjes me policinë. Kur u pushtua piedestali, forcat e policisë dhe të ushtrisë përdorën çdo lloj mjeti kundër nesh. Përdorën dhunë kundra nesh, ndërkohë një helikopter na monitoronte nga lart. U përdor arma. Nëse do ishim të përgatitur, do të bënim një rënie ose një organizim tjetër. Qëllimi jonë ishte nëse njerëzit do i përgjigjeshin thirrjes tonë, ne do t’i nxirrnim para Komitetit Qëndror për të protestuar. Njerëzit nuk ishin të përgatitur për ta rrëzuar atë monument. Dhuna, armët, zjarri që ata përdorën, ndoshta ishte shtytja më e madhe e një urrejtje për të bërë më pas dhe atë veprim që u bë. Te “Vdekja e Kalit” është një xhirim bruto. Aty shihet që e gjithë situata precipitoi në momentin kur unë isha sipër piedestalit dhe jam qëlluar me armë në kokë. Përveç goditjes, kur kam rënë poshtë ndaj meje është përdorur dhunë tej mase fizike. Ata djem që ishin aty, të cilët i falënderoj, më kanë ngritur në krah dhe në momentin kur më kanë transportuar për të vdekur, atëherë ndodhi që edhe vetë policia u step, u tremb, sepse u mendua se ndodhi një “vdekje”. Më pas shpërtheu një revoltë e madhe e popullit.
-Çfarë ndodhi më pas me ju?
Fatmir Merkoçi: Më dërguan në spitalin numër 2, gjithmonë e dinin se isha një person “i vdekur”. Unë jetën time ia kushtoj prof. Arjan Xhumarit. Në momentin që më pa, më morri dhe më dha ndihmën e parë.
-Pra juve ju humbi momenti i rrëzimit të bustit?
Fatmir Merkoçi: Po, më ka humbur për punë minutash. Sepse më çuan në spital dhe atje më mori për kurim neurokirurgu Arjan Xhumari. Ai më shpëtoi. Pasi ndenja nja dy orë në spital, kur u përmenda dëgjova infermieren që kërkonte identitetet e mia dhe Arjani po i’a jepte. E ndjeva që duhej të ikja. U çova, por rashë prapë. Pasi më bënë disa gjilpëra u çova. Infermieres i thashë se do të shkoja në banjo. Dola nga spitali 2, te dera dhe aty pashë një çun me motor të vogël. I thashë të më çonte në qendër. Ai më dha lajmin: “Ka ra Enver Hoxha”. Kur? – e pyeta. “Ka nja një orë”-mu përgjigj. Kjo ishte gjithë ajo ditë. Më pas shkova në Qytetin Studenti ku u bashkova me të tjerët. Në fund dua të them se ne nuk u nisëm për të rrëzuar shtatoren atë ditë.
-Si pasuan ngjarjet pas rrëzimit të bustit?
Fatmir Merkoçi: Politika nuk e priti mirë dhe kur them politika, i kam parasysh të gjithë. Si pozita edhe opozita. Unë pata shumë reagime personale për atë akt, deri në mohim të aktit, sa shumë prej tyre filluan të abuzonin. Pastaj në 1995, Ali Begeja, kameraman në televizion, bëri një ekspozitë për 20 shkurtin te Muzeu Historik dhe më thotë dikush. Atje pashë dy fotografitë e mia të mëdha në momentin kur më kanë ngritur dhe më pas kur më hipën në makinë për të më çuar në spital. Isha edhe në filmime. Këto filmime janë përdorur siç janë nga pjesa te kryeministria te filmi ‘Vdekja e kalit”, me imazhet e trupit tim janë në film.
-Pas plagosjes, cilat ishin kontaktet me pjesën e regjimit. Kishte tentativa për ta manipuluar këtë ngjarje?
Fatmir Merkoçi: Shtëpia ime ka qenë e survejuar. Unë kam qëndruar te shoqëria ime dhe të gjitha veprimet në atë kohë i bëja publike. Nuk qenë i fshehur, falë edhe një organizimi që bënim në atë kohë me sindikatën. Unë gjithmonë dilja në bulevard dhe jo skutave. Urrejtja e tyre ishte shumë e madhe, por nuk kishin më forcë që ta zhbënim ngjarjen që ndodhi. Ata kishin një metodë shumë të fshehtë, pasi nuk mbanin protokolle në atë kohë.
