VOAL

VOAL

Please Wait ...
0%

E habitshme – politikanët në Shqipëri e Kosovë, dhjetra vjet që janë në krye të politikës së dështuar, kërkojnë një fillim të ri – Nga Nue Oroshi

By | July 8, 2019

Komentet

Trashëgimia politike e treshës së zezë Thaçi-Vuçiç-Rama që po e shkatërron kombin shqiptar – Nga Nue Oroshi


Shpeshherë gjatë periudhave të ndryshme historike shqiptarët kanë dhënë trima dhe atdhetarë kanë dhënë personalitete largpamëse që e kanë mbrojtur popullin shqiptar nga shfarosja,vrasjet masive, maskrat e ndryshme,djegiet, shkatërrimet dhe shumë e shumë gjëra të tjera që i përjetuam gjatë historisë tonë. Por fatkeqësia qëndron në faktin se shpeshherë në momente kyçe të historisë patëm edhe shumë tradhtarë dhe bashkëpunëtor të pushtuesve të cilët punuan pandërprerë në dëm të kombit shqiptar dhe në dobi të armikut shekullor.

Shpeshherë ata që nuk janë njohjës të mirë të historisë shqiptare mund të befasohen se si është e mundur që politikanët e lartë të Shqiperisë dhe Kosovës të jenë në krahë të Serbisë kundër Shqipërisë e Kosovës. Por për ne që i njohim shumë mirë rrjedhat historike sidomos në shekullin e fundit e dimë shumë qartë se kjo vijë politike pansllaviste është trasheguar që nga ai moment kur në Shqipëri dhe Kosovë u formuan deget e Partisë Komuniste të Jugosllavisë në krye të këtyre dy degëve në Shqipëri u vendos komunisti pansllavist Enver Hoxha dhe në Kosovë u vendos komunisti pansllavist Fadil Hoxha.

Të dy këta u vuen me besnikëri në shërbim të politikës ruso-serbe dhe me devotshmerinë më të madhe punuan e vepruan që ti vrasin dhe ti masakrojnë vëllëzerit e tyre shqiptar në Shqipëri dhe në Kosovë.Janë të njohura tash masakrat që zhvilloj dega e Partisë Komuniste e Jugosllavisë në Shqipëri me në krye me tradhtarët Enver Hoxha,Koqi Xoxe,Mehmet Shehu,kolonelet rus Sofolevski dhe Valevski, emisarët jugosllav që themeluan Partinë komuniste në Shqipëri,Mugosha,Tempo, e Popoviqi.Kjo degë e Partisë Komuniste Jugosllave në Shqipëri masakroj dhe vrau atdhetarët shqiptarë në Mirditë, Lumë, Shkodër dhe në Malësi.Ata jo vetëm që vranë atdhetarët shqiptar por edhe i masakruan fëmijet e djepit dhe nënat shqiptare mbi 80 vjeçare duke i dërguar në intërnim siç ishte internimi në Tepelenë,Spaq dhe shumë burgje vdekjeprurëse.
Kësaj dege të Partisë Komuniste të Jugosllavisë në Shqipëri nuk iu mjaftua me kaq por dërguan të rinjet shqiptar për të masakruar atdhetarët nacionalistë në Kosovë dhe Maqedoni,për ta shuar kryengritjen e profesor Ymer Berishës,Shaban Polluzhës,Ndue Përlleshit,Mehmet Gradicës,Parisë së Shalës dhe Karadakut,Xhemë Gostivarit dhe shumë e shumë atdhetarëve të tjerë në mbarë trojet shqiptare.Është fatkeqësi se kësaj dege të Partisë Komuniste të Shqipërisë në Kosovë i ndihmoj edhe dega e Partisë Komuniste të Jugosllavisë në Kosovë që udhëhiqej nga Fadil Hoxha,Ali Shukriu dhe shumë komunistë tjerë të Kosovës, të cilët vranë dhe masakruan vëllëzerit e tyre në Kosovë vetëm pse e dëshironin një Kosovë Evropiane dhe jo një Kosovë me një ndikim ruso-jugosllav.

I dhashë këto dëshmi faktografike, për ti bërë me dije lexuesit shqiptarë se nuk është rastësi se Edi Rama është duke e ndjekur rrugën e tradhëtisë së krimineleve komunist Enver Hoxha e Mehmet Shehu,Hashim Thaqi është duke e ndjekur rrugën e krimineleve komunistë Fadil Hoxha e Ali Shukriu kurse Aleksander Vuçiç është në shërbim të shtetit të tij Serbisë që është projekt i Akademisë se Shkencave dhe Arteve të Beogradit dhe nuk është duke levizur asnjë milimetër nga elaboratët e Qubrilloviçit, Andriçit, Rankoviçi, Millosheviqit dhe shumë viçave tjerë,sepse ëndrra e tyre është deti shqiptar.

Hashim Thaqi duhet të shkarkohet urgjentisht

Duke parë se Hashim Thaqi tani më është shëndrruar në një Ali Shukriu modern apo një Esat Pashë Toptan, duhet që urgjentisht Parlamenti i Kosovës të merr masat e duhura dhe ta shkarkon Hashim Thaqin nga posti i Presidentit të Kosovës.Këtij shkarkimi përveç dy partive të pozitës VV-LDK, duhet ti bashkangjitën edhe Ramush Haradinaj me depuetet e AAK-së dhe Fatmir Limaj me deputet e Nismës, për faktin se që të dytë në këto njëzet vitet e fundit patën pasoja edhe me burgosje fizike por edhe me dorëheqje nga postet qeveritare vetëm për faktin se e mbrojtën Kosovën në kufijtë e saj.Parlamenti i Kosovës me të shkarkuar Hashim Thaqin duhet që në seancën e së njejtës ditë ta zgjedhë një Kryetar të Kosovës nga Drenica.
Këtë e them për dy arsye:e para për faktin e nderprerjes së përqarjeve rajonale dhe e dyta per faktin se pikërisht në këtë krahinë heroike vinë edhe shumë familje që me shekuj kanë dhënë kontribut kombëtar dhe janë sakrifikuar për shqiptari. Ka mjaftë familje atdhetare nga Drenica ku një pinjollë i familjes së Shaban Jasharit,një pinjollë i familjes së Mehmet Gradicës,i familjes së Shaban Polluzhës,i familjës së bajraktarit të Llaushës, njëri ndër ta, do ta kryenin funksionin e kryetarit të Kosovës me plotë pergjegjësi sepse janë familje atdhetare që ia dinë vlerën lirisë dhe Pavarsisë së Kosovës se janë sakrifiku dhe martirizu për shqiptarizëm.

Pse ftohja e politikës amerikane ndaj dy shteteve shqiptare?

Është fakt se kohëve të fundit politika amerikane është e ftohur me politikanët shqiptar në Shqipëri,Kosovë dhe Maqedoni për faktin së shumica e tyre ndryshe flasin e ndryshe po veprojnë.Disa prej tyre madje i kanë shumë thellë duart e përzier edhe në rekrutimin e të rinjëve shqiptar që u bënë ushtarë të ISIS-it dhe luftonin kundër ushtrisë amerikane.Disa nga këta politkanë madje më tepër e duan dhe e dojnë sulltan Erdoganin me moton e hershme se duam babën e jo shkabën. Bashkëpunimi i këtyre politikanëve shqiptar dhe lobimi i lobit serb në Amerikë deri dikund e ka ftohur politikën amerikane nga politikat e gabuara shqiptare por jo edhe nga përkrahja për popullin dhe dy shtetet shqiptare.Këtu do tu kisha bërë një thirrje edhe shqiptarëve që jetojnë në Amerikë që të mobilizohen ashtu siç kanë ditur gjithmonë edhe kësaj radhe mos të kursejnë por të angazhohen fuqishëm tek Administrata Amerikane e në veçanti tek Kryetari i Amerikës Tramp që ta përkrahë më tepër çështjen shqiptare në përgjithësi.

Hajde të të kiss Nga Romelda Bozhani

Ata ishin shqiptarë. Shkodranë, më saktë. Dhe ishin të bukur, tërë nur e qeflinj si mirditorë. E kthyen përbys aeroportin e Romës ndërsa prisnim avionin e linjës. Ishte hera e parë pas shtatë vjetësh që ktheheshin në Shqipëri. Ishin emigrantë që jetonin nё Skoci e sapo kishin marrё dokumentat.

Mua m’u hapën sytë kur i pashë ashtu të shëndetshëm e të zhurmshëm. Ishte pragu i Vitit të Ri dhe unë kisha vendosur të kthehesha në shtëpi. Dy vjet larg shtëpie. Edhe unë ndihesha si e babëzitur. Vija nga Dar-es-Salaami dhe m’u desh të udhëtoja njëzetë e katër orë për të mbërritur në Tiranë. Në Romë ishte ndalesa ime e dytë e stërgjatë. Ambasada italiane në Tanzani s’më kishte dhënë vizë pёr tё shkelur tokёn dhe mua m’u desh të prisja një, dy, tre, katër, pesë, gjashtë, shtatë, tetë, nëntë, dhjetë orë në aeroport. M’u desh të prisja edhe vonesën e avionit të linjës, Alitalia. Ashtu, nga një stol në tjetrin, nga një dyqan në tjetrin, nga një lokal në tjetrin. E mbushur me rraqe të shumta, unë prisja.

Pritja ime e parë tranzit ishte në aeroportin e Addis-Abbebës. Etiopia, me njerëzit që vdesin rrugës dhe me aeroplanë të fuqishëm, më bëri pështypje edhe pa lëvizur nga vendi. Gjithë udhëtimit nuk rreshta së foluri për Shqipërinë. Fqinjtë e mi, pakistanezi që jetonte në Afrikë dhe israeliti turist i rastësishëm, u dashuruan pas Shqipërisë. Sepse e doja unë Shqipërinë.

E prita së bashku me izraelitin avionin e radhës pasi pёrcollёm pakistanezin tonё qё i duhej tё merrte avionin pёr tjetёrkund. Të ulur në kafenenë e aeroportit, ne flisnim e flisnim. U bashkuan me ne edhe dy tanzanezë që i kisha njohur rastësisht në aeroportin e Dar es Salaamit. “Bukuri”, mendoja ndërkohë, “ja katër njerëz të ndryshëm që bashkohen lehtësisht. Kur të shkoj në Shqipëri, do t’i puth të gjithë”.

Dhe i desha shumë ata njerëz që më lehtësuan udhëtimin e gjatë. I desha shumë edhe shitëset etiopase, joshëse si bukë majoshe, që më lehtësuan nga çantat e shumta të dorës. Ashtu, pa i njohur e pa më njohur, më thoshin: “Mos u lodh, e dashur! Lëri çantat këu sa të vijë avioni yt, t’i shohim ne, pa merak”.

M’u duk gjëja më normale në botë  ky vëllazërim besimesh që të lehtësonte kësisoj. Unë harroja që ndodhesha ende në Afrikë.

Europën e ndjeva qysh në gjashtë të mëngjesit. E sfilitur nga gjumi i pagjumë i avionit, isha e etur për një kafe.

“Shko paguaj te kasa”, më tha italiani te banaku. Shkova te kasa, pagova, u ktheva te banaku dhe u vura në radhë. Më erdhi radha. U kujtova që bashkё me kafenё doja edhe një shishe ujë.

“Shko e merre te frigoriferi”, tha italiani i kasës. “Paskam mbërritur me të vertetë në Europë”, mendova.

“Shumë të ndёrlikuar jeni.”, iu drejtova e bezdisur kasierit indiferent, “Kam gjysmë ore që s’po mundem dot të pi një kafe. E të mendosh që kam udhëtuar gjatë gjithë natës! Po sheqerin, mos duhet ta marr në katin tjetër?!”.

“Nga vjen ti?”, më pyeti ai i çuditur.

“Nga Afrika”, i thashë, “dhe po shkoj në vendin tim. Atje, në lokalin tim të preferuar, kamarieri të pyet: ç’të kërkon trupi që në pikë të mëngjesit, motra?! A e kupton se si të shkon kafeja pas një pritjeje të tillë?!”

“Ah, prandaj!”, u përgjigj ai duke hapur sy e gojё bashkё nga gjumi i shkёputur me pёrdhunё.

“Lëre fare”, ia bёra. Ndjeva mёrzi sikur atij njeriu t’i kishte ardhur vetja në majë të hundës. U ula. Me vete, ngjitur pas tryezës së vetmisë sime, vendosa karrocën mbushur me plaçka të shumta.

Më duhej të blija dhurata. Shitëset më thanë se pa një pullë siguracioni s’dilte gjë nga dyqani i tyre. Ajo pullë gjendej një Zot e di se ku, nga ana tjetër e aeroportit. Duhej të zbrisja ca shkallë, duhej të përshkoja ca korridore e salla e, në fund, t’i hipja një treni. Njerëzit të mbysnin me parfumin e tyre të freskët, ndërsa unë sillja djersën dhe teshat e lehta nga Afrika  e nxehtë.

“Më duhet të lë plaçkat diku, do kthehem”, i thashë policit me xhaketë me rripa të verdhë.

“Bën mirë t’i marrësh me vete.”, më tha, “S’ka kush t’i ruajë. Njerëzit s’kanë besim sot”.

“Ç’jeni bërë ju kështu?!”, iu ktheva. Dhe po bёhesha gati tё ngarkohesha nga tё katёr anёt sёrish me bagazhet  mia.

“Do pimë kafe bashkë kur të kthehesh?”, më pyeti polici me buzën në gaz.

Ato dy fjalё tё shkёmbyera nё ato dy minuta ia vlejtёn njё besim dhe njё kafe. “Bukuri!”, mendova duke hequr zvarrё çantat, “B ota qenka bёrё mё ironike nga ç’e mbaja mend”.

Njerëzit më pengonin me vrapin e tyre mospërfillës e lodhja mё kishte mposhtur qysh nё Etiopi kur nё dymbёdhjetё tё natёs m’u desh tё merrja avionin pёr nё Itali. Prandaj m’u hapën sytë kur erdhi ora për avionin tim të fundit. Do të isha mes shqiptarësh, do të flisja shqip.

E ndjeva veten mes shqiptarësh vetëm kur familja shkodrane u dёgjua qysh larg. Gjëmonin nga zëri i lartë, nga hokat e nga lodrat. Deri në atë çast, unë isha rrethuar nga shqiptarë që bënin sikur s’ishin shqiptarë. Të heshtur, të zymtë, indiferentë, të përmbajtur, të shkëputur. Ata shqiptarë dukeshin të mbushur me ndjesi faji e inferioriteti. Të bindur që njerëzillëku dhe nxehtësia e tyre e dikurshme, sot, quhej e tepërt. Nga njëra anë më vinte një shqipe e çalë e përzier me një italishte të çalë. Edhe çifti që kisha përballë nuk fliste shqip.Të ulur përkrah njëri–tjetrit, ata flisnin një anglishte për t’u patur zili. Se ku e kisha parë atë vajzë! I shihja dhe prisja që veshi të më kapte të paktën një fjalë shqip. Por ata, anglisht e vetëm anglisht. E lodhur, e mërzitur, hapa librin që e kisha marrë si fishek vetmie qysh nga Dar-es-Salaami. Kështu më gjeti vajza fëmijë e familjes shkodrane. M’u afrua dhe u ul pranë meje. Veshi më kapi shqip. E ëma, një grua e ngjallur, përpiqej të vinte rregull në zhurmën që krijonin të bijtë.

“Hajde këtu, mor skocez i keq!”, i bërtiti vogëlushit që s’linte dy gurë bashkë. Vogëlushi ishte një bukuri katër vjeçare me kaçurrela të arta e belbëzone anglisht. Djali i madh vinte nga pas së bashku me të atin. Duart i kishin plot me çanta të rënda.

“Nga jeni ju?”, pyeta vajzën pranë meje. Mezi e përmbaja veten nga entuziazmi. Ndërsa unë prisja përgjigje, ajo u çua me ndrojtje e iu afrua së ëmës.

“Mami”, i tha, “ajo vajza është shqiptare. Më foli shqip por unë nuk i kuptova të gjitha fjalët”.

“S’ke faj.”, iu përgjigj e ëma, ”Ke ikur e vogël nga Shqipëria”. E tërë shend e verë u drejtua nga unë me një buzëqeshje ngjitëse.

“Më lodhën”, tha. U rehatua pranë meje e vazhdoi: ”Ky i vogli është i tmerrshëm fare, s’u ka lënë gjë për prapështi skocezëve….”.

“Maaaa”, e ndërpreu djali i madh, “Ki kujdes çantat! Thonë që këtu në Itali të grin mafia”.

“Ik, mor bir!”, ia ktheu tërë duar e këmbë e ëma,”S’plasi mafia për brekët tona!” Dhe e qeshura e shkundi të tërën. Ajo e qeshur si gjëmim më zuri edhe mua. Doja ta puthja edhe vogëlushin tërë kaçurrela, por ai u largua e më pa tërë inat si të isha ndonjë rrezik.

M’u ndërmend vajza e vogël e çiftit kanadez, bujtës të përhershëm në shtëpinë time në Tanzani. E puthja here pas here atë vogëlushe, por duket se puthjet e mia i bezdisnin prindërit e huaj. Një ditë, me gjuhën e saj tërë ledha, vajza më tha se e ëma dhe i ati nuk donin që unë ta puthja. Atëherë, edhe unë e quajta nxehtësinë time të tepërt. Përmbajtja ime me çiftin kanadez u tkurr deri në një përshëndetje të thatë mëngjesore. Pёr gjatё gjithё ditёs mё pas, mbyllesha nё vetminё e dhomë sime.

“Të thashë”, m’u drejtua ajo grua si e zënë  në faj, “ky ka kokë skocezi…Po ia rregulloj unë qejfin këtij!”. E buçiti me të madhe: “Hajde more të të kiss një herë”. E rrëmbeu nga krahu pa pyetur për mjaullitjet e klithjet e të birit, ia ngjiti buzët në faqe dhe e puthi me sa fuqi kishte. U ndje zhurma e një “ah!” kënaqësie tё madhe që doli nga  gjoksi i bëshëm i saj. I vogli fshiu faqen, iu hakërrye anglisht së ëmës dhe ia mbathi drejt kushedi ç’ngatërrese apo prapështie skoceze.

Erdhi, më në fund, çasti i nisjes. Një zë, një altoporlant në gjuhë të huaj, sërish në një tjetër gjuhë të huaj, lajmëroi nisjen. Doja të angazhoja edhe çiftin përballë meje në festën tonë të vogël. Por askush nga ata nuk belbëzonte në gjuhën time dhe e kuptova qё nuk bёnin gjoja. Ata ishin amerikanë e vinin në Shqipëri për herë të parë. Kishin adoptuar një vajzuke shqiptare që mezi ç’prisnin ta shpinin në shtëpinë e tyre. Dukeshin të shplodhur e të qetë. Buzëqeshnin në drejtime të ndryshme pak si të hutuar e ecnin me hap të lehtë. Në duar nuk mbanin asgjë.

Lart e më lart Flora Suldashi: 16 Finalistet e Miss Germany 2020 do të vishen nga kreatorja shqiptare

16 Finalistet e Miss Germany do të vishen me kreacionet e kreatores shqiptare, Flora Suldashi dhe do të fascinojnë publikun elitar gjerman me veshje moderne, me bukurinë e tyre dhe programin e përgatitur nga profesionalistë të korporatës Miss Germany.

Finalja mbahet sipas traditës 40 vjeçare në Europapark -(zonën turistike), në prani të afër 2500 mysafirëve dhe shumë mediave gjermane. Kujtojmë se koorporata Miss Germany është koorporatë 90 vjeçare dhe se bashkëpunimi i Flora Suldashit me këtë koorporatë vazhdon tash 7-8 vjet. Me këtë Flora dëshmon lojalitetin dhe profesionalizmin dhe vendos themelet për një traditë të re.

Për Bota Sot, Flora tregon se vajzat do të prezentojnë dy vija të modës të brendit të saj “Flora S” në hapje me kostume të femrave (të prodhuara në Kosovë) dhe në mbylljen e programit me fustana artistik, të gjithë unikat. Finalja mbahet me datën 15.02 dhe mund të përcillet drejtpërdrejtë në Youtube dhe Facebook.

 

 

Foto nga dpa

Tё integrohesh me atё… tё s’ёmёs Nga Romelda Bozhani

Prapё te stacioni. Prapё nё pritje. Sёrish ndjek me sy autobusёt qё kalojnё sa majtas, sa djathtas, me tё gjithё numrat e mundshёm, pёrveç atij tё tёndit. Sheh klientёt qё futen te dyqani i bukёs; qenin e lidhur para supermarketit qё pret, edhe ai, herё me durim, herё duke qarё. I zoti bёn pazarin e ia kёput muhabetit me shitёsin e radha bёhet radhё. Kthen kryet nja njёzet herё pёr tё parё si pa tё keq ballkonin e shtёpisё tёnde, po vjen njё çast e nuk kthehesh mё se ajo fqinja e katit tё pestё, qё, dje, tё ka zёnё pritё te shkallёt pёr t’i gjetur qiraxhinj se, qёkur tё ka njohur ty, ka filluar tё ketё besim te shqiptarёt, tё ka pikasur e bёhet flamur pёr tё tё pёrshёndetur.

Ndёrkohё, me njё cep tё mendimit, bёn edhe listёn e librave qё do lexosh nё kohё tё ngeshme; kёndon pa zё atё melodinё qё aman o zot se si tё ёshtё ngulur nё tru si gozhdё e ndryshkur; bёn plan tё marrёsh nё telefon andej nga Shqipёria se helbete, kёndej sytё ata dhe, andej, mendja jote, po prapё iku edhe sot se ti je vonё pёr çdo gjё; sheh atё gruan te autobusi i kahut tjetёr, qё me kufje nё vesh, ta bёn me shenjё sikur po jep e merr me ty; tё vjen bangladeshasi pёr tё shitur shalle se surrati yt i bardhё i duket si çdo surrat tjetёr i bardhё, pavarёsisht se tё ka ardhur vёrdallё nja pesё herё tё mira dhe ti i ke thёnё “jo”; e bёn veten pёr njё lek qё nuk zё mend e s’del njёçik mё pёrpara nga shtёpia pёr tё mos thyer kёmbёt kёshtu çdo ditё.

I pёrtyp e i ripёrtyp tё gjitha kёto, edhe nja dhjetё herё tё tjera, i shton edhe sedrёn e veshit qё do tё ta tёrheqin e do tё ta bёjnё tutkun atje te puna, ha veten me dhёmbё pse s’shkove andej nga trami qё mund tё vinte mё shpejt dhe, nё fund, dorёzohesh. “Nё djall shkoftё!”, thua. Ndihesh e lodhur. Pikёrisht, nё atё çast, njё autobus tё ndalon te kёmbёt. Ёshtё numri yt. Kjo fitore e vogёl ta ngre humorin. Nervat ende s’tё janё bёrё ujё si dje nё kёtё orё kur autobusi tё la nё mes tё rrugёs.

Pёr tё shkuar nё punё, mё duhet tё marr, çdo ditё, njё autobus, njё metro, dy metro. Ose andej nga ana tjetёr, marr njё tram e njё metro. Jo, prit, se ia futa kot. Njё ditё po e njё ditё jo, andej, marr tramin e prishur, pastaj metronё dhe, kёndej, autobusin qё mё shpie te metroja pa ajёr e pastaj prapё metronё,  me ajёr kёsaj here, se, helbete, po i afrohemi qendrёs. Nё caput mund-in tonё ke vёrtetё njё shumёsi zgjedhjesh e nё ditё tё zakonshme, merr autobusin, ose mё mirё, pasi tё ka dalё shkuma duke e pritur autobusin, mё nё fund hipёn dhe shtypesh me njerёzit pa e prishur qejfin fare, se ja, shyqyr zotit, erdhi dhe ti, “mjau”, “hum-hum” “muuuu”, “beeee”, s’mund t’ia bёsh se asgjё nga kёto s’pi mё ujё.

Dhe e sheh veten duke u shuar me ato “shёt”-et dhe”uf”-et e tua pasi ke ngrёnё tё gjithё thonjtё e mundshёm e ke kafshuar buzё poshtё e buzё lart.

Sot, pёrpёlitem po njёsoj, por autobusi vjen dhe mё shpie te metroja pa ajёr dhe mё pas, metroja me ajёr mё shpie nё qendёr tё Qendrёs. Nё metro, shtyhesh, ngjitesh me kёmbё se janё prishur shkallёt lёvizёse, prekesh me njerёz, shahesh, fillojnё “uf” e “puf”-et prapё, ti s’di ku ta mbёshtesёsh çantёn, pastaj dorёn, pastaj hap kёmbёt qё tё mbash ekuilibrin se dorёn e ke nё hava, kthehesh majtas se djathtas ta shkeli syrin ai boti andej dhe ti s’ke fuqi as t’ia kthesh, as ta anashkalosh me stil se mendja tё ecёn mё shpejt se metroja dhe, mё nё fund, mbёrrin te stacioni ku duhet tё zbresёsh.

Del. Merr frymё thellё, betohesh qё nesёr do dalёsh nja gjysmё ore mё pёrpara nga shtёpia, rregullon hapin, domethёnё, ia kris vrapit dhe frymёn e mban te klubi i amores sё parё.

Amoren e parё e takoj gjithmonё te klubi ku pi kafen e katarsisit, siç e quaj unё kёtё kafen qё mё lipset tё mbedh zemrёn nga pёrpёlitjet herkuliane qё bёj gjatё gjithё rrugёs. Amorja ёshtё kalabrez dhe ka disa kohё qё ёshtё shkulur nga jugu dhe ёshtё ngulur nё caput mundi.  Ia ka arritur tё bёhet drejtor lokali i biri i botёs dhe meqё ёshtё martuar me njё shqiptare, seç mё pёshpёrit me krenari ca fjalё rrugёsh nё vesh. Nё shqip, kuptohet. Dhe s’e ka pёr gjё se, fjalёt e pista, nё gjuhё tё huaj, tingёllojnё njёsoj si fjalёt e pastra. Unё qesh dhe mё duket si ariu artist. Mё pёlqen amorja se ёshtё gjithmonё me humor tё mirё. Biseda me tё ёshtё si njё film me pjesё: sot njё gjё, nesёr dy gjёra e brenda njё jave e ke kopsitur gjithё muhabetit. Mё thotё qё dje ka bёrё njё konkurs e ndihet si nё gjemba dhe unё sot marr vesh se ёndrra e tij ёshtё tё bёhet polic. Nё kёtё Romёn tonё tё vjetёr, edhe kjo ёshtё njё ёndёrr e re integrimi.

Seç kёrkon andej poshtё banakut, amorja e dytё. Ngrihet, i bёrtet ca fjalё tё pakuptueshme banlgadeshasit qё mё pret me njё fytyrё gjyhnaqare e me njё tufё lulesh nё dorё, nё tё dalё tё lokalit. Kёndej, bangladeshasit, ndryshe nga bashkёkombasit e tyre nё periferi, shesin lule dhe çadra. Lule, nё ditё me diell dhe, çadra, kur bie shi. Duket sikur i mbajnё sytё nga qielli dhe ngjajnё si ca magjistarё tё lashtё qё parashikojnё motin. Njё natё tё vonё, njё nga kёta magjistarёt e lashtё, e pashё tё fuste çadrat e tё nxirrte lulet nga njё sahat uji. Nё sheshin e boshatisur, shiheshin dy turistёt e fundit. Nё njёrёn dorё mbanin çadrёn e nё tjetrёn, lulet tё bёra qull nga njё shi i beftё pranvere.

Falё amores sё dytё, unё tashmё jam bёrё si “e shpisё”, kёtu, si i thonё. Nё fillimet e mia, kafen e shpejtё, e pija nё heshtje. Njё kafe e shpejtё para se tё integrohesh mё sё miri andej nga puna, e justifikon mё shumё vonesёn nё mёndjen tёnde. Kёndej, kafja, rrufitet si tek ne tekja e rakisё. Kuptohet, pa ndonjё pasthirmё kёnaqёsie nga pas se s’duhet tё humbasёsh kohё. Merret kafja, nё nxitim e sipёr hidhet sheqeri, (nёse e pi pa sheqer aq mё mirё), trazohet trazohet trazohet trazohet trazohet, ndalon. Si nё ethe hedh sytё nga filxhani. E pi me sy, fillimisht.

Me mendjen tёnde, njёherё thua se tё paska hedhur shumё dhe, herёs tjetёr, se tё paska hedhur pak. Nё rastin e parё, tё rehatohen muskujt, nё tё dytin, shtrydh turinjtё e seç thua nёpёr dhёmbё. Pastaj e kthen filxhanin me njё gllёnjkё. Unё, deri tani, pёr hir tё integrimit, kam mёsuar ta kthej me dy gllёnjka. S’mё bёn zemra ta shndёrroj nё hiç njё rit timin tё preferuar qё dikur na e ngrohte si vatёr tryezёn me miqtё e mi shqiptarё.

Isha e ngeshme, atё ditё. Nё filim, hyj, pёrshёndes, pres. Amorja e dytё buçet. “Tё q..fsha nёnёn!”. Vazhdon. “Shkofsh nё p… tё sat’ёme!”. E kishte me atё klientin qё sapo iku. Ishte zёnё me tё nё italisht dhe tani e shante nё shqip. “Po kjo ёshtё gjuha ime”, ia kthej unё e habitur dhe tёrё hare si tё mё thoshte mjalt andej e mjalt kёndej. Mё bёnte pёrshtypje shqipja nё gojёn e njё indianeje. Ajo shkrihet gazit. E pason edhe amorja e parё. “Na fal po kemi njё shqiptar kёtu qё bёn pica e na mёson shqipen”, mё thotё ajo dhe hap dhёmbёt. Qysh atёherё, jemi bёrё mikesha. Me atё italishten e saj tёrё tinguj tё mprehtё, sa mё sheh tё futem te dera, mё pyet: “Kafe, amore?”.”Po, kafe, amore”, i them unё dhe s’mё bёn mё pёrshtypje kjo valё dashurie qё na mbёrthen tё gjithёve. Vetёm nё kёtё lokal, punojnё nja shtatё “amore”: njё shqiptar, njё indian, njё italian, dy italianё apo dy shqiptarё, s’ka rёndёsi e, kёshtu, nё çdo lokal e restorant kёndej nga qendra.

Nё tё dalё, pёrshёndetem me njё amore tjetёr egjiptian me kaçurrela tё zeza qё ёshtё integruar pёr shtatё palё qejfe duke u martuar me vajzёn e pronarit. Pёrpiqet tё mё bёjё pёr tё qeshur si amorja  e parё dhe mё thotё ndonjё fjalё nё shqip, si rastёsisht. Nuk e di pse s’mё bёn pёr tё qeshur. Ndiej nё zёrin e tij njё ndryshim stili. Vazhdoj. Derisa tё mbёrrij nё punё, do pёrshёndetem dhe do puthem me nja njёzetё e shtatё “amore” tё tjerё qё s’ua di emrat dhe emrin s’ma dinё, por qё ditёn ma mbushin.

Kёto rrugicat e ngushta tё Romёs mё sjellin nё vesh gjullurdinё e kullёs sё Babelit: secila gjuhё pёrzgjedh njeriun. Restorantet qё gёlojnё nga turistёt, falё kёtyre vajzava, djemёve, burrave e grave qё njё ditё vendosёn tё lenё atdheun e tyre e tё marrin udhёt, i shoh si agoratё e dikurshme greke ku nё vend tё mendimeve e ideve filozofike, shkёmbehen pёrvoja tё gjalla jetёsh njerёzore. Ndёrthuren, dredhojnё, pёrpёliten, shtrembёrohen, puqen, humbasin e dalin sёrish nё dritё si kёto rrugica tё fshehta, jetёt e kёtyre njerёzve. Herё tё forta, herё tё brishta, herё tё zymta, herё tё gёzueshme, herё tё reja, herё tё vjetra, herё sublime, herё mjerane, kёto jetё, ngushёllohen.

Mё kot gjёrat priten tё ndodhin e tё ndryshojnё nga lart. Integrimi i vёrtetё ndodh kёtu poshtё, nё damarёt e Romёs. Nё kёto kalldrёme tё bujshme, ku gurёt antikё ende s’e kanё gjetur vendin e tyre, secili prej nesh, lё gjurmёt e botёs nga vjen, nё kёrkim tё botёs sё madhe.

*Autorja jeton në Romë

Një vështrim kureshtar mbi librin ”Gishti mbi Ohër ” i Shkrimtarit, Poetit, publicistit, veprimtarit dhe mbi të gjitha, atdhetarit të flaktë, Hamit Gurgurit!

 

 

Shkruar nga Ibrahim Abedini

Shkrimtari dhe Poeti Strugan

 

Më ra në dorë si dhuratë nga vetë autori,libri, ”Gishti mbi Ohër”,i mikut tim, Hamit Gurguri. Vetë titulli më zgjoi kureshtje dhe më tërhoqi edhe më shumë se sa një libër tjetër i zakonshëm. Qyteti i Ohrit nuk është më larg se shtatëmbëdhjetë kilometra nga qyteti im i Strugës. Jam rritur në mesin e këtyre dy qyteteve, kam mësuar, kam par e kam dëgjuar çdo gjë që lidhet me me jetën dhe shpirtin e këtyre dy qyteteve. Kam par të mirën por edhe përjetuar të keqen bashkë me to.

E lexova me vëmëndje dhe me kënaqsi që nga fillimi deri në fund. Ky libër është një ndër veprat e shumta që ka krijuar Autori, Gurguri.

Unë, këtij libri, vendosa t´i hedh një vështrim të vëmendshëm më tepër si shkrimtar dhe jo si studjues apo kritik letrar.

Fjalët e mia të para për këtë vepër ”Gishti mbi Ohër” do fillojnë me një thënie të vjetër Spartane: ” Më mirë vdis më këmbë se sa të jetosh më gjunjë”. Kjo është edhe moto-ja e jetës së shkrimtarit Gurguri, sipas veprave të shumta që ka shkruar dhe sipas vlersimit tim në këtë vepër.  Por që për dallim nga Spartanët, Hamiti bënë luftë me penë dhe jo me pushke, se fuqia e pushkës pa e patur edhe penën nuk garanton jetëgjatsi lirie!

Ky libër, lë të hapura tre dritare, tre fusha studimi dhe tre mundësi për t`u emërtuar.

1-Mund të quhet një roman!

-Kush mund ta kundërshtoj, dhe për çfarë arsye? Personazhet, ngjarjet se si zhvillohen në kohë dhe hapsirë, mënyra e formimit të tyre dhe rrjedha e vetë këtyre ngjarjeve pa shkëputje nga tema, i hapin rrugë një romani. Êshtë një tregim i gjatë dhe pasqyron një ngjarje.

2-Mund të quhet tragjedi! Pse jo? i përmbush të gjitha mundësitë dhe parametrat e një tragjedie. A nuk është kjo një vepër letrare që për personazhin kryesor paraqet një gjendje pa rrugëdalje, e cila e çon atë në një fund të hidhur.

Autori, Gurguri, kur flet për një tragjedi familjare, në këtë rast për familjen Arnauti nga Manastiri, ka në fokus një tragjedi kolektive, të një populli të tërë, dhe në këtë rast është fjala për popullatën shqiptare në IRJM-së , që me të vërtetë pësoj një tragjedi ku autori e paraqet të rradhitur në mënyrë kronologjike si një kronist, sikur të ishte dhe vetë banor i Manastirit dhe i kapur nga po ajo dhunë sllavo-maqedone e asaj kohe, që në thelb asgjë nuk ka ndryshuar edhe sot…

3-Mund të quhet një libër me përmbajtje historike, një vepër me karakter historik!

-Nuk ka asnjë dyshim, pse ky libër të mos emërtohet si një vepër letraro-artistike me përmbajtje historike. E them lirisht dhe jam në gjendje ta mbroj atë pa u hamendur, unë vet do ta kisha quajtur një ”Kronikë historike e kohës” për faktin se përmbledh ngjarje dhe data historike të rradhitura sipas kohës dhe që janë realitet i kohës padyshim.

 

I vendosur në qendër të veprës së vet autorit është Lame Arnauti. Bir i një shqiptari të pasur nga Manastiri. Duke mos dashur të futem në detaje në jetën e tij dhe të familjes në hollësi, unë do hidhem direkt në një pyetje që do t´i bëj autorit dhe që do përgjigjem vetë.

Si e përshkruan autori Gurguri,karakterin e Lame Arnautit?

Një djal të ri, entusiast, me plotë fuqi rinore dhe vetbesim të tepruar. Me një vullnet të çeliktë dhe të pa thyer si natyra e maleve të larta të Manastirit. Një i ri i kapur fortë pas idealeve propaganduese dhe ideologjisë së kohës. I frymëzuar nga ideologjia revolucionare e luftës dhe e punës së popullit në ndërtimin e socializmit dhe besimi i tij i palëkundur në fitoren e të resë ndaj të vjetrës. Sukseset e socializmit dhe proletariatit internacional,i ndjente edhe si suksese të tij të korrura me luftë. Lame, personazhi i Gurgurit, mori pjes në luftën antifashiste çlirimtare si pjestar i brigadës Kosovaro-maqedone, me besimin e plotë se edhe kombi i tij në Maqedoninë jugosllave do fitonte të njejtat të drejta me të gjithë popujt e tjerë Sllavë. Propaganda e socializmit Ruso-Jugosllav për barazi dhe bashkëjetesë midis popujve kishte la mbresa të thella dhe bëri përshtypje bindëse në formimin e tij si njeri.

Çfarë e karakterizon vlerën e këtij libri?

unë do të thosha me pak fjalë se, është madhështia dhe vlera e dimensioneve dhe përmasave kombëtare e temës së zgjedhur nga autori, Gurguri. Lame arnauti është vetëm një personazh, një njeri i vetëm, një Manastirli i lindur dhe i rritur në tokën e tij autoktone. Por prapa tij, dhe me veprimet e tij të gabuara dhe të pësuara nga ata të cilëve u besoj si një qorr, fshihet një popull i tërë, në veçanti ai Shqiptar, i zhgënjyer dhe i tradhëtuar në mënyrën më çnjerzore nga sllavët me traditë gënjeshtare.

Një përshkrim ideal me syrin kritik të një kronisti , autori jep të gjitha në detaje si, vuajtjet, shpërnguljet me dhunë, vrasjet dhe zhdukjet e Shqiptarëve në mënyrën më të egër që ka egzistuar ndonjëherë në historinë moderne. Uzurpimi i pronës së tyre dhe popullimi i qyteteve me kolonë sllavë të sjell nga greqia, siç i quan me të drejtë autori, ”Egejca”, vetëm e vetëm për të arritur qëllimet e tyre, për një shtet maqedon të pastër.

Një libër në vijën e librit ”Uji i Madh” të Zhivko Çingo!

Një ngjajshmëri në kohë, në hapsirë dhe në karakterin e personazheve. Isaku, djali i Kejtenit, u shpërngul me dhunë nga toka dhe shtëpia e tij, bashkë me miliona fëmijë të tjerë jo Rusë.

Isaku nga Suka e bukur e Senterlenit, tërë jetën sa qe gjallë në kampet e përqëndrimit rus, që mbante emrin e vëllazërim bashkimit të BRSS-së, e ëndërronte Sukën dhe fantazonte çdo ditë se, një ditë do vinte uji i madh që do ta kthente atë te Suka e tij e bukur! Por kjo ëndërr e bukur që isakun e mbante të gjallë u bë dita ditës edhe më e bukur dhe e çoj atë deri në çmenduri edhe në vdekje të sigurtë.

I njejtë qe i lidhur edhe fati i Lame Arnautit që u detyrua të lërë Manastirin e bukur, vendlindjen ku u rrit dhe ku kaloj rininë, pasurinë dhe prindërit që nuk i pa më kurrë. Lame Arnauti ishte  i lidhur ngushtë me bukuritë e Manastirit dhe me jetën e qytetit të tij. Gati ato bukuri ia sollën afër traumën psiqike, depresionin dhe po e çonin edhe drejt çmendurisë, tamam atëherë kur e shoqeja, Rita, ia zgjoi dashurinë e fjetur me gazetat dhe broshurat e ilustruara me bukuritë e Manastirit kur ia solli me rastin e një shëtitje që bëri me shoqen e saj, por që tani më ky qytet mbante një emër tjetër,” Bitola”!

A thua se ishte thjeshtë një koinçidencë e rastit ky krahasim i këtyre dy personazheve me autorë të ndryshëm?

Unë them se, këto dy personazhe nuk i bashkoj fati rastësishtë që të kenë të njejtin epilog tragjik. Ishte pikërishtë Rusia Sllave me ideologjinë e caktuar si, në Rusi( në rastin e Zhivko Çingo), ashtu edhe në rastin e Lames nga Manastiri, ku po ashtu ishte gishti dhe dora e zgjatur e Rusisë në bashkëpunim me Jugosllavët.

-A ishte i pjekur dhe i formuar aq sa duhej karakteri i Lame Arnauti? Për të kuptuar dredhitë dhe intrigat që e çuan atë deri në atë nivel saqë të bashkëpunonte me armikun në dëm të popullit të tij?

Unë mendoj se si i ri që ishte, i biri i Naum dhe Rina Arnauti-t, u manipulua, u dezinformua, dhe iu shpërla truri nga propaganda e fuqishme e inform byrosë Ruso-Jugosllave dhe pastaj edhe u infiltrua si simpatizant i zjarrtë me moton e bindur se, të gjithë do të jenë të barabartë në atë shoqëri socialiste me ”lule dhe trëndafila”. Shkollimi i tij si pilot në Rusi ia forcoj edhe më shumë këtë besim ndaj Stalinit dhe proletariatit internacional Stalinist dhe atij Jugosllav pas ardhjes në Manastir.

Këtë ide dhe bindjen time, të mos mjaftueshmërisë në pjekurinë e tij si person e forcon edhe sjellja dhe arroganca në dialogun që pati me babanë , Naumin ,në shtëpinë e tyre në Manastir. Naumi nuk ishte i pajtimit me rrugën që ndiqte i biri dhe nga përvoja e tij shume vjecare, naumi nuk i besonte Rusisë. Ndër të tjera të birit ia tha edhe këto fjalë si përfundim bisede : ” Asnjë e mirë deri më sot nuk na ka ardhur nga Rusët”. Ndërsa qëndrimi i Lames ishte stoik, i vendosur, i pa lëkundur dhe arrogant edhe përkundër mendimit këshillues por edhe kategorik i të jatit, ai, pra Lame, ishte i gatshëm që ato ideale që i servonte në tavolinë si të çmueshme dhe me vlera të përgjithshme socializmi Ruso-Jugosllav, t`i mbroj me të gjitha mjetet, edhe duke sakrifikuar familjen e tij. Lame e quajti të jatin reaksionar dhe të prapambetur, nga pakënaqësia që i ati nuk pajtohej me mendimet e tij, që ai i quante përparimtare dhe të kohës. Lame shkoj edhe mëtej me vrerin që kishte ndaj babait, e quajti atë kundërshtar të socializmit, të Bashkimit Sovjetik, të Stalinit dhe të shokut Tito. Përvec të gjitha këtyre që ia tha, ai e quajti edhe kundërshtar të tij.           Për Lamen Klasa borgjeze, ose klasa e pasur duhej të zhdukej përgjithmonë dhe me këtë, edhe pasuria e babait. Një dëshmi më shumë që tregon pa pjekurinë e Lames.

Kur filloj të kuptoj Lame Arnauti se, e tërë kjo ideologji socialiste , Jugosllavo-titiste dhe aq më tepër Sllavo-maqedone në vendlindjen e tij, dhe më gjerë, ishte një revolucion socialist me një botkuptim të fshehtë dhe të egër fashizoid vetëm me një qëllim të vetëm, për të marrë fushata spastrimi etnik dhe në këtë rast konkret, zhdukjen, largimin dhe asimilimin e shqiptarëve me çdo mjet dhe në çdo mënyrë.

Fillimi i ndërgjegjsimit të tij filloj atëherë kuru  prishen marrdhëniet BRSS- Jugosllavi. Vazhdoj edhe më tej me ardhjen e tij në Manastir kur atje e priti Binxhiu Riste Naumov, oficer sigurimi, i cili i fliste me një ton nacionalist dhe shovenist për një Maqedoni të maqedonasve, ku nuk do kishte vend për Shqiptarët. Filloj të kuptoj atëherë kur e pa emrin e ndryshuar të Manastirit, të zëvendësuar me atë Maqedon ”Bitola”.  Sytë iu hapën atëherë kur pa shkollat shqipe të mbyllura dhe kur pa se mësimi zhvillohej vetëm në gjuhën sllavo-maqedone, një gjuhë dhe një shkrim i krijuar vetëm pas luftës së 1945-sës. Kur pa se në Manastirin e tij, pas kthimit nga Rusia, asgjë nuk frymonte në gjuhën shqipe.

Por them gjithsesi se i kapluar nga naiviteti i tij vetiak dhe i llojit të tij, nuk e lejoj atë dhe nuk i dha udhë që ta kuptoj seriozitetin e gjithë kësaj loje të qëllimshme sllave, të kësaj veprimtarie shtetërore dhe civile të mbushur me urrejtje antishqiptare.

Kokfortësia e Lames filloj të zbutet kur pa të ëmën të vetmuar dhe kur mori vesh për vdekjen e babait që nuk arriti t`i hidhte një grusht dhe e t`i kërkonte falje për arrogancën e tij. Por e gjithë kjo kthesë sa për fillim ndodhi pak si vonë. Këtu do citoj një thënien time: ” Shqiptari së pari vepron pastaj mendon”, pra i till ishte edhe Lame Arnauti, i nxituar, personazhi i Hamit Gurgurit.

Nga kjo agoni e ideologjisë socialiste Lame-n do ta zgjoj veprimi atdhetar i tezes së tij, Nina, që punonte në institucionin famëkeq të ministrisë së komploteve në shkup. Nina,pasi i mbajti një ligjeratë të shkurtër se, si venin punët dhe si do venin edhe më tej për Lamen si një bashkëpuntor i armikut duke vënë dorë edhe vetë në pastrimin etnik të shqiptarëve nga qyteti i Shkupit, Kumanovës, Resnjës, Manastirit dhe Ohrit. Ndër të tjera ajo e quajti Lamen:

– I mjerë, i gjorë, i ngratë!

Kthesa më e madhe dhe shpëtimi i tij nga inplikimi direkt ose dorëvënia e tij në ndihmë të pastrimit etnik të këtyre qyteteve nga Shqiptarët do jet vdekja e Rusit Igor, një Agjent i shërbimit sekret rus që punonte për Jugosllavët.  Por largimi i tij nga e zeza që e kishte krijuar vetë, ishte shkuarja  në suedi me delegacionin e aviacionit ushtarak Jugosllav dhe vendimi i tij i prerë për të mos u kthyer më kurrë në vendlindje.

Ku qëndron vlera artistike e vepër së Gurgurit

Vlerat artistike të çdo vepre letrare arrihen atëherë kur sigurohet shprehja e një përmbajtjeje të caktuar për mes formës së përkryer, në këtë rast, të zgjedhur nga autori vetë. Po a e ka gjetur këtë formë Hamit Gurguri? Unë them se po. E ka gjetur të përshtatshëm personazhin, udhëtimin e tij aventurier e të rrezikshëm me pasoja për veten dhe për kombin e tij. Autori e ka gjet kuptimin e brëndëshëm të veprës, e ka zbërthyer atë të plotë, në mënyrë të kjartë ,të kuptueshme. Unë mund të them se, autori, përveç se e ka gjetur formën e përshtatshme për të shprehur idetë e rëndësishme që e kanë preokupuar atë dhe popullin e tij, në rradhë të parë si shkrimtar dhe përfundimisht edhe si shqiptar . Stili i të shkruarit me të cilin autori ka shkruar veprën është jo i komplikuar, i thjeshtë dhe i kuptueshëm. I shkruar në gjuhën e unifikuar letrare  dhe tek tuk edhe me shprehje të të folmes së autorit. Autori ka përdor deri në shterrim thëniet e mënçura, proverbin popullor, alegorinë dhe metaforen për t´i dhënë fuqi shprehjeve dhe për t`ia rritur vlerën origjinalitetit të ideve që pohon kjo vepër; si dhe për ta bërë tregimin sa më estetik dhe kreativ. E bukura, dashuria dhe lotët e vuajtjes janë të shprehura fuqishëm në tërë përmbajtjen e kësaj vepre, që e bëjnë atë edhe më tërheqse për lexuesin.

Do përmend vetëm një dallim të shkronjës ”Ç” që në shumë raste është zëvendësuar me gërmën” Q”, kjo ka bërë që t`i humb edhe kuptimi fjalës në raste të caktuara, por ky gabim shkronje nuk e vë autorin në përgjegjsi pasi që mund të jet një lëshim i vetë Lektorit që e ka pas për detyrë primare kontrollimin e shkrimit. Por gjithsesi ky lëshim i vogël gjuhsor nuk e zbeh aspak vlerën e madhe të veprës së Gurgurit.

”Shqiptari e ndjen zjarrin kur i djegin këmbët”, marrë nga një thënie e gjyshit tim, është edhe Lame Arnauti i Hamit Gurgurit, i cili, kur e ndjeu rrezikun që po i afrohej tek këmbët hoqi dorë nga jeta e tij në vendlindje, nga jeta e çmëndur si ndihmës direkt në pastrimin etnik të gjakut të tij dhe nga rreziku i burgut që e priste në ”Goli Otok”, për vdekjen aksidentale të majorit Igor me prejardhje Ruse që, më vonë do t`i vishej si vrasje nga dora e Lame Arnautit.

Si e mbaron Autori Gurguri këtë histori sa komplekse aq edhe interesante dhe tërheqëse?

Personazhi i autorit e filloj jetën në Manastir me mbiemrin, Arnauti, e vazhdoj  në shkup me, Arnaudov dhe e mbaroj në Suedi me, Arnaudson! Një udhëtim i tij sa interesant, sa kompleks aq edhe tragjik.  Jeta në Suedi dhe bashkjetesa me finlandezen, Rita, e zgjoj atë nga gjumi letargjik, nga agonia që i kishte zënë sytë. Dita ditës dërgjegja e ndrydhur që atë e brente përbrënda tani filloj t`i rikujtoj të gjitha veprimet e gabuara në jetë, si luftëtar, si aktivist, si partizan, si ushtarak, si diplomat dhe më së shumti si njeri jo i pastër ndaj gjakut të vetë.  Dhe pikërishtë në këtë pjesë të veprës autori ka krijuar një situatë dramatike që vjenë e thellohet edhe për faktin se,Lame, personazhi i veprës hyn në konflikt me vetveten. E pret një gisht të dorës gjatë një pakujdesie. E vendos atë të mumifikuar në qelq si pjesë të trupit të tij me shpresë që një ditë ta varroste atë në Manastirin e tij të dashur. Jeta e tij mori një kthesë dramatike për të keq dhe dita ditës po e shtynte atë në çmenduri. E vriste dhe e rëndonte jeta e vetmuar e nënës në manastir. Pa mundësia e tij për ta ndihmuar të ëmën dhe së paku edhe për ta vizituar i dhanë fund dëshirës së tij për të jetuar. Ky procedim artistik i këmbimit të situatave dhe i përzierjes së tonit emocional nuk e pengon autorin të zhvilloj veprimin gjer në fundin e tyre logjik.

Si lindi titulli i veprës ” Gishti mbi Ohër”?

Një nga elementët kryesorë, në mos kryesori, që shërben si bosht kompozicional i veprës shtë pikërishte mjeshtria dhe profesionalizmi i autorit Gurguri që, udhëtimin e Rinës për në Shkup me arsyen për të varrosur gishtin e Lames në Manastir dhe hirin e tij për të derdhur në male, e lidh si një rastësi kohe që përputhet me fundin e kësaj vepre artistike me karakter kombëtar. Por unë nuk do thosha se e tëra qe një rastësi, këtu është dhe brendësia e veprës; që sado të kesh punuar kundër qytetit tënd, vendit tënd, gjakut tënd, me vetëdie naive apo edhe pa vetëdije, qoftë edhe si një individ në këtë rast të veprës, trupin dëshironë të ta marrë dheu yt që të lindi.

Aeroplani që u nis për në Shkup ndërroj destinacion për në ohër dhe u rrëzua mbi malet e Ohrit për arsye të panjohura sipas autoriteteve vendore por që aeroplani ishte i mbushuredhe kësaj rradhe me Shqiptarë. Hiri i Lame Arnaudson-nit u derdh mbi malet e Ohrit bashkë me trupin e Rinës, ndërsa gishti iu varros në manastirin e Shën Naumit sipas dëshirës së tij të fundit.

Dhe unë këtë shkrim mbi këtë vepër të mjeshtrit, Hamit Gurguri do ta përfundoj me këto fjalë:

– Letërsia mbetet kurdoherë arti i fjalës dhe muzikaliteti i gjuhës kurse zbukurimet vetëm i shtojnë vlerën veprës dhe rrisin formën emocionale të saj.

Ky libër është një vepër me rëndësi kombëtare që zgjon ndërgjegjen kombëtare dhe është shkruar me frymëzim atdhedashurie dhe mjeshtri. E përgëzoj autorin, Hamit Gurguri për këtë vepër që na e solli në jetë!

Shkruar nga shkrimtari Ibrahim Abedini

2020//08 Landvetter

Festë Kombëtare në Wiesbaden – Reportazh nga Neki Lulaj

 

Shoqata Humanitare „Dardania“ në Wiesbaden kremtoi Ditën e Pavarësisë të Republikës së Kosovës. Në një ambient festiv në sallën e qytetit të Wiesbaden-it festuan 17 shkurtin, ditën më historike të kombit shqiptarë. Kryesia e Klubit „ Dardania“ në krye me Hajdar Nitaj, Samush Hylaj, Durak Ahmetaj dhe Agim Aliqkaj kishin bërë një organizim shembullorë dhe një pritje të rrallë që mund ta gjësh nëpër shoqatat tjera simotra që funksionojnë në Gjermani. Nën tingujt e Hymnit Kombëtar dhe atij shtetëror filloi manifestimi kulturor. Konferencieri Fatmir Aliqkaj me shumë pedantëri e mbajti fjalën e hyrjes ku përshëndeti të gjithë të pranishmit dhe uroi mirëseardhje në këtë aktivitet kulturor. Ishin prezent përfaqësuesit e Konzullatës së Republikës së Kosovës si Zt. Lutfi Bilalli dhe Fidan Kuqi.

Merrnin pjesë kryetarë dhe anëtarë kryesie të shoqatave nga Aschafenburg, Frankfurt dhe qytete tjera. Ishin prezent edhe anëtarët e Lidhjes së Shkrimtarëve të Mërgatës në krye me Neki Lulaj, merrnin pjesë familjarë të dëshmorëve dhe heronjëve të Republikës së Kosovës. Poashtu ishte prezent edhe inspektori i Administratës Tatimore të Kosovës Zt. Mehdi Fazliu. Para se t´i vije radha muzikës popullore dhe këngëtarit të mirënjohur Bajram Gigolli për një fjalë rasti u ftua përfaqësuesi i Konzullatës në Frankfurt Zt. Lutfi Bilalli i cili pjesëmarrësve iu drejtua me këto fjalë: „ Përshendetje për ju të gjithë, para se t´iu uroj Festën e Pavarësisë më lejoni që Kryetarit të Shoqatës „Dardania“ Zt. Hajdar Nitaj, për vdekjen e vëllaut t´i shpreh ngushëllimet më të thella. Të nderuar të pranishëm, i nderuar Nënkryetar Zt. Agim Aliqkaj, i nderuar Zt. Durak Ahmetaj, i nderuari Zt. Neki Lulaj dhe të gjithë ju që jeni prezent, përfaqësues klubesh dhe shoqatash, anëtarë të kryesisë së Klubit „ Dardania“, familjarë të dëshmorëve dhe heronjëve dhe të gjithë ju që jeni të pranishëm është kënaqësi e jashtëzakonshme që sot në emër të institucioneve të Republikës së Kosovës dhe të Konzullatës sonë në Frankfurt, misionit diplomatik t´iu uroj 17 Shkurtin Ditën e Pavarësisë që jemi krenarë të gjithë për punën dhe aktivitetin e gjithë mërgatës, përpjekjet dhe sakrificat e kombit tonë që datojnë shumë, shumë heret dhe nga e gjithë kjo u kurorëzua me aktin e njohjes së Pavarësisë që lirisht mund ta quajmë Shteti i Dytë Shqiptarë në Ballkan. E Gjithë kjo ishte një kontribut i madh sidomos i juaji këtu, i baballarëve dhe i gjyshërve tuaj dhe i gjithë kësaj rinije e që të gjithë bashkarisht nuk e kursyet djersën tuaj, duke ndarë nga kafshata e gojës për të ndihmuar jo vetëm materialisht por bënë sakrificat sublime dhe dhatë poashtu shumë dëshmorë që ranë heroikisht në fushën e nderit për tokën e shenjtë të Kosovës. Kontributi juaj dhe i Shoqatës Humanitare „Dardania“ por edhe i shoqatave tjera na bëjnë nderë edhe ne duke kujtuar edhe kontributin e shoqatave tjera të vjetra në Sofje, Bukuresht, Amerikë të cilat nëpër faqet e historisë dhanë kontributin e tyre të pakursyer. E vërteta është që sot kombëtarët dhe patriotët më të mirë janë ata që me fanatizëm e ruajnë gjuhën dhe traditën tonë sidomos për ne që jemi në mërgim.

Sonte kemi Festë, e mira është që njerëzit duhet t´i kenë dy veti kryesore: Kështu e pyetën një plak, sa vjetë i ke? Shëndoshë jam u përgjigj plaku. Kapital sa ke? Me shëndet mirë jam u përgjigj ai përseri.

Të nderuar pjesëmarrës iu dëshiroj shëndet e shumë të mira, ta festojmë këtë datë se është datë me të vërtetë e rëndësishme, e meritoni ju mërgata më shumë se askush tjetër dhe krejt në fund: „Rroftë Shqipëria, Rroftë Kosova“!

Të ftuar të radhës ishin Neki Lulaj dhe Shaip Ademaj të cilët lexuan për të pranishmit disa poezi. Pastaj filloi programi kulturo-artistik i cili vazhdoi deri në orët e hershme të mëngjesit të ditës së shtunë.

Pamje nga Manifestimi Kulturor

Të votojmë për Sami Musa që të bëhet parlamentari i parë shqiptar në historinë e shtetit Gjerman…!

VOTOJMË PËR SAMI MUSA !

Të dashur bashkatdhetarë, kanë ngelur edhe pak ditë deri tek dita e votimeve për të dashurin tonë z. Sami Musa,

kandidat në „Partin Socialdemokrate në Gjermani „ – Hamburg.

ka nga ne që akoma nuk kemi plotësuar formularët.

Këto ditë janë momentet e fundit kur ne duhet t‘i plotësojmë, dhe nëse nuk e keni dërguar deri me tani, duhet të dielen më 23.02.2020-të, të shkoni deri në komunën ku banoni dhe të dorëzoni zarfin me fletëvotimin tënd.

Në mesin e kandidatëve të Hamburgut, është edhe një shqiptaro – gjermanë, aktualisht antarë në „Partin Socialdemokrate në Gjermani „ – SPD – Sami Musa, prandaj ka nevojë edhe për votën tonë….

Vëllezër e motra ju miq të nderuar,

të gjithë ju shqiptarë që jetoni në Hamburg e rrethin me të drejtë vote, mos ngurroni, plotësoni folmularët e fletëvotimeve dhe jepeni votën për Samiun.

Sami Musa mund të ndihmojnë edhe ata që nuk banojnë në Hamburg, por që kanë të afërm dhe miq tek të cilët mund të ndikojnë për ta ndihmuar Samiun duke votuar për te.

Urojmë që votat tona ta ndihmojnë Samiun që të bëhet parlamentar i parë shqiptar në historinë e shtetit Gjerman…!

 

Fotografia e Sami Musa

Shqiptarë të dashur, mos e humbni këtë mundësi, votoni për Sami Musën, më 23 shkurt 2020… – Nga Hysen Ibrahimi

…është mundësi e re për të gjithë ju dhe familjet tuaja në Hamburg e në Gjermani!

Më 23 shkurt 2020, në Hamburg të Gjermanisë do të mbahen zgjedhjet e përgjithshme parlamentare dhe në garën për në Parlament është edhe një shqiptar i yni. Një djalë i shkëlqyeshëm dhe i përgatitur, Sami Musa.

Sami Musa është biri i Xhelil Musës, një shqiptar i devotshëm. Veprimtar dhe humanist i madh. Xhelil Musa vjen nga qyteti i Vitisë në Kosovë dhe gjithë jetën e tij në Gjermani, për mbi 50 vjet, ia kushtoi kombit, duke ndihmuar shumë shqiptarë që kanë pasur nevojë. Kurse investimet e tij në Viti dhe në Kosovë e në Shqipëri janë të panumërta.

Me z. Xhelil Musa unë jam njohur gjatë takimeve tona letrare në hotelin e tij në Hamburg, i cili na ka bërë një pritje madhështore, të gjitha pa pagesë, sikur të ishim në shtëåinë tonë. Prej atij momenti ne jemi miq, ai është mik i shtëpisë dhe familjes sime. Madje, për figurën e tij është shkruar gjerë e gjatë edhe në librin “Thesar Kombëtar i Mërgatës Shqiptare në Suedi”, në disa vëllimen të cilin e boton Shoqata e Shkrimtarëve dhe Artistëve Shqiptarë “Papa Klementi XI Albani”. Ndërsa shoqata më vonë e ka shpallur edhe Anëtar Nderi të saj, duke e vlerësuar kontributin e tij madhor për çështjen kombëtare dhe për pavarësinë e Republikës së Kosovës.

Personalitete humane si Xhelil Musa gjenden shumë të rrallë. Xhelil Musa është njëri i mençur dhe i urtë, njëri pakfjalë dhe punë shumë. Këto virtyte ka trashëguar edhe djali i tij Samiu, të cilin e njohë gjithashtu. Një djalë i edukuar në frymën patriotike. Një djalë i fjalës dhe i besës. Një njeri këmbëngulës në parimet dhe vendimet e veta.

Sami Musa tashmë ka përvojë me veprimtari shoqërore dhe politike dhe këto i trajton si domosdoshmëri të kohës. Një personalitet i përgatitur, modern dhe me qëndrime të fuqishme që të mbrojë të drejtën aty ku duhet. Sami Musa, do të dërgojë zërin qytetar në institucionet vendimmarrëse gjermane.

Për mbi 30 mijë shqiptarë që jetojnë në Hamburg, kanë fatin e madh që Sami Musa është kanditat për në Parlament. Ata do të jenë më të mbrojtur dhe më të sigurt, ata do ta kenë njeriun e tyre për çdo shqetësim që kanë nevojë të adresojnë. Një djalë i ri, që do të përfaqësojë edhe zërin e të rinjëve shqiptarë, të cilët janë të shumtë në Hamburg.

Shoqata e Shkrimtarëve dhe Artistëve Shqiptarë “Papa Klementi XI Albani”, Suedi, mbështetë fuqishëm z. Sami Musa, në zgjedhje e përgjithshme parlamentare dhe në garën për në Parlament.

Prandaj, shqiptarë të dashur, mos e humbni këtë mundësi. Vota për Sami Musën, më 23 shkurt 2020, është mundësi e re për të gjithë ju dhe familjet tuaja në Hamburg e në Gjermani!

 

Zoti ju bekoftë ju dhe familjet tuaja,

Zoti e bekoftë Sami Musën dhe familjen e tij

Zoti i bekoftë shqiptarët, kudo që janë!

Hysen Ibrahimi, kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve dhe Artistëve Shqiptarë “Papa Klementi XI Albani”, Suedi.

Suedi, Förslöv, 28 janar 2020

FJALA SHQIPE NGA VARGU I POETIT JEHONË NË SUEDINË E LARGËT – Nga Sokol Demaku

 

Në organzim të Bibliotekës së qytetit Göteborg të Suedisë në bashkëpunim me Qednren Kulturore Shqiptare ”Migjeni” nga qyteti Borås po i Suedisë në datë 26 janar 2020 u mbajtë ”Dita e poezisë shqipe”, një event sa i madh dhe madhështor në prezentimin e kulturës, traditës, veshjes, letërsisë dhe vargut në shqip.

Një publik me kulturë dhe ndjenja për peozinë, qe në pamje të jepte me kuptue se është në shumicë nga vendësit pra suedez, por për të mirën e këtij mmanifestimi sot ishte për lavdat edhe publiku shqiptar i cili në një numer të mirë ishte prezent në eventine organziauar nga QKSH ”Migjeni”.

Moderatori i eventit poeti dhe shkrimtari me renome per fëmije dhe të rritur Rizah Sheqiri udhehoqi me mjat pedenteri këtë event.

Ishte një film dokumentar që hapi eventiun duke prezentua trevat shqiptare për të pranishmit me të gjitha ato bukurit e natyrës së virgjër shqiptare dhe njeiut punëtor shqiptar si të burrit dhe gruas në punët e perditshme dhe krijimine të mirave për jetën. Veshjet karakteristike shqiptare nga vise të ndryshme të trojeve shqiptare që zgjuan kërsherin e të pranishmëve në event krysisht të atyre suedez dhe kombeve tjera të cilët ishin të pranishëm në foajen e Bibliotekës së qytetit të Göteborg.

QKSH ”Migjeni” kishte pergatitur mbi 100 broshura në gjuhën suedeze me informacione të mjaftueshme për Shqipërinë dhe Kosovën të cilatë u shpërndan falas për të pranishmit në event cka u pa se ishte shumë e qelluar dhe se vlen që cdo here në cdo event të jete edhe nje prezentim i tillë i vendit tonë.

Ditën e poezisë shqipe në Göteborg të Suedisë e hapi Hamit Gurguri me një poezi por i cili në menyrë mjaft solide prezenmtoi punën e poetëve dhe shkrimtarëve shqiptar anëtar të QKSH ”Migjeni” e që nuk janë të pakët. E vazhdoj me preznetimin e poezive të saja në të dy gjuhë poetja me e re anëtare e QKSH ”Migjeni” Anxhela Ziso e cila u prit me durtrokitje nga të pranishmit.

Por në këtë event poetet anëtar te QKSH ”Migjnei” kishin edhe mysafire e ky ishte poet inga Göteborg Imri Demishai i cili lexoj vargjet e tija ne shqip me një tematikë nga vendlinja.

Pë të vazhduar me Bahtir Latifin me poezitë e tija ne shqip e suedisht dhe në fund me lexim e një novele nga libri i tij më ri ”Den konstiga skogen” Sokol Demaku në gjuhën suedeze.

Në fund të prnaishmit patën kontakte dhe biseda me poetë dhe shkrimtarët ku edhe me kete rast u nënshkruan libra të cilët të pran ishmit e interesuar blen.

Mendojmë se ja vlen të organizohen eventet illa në menyrë që letersia shqiper, proza dhe peozia shqipe të jenë sa ma prezente edhe tek lexuesi suedez.

LIBËR ENCIKLOPEDIK ME RASTIN E 550 VJETORIT TË KALIMIT NË AMSHIM TË GJERGJ KASTRIOTIT SKËNDERBEUT – Nga Nue Oroshi

Literaturës Kastriotase po i shtohet edhe një libër enciklopedik me titull:”Gjergj Kastrioti Skënderbeu-Heroi Kombëtar i Shqiptarëve”.Ky është libri i tetëmbëdhjetë me radhë që në këtë 15 vjeçar të  punës atdhetare dhe shkencore që po  e nxjerr në dritë shoqata e intelektualëve shqiptarë ”Trojet e Arbrit”.Për pesëmbëdhjetë vjet me radhë shoqata”Trojet e Arbrit” i mbajti 19 sesione shkencore, prej të cilëve 15 sesione të rregullta dhe 4 të veçanta si edhe 8 akademi.Qdo sesion shkencor i rregullt dhe i veçantë u pasua me botimin e veprave enciklopedike,ku i qendruam besnik studiuesve dhe lexuesve shqiptarë nga të gjitha trojet etnike shqiptare dhe diaspora e madhe atdhetare.

Ky libër që po i japim lexuesit shqiptar vjen si fryt i sesionit shkencor madhështor që shoqata ”Trojet e Arbrit” e mbajti më, 28 korrik 2018 në Lezhë me rastin e 550 vjetorit të kalimit në amshim të Gjergj Kastriotit- Skënderbeut me temën:” Gjergj Kastrioti -Skënderbeu,heroi kombëtar i shqiptarëve”.Ideja për mbajtjen e këtij sesioni shkencor kishte ardhur gjatë një takimi në Lezhë në mes të studiuesve: dr.sc.Kastriot Marku,Mr.sc.Paulin Zefi dhe Mr.sc.Nue Oroshi. Meqenëse shoqata e intelektualëve shqiptar kishte përvojë të gjatë 15 vjeçare e mori përsiper anën organizative,programore dhe financiare kurse Drejtoria e Kultures në Lezhë anën e mikëpritjes sipas traditave shqiptare.Ky bashkëpunim doli shumë i suksesëshëm edhe falë përkrahjes së Kryetarit të Bashkisë së Lezhës,Fran Frrokaj.Kështu që shoqata ”Trojet e Arbrit” dhe Bashkia e Lezhës organizuan sesionin më të madh shkencor të vitit jubilarë të Gjergj Kastriotit -Skënderbeut, pikërisht në Lezhën e Kastriotit.Kjo u bë falë kontributitë të pakursyer të 50 studiuesve shqiptar dhe të huaj të cilët morën pjesë në këtë sesion madhështor shkencor si edhe i dërguan punimet e tyre. Këto punime po i botojmë në këtë libër enciklopedik i cili në shenjë të 550 vjetorit të kalimitë në amshim po botohet me 550 faqe.

Në këtë sesionë shkencor shoqata”Trojet e Arbrit” doli me dy ide të reja,që në Prizrenin e Besëlidhjes shqiptare të ndërtohet Monumenti i Gjergj Kastriotit-Skënderbeut si dhe në Kalanë e Prizrenit të ndërtohet muzeu i Mesjetës shqiptare me emrin e Gjergj Kastriotit- Skënderbeut.Sa i përket idesë se parë ajo është shumë afër realizimit të saj ku kanë përfunduar të gjitha marrëveshjet me komunën e Prizrenit, si dhe ka filluar realizimi i monumentit me një lartësi prej gjithsej 3.3 metrash ku se bashku me bazën shkon afersisht 5 metra.Prizrenit si qytet historik do ti vije një pamje shumë madhështore me rastin e vendosjes se Monumentit të Gjergj Kastriotit në Prizren si dhe me rastin e ndertimit të  muzeut të Mesjetes shqiptare me emrin e Gjergj Kastriotit- Skëndebreut.E gjithë kjo punë po kryhet falë mbështetjes së mërgimtarëve shqiptarë në Evropë dhe Amerikë dhe pa asnjë mbështetje institucionale.

 Shoqata e Intelektualëve Shqiptarë ”Trojet e Arbrit” përkundër sukseseve të mëdha në periudhën kohore 2018-2019 pati edhe dy humbje të medha.Gjatë kësaj kohe na vdiqën dy studiuesit tanë të vyer prof.dr.Riza Sadiku dhe Mr.sc.Mehmet Gjoshaj.Te dy profesorët e nderuar për 15 vjet me radhë i patëm dy shtylla të forta të organizimit tonë shkencor dhe atdhetar. Përfaqesonin dy treva heroike siç është ajo e Drenices dhe e Kërqovës dhe të cilët një jetë të tërë ia kushtuan shkencës shqiptare duke punuarë me dhjetra vite në muzeun e Kosovës.Kontributi i tyre shkencor dhe atdhetarë në shoqatën ”Trojet e Arbrit” ishte shumë i madh.Do u jemi mirënjohës për jetë të jetëve.Libri që po e sheh driten e botimit është si fryt i studiuesve të vyer shqiptarë.

Në këtë libër përveç temave historike qe zënë vendin më të madh kemi edhe tema mjaftë interesante të karaktereve të ndryshme siç janë folklori,etnologjia,paraqitja e Gjergj Kastriotit Skënderbeut në literaturen Evropiane, pa lënë anash edhe shumë tema të ndryshme siç është jehona e veprës se Gjergj Kastriotit- Skënderbeut nëpër periudha të ndryshme historike.Kastriotizmi si konceptë tekë shqiptarët do te jetojë sa të jetojë shqiptaria.

Përkundër faktitë se ne ket kohë te mjegullnajave te ndryshme politike kemi edhe shume kopila që po e mohojne Kastriotizminë shqiptarë, vrulli i tyre ësht vetëm kalimtarë, për faktine se sa herë qe në trojet shqiptare kanë zgjaturë kokën kopilatë aziatike dhe karpatianë ishte pikërishtë epika e shpatës së Gjergjit te Kastrioteve ajo që ka zgjuarë ndjenjen kombëtare tekë shqiptaret për te ndalurë punën që beninë dhe po bëjn kopilat aziatikë e karpatianë duke e sulmuarë Gjergj Kastriotinë Skenderbeun,ësht pikerishtë ky libër dhe shumë libra të tjerë që dëshmojnë qartë se fryma Kastriotase ësht shumë me e madhë në Trojet Shqiptare se sa fryma e mbeturinave aziatike dhe karpatiane.Për fund e ndiej vetën shumë të lumturë që pikerishtë në kët pervejtorë të madh arritëm që shqiptarizmës ti japimë një vepër enciklopedike me një vlerë të qmuarë shkencore.Për kët falënderoj të gjithë studiuesit dhe studiuesitë që me studime e tyre mbajn  vazhdimësin e  rrugës se Gjergj Kastriotit -Skenderbeut.

Thirrje e mendjes për kohën e mundur dhe rininë e humbur – Nga Nue Oroshi

Telenovelat politike janë tiktaket e rrahjes së zemrës që nuk ndëgjohën por rrahin shumë shpejtë për ta mbajturë njeriun në jetë.Këto rrahje apo tik-take që e kontrollojnë zemrën janë të tejdukshme për faktin se koka shpesheherë aktivizohet për të bërë thirrje mendjës për kohën e mundur duke bërë apel apo duke përplasur britmat për rininë e humbur.Rinia jonë shqiptare sot kanë mbetur në mëshirën e fatit dhe i thërrasin kokës duke i bërë thirrje mendjës se cila është koha e tyre e cila po e mund ndërgjegjën apo fatin e ndersjelltë për lëvizjen e kohës zileqare që po ecë si një telenovelë pranë tregtarëve të flamujve që më të rëndësishëm ju duken flamujtë partiakë se sa vendi,toka,deti,qielli dhe dy shtetet shqiptare.Kurse thënja e një të riu se Tirana mblodhi gati gjithë Shqipërinë por Gjermania e përpiu rininë e Tiranës nuk mundesh ti heqësh asnjë presje.

I njëjti fat është edhe me Kosovë.Kudo sheh shtëpia të mbyllura dhe pa jetë mbrenda saj.Aty këtu sillet ndonjë shtegtarë hijerëndë.Fshatrat shqiptare janë boshatisur kurse politikanët e dalldisur nga dhjami i tyre i tepërt që ja ka mbuluar trurin e së bashku me të edhe mënyrën e të menduarit pozitiv, luftojnë se kush kujtë po ja lëshon ma shumë në marrëveshjet politike për ti bërë partnerit hakmarrje dhe hile ende pa  e filluar bashkëpunimin.E ditën apo nuk e ditën politikanët tanë ky egzod satanikë do ti përfshi edhe bijtë dhe bijat e tyre.E them egzod satanikë sepse edhe me herët e kam bërë dallimin në mesm të egzodit biblikë dhe atij satanikë.Egzod biblikë është një egzod kur një popull i tërë shperngulët nga një tokë jo pjellore për shkak të mosmundësisë së jetesës.Kurse ne shqiptarëve Zoti na ka falur tokën,diellin,qiellin,detin,malin, arin e mineralët por të gjitha këto pasuri nuk kanë vlerë kur nuk dinë se si të menaxhohen me sukses.A do ti thirrin politikanët tanë shqiptar mendjes që ta kthejnë kohën e mundur, për ta kthyer rininë e humbur kjo është një pikëpyetje e madhe.

Dhe deri sa vazhdon egzodi satanikë i shqiptarëve politikanët shqiptarë ecin një hap para e pesë hapa mbrapa. Ma e rëndësishme është rrahagjoksia për ta mbrojtur flamurin partiakë se sa të ndërtohen institucionet shteterore.Derisa zëri i gurgullimës së detit shqiptar,jehu i tingllimës së mineraleve të tokës së Kosovës dhe vendi i bukur që na ka falë Zoti thërret që të menaxhohët mirë e mbarë,në kokat e shumë politikaneve shqiptar më e rëndësishme është interesi personal se sa ai shtetëror.

Nuk është hera e parë që shqiptarët janë kundër vetvetes për faktin se ka shumë shekuj se flasim për perëndimin e punojmë me lindjen.Plot gojën perëndim e plotë mendjën lindje.Kjo luftë në mes të fjalës dhe mendjes tek i njëjti person i ngjanë hipokrizisë hamletiane pa i prekur fare mesazhet e Makiavellizmit politikë që ju dridhet trupi kur e humbin pushtetin dhe nuk ju rrahë syri  qerpikë kur e humbin popullin dhe shtetin.

PËRGJAKJA E HERONJVE NË MËRGATË – Nga IDRIZ ZEQIRAJ

 Në 38 vejtorin e rënies, në krye të detyrës, për realizimin e aspiratave shekullore të lirisë dhe të pavarësisë së Kosovës, trinomi i heronjve: Jusuf Gërvalla, Kadri Zeka dhe Bardhosh Gërvalla, sot përkujtojmë, me respekt e nderim të skajshëm, veprën madhore atdhetare të tyre. Ata ishin dhe mbeten lajmëtarë të lirisë, luftëtarë me fjalë dhe pendë, me një veprimtari që nismon në Kosovë dhe vazhdon në Mërgatë.
     Veprimtaria atdhetare e tyre lëndëzohet me organizimin e takimeve me emigracionin shqiptar, me botimin e gazetave dhe broshurave, duke arritur deri në organizimin e protestave, demonstrimeve, kundër politikës diskriminuese dhe shtypëse të shqiptarëve, në trojet e tyre lindake në Jugosllavi.
     Përvijojmë profilin jetësor të tre heronjëve të lirisë:
     1) Jusuf Gërvalla u lind më 1945, në Dubovik të Deçanit. Shkollën fillore e mbaroi në Prapaçan. Familja migrojnë në Slloveni, Jusufi mbetët ke daja në Pejë, për ta vazhduar Gjimnazin, i cili ishte më i madhi me numrin e nxënësve në Jugosllavi. Aty shquheshin Ibrahim Rugova për lexime në gjuhë të huaja dhe Jusuf Gërvalla në artet e bukura. Ata ishin shokë dhe pjesë e grupit letrar të Gjimnazit.
      Ndarjen me familjen dhe braktisjen e vendlindjes, Jusufi e shprehë në poezinë e tij:
     E kam braktisë vendlindjen
     E kam braktisë shtëpinë
     Shkrepave tuaja të larta
     Peng ua lashë fëmijërinë…
     Vazhdon studimet në Prishtinë, por, punon edhe në Teatër.
     Një shfaqje e dhënë në burgun e Nishit, me dramën “Duke pritur Godonë”, lënë një letër për burgaxhinjtë politikë shqiptarë: “Mbahuni, e mos u mërzitni, nuk jeni vetëm. Të gjithë jemi me ju. E ardhmja është jona. Liria po vjen.” Letra zbulohet nga policia, Jusufi largohet nga puna. Më 1971 punësohet përkthyes në “Flaka e Vëllazërimit në Shkup. Nga viti 1973-78, punon në “Rilindje”. Si këngëtar në Estradën e Kosovës inçizon 200 këngë. Shquhet me baladën për studentin e vetëkallur Jan Pallahu, në sheshin e Pragës, në shenjë revolte kundër pushtimit sovjetik.
     Ndërkohë, vëllai i madh, Hyseni arrestohet. Jusufi i përndjekur kalon kufirin slloven, përmes tunelit të Goricës, në Austri, me ndihmën e Bardhit. Dhe, prej andej, në Gjermani. Më 17 janar 1980 i bashkohet familja, Syzana me fëmijtë Premtonin, Donikën, Ergonin.
     2) Kadri Zeka u lind më 1953 në Poliçkë të Dardanës. Shkollën fillore e mbaroi në Desivojcë, ndërsa të mesmen Gjilan. Më 1968 Familja Zeka shpërngulet në Gjilan. Punon mësues në Gmicë të Dardanës. Regjistrohet në Fakultetin Juridik, dega e Gazetarisë. Punësohet gazetar në Radio Prishtina. Në vitin 1973 është pjesë e “Grupit Revolucionar”, në një celulë me Rexhep Malën, Hilmi Ramadanin, Hydajet Hysenin. Veprojnë me grisje flamujsh, shkruarje dhe shpërndarje të trakteve. Arrestohet e burgoset e dënohet më 1974-75. Kooptohet në Komitetin Drejtues të Organizatës.
     Në mars të vitit 1978 hetohet veprimtaria e sërishme ilegale e Kadriut. Shkon në Turqi për disa javë, por, kthehet përsëri në Kosovë. Pastaj shkon në Zvicër, vendoset në Saint Gallen, ku ndihmohet nga anëtarët e Organizatës Hasan Mala, Kadri Abdullahu e tjerë. Atje aktivkizohet, duke vënë kontakte me organizatat e shqiptarëve në Zvicër e Gjermani si dhe përfaqësitë diplomatike të Shqipërisë.
     Pengu ynë i madh është largimi i Kadriut kësaj bote, pa lënë trashëgimtarë, të cilët do të ishin ngushëllimi jonë i përhershëm.
     3) Bardhosh Gërvalla u lind më 1951, në Dubovik të Deçanit. Migroi në Slloveni, me familjen dhe atje mbaroi filloren dhe të mesmen në gjuhën sllovene. Në Kosovë studjoi gjuhën angleze. Bardhoshi këndoi dhe komponoi këngë, së bashku me Jusufin. Më 1974 shkoi në Gjermani, punoi nëpunës social në Ludwigsburg, afër Stuttgardit. Kontaktet me emigracionin i kishte të çdoditshme dhe ai u jipte ndihmën e nëvojshme ligjore.
     Kur në vjeshtën e vitit 1979 Jusufi doli në Gjermani, gjeti mjedis të përshtatshëm, qoftë për njohjen me shqiptarët, qoftë me bazën teknike, të siguruar nga Bardhi, për aktivitet politik.
     Pa Bardhoshin, Jusuf Gërvalla nuk do ta arrinte lavdinë e sotme. Por, personaliteti i papërsëritshëm i Jusufit, e ka lënë Bardhin nën hijen e tij. Kështu ka ndodhur me vëllezërit Jashari, por, me qëllime krejt të ndryshme. Profiterët hileqarë, me ndarjen artificiale të Ademit nga Hamza, donin të arrinin një qëllim të dytë, djallëzor, por, dështuan turpshëm. Kundërvënia e dikujt tjetër, nuk u arrit, pasi respektimi i rolit, i hierarkisë, ishte i patejkalueshëm.
     Është fajësi, madje, krim i madh ndarja e vëllezërve, krejt të barasvlershëm. Asnjë pushkë më shumë, asnjë plumb më shumë, nuk ka hedhur Ademi, në raport me Hamzën. Andaj, as në emërtimet e rrugëve, të institucioneve, ngritje të shtatoreve, dy vëllezërit bashkë-luftëtarë, nuk duhet të ndahen. Është e habitshme, pse heshtë Familja Jashari, ndaj kësaj maskarade të pushtetarëve batakçinj e horrakë?!
     Për Jusuf Gërvallën koha ishte vlerë dhe ai e shfrytëzoi atë maksimalisht. Informacioni që mori nga Bardhi, ishte shqetësues. Klube dhe shoqata, që vepronin ndaras, pa ndonjë platformë. Jusufi hodhi idenë e bashkimit të tyre, me një platformë kombëtare. Qëllimi ishte, për ta përçuar frymën e qendresës në popull dhe ndjenjën e jetës të dinjitetshme, si premisë përgaditore për ballafaqime politike dhe rezistencë të organizuar, me pushtuesin serbo-sllavë.
     Jusuf Gërvalla filloi botimin e gazetave, fillimisht, “Lajmëtari i Lirisë” dhe më vonë, “Zëri i Kosovës”, si dhe bashkëpunoi me gazetat “Liria dhe Bashkimi”. Publicistika politike e tij u përqendrua në sensibilizimin e çështjes shqiptare në Kosovë dhe barazinë shoqërore e politike të shqiptarëve, me popujtë e tjerë në Jugosllavi. Në faqosjen ballore të “Zërit të Kosovës”, vuri citatin përkushtues lapidar: “Në ballë të këtij populli dhe tek këmbët e këtij populli, flijimi dhe vdekja për realizimin e aspiratave të tij, do të na vijnë si përjetimi më i bukur e më fisnik në gjithë jetën”.
     Jusuf Gërvalla ishte një artist i kompletuar: poet, prozator, dramaturg, piktor, publicist, kritik letrar, përkthyes, muzikant, kompozitor, instrumentist, këngëtar i muzikës së lehtë moderne. Krijimtarinë letrare të tij e mblodhi, e përgaditi për botim Familja Gërvalla, në bashkëpunim me njeriun e letrave, studjuesin e dorës së parë, akademik Sabri Hamitin, me titull: “Jusuf Gërvalla: Vepra letrare”.
     Në Zvicër Kadri Zeka botoi gazetën “Liria”, përmbledhjen poetike “Këngët e lirisë”, broshurën me artikuj “Rreth ngjarjeve në Kosovë”, komentimin kundërshtues të studimit të Vasa Çubrilloviqit “Shpërngulja e Shqiptarëve”, e tjera. Ndihmoi në hartimin dhe shpërndarjen  e “Tezave rreth Frontit Popullor për Republikën e Kosovës”. Me përkujdesjen e tij, mijëra ekzemplarë u futën dhe u shpërndanë në Kosovë.
     Kadri Zeka dhe Vëllezërit Gërvalla nuhatën veprimtarinë përçarëse të pushtuesit jugosllav, përmes argatëve të tyre shqipfolës, në Mërgatën shqiptare. Andaj, pavarësisht nga kundërthëniet ideologjike, kauzën e lirisë e kishin të përbashkët dhe vendosen bashkëpunimin. Vepruan së bashku për një vit radhazi, edhe pse përgjimi e pengesat ishin të shumëta.
     Bardhi ishte njohës i disa gjuhëve të huaja. Ai i mundësoi Jusufit kontaktet me palën gjermane dhe diplomatë evropianë. Ishte i shkathtë në veprime, i pajisur me kulturë perëndimore, ishte edhe i guximshëm. Këtë e dëshmoi edhe në një icident fizik me konsujtë jugollavë, kur u zunë në flagrancë, duke i fotografuar shqiptarët në një demonstratë, të organizuar kundra pushtuesit jugosllav.
     Bardhi shquhej për urti e modesti, komunikues i përzemërt me të gjithë. Ishte humanist, mikpritës e fisnik tradicional, në pritje e strehim të mërgimtarëve shqiptarë, madje, duke ndihmuar edhe punësimin e tyre. Bardhi ka tre fëmijë, i fundmi u lind pas shuarjes së tij dhe trashëgoi emrin e babait.
     Për trinomin e heronjëve të lirisë, Jusuf Gërvalla, Kadri Zreka dhe Bardhosh Gërvalla, liria e shqiptarëve të Kosovës, barazia e shqiptarëve në Jugosllavi, me popujt tjerë vendorë dhe në fund, bashkimi kombëtar, nuk kishin alternativë. Dhe, ishte, pikërisht, kjo arsyeja pse ata u piketuan nga Jugosllavia pushtuese, për shënjestrim, duke e realizuar përmes argatëve të tyre, bastardë shqiptarë.
     Kadri Zeka kishte ardhur në konak te Jusuf Gërvalla, për ta koordinuar veprimtarinë e tyre, duke shmangur kundërthëniet dhe pengesat e çfarëdo natyre qofshin. Kurthi i përgaditur, për një telefonatë fatale, të asaj nate kobzezë, është shumë domëthënës. Si refugjat, Jusufi nuk kishte të drejtë për të instaluar telefon në banesë. Duhej telefonuar nga një kabinë, të vendosur në rrugë. Pikërisht, në dalje të pakingut, me makinë, në natën errëtake të 17 janarit 1982, goditën, për vdekje, me rafall të armës automatike, në Untergruppenbach të Heilbronit.
     Atentati ndaj Vëllezërve Gërvalla e Kadri Zeka, do të pasohej me vrasjen e Enver Hadrit, Vehbi Ibrahimit, Musa Hotit dhe disa tentim-vrasje tjera. Plot 20 vjetë më vonë, më  17 janar 2002, do të ekzekutohet, në hollin e banesës së tij, në lagjën “Fidanishte” të Pejës, Komandanti i UÇK-së të Rugovës dhe deputeti i Kuvendit të Republikës të Kosovës, Smajl Hajdaraj. Për të vazhduar me përgjakjen e janarëve tjerë, veprimtarë politikë dhe ushtarakë brilantë, si shefi i QIK-ut, Enver Maloku, fitimtari i Betejës së Loxhës, Kolonel Tahir Zemaj dhe të tjerë. Por, ekzekutimet e tyre, janë planifikuar, listuar dhe ekzekutuar nga hafijet e Serbisë në Kosovë.
     Është sinjifikative se pistat dyshuese, për hetim e zbulim, ekzistojnë. Por, paradoksalisht, qeveria gjermane neglizhoi, e heshti rastin mizor, qëllimshëm, meqë kishin një marrëveshje me Jugosllavinë, për të luftuar kundërshtarët politikë. Jusuf Gërvalla kishte kërkuar edhe mbrojtjen fizike gjermane. Por, i ishte refuzuar, me arsyetimin se “nuk e përmbanë ligji gjerman mbrojtjen e azil-kërkuesëve”.
    Veç kësaj, policia gjermane arrestoi të dyshuar të bazuar, për implikim në krimin vrastar të trefishtë, por, çuditërisht, i liroi pa bërë asnjë hetim serioz!?
     Në murin e ballinës së Kinoteatrit “Jusuf Gërvalla”, të Pejës, është mbishkrimi “Një jetë për Kosovën”. Dhe, kjo është sintezë e vetë jetës të Vëllezërve Gërvalla e Kadri Zeka, për kauzën e shenjtë të lirisë, të cilët, tashmë, janë simbol dhe sinonim i Kosovës dhe i shqiptarëve mbarë.
     Lavdi të përjetshme trinomit të lirisë, Jusuf Gërvalla, Kadri Zeka, Bardhosh Gërvalla dhe heronjëve të tjerë, të rënë për Atdhe.
 
          Fjala e mbajtur në Akademinë Përkujtimore në Mynih,
         organizuar nga Nëndega e LDK-së në Bavarinë e Epërme