Me sy të zinj
si kokrra ulliri,
me vetulla
krah dallëndyshe,
me shpatulla luani,
me fjalën mjaltë,
me besën kala,
me hapin vetëtimë —

ndritën tokën e qiellin
në Prishtinë.

Me orë të tëra luftuan
me ushtri e polici,
hijena të natës
që donin me na lënë
emër shuar
në Dardani e Iliridë.

Nëntor qëndrese,
nëntor krenarie —

Afrim Zhitia
e Fahri Fazliu,
përjetësisht
simbol heroizmi dhe lirie –
rrufe mbi armiq.

Arif Ejupi
Gjenevë, 3 mars 2026

Nata e ushqeu me gjak rinor,
dita e rriti si sokol.

Nga Orllani e në Prishtinë,
disa herë, nëpër shi e dëborë,
fusha e male këmbë i kaloi.

Edhe pse bënte acar e stuhi,
numëronte çdo varr të djemve të rinj,
të vrarë nga policët
dhe ushtarët e armikut.

Betohej në Flamurin e Arbërit
dhe në fjalën e burrave
të Kongresit të Manastirit,
se do të jetë krahu i djathtë
i Zahir Pajazitit.

Më 4 shtator 1994,
te diga e Liqenit të Batllavës,
shtinë ashtu siç godet rrufeja
mbi policët, xhelatë
dhe satrapë të armikut,
që terrorizonin Llapin e Gallapin.

Isak Shabani,
me guxim luani e zemrën kala,
asnjëherë nuk u ndal,
derisa, befas, u kap
nga xhandarët dhe zagarët e armikut.

Në burgun famëkeq të Sremit.
e torturuan
dhe e lanë në gjak.

Por vetes i kishte vënë kusht:
të vdiste
e të mos jetonte me nofkën
“tradhtar”
apo “i shitur te armiku”.

Edhe pse i lidhur
këmbë e duar,
si Prometeu në pranga,
mbijetoi Masakrën e Dubravës.

Në çdo bisedë
me familjarë, shokë e miq,
thotë:

“Zoti më bekoi
dhe më shpëtoi,
që të rrëfej netët e ferrit
që përjetuam nga egërsirat e Serbisë,
të cilat dalldiseshin
e entuziazmoheshin
kur shihnin lumenj
të përzier me gjakun tonë.”

Isak Shabani,
i rritur me ajrin e pastër
të maleve të Gallapit,
qysh i ri kujtonte
pranverën e përgjakshme
të vitit 1981.

Fare mirë e dinte
se qëllimi i armikut ishte
të vriste e të shkatërronte,
pastaj nga vatrat tona
të na dëbonte,
si dikur nga Sanxhaku i Nishit.

Me djemtë skifterë
të Gallapit e Llapit,
dha betimin
se, për së gjalli,
nuk do ta pranonte robërinë.

Krijuan njësi treshe e katërshe,
që dalëngadalë u shndërruan
në Ushtrinë e lavdishme
Çlirimtare të Kosovës.

Ditën që i rrokën armët,
të gjithë u betuan
se do të vdisnin në rezistencë,
ashtu siç ranë
në Bregun e Diellit, në Prishtinë,
Afrim Zhitia
e Fahri Fazliu.

ARIF EJUPI
Gjenevë, 27 korrik 2026

Eh, ëndrrat… Ku nuk të çojnë! Një takim që ishte i mundur vetëm në ëndërr

Eh, ëndrrat… Ku nuk të çojnë!

Ka net kur shpirti hap dyer që dita nuk arrin t’i hapë. Ka çaste kur malli bëhet aq i fortë, sa duket sikur kapërcen kufijtë e kohës dhe të kësaj bote. E pikërisht në një çast të tillë, ëndrra na i ktheu pranë vëllanë tonë të shtrenjtë, Bardhin.

Sot mbushen plot gjashtë muaj që kur ai u largua nga kjo jetë. Gjashtë muaj pa zërin e tij, pa buzëqeshjen, pa praninë dhe ngrohtësinë që na falte. Gjashtë muaj mall e dhimbje, por edhe kujtime të çmuara që jetojnë brenda nesh dhe që as koha nuk mund t’i fshijë.