-Pse e keni refuzuar dekorimin nga ish-Presidenti Bamir Topi?
Fatmir Merkoçi: Nga viti 1996 ishte dikush që kërkohej të merrte flamurin e datës 20 shkurt. 20 shkurtin kanë dashur shumë ta marrin si atribut të tyre, por në 1994 Ali Begeja bën një ekspozitë te Muzeu Kombëtar dhe falë kësaj ekspozite ai pasqyron dy foto e mia ku unë jam plagosur dhe jam ngritur në krah dhe një foto ku jam futur te makina. Falë këtyre fotove u dokumentua që ai person isha unë, pasi kanë dalë shumë njerëz që kanë dashur ta marrin si atribut të tyre.
-A ka emra konkretë që kanë dashur ta marrin këtë ngjarje si atribut të tyre?
Fatmir Merkoçi: Atributin që kanë dashur ta marrin, janë të gjithë ata që janë dekoruar nga ish-Presidenti Bamir Topi. Një vit përpara se të bëhej dekorimi, më vjen një gazetar i cili quhet Ferdinand Dervishi dhe kërkon të pijë kafe me mua. Ai më thotë se për ju shkruhet shumë në internet dhe janë dërguar shumë e-maile dhe se janë dekoruar shumë njerëz që ne nuk i njohim, por atë që u plagos të cilin ne e kemi mbajtur në krah pse nuk është dekoruar? Unë i thashë nuk e di. Atë ditë më ftuan dhe më thanë se duhet të shkoja pasi do më dekoronte Presidenti Topi. Unë vajta në Presidencë, në ceremoni zyrtare ishin përfaqësues të grupit diplomatik. Realisht aty pashë që edhe ata njerëz që dekoronte Presidenti, ishin gazetarë, operatorë dhe kameramanë që nuk kishin lidhje me ngjarjen, por bënin punën e tyre. Z. Topi më dekoron me titullin “Ithtar i demokracisë”. Unë i them se përpara se ta marrë këtë dekoratë, dua të lëshoj një mesazh për politikën: “Ne si popull jemi ndarë nga diktatura qysh më 20 shkurt kur kemi hedhur monumentin. Nuk kemi pasur kurajën civile, morale dhe ligjore për të dënuar krimet e komunizmit dhe për t’u hequr titujt në radhë të parë Enver Hoxhës, titullin “Hero i Popullit”, të cilin e mban edhe sot. Përsa kohë ju nuk i hiqni titullin, nuk dënoni komunizmin, unë këtë dekorim nuk e pranoj”. Përfaqësuesit e ambasadës gjermane më falënderuan për gjestin.
-A jeni njohur me librin e Preç Zogajt dhe a konstatoni pasaktësi në rrëfimet e tij rreth kësaj ngjarje?
Fatmir Merkoçi: Unë e kam marrë librin jo se doja ta merrja, pasi më thanë se kishte shkruar për 20 shkurtin. Mund të them se Preç Zogaj ka marrë një guxim shumë të madh, që ka bërë një libër, ku nga fillimi nuk ka asgjë të saktë çfarë thotë. Në rastin e 20 shkurtit ka ngritur në piedestal heroin e tij, ndërsa emrin tim e ka vënë si në kronikat e zeza, “u plagos filani”.
-Sipas jush, kush janë protagonistët realë të këtyre ngjarjeve?
Fatmir Merkoçi: Protagonistët kryesorë janë Bashkimi i Sindikatave të Pavarura. Ne që e organizuam dhe e themeluam atë sindikatë.
-Po Lëvizja Studentore, çfarë roli kishte?
Fatmir Merkoçi: Lëvizja Studentore ishte thjesht një shkëndijë për kërkesën e tyre. Studentët na kanë ndihmuar në grumbullimin e forcës sonë, edhe ne i dhamë ndihmën tonë studentëve.
Mbrëmë u zhvillua protesta e 112-të radhazi në Tiranë kundër qeverisë dhe kryeministrit Edi Rama.
Si zakonisht, qytetarët janë mbledhur më parë në Sheshin Skënderbej, me pankarta në duar, të cilat shprehin qartë arsyet e protestës së tyre dhe kërkesat e panegociueshme që kanë.
Mes shumë kërkesave të drejta që kanë, protestuesit sot kanë vënë theksin te nevoja për ndryshimin e Kodit Zgjedhor. Ata kërkojnë që zgjedhjet parlamentare në Shqipëri të zhvillohen 100% me lista të hapura, me qëllim që çdo deputet në Parlament të jetë aty për shkak të vullnetit të popullit, dhe jo dëshirës së kryetarit të Partisë.
“Duam proporcional kombëtar që lojtarët t’i zgjedhë ky popull sot, se me ekipin e trajnerit të korruptuar SPAK-u po e mbush burgun plot”,- thuhet në një pankartë.
“Listat s’janë pronë, mandatet s’janë pazar, hapini 100% le të zgjedhë çdo shqiptar”,- shkruhej në një tjetër. Panorama
Aktivisti Mirjan Aliaj u ka bërë thirrje shqiptarëve që të mblidhen për protestë masive para Parlamentit më 8 tetor, kur mazhoranca socialiste pritet të votojë hartën e re territoriale, e cila parashikohet të ketë 46 bashki, nga 61 që ekzistojnë aktualisht.
Në protestën e 112-të para Kryeministrisë, protestuesi u bëri thirrje veçanërisht banorëve të bashkive që do të shkrihen nga reforma territoriale, që me anë të protestës para Parlamentit, mos të lejojnë deputetët të votojnë kundër vullnetit të popullit.
“I bëj thirrje çdo shqiptari që është në këtë bulevard dhe çdo shqiptari që ndjek, por nuk është këtu, në datën 8 tetor, nëse plani i qeverisë nuk do të ndryshojë, do të mblidhemi para Kuvendit të Republikës që mos ta lejojmë qeverinë e Edi Ramës që t’i shkrijë bashkitë. I bëjmë thirrje banorëve nga bashkitë që preken nga harta e re territoriale të jenë në Kuvendin e Republikës dhe mos t’i lejojnë këta deputetë që votojnë kundër vullnetit popullor të ndryshojnë hartën administrative të Shqipërisë”,- tha Alikaj. gsh
Aktivistja Luçiana Kokaj mbajti fjalën e saj të zakonshme, në ditën e 112-të të protestës para godinës së kryeministrisë.
Ajo bëri thirrje që qytetarët të bashkohen masivisht, deri në largimin e regjimit.
“Sot vijon rezistenca e shqiptarëvem e atyre që duan Shqipëri të lirë. Pavarësisht propagandës së qeverisë dhe tendecës për ta shuar protestën, nuk ia kanë dalë. Unë sonte si banore e Rrjollit kam një mesazh për oligarkun. Kur të promovosh resortin, tregohu i sinqertë me agjentët imobilarë dhe mos iu thuaj që e ke zgjidhur problemin me pronarët. Thuaji të vërtetën që ju jeni në gjykatë me pronarët, që çështja po trajtohet në gjykata të Shkodrës dhe Tiranës. Për të gjithë shqiptarët që duan të investojnë, bëni kujdes ku hidhni paratë. Banorët e Rrjollit nuk kanë hequr dorë nga të drejtat e tyre. Aty nëse do zhvillohet, do duhet të zhvillohet duke u respektuar natyra”, tha ajo. gsh
Ish-deputeti socialist, Halit Valteri ka reaguar me një postim të gjatë në rrjetet sociale, këtë herë përmes një rrëfimi që, sipas tij, nisi nga një bisedë e zhvilluar në një nga tavolinat e hotel “Rogner” në Tiranë.
Valteri tregon një episod ku një personazh i njohur i biznesit e ka përshkruar një ministre me shprehjen “ministrja që ha burra”, duke e shndërruar më pas këtë metaforë në një kritikë më të gjerë ndaj mënyrës se si, sipas tij, pushteti përqendrohet dhe shtrihet mbi njerëzit, institucionet dhe biznesin.
Valteri nënkupton se bëhet fjalë për Belinda Ballukun, që sipas tij “është kthyer në një kuçedër që ha pushtetin dhe njerëzit”.
“Prandaj pyetja që duhet të bëjmë nuk është vetëm sa ka përpirë kjo kuçedër. Pyetja e vërtetë është sa do ta lejojmë të përpijë. Sepse në momentin kur pushteti fillon të përpi njerëzit, pasurinë, institucionet dhe në fund vetë shtetin, nuk kemi më thjesht një histori për një “ministre që ha burra”. Kemi historinë e një shoqërie që duhet të vendosë se ku e vendos kufirin. Dhe kufiri duhet të jetë i qartë: pushteti është për t’i shërbyer shtetit, jo për ta ngrënë atë”, konkludon Valteri.
Postimi i Halit Valterit
Isha ulur dje në një nga ato tavolinat e Rognerit ku kafeja e mëngjesit shoqërohet shpesh me biseda pune, telefonata, takime dhe histori që zakonisht nuk dalin nga tavolina. Atmosfera ishte e qetë, kafeja sapo ishte servirur dhe biseda kishte nisur si një takim i zakonshëm pune. Po flisnim për punë, njerëz, projekte dhe atë botë të ndërlikuar ku biznesi dhe politika takohen shpesh, herë hapur e herë nën zë. Pas bisedës me personin që më kishte ftuar, në tavolinë u bashkua edhe një personazh i njohur i kryeqytetit, nga bota e biznesit. Në fillim biseda vazhdoi normalisht, me ato batutat dhe komentet që shoqërojnë zakonisht një kafe mes njerëzish që kanë parë e dëgjuar shumë. Por në një moment, në mes të bisedës, u tha një fjali që nuk e kisha dëgjuar më parë: “Ministrja që ha burra.” E dëgjova, qesha lehtë nga mënyra se si u tha dhe prita që të kalonte si një batutë tavoline. Por nuk kaloi. Përkundrazi, sa më shumë vazhdonte rrëfimi, aq më shumë ajo fjali filloi të merrte një kuptim tjetër. Sepse nuk po flitej thjesht për një person që kishte pushtet, influencë apo karakter të fortë. Po përshkruhej një subjekt që, sipas atij rrëfimi, kishte një oreks që nuk njihte kufij. Një subjekt që nuk hante vetëm burra. Përpinte ministra, drejtorë, zyrtarë, biznesmenë, shoferë, punëtorë, kushdo që i dilte përpara. Dhe aty m’u kujtuan përrallat e fëmijërisë, ato ku kuçedra e zezë del nga errësira dhe nuk pyet kush je, nga vjen apo çfarë ke bërë. Të sheh, të kap dhe të përpin. Vetëm se kuçedra e kësaj historie ishte më moderne. Ajo nuk ushqehej me mish. Ushqehej me pushtet.
Në fillim përpin një njeri, pastaj një tjetër, më pas një drejtore, një zyrtar, një biznesmen. Dikë e afron, dikë e bën të varur, dikë e vendos në një pozicion, dikujt i hap një derë, dikujt tjetër ia mbyll. Një telefonatë, një firmë, një emërim, një kontratë, një favor, një heshtje. Dhe me çdo kafshatë, kuçedra rritet. Në një moment nuk është më e nevojshme të përpi njerëzit. Mjafton t’i ketë nën kontroll. Sepse forma më e sofistikuar e pushtetit nuk është të të hajë. Është të të bëjë të besosh se nuk mund të jetosh pa të.
Por një kuçedër me një oreks të tillë nuk mund të ndalet te njerëzit. Pas njerëzve vijnë institucionet, drejtori, zyrat, procedurat dhe vendimmarrja. Dhe aty metafora bëhet më serioze. Sepse kur pushteti fillon të përpijë institucionet, nuk kemi më thjesht një histori për njerëz të fuqishëm. Kemi një problem me vetë shtetin. Institucioni që duhet t’i shërbejë qytetarit shndërrohet në një vegël të pushtetit. Procedura që duhet të jetë e njëjtë për të gjithë fillon të ketë përjashtime. Ligji fillon të duket i madh për të dobëtin dhe i vogël për të fortin. Dhe kështu, kafshatë pas kafshate, kuçedra nuk përpin më individë. Përpin barazinë përpara shtetit.
Pastaj vjen pasuria. Apartamente, vila, makina, jahte, prona dhe para. Euro, paund, franga, lekë. Për një oreks të tillë, monedha nuk ka rëndësi. Rëndësi ka mundësia për të marrë. Sepse kur pushteti kthehet në instrument pasurimi, kufiri mes asaj që është publike dhe asaj që është private fillon të mjegullohet. Një vendim publik mund të shihet si mundësi private, një post si kapital, një institucion si territor, një marrëdhënie si investim dhe një privilegj si të drejtë.
Dhe atëherë kuçedra fillon të rritet me shpejtësi. Sepse kuçedra nuk ngopet. Kur merr një zyrë, kërkon një tjetër. Kur kontrollon një institucion, kërkon një tjetër. Kur ka një biznes pranë pushtetit, kërkon një tjetër. Kur ka një pronë, kërkon të dytën. Kur ka një milion, kërkon të dytin. Dhe kur ka njerëz që i binden, kërkon edhe ata që ende nuk i binden. Ky është paradoksi i pushtetit pa kufij: nuk ka nevojë të jetë gjithmonë i uritur; mjafton të mos dijë të ngopet.
Kuçedra e përrallave ka shtatë koka. Kuçedra moderne mund të ketë shumë më tepër. Një kokë për pushtetin, një për paratë, një për ndikimin, një për institucionet, një për biznesin, një për njerëzit dhe një tjetër për heshtjen. Sepse pa heshtjen, kuçedra do ta kishte shumë më të vështirë të jetonte. Ajo ka nevojë për errësirën, ka nevojë për frikën, ka nevojë për njerëz që shohin dhe heshtin, për njerëz që dinë dhe bëjnë sikur nuk dinë, për njerëz që thonë: “Kështu është politika.”
Por nuk duhet të jetë kështu. Sepse politika nuk është një tavolinë ku disa hanë dhe të tjerët presin radhën. Shteti nuk është pronë e atij që ka më shumë pushtet. Institucionet nuk janë zgjatime të interesave personale dhe qytetari nuk është ushqim për oreksin e askujt.
Në përrallat e vjetra, kuçedra në fund përballej me heroin. Në jetën reale nuk ka gjithmonë një hero që vjen në momentin e fundit me shpatë në dorë. Ka ligje, ka institucione, ka media, ka drejtësi, ka qytetarë dhe ka njerëz që duhet të flasin. Dhe mbi të gjitha, ka dritë. Sepse kuçedra mund të jetë e fuqishme në errësirë, por drita e bën të dukshme.
Prandaj pyetja që duhet të bëjmë nuk është vetëm sa ka përpirë kjo kuçedër. Pyetja e vërtetë është sa do ta lejojmë të përpijë. Sepse në momentin kur pushteti fillon të përpi njerëzit, pasurinë, institucionet dhe në fund vetë shtetin, nuk kemi më thjesht një histori për një “ministre që ha burra”. Kemi historinë e një shoqërie që duhet të vendosë se ku e vendos kufirin. Dhe kufiri duhet të jetë i qartë: pushteti është për t’i shërbyer shtetit, jo për ta ngrënë atë. bw
Pas përfundimit të fjalimeve, protesta e 111-të kundër qeverisë dhe kryeministrit Edi Rama ka vijuar me marshim në Tiranë.
Qytetarët kanë përsëritur kërkesën për dorëheqjen e kryeministrit, të cilën e cilësojnë si të panegociueshme.
Gjatë marshimit janë dëgjuar thirrje kundër Ramës dhe qeverisë. “Ju erdhi fundi”, “Shqipëria kërkon revolucion” dhe “Edi Rama frikacak, do të çojmë ty në SPAK” janë disa nga sloganet e protestuesve.
Qytetarët kanë deklaruar se do të vijojnë qëndresën e tyre në kryeqytet. Protestuesit shprehen se protesta nuk do të ndalet deri në plotësimin e kërkesave të tyre. Marshimi vijon në rrugët e Tiranës pas përfundimit të fjalimeve në protestën e 111-të. gsh
Përfundoi protesta e 111-të kundër qeverisë dhe kryeministrit Edi Rama, ndërsa qytetarët e kanë mbyllur marshimin sërish poshtë zyrës së kryeministrit.
Pas marshimit në disa prej akseve të Tiranës, protestuesit janë rikthyer në Bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, aty ku zhvillohet çdo ditë protesta e tyre.
Gjatë marshimit, qytetarët kanë parakaluar pranë Drejtorisë së Policisë së Tiranës, në zonën e ish-Bllokut dhe në ish-Sheshin “Wilson”, përpara se të vijonin drejt bulevardit dhe Kryeministrisë.
Në përfundim të marshimit, protestuesit kanë përsëritur thirrjet kundër kryeministrit Edi Rama.
“Arrestoni Ramën!” dhe “Jep dorëheqjen!”, kanë brohoritur qytetarët poshtë zyrës së kryeministrit. gsh
Sado që ardhja në jetë e një fëmije përbën gëzimin më të madh për çdo familje, për familjen Vladaj nga Shkodra fati rezervoi një sprovë tejet të rëndë.
Lukasi i vogël, vetëm tri javësh, po lufton për jetën i intubuar në një spital të Tiranës për shkak të një patologjie të rëndë në mushkëri të pësuar që në momentet e para të lindjes. Për shkak të gjendjes kritike shëndetësore, prindërit nuk kanë mundur ta mbajnë asnjëherë në krahë apo ta përqafojnë foshnjën e tyre siç kishin ëndërruar, ndërsa vëllezërit e tij që e prisnin me padurim në shtëpi sot presin me ankth çdo lajm nga mjekët.
Screenshot
Mjekët vlerësojnë se e vetmja shpresë për shpëtimin e Lukasit lidhet me dërgimin e tij urgjent për trajtim të specializuar jashtë Shqipërisë. Megjithatë, kostoja totale e trajtimit dhe e shpenzimeve spitalore arrin në rreth 95 mijë dollarë, një shifër krejtësisht e papërballueshme për familjen. Për më tepër, vetëm transporti i foshnjës kërkon një ambulancë ajrore të pajisur posaçërisht për pacientët në kujdes intensiv, kostoja e së cilës përllogaritet në rreth 30 mijë dollarë, duke e rënduar edhe më tej situatën e familjes Shkodrane.
Për të ndihmuar familjen Vladaj në këtë betejë me kohën, Fondacioni Firdeus ka hapur një fushatë për grumbullimin e fondeve në platformën GoFundMe. Prindërit e Lukasit u drejtohen të gjithë shqiptarëve brenda dhe jashtë vendit me një apel prekës për solidaritet, duke kërkuar që secili të kontribuojë sipas mundësive për t’i dhënë foshnjës mundësinë të marrë mjekimin e nevojshëm dhe t’i rikthehet përkëdheljeve të familjes së tij. bw
TIRANA- Protesta para Kuvendit po vijon, ndërsa në Kuvend ka nisur seanca plenare. Ata kanë kërkuar dorëheqjen e kryeministrit Edi Rama dhe qeverisë së tij. Policia ka rrethuar zonën me gardh metalik, ndërsa jashtë tyre ka një numër të konsiderueshëm protestuesish.
“Ju erdhi fundi”, “Ramoviç jep dorëheqjen sa më parë!”, “Nuk na përfaqësoni” dhe “Pa rini nuk ka Shqipëri”, këto janë disa nga thirrjet me të përsërituar nga ana e tyre. Protestuesit kanë bërë gjithashtu thirrje ndaj efektivëve të policisë që t’i bashkohen kauzës së tyre./Dosja.al
Vendimi i Gjykatës Speciale në Hagë ndaj ish-krerëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ka shkaktuar reagime edhe gjatë protestës së zhvilluar në mbështetje të ish-drejtuesve të UÇK-së.
Një prej qytetarëve duke folur në ditën e 109 radhazi të protestës, ka kritikuar Edi Ramën për qëndrimet e tij lidhur me vendimin e Hagës, duke e akuzuar atë se ka ushtruar presion në Kosovë për krijimin e Gjykatës Speciale.
Ai vijoi me kritikat ndaj Ramës, duke thënë: ‘Marre i qoftë tij që ushtroi presion në Kosovë që të formohet Gjykata Speciale.’
Protestuesi e akuzoi gjithashtu Ramën dhe Partinë Socialiste për qëndrime që, sipas tij, kanë cenuar interesat kombëtare, duke përmendur edhe çështjen e njohjes së gjenocidit serb.
‘E kam thënë edhe herë tjetër, jam shumë krenar që protestoj këtu përkrah burrave që kanë luftuar në UÇK.
Protestoj këtu kundër robit që sot tha ‘marre’. Se ky popull nuk ka vuajtur ndonjëherë nga mungesa e trimërisë apo nga mungesa e fisnikërisë. Po ka vuajtur nga tradhtia e shitjes dhe e tradhtisë.
Sot ky thotë ‘marre’.
Marre i qoftë tij që ushtroi presion në Kosovë që të formohet Gjykata Speciale.
Sot ky thotë ‘marre’. Marre i qoftë tij dhe PS-së që votuan kundër njohjes së gjenocidit serb në parlament.
Ky thotë ‘marre’.
Po marre i qoftë tij që po punon për Ballkanin e Hapur, favorizon Serbinë.
Ky thotë ‘marre’.
Po marre i qoftë tij që po hap konsullatën serbe në Shkodër.
Ky thotë ‘marre’. Po marre i qoftë tij që e ka denigruar ushtrinë shqiptare. E kam thënë dhe më përpara, ka përdorur helikopterët ushtarakë për të bërë pushime verore, për të lëvizur se përton nga trafiku.
Ka përdorur ministrat e tij helikopterët ushtarakë për të transportuar mermer në vilat që kanë bërë nëpër fshatra. Ka vjedhur miliarda, edhe po dalin dhe do dalin fakte, 30 milionë euro për 5 Toyota të lyera me ngjyrë ushtarake.
Marre i qoftë tij që na ka denigruar, edhe vazhdojmë përdorim armë të Bashkimit Sovjetik. Zoti kryeministër në ikje, ne jemi shqiptarë, ne jemi luftëtarë. Këto shkopinj nën rrota që po na fut ti dhe që do duan vite që të hiqen, ne nuk t’i falim kurrë.
Me këtë që ndodhi sot, që kontribut është tradhtia jote, u ke dhënë zë luftënxitësve tanë, u ke dhënë zë armiqve tanë që t’i fillojnë ato konspiracionet e tyre.
Ne s’ta falim kurrë.
Ne kemi për të të shporrur.
Marre të qoftë ty dhe Zoti e shpërbleftë UÇK-në. Lavdi UÇK-ja!’, u shpreh protestuesi në fjalën e tij. sn
Edhe mbrëmë, në protestën e 109-të kundër qeverisë dhe kryeministrit Edi Rama, qytetarët kanë vijuar marshimin nëpër Tiranë.
Një prej ndalesave të protestuesve ka qenë te Blloku i Sigurisë, në rrugën “Mine Peza”, ku qytetarët kanë shprehur mbështetjen e tyre për protestuesit e arrestuar gjatë ditëve të fundit të protestave.
Nga turma janë dëgjuar thirrje për lirimin e personave të ndaluar, ndërsa qytetarët kanë kërkuar arrestimin e kryeministrit Edi Rama.
“Lironi çunat, arrestoni Ramën!”, ishte një prej thirrjeve që u dëgjua në kor nga protestuesit.
Po ashtu, qytetarët kanë brohoritur: “Nuk jeni vetëm!” dhe “Çuna, çuna, jemi këtu, gjithë Shqipëria është me ju!”. gsh
Qeveria Shqiptare ka pësuar një pengesë serioze juridike në përpjekjen për të marrë kontrollin e Aeroportit Ndërkombëtar të Vlorës pas njoftimit të Ministrisë së Infrastrukturës dhe Energjisë për zgjidhjen e parakohshme të kontratës koncesionare.
Me një urdhër emergjent të datës 16 shtator 2026, arbitri i emëruar në procedurën e administruar nga ICC-ja ka vendosur masë sigurimi duke urdhëruar që Ministria të mos marrë posedimin ose kontrollin operacional të aeroportit, të mos kërkojë dorëzimin e aseteve dhe të mos e zëvendësojë shoqërinë koncesionare VIA me një operator tjetër.
Vendimi ndalon gjithashtu çdo veprim që mund të ndryshojë gjendjen ekzistuese ose të përshkallëzojë më tej mosmarrëveshjen, deri në krijimin e Tribunalit të Arbitrazhit që do ta shqyrtojë çështjen në themel.
Edhe pse në këtë fazë nuk është vendosur përfundimisht mbi vlefshmërinë e zgjidhjes së kontratës, zbatimi i pasojave të saj më të rëndësishme është bllokuar. Praktikisht, Qeveria nuk mund të marrë aeroportin dhe as t’ia kalojë projektin një operatori tjetër.
Urdhri përbën një zhvillim të rëndësishëm në konfliktin ndërmjet VIA-s dhe Ministrisë dhe ngre pikëpyetje serioze mbi nxitimin me të cilin autoritetet shqiptare tentuan të krijonin një situatë të pakthyeshme përpara shqyrtimit të plotë të mosmarrëveshjes.
Njoftimi i Zgjidhjes së kontratës do të hynte në fuqi ditën e nesërme më 17 shtator 2026, pra 30 ditë pune pas shpalljes së tij nga Ministria e Infrastrukturës me 5 gusht. Por urdhi i Gjykatës së Arbitrazhit në Londër, e ndalon qeverinë të zgjidhë kontratën apo të marrë ndonjë veprim për të shpronësuar konçesionarin deri në shqyrtimin e tij e çështjes në themel.
Kjo e vendos aeroportin e Vlorës përballë një skenari të gjatë vonese, nëse qeveria nuk do të gjejë zgjidhje me koncesionarin aktual, pasi çështja e arbitrazhit mund të marrë vite për të shkuar deri tek vendimi final./ Kapitali
Nga 10–14 Shtator, ekipi i Olimpikut Special Shqiptar ishte në Maltë për Europianin e Notit Malta Open 2026, eventin e përvitshëm ndërkombëtar, ku këtë vit Shqipëria morri pjesë për herë të parë, me 4 sportistë.
🏊 Gersi Troka
🥈 50 m stil delfin – vendi i 2-të
7️⃣ 100 m stil i lirë – vendi i 7-të
🏊♀️ Iris Hoxha
🥇 100 m stil i lirë – vendi i 1-rë
7️⃣ 50 m stil i lirë – vendi i 7-të
🏊 Joel Gërmënji
🥈 50 m stil i lirë – vendi i 2-të
4️⃣ 25 m stil i lirë – vendi i 4-t
🏊♀️ Alisa Boçi
Për arsye shëndetësore, Alisa nuk mundi të marrë pjesë në gara këtë herë. E rëndësishmja është që ajo ishte pjesë e ekipit dhe e këtij rrugëtimi të veçantë në Maltë.
Për Irisin dhe Joelin, kjo ishte edhe gara e parë ndërkombëtare e notit – dhe të dy e nisën këtë eksperiencë me rezultate të shkëlqyera!
Duhet të theksojmë këtu se Iris Hoxha, është atletja e artë e parë vajzë e Special Olympics Albania, në disiplinën e notit.
Joel Gërmënji, ka qënë pjesëmarrës me Special Olympics Albania edhe në të tjera lojra speciale dhe kampionate dimërore, në disiplinën e skive, ku ka fituar medalje argjendi dhe brozi.
Gersi Troka, është e disata herë që merr pjesë në lojra speciale olimpike me Special Olympics Albania, si dhe në kampionate të tjera ndërkombëtare, individualisht me trajnerin e tij Gentian Lama, ku ka fituar disa medalje të vendit të parë, dytë e të tretë, si dhe në Lojrat Olimpike Speciale Botërore Berlin 2023, fitoi medaljen e arit, duke u bërë atleti i parë i artë djalë, i Special Olympics Albania në disiplinën e notit.
Alisa Boçi edhe pse nuk arriti të marrë pjesë në gara, në këtë kampionat për arsye shëndetësore, duhet theksuar se ka qënë pjesëmarrëse në disiplinën e notit, në Lojrat Olimpike Speciale Botërore Berlin 2023.
Në këtë rrugëtim sportistët shoqëroheshin nga trajneri Gentian Lama dhe drejtuesja e Olimpikut Special Shqiptar, Sara Bala Muça.
Mbi të gjitha, kjo pjesëmarrje është një tjetër hap drejt asaj që besojmë çdo ditë: sport për të gjithë.
Pjesëmarrja në këtë event u realizua me mbështetjen e Ministrisë së Turizmit, Kulturës dhe Sportit, nëpërmjet projektit “Programi Kombëtar Sportiv Gjithëpërfshirës”.
🇦🇱 Krenarë për ekipin shqiptar, për përkushtimin, guximin dhe çdo rezultat të arritur!
Komentet