Duke filluar nga 10 maji, po botojmë ciklin “Vështrim mbi botërorët e të futbolli”, (1930-2026), përgatitur nga shkrimtari dhe komentatori i njohur radio-televiziv sportiv, Skifter Këlliçi, që banon dhe punon në Boston, (SHBA).

Ai ka filluar të shkruajë për herë të parë për Botërorin e Futbollit Suedi 1958 në gazetën ‘Zëri i Rinisë’, kur ishte ende student 20-vjeçar në UT për gjuhë-letërsi. Përveç shkrimeve ne këtë gazetë për futbollin dhe sportet të tjera,, ai ka botuar në vitet në vazhdim librat ‘Historia e futbollit’ (1980), ’Nga 2-3-5 në 4-4-2’, (ështrim mbi sistemet taktike të futbollit botëror dhe shqiptar), (1987), romanin ‘Tirana’ dy orë para dënimit’ (1999), kushtuar përjashtimit nga diktatura komuniste të’17 Nëntorit’ nga kampionati i futbollit 1966-67. Ai është gjithashtu autor i i dokumentarit ’Nëpër fushat e futbollit’,(1973), dhe i filmit artistik ‘Fushë e blertë, fushë e kuqe’, 1987) me temë futbollin gjatë Luftës Nac.çl.

Dhe përsëri, Gjermania  në finale me Argjentinën, si katër vjet të shkuara. Ndeshja u përshkua nga gabime të gjyqtarit meksikan  Mendes, që krijoi një mjedis shumë të nderë në fushë.

Së pari ai i mohon një 11-metërsh Augentalerit, pastaj  edhe argjentinasit Dezoti; më pas dëbon Manzonin dhe në akordet e fundit të  lojës dekreton një 11-metërsh të dyshimtë  për ndërhyrje të Sensinit ndaj Fëlerit. Mateusi druhet dhe ia lë vendin Brehmes që shënon, pa iu dridhur qerpiku. 1-0 për gjermanoperendimorët. Maradona përpiqet, por më kot. Madje në 87’ një tjetër dëbim nga gjyqtari – Dezoti grindet me Fëlërin dhe e pëson. Mbyllje e e pabukur e këtij botërori, për të mos thënë e shëmtuar.
“Po të gjykojmë me gjakftohëtësi, finalja më e denjë do të kishte qenë Itali-RF Gjermane, ose një finale anglo-saksone, RF Gjermane-Angli”, – ishte në përgjithësi mendimi i specialistëve.

Axurrët zunë vendin e tretë, duke mundur Anglinë, me një fitore ngushulluese, kur kishin humbur shansin  më të mirë që në këtë botëror, që luhej në shtëpinë e tyre, të kurorëzoheshin kampionë të botës dhe të shlyenin ato dyshime që patën lindur më 1934 në ndeshjet me Spanjën  dhe Austrinë, ku, pavarësisht nga meriat e tyre, ndikoi dhe gjykimi jo shumë bindës.

Zhgënjimi i këtij botërori ishin Hollanda dhe Brazili. Dhe jo sepse u mënjamuan në $erekfinale, përkatësisht nga Argjentina dhe Anglia, por sepse paraqitën një futboll me ngjyra të holluara… akuareli.

Finalja

RF Gjermane-Argjentinë 1-0;

RFGJ –  Gjermane – Ilgner, Berthold, (72’Roiter), Brehme, Augentaler, Këhler, Buhvald, Litbarski, Mateus, Hasler, Fëler, Klinsman;

Argjentina – Goigoçea, Ruxheri , (46’ Monzon), Sensini, Simon, Serizuela, Lorenco, Burruçaga, (54’Kalderon) ,Buzualdo, Dezoti, Maradona, Troila.

Gjyqtar- Mendez , (Meksikë);

Golshënuesi më i mirë: Skila$i, (Itali) – 6 gola

Për heë të parë një skuadër afrikane arriti në $erekfinale: Kameruni.Shembullin e tij,  e ndoqi Senegali, më 2002 dhe Gana më 2010…

Për herë të parë në fazën finalë të një botëori morën pjesë Kosta Rika, Emiratet e Bashkuara Arabe dhe  Irlanda.

Për herë të fundit në një botëror u lejua që topin e kthyer nga shokët   me këmbë, portieri ta  prekte me duar. Në Botërorin 1994 dhe më pas këtë mund ta bënte vetëm kur ata   t’ia  përcillnin me kokë.

Për herë të fundit skuadra fituese e një botërori  vlerësohej me 2 pikë pikë. Në botërorët dhe veprimtaritë e tjera kombëtare dhe ndërkombëtare skuadra fituese filloi të vlerësohej me 3 pikë.