Shkova në Kishën e Shën Dhimitrit, në Bozaitika, ku kam kaluar një pjesë të madhe të jetës sime. Atje ndeza një lambadhe të madhe dhe e lashë të digjej për rreth një orë, në lutje për shpirtin e vëllait tonë të dashur.

Sot, në ditën e saktë kur mbushen gjashtë muaj nga largimi i tij, ndeza edhe një qiri në kishën pranë nesh, Kisha e Shën Kostandinit. U luta për shpirtin e tij, me atë mall që vetëm ata që kanë humbur një njeri të dashur mund ta kuptojnë plotësisht.

Dhe pikërisht sot, në mes të ditës, gjatë gjumit, ndodhi diçka që do të mbetet gjatë në zemrën time.

Bardhi erdhi pranë nesh!

Ishte aty, i qeshur dhe i lumtur, i drejtë si një lis i lartë, i veshur bukur dhe me atë hijeshinë e tij të zakonshme. Dukej sikur asgjë nuk kishte ndryshuar, sikur koha të ishte kthyer pas dhe ne të ishim përsëri bashkë, si dikur.

Na takoi të gjithëve.

Ndodheshim në një sallon plot dritë, ose ndoshta në një verandë të ndriçuar nga dielli. Gjithçka rreth nesh kishte një qetësi dhe një ngrohtësi të veçantë. Unë isha i fundit që e përqafova. E shtrëngova fort dhe nuk doja të ndahesha prej Tij. Sikur zemra ime të donte ta mbante përgjithmonë atë çast, të mos e linte të largohej më.

Ishte një takim i mbushur me dashuri, mall dhe lumturi. Një takim që në jetën e përditshme nuk mund të ndodhte më, por që ëndrra ma dhuroi si një çast të rrallë, të çmuar e të paharrueshëm.

Pastaj u zgjova.

Për disa sekonda, zemra ime donte të besonte se gjithçka kishte qenë e vërtetë. Nuk ndieja menjëherë atë boshllëkun e madh që më kujtonte mungesën e tij. Përkundrazi, isha i mbushur me një gëzim të brendshëm, me një buzëqeshje të ëmbël që sikur ma qetësonte shpirtin.

Vura dorën mbi jastëk. Ai ishte i lagur. Nuk e kuptova nëse ishte lagur nga lotët apo nga djersa…

E gjithë pasditja më kaloi nën ndikimin e atij përjetimi të mrekullueshëm. Ndihesha sikur Bardhi ishte ende pranë meje. Më dukej se ndieja praninë e tij pranë trupit tim, frymëmarrjen e tij dhe atë ëmbëlsi të papërshkrueshme të të qenit pranë një njeriu që e do me gjithë shpirt.

Dhe mendja më çoi te netët e ëndrrat e tjera, te kujtimet tona, te ditët e bukura të fëmijërisë, kur ishim bashkë, plot gëzim e shpresa.

Sa të bukura ishin ato ditë!

Me motrën dhe vëllezërit dilnim e luanim në livadhet plot lule e gjelbërim të fshatit tonë malor, aty ku natyra ishte e mrekullueshme. Mblidhnim lule, çaj mali, salep, trëndelinë e rigon. Shijonim mollët e qershitë, mblidhnim arra e lajthi dhe mbushnim ujë në krua.

Ishin ditë të thjeshta, por të mbushura me lumturi të pastër, me të qeshura, shaka dhe dashurinë e natyrshme që na lidhte si motër e vëllezër.

Në ëndrrat tona, ndonjëherë, livadhet e fshatit ja lënë vendin qytetit ku kaluam një pjesë të jetës sonë. Edhe atje ishim bashkë. Dilnim, takonim shokët e shoqet, bënim xhiro, uleshim diku për të ngrënë një akullore apo për të pirë diçka freskuese. 

Ishim të rregullt në sjellje, në veshje, në ecje, në miqësi dhe në gjithçka që bënim.

E mes nesh spikaste Bardhi.

Në dukje serioz, por mjaftonte të bisedoje me të që të zbuloje virtytet e tij të larta njerëzore, të harmonizuara aq bukur në qenien e tij. Kishte një mënyrë të veçantë të të qenit, një qetësi, një mirësi dhe një hijeshi që e bënin të paharrueshëm.

Për ne ai nuk ishte thjesht vëlla. Ishte njeriu ynë i dashur, pjesë e pandarë e jetës sonë, një prani që na jepte siguri dhe na bashkonte.

Sot, mungesa e tij lë një zbrazëti që nuk mbushet lehtë. Ka momente kur malli bëhet aq i fortë, sa fjalët nuk mjaftojnë për ta shprehur. Megjithatë, dua të besoj se Bardhi ka gjetur paqen në përjetësi dhe se dashuria që na lidh me të nuk është shuar.

Dhe, sikur ky përjetim të mos mjaftonte, sot ndodhi edhe diçka tjetër që më bëri të ndalesha e të mendoja gjatë.

Në drekë, në emisionin që ndjek zakonisht në YouTube, m’u shfaq prifti Samouil. Gjatë predikimit të tij, ndër të tjera, ai foli për vëllezërit që janë larguar nga kjo jetë dhe për kujdesin e tyre ndaj vëllezërve e motrave që kanë lënë pas.

Për ta ilustruar këtë, solli si shembull takimin e të pasurit me Llazarin, të përshkruar në Shkrimin e Shenjtë.

Në përfundim të predikimit, Prifti tha se këto janë punë të Zotit, por një gjë është e sigurt: ne duhet t’i kujtojmë të dashurit tanë që janë larguar nga kjo jetë, të ndezim qirinj dhe të lutemi për ta, sepse atje ku ne nuk mund të arrijmë, arrin Zoti.

Ai foli edhe për dashurinë që nuk shuhet nga vdekja, për lidhjen shpirtërore që mbetet mes njerëzve edhe kur ata ndahen fizikisht.

Dhe sa e vërtetë është kjo!

Nuk mund ta di me siguri se çfarë kuptimi ka ëndrra ime, as të pretendoj se i njoh misteret e botës përtej kësaj jete. Por e di se ajo që përjetova ishte e thellë, e gjallë dhe e mbushur me një dashuri që nuk mund ta përshkruaj plotësisht me fjalë.

Për mua, ishte më shumë se një ëndërr e zakonshme. Ishte një takim që ma qetësoi shpirtin, më mbushi zemrën me gëzim dhe ma bëri mallin, qoftë edhe për pak çaste, më të lehtë për t’u përballuar.

Bardhi ynë ka gjashtë muaj që është larguar fizikisht nga ne, por sot, në këtë ditë të shënuar, unë e përjetova praninë e tij me një forcë të veçantë. E pashë të qeshur, e përqafova, ndjeva ngrohtësinë e tij dhe nuk doja të ndahesha prej tij.

Ndoshta ëndrrat janë një mënyrë përmes së cilës zemra jonë gjen pak qetësi mes mallit dhe dhimbjes. Ndoshta janë kujtimet që marrin jetë për disa çaste, duke na dhuruar mundësinë të jemi sërish pranë atyre që duam. Misterin e tyre nuk mund ta shpjegojmë gjithmonë, por ndjenjat që na lënë pas janë të vërteta.

Vdekja mund të ndajë përkohësisht dy njerëz, por nuk mund ta shuajë dashurinë ndërmjet tyre.

Bardhi ynë i shtrenjtë, ti nuk je më pranë nesh si dikur, por je dhe do të mbetesh gjithmonë pjesë e pandarë e jetës sonë. Jeton në zemrat tona, në kujtimet e fëmijërisë, në çdo buzëqeshje që na kujton ty, në çdo lutje që bëjmë për shpirtin tënd dhe në çdo ëndërr që na lejon të të përqafojmë edhe një herë.

Gjashtë muaj pa ty, por jo gjashtë muaj pa dashurinë për ty.

Sepse dashuria nuk matet me ditët që kalojnë, as me largësinë që na ndan. Ajo jeton përtej kohës, në thellësinë e shpirtit dhe në kujtimet që nuk vdesin kurrë.

Eh, ëndrrat… Ku nuk të çojnë!

Sot, ëndrra ma ktheu vëllanë. Për pak çaste, më dhuroi atë që zemra ime dëshiron më shumë: ta kisha sërish pranë, ta përqafoja dhe të mos ndahesha prej tij.

U zgjova, por ndjenja e pranisë së tij mbeti me mua.

Dhe atë përqafim, atë buzëqeshje dhe atë ëmbëlsi do t’i ruaj gjatë në zemër.

Bardhi ynë i dashur, prehu në paqen e Zotit!

Ti jeton dhe do të jetosh gjithmonë mes nesh, sepse dashuria  jonë për ty nuk njeh ndarje.

Me dhimbje të thellë mësuam sot, më 22 tetor 2026, lajmin e ndarjes nga jeta të mikut tonë të mirë, Izet DURAKU, gazetarit, poetit, shkrimtarit, publicistit, botuesit dhe bashkëpunëtorit të shquar të “Gazeta e Alpeve”. Familjes së tij të dashur, të afërmve, miqve, kolegëve dhe lexuesve u përcjellim ngushëllimet tona më të sinqerta. Në këtë ditë të rëndë, jemi pranë tyre me respekt, dashuri dhe mirënjohje për njeriun që humbëm.

Izet Duraku i kushtoi afro gjysmë shekulli fjalës shqipe, gazetarisë, letërsisë dhe kulturës sonë. Pas tij mbeten librat, shkrimet, puna në institucionet mediatike e kulturore, autorët që mbështeti dhe kujtimet e njerëzve që e njohën. Në të gjitha këto, ne do të kërkojmë e do të gjejmë përsëri praninë e tij: mendimin e matur, fjalën e kujdesshme dhe përkushtimin ndaj punës së mirë.

Për mua, humbja e Izetit është edhe humbja e një miku prej dekadash. E kam njohur në vitet ’80, kur shkoja në Kukës si gazetar i gazetës “Shkëlzeni” të Tropojës, që shtypej në shtypshkronjën e atij qyteti. Izeti ishte gazetar i “Bashkimit” për Kukësin, Tropojën e Hasin dhe drejtues i Degës së Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve në Kukës. Aty nisën njohja dhe miqësia jonë, të cilat koha i bëri më të çmuara.

E njoha në punë e në krijimtari, në biseda për gazetarinë dhe letërsinë, në shqetësimet e përbashkëta për kulturën dhe njerëzit e trevave tona. Tek ai çmova thjeshtësinë, urtësinë, korrektësinë dhe besnikërinë ndaj miqve. Izeti dinte të dëgjonte dhe të thoshte fjalën e duhur. Bënte mirë pa zhurmë. Në kujtesën time mbetet një njeri me të cilin mund të ndaje një mendim, një merak dhe një gëzim, duke ndier sinqeritetin e miqësisë së tij.

I lindur më 1956 në Morin të Lumës, pranë kufirit me Kosovën, ai e mbarti vendlindjen në kujtesë dhe në krijimtari. Fëmijëria buzë telave me gjemba, Drini i Bardhë dhe jeta e njerëzve të Lumës e të Kukësit ushqyen ndjeshmërinë e tij. Pas studimeve për letërsi në Universitetin e Tiranës, punoi si mësues në një fshat të thellë të Kukësit. Ajo përvojë e afroi edhe më shumë me jetën, vështirësitë dhe botën shpirtërore të njerëzve të malit alpin.

Në gazetën “Bashkimi”, në drejtimin e Radio Kukësit dhe më pas në Radio Tirana, ai e pa gazetarinë si përgjegjësi ndaj faktit dhe ndaj njeriut. Në faqet e shtypit e në mikrofonin e radios përcolli jetën dhe shqetësimet e trevave verilindore. Me respekt kujtojmë veçanërisht punën e tij në Radio Kukësi, kur zëri i saj shërbeu si urë informacioni e solidariteti me Kosovën. Ky kontribut do të mbetet pjesë e rëndësishme e kujtesës sonë profesionale e kombëtare.

Letërsisë shqipe Izet Duraku i la një krijimtari në poezi, tregime, roman e publicistikë. Që me vëllimin “Drini i Bardhë”, të botuar më 1985, ai dëshmoi lidhjen e thellë me vendlindjen dhe ndjeshmërinë ndaj fatit njerëzor. Në romanin “Libri i udhëtarit” trajtoi kërkimin e drejtimit dhe të kuptimit në një realitet të pasigurt. Në shkrimet e tij, përvoja personale u bashkua me kujtesën e vendit dhe me vëmendjen ndaj njerëzve të zakonshëm.

Ai i shërbeu kulturës edhe si drejtues e botues, përmes angazhimeve në Ministrinë e Kulturës dhe në revistat “Dy Drina”, “Kallz” e “Illz” dhe në vitet e fundit si Drejtor i revistës “Illz” – revistë e Tiranës, revistë kombëtare. Mbështeti krijues, inkurajoi talente dhe ndihmoi që fjala letrare të mbërrinte te lexuesi. Për Izetin, botimi ishte punë që kërkonte kujdes e përgjegjësi. Këtë përvojë dhe këtë dashuri për fjalën i solli edhe në bashkëpunimin e tij të çmuar me “Gazeta e Alpeve”.

Gazeta jonë humbi një bashkëpunëtor të shquar dhe një mik të mirë. Shkrimet, mendimi dhe prania e tij na kanë nderuar. Në Konventën Euro-Ballkanike të Alpeve, të zhvilluar në Valbonë më 15–16 maj 2026, ai u nderua me Çmimin e Lartë “Pena Alpine”, për kontributin në pasqyrimin dhe lartësimin e jetës e të vlerave të trevave alpine shqiptare. Sot ky nderim merr për ne një peshë të veçantë: patëm mundësinë t’ia shprehnim mirënjohjen sa ishte mes nesh.

Në gusht të këtij viti i kushtuam shkrimin “Izet Duraku, Njeriu i mirë i fjalës, i familjes dhe i punëve të mira”. E botuam me dashurinë dhe respektin për mikun, në një kohë kur ai përballej me sëmundjen e rëndë. Na mbetet ngushëllim që ai e lexoi dhe u gëzua shumë prej tij. Ato fjalë ia thamë në kohën e duhur. Sot i rikthehemi atij shkrimi me lot në sy, por edhe me qetësinë se respektin tonë ia dëshmuam kur ai mund ta ndiente.

Mendimi ynë shkon te bashkëshortja e tij, dr. Kujtime Duraku, te vajza Eva, te djali Vetoni, te mbesa e vogël Edeni dhe te gjithë familja. E dimë sa vend të madh zinte familja në jetën e Izetit dhe sa gëzim i sillte të qenët gjysh. Asnjë fjalë nuk e zëvendëson praninë e njeriut të dashur. Urojmë që kujtimet e jetës së përbashkët, dashuria që ju la dhe respekti i njerëzve për të t’ju japin forcë në këto ditë të vështira.

I dashur Izet, do të na mungosh në bisedat tona, në punët e përbashkëta dhe në faqet e gazetës. Do të na mungojë fjala jote e matur dhe ajo mënyrë e thjeshtë me të cilën ishe pranë mikut. Do t’i ruajmë me kujdes kujtimet, shkrimet dhe shembullin Tënd. Në “Gazeta e Alpeve”, emri Yt do të ketë gjithmonë vendin e nderuar të bashkëpunëtorit dhe mikut tonë.

Lamtumirë, miku ynë i mirë, Izet DURAKU! Mirënjohje për jetën, veprën dhe miqësinë Tënde. Qoftë i paharruar kujtimi Yt!

Ramiz LUSHAJ

Botues dhe Kryeredaktor i Gazetës së Alpeve

Në emër të Gazetës së Alpeve dhe të miqve të saj

Tiranë, 22 tetor 2026

Me rastin e 90-vjetorit të lindjes dhe 5-vjetorit të ndarjes nga jeta

Sot, aktori dhe regjisori Dhimitër Orgocka, një nga figurat e shquara të teatrit dhe kinematografisë shqiptare, do të mbushte 90 vjeç. Ai u nda nga jeta më 1 janar 2021, duke lënë pas një veprimtari të pasur dhe të rëndësishme në artin, kulturën dhe shoqërinë shqiptare.

Dhimitër Orgocka ishte një personalitet i rrallë i skenës shqiptare, i cili, me talentin, përkushtimin dhe kontributin e tij të çmuar, u bë pjesë e rëndësishme e historisë së teatrit dhe kinematografisë shqiptare. Emri dhe vepra e tij janë të lidhura ngushtë edhe me skenën korçare, një hapësirë e rëndësishme e traditës dhe identitetit teatror shqiptar, ku ai la gjurmë të veçanta përmes veprimtarisë së tij artistike.

Përmes roleve të shumta në teatër e kinema, si dhe punës së tij si aktor dhe regjisor, Orgocka kontribuoi në pasurimin e jetës artistike dhe kulturore, duke fituar respektin e kolegëve dhe dashurinë e publikut. Kontributi i tij në jetën teatrore, veçanërisht në traditën e skenës korçare, përbën një pjesë të çmuar të trashëgimisë që ai i la artit shqiptar.

Në këtë përvjetor të veçantë, kujtimi i Dhimitër Orgockës përcillet jo vetëm përmes veprës së pasur që la pas, por edhe përmes botimit të këtij libri, që vjen si një amanet i tij, si dëshmi e respektit dhe mirënjohjes për jetën, punën dhe kontributin e tij të vyer.

I mbështetur në dokumentet e arkivit personal dhe në rrëfimet e njerëzve që e njohën dhe bashkëpunuan me të, ky botim synon të sjellë një portret sa më të plotë të artistit dhe njeriut Dhimitër Orgocka, duke ruajtur kujtesën për të dhe duke e përcjellë veprën e tij te brezat e ardhshëm.

Ky libër është një homazh për një artist që i kushtoi jetën skenës, për një emër që mbetet pjesë e historisë së teatrit shqiptar dhe për një personalitet që la gjurmë të pashlyera në kujtesën e skenës korçare dhe të kulturës sonë kombëtare.

I përjetshëm qoftë kujtimi i Dhimitër Orgockës!

(Kushtuar Ramadan Govorit, imamit atdhetar,udhëheqës i NDSH-së në rrethin e Llapit,
disaherë të dënuar me burgim të gjatë)

Ishte burrë
me shpirtin si granit,
në kokë çdoherë
mbante maramë dhe plis.

I rreptë,
me zemër çelik,
rrufe mbi armiqtë.

Me profesion
ishte imam,
por kudo që predikonte
thoshte:

“Pa atdhe e liri,
feja është vetëm mallkim.”

Si udhëheqës i NDSH-së
në rrethin e Llapit,
mobilizoi rininë
duke thënë:

“Derisa e kemi Shqipërinë,
pse të jetojmë
nën sundimin serbo-sllav?

Zgjohuni, zgjohuni,
o vëllezër shqiptarë,
se unë, për të gjallë,
s’pranoj të jetoj
nën Serbi,
që të parët e mi
i ka vrarë,
i ka grirë,
shtëpi e tokë
ua ka rrëmbyer
nga Nishi
deri në Sjenicë.”

Këta të pashpirt
e të pabesë,
edhe gjatë Luftës Antifashiste,
në gjak na kanë larë,
edhe pse eshtrat
deri në Srem
i kemi lënë.

Disa herë
e dënuan
me burgim të gjatë,
por deri në vdekje
mbeti skifter,
duke mbrojtur folenë
në shkrepat
dhe pllajat
e Sharrit
dhe Krajës.

Ushqehej
me grurin
dhe misrin
e Fushës së Kosovës,
kurse pushimin e bënte
dhe etjen e shuante
në krojet e Grykës së Rugovës.

Dyshek
e kishte
tokën e Llapit,
jastëk
gurët e Gallapit,
e jorgan
rrasat
e Malësisë së Gjakovës.

Çamërinë
dhe Tivarin
i kishte plagë
të pashëruara.

Mallkonte
Londër e Berlin
dhe të shiturit,
që për kolltuk
Shqipërisë
ia prenë degët
dhe e lanë
vetëm trung.

Arif Ejupi
Gjenevë, 28 Nëntor 1995

Çdo riprodhim, shpërndarje, publikim ose shfrytëzim i paautorizuar i këtij materiali, në çfarëdo forme apo mënyre, përbën shkelje të të drejtave të autorit dhe bie ndesh me dispozitat ligjore në fuqi. Shkelësit e këtyre të drejtave mund të përballen me masa ligjore përkatëse.

25 Shtator 2007

Shtator vjeshte…si sot kaq vjet u ndave nga ne i dashtun e i paharruem Padër Zef… Vepra jote monument përcjell dëshminë e gjallë të shenjtënimit të vujtjes dhe përshpirtjes.

Me vokacionin e parajsës kristiane jetove për të na rrefy ferrin shqiptar që ende kullon gjak të pafajshem martirësh.

Kemi detyrën morale të përcjellim mesazhin e dashunisë sate. Kemi detyrën të mbajmë gjallë memorien.

Të faleminderit Padër Zef, për çdo ditë dashuni që më dhe e më fale.

“Superiori Át Marin Sirdani më thirri në odë të vet për dy fjalë. Ndigjo, more djalë,- më tha,- un e çmoj vendosmëninë tande, por çdo gjâ ka masë: shka del jashtë mase asht budallallek. E kupton? Ti ke ardhë këtu në kohën mâ t’keqe që ka pasë Katolicizmi ndonjiherë e sidomos na. Ktheu në katund, aty ku ishe, struku, mos fol, as mos i beso as këmishës sate. Na kemi nevojë për ty që të jetojsh e jo me dekë. Na pleqtë edhe na ardhtë puna me dekë, e kemi kositë livadhin, por ju të rijt duhet të jetoni. Zoti asht i Madh. I kjoshim falë atij të lumit që ka krijue vdekjen, se përndryshej njerzit do t’kishin me kenë gjithmonë skllav të tiranve. Edhe kta do t’desin nji ditë e ti duhet të jetojsh vetëm sa me tregue. Kurrgjâ në mos kjosh i zoti me bâ, rrno vetëm për me tregue. A e kupton shka due me t’thanë? Mbaruen të tjerët, mbarojmë na, mbaron edhe ti: të gjithë shkojmë si qeni në rrush po nuk kje dikush me kallxue se si kje puna. Kush të teprojë le të kallxojë! Nuk asht fjala që po mbarojmë sot. E dijmë këtë. Nuk duhet të mbarojmë për nesër e për shekujt e ardhshëm. E kupton këtë? Fra Zef, un jam sot për sot Superjor: po të jap urdhën: ik, rrno! Vetëm për me tregue!”

Libri i kushtohet

“Atyne që vdiqën njerz

atyne që qëndruen njerz[…]”

Lum kush kupton dhe qëndron njeri…

Si sot kaq vjet shuhej At Zef Pllumi në Romë.

La nji popull jetim…

N’oborrin e Teatrit Kombëtar,

Kadri Roshi,mbështetur te bërrylat

Monumentalisht ulur qendronte,

Teksa pinte ngapak raki,

Duke ngjyer herë – herë gishtin tregues

Me piper speci djegës

Që t’i ndesheshin në fyt

Dy xixëllima !

Në moshë të shtyrë tashmë

I ndërmendet e s’i shuhet përfytyrimi

I Ali Pashë Tepelenës,

Sundimtarit,

Ashtu me atë mjekrën e kreshpëruar

Dhe taxhin bektashian në kokë ;

Në trup fustanella dhe jeleku fijear.

Pisqollat tinëzare në brez…

Eh, Kadri Roshi

Ikona rrezatuese e aktrimit

Dëshironte të luante

Ali Pashanë

Madhështorin e pafriguar ;

Mjeshtërisht ta luante,

Aqsa publiku,përnjëmend,

Të besonte se, ishte ngjallur

Mrekullisht

Pashai

I vëerteti !

Ah, piperi djegës i kuq zjarr,

Djegësja raki, ah !

Si ta përshkënditnin fytin,

Tek ndesheshin,

Mendjen,tek trazoheshin ,

Si ta përndiznin !

Kadri Roshi, sovran dhe ai,

Në skenë ,

Kish nevojë për Ali Pashanë,

Që të shmangte boshësinë e pleqërisë,

Squlljen që s‘e honepste ta shmangte

Dhe…

Zbritjen nga skena !

Do t’ia rrëmbente të paepurit

Bubullimat e zërit,

Dritën zhbiruese të syrit,

Urdhrat e thiktë,

Energjinë vullkanike …

Oh patjetër

Do të alipashëzