Adili, edhe pas vuajtjes së dënimit në kazamatet jugosllave, vazhdoi veprimtarinë e tij atdhetare, duke qenë krah të gjitha organizimeve që kishin të bënin me çështjen e Kosovës. Ai, qysh me themelimin e

Lidhjes Demokratike të Kosovës në dhjetor të vitit 1989, ishte pjesë e strukturave udhëheqëse të saj. Po ashtu, në cilësinë e gazetarit të “Rilindjes”, kontribuoi me analiza dhe fejtone historike, duke

ndriçuar ngjarje të rëndësishme dhe të panjohura për opinionin.

Adili dhe pjesa dërrmuese e të burgosurve politikë të demonstratave të vitit 1968 dallonin nga grupet e tjera politike, sepse ishin të lidhur ngushtë me njëri-tjetrin dhe kishin kërkesa të qarta e të artikuluara.

Ata kërkuan vazhdimisht që Kosova të ishte e barabartë me republikat e tjera të Jugosllavisë, me status dhe të drejta të plota.

Edhe pse të izoluar e të përndjekur, ky grup idealistësh asnjëherë nuk u zmbraps dhe nuk u gjunjëzua. Solidarizimi me njëri-tjetrin, sidomos në kohët kur ishin të papunë dhe pa të ardhura, mbetet pika më e

ndritshme e këtyre atdhetarëve dhe burrave trima. Ata, duke u mbështetur te njëri-tjetri, ndanë edhe kafshatën e gojës.

Adil Pireva do të kujtohet përherë për kontributin e tij madhor dhënë çështjes së Kosovës. Varri i tij do të simbolizojë varrin e një burri të fortë e fisnik, i cili për lirinë e Kosovës dha gjithçka që kishte, pa

asnjë kusht e privilegj.

I qoftë i lehtë dheu i Kosovës, për të cilën ishte i gatshëm në çdo rrethanë ta jepte edhe jetën!

ARIF EJUPI

Gjenevë, 10 shkurt 2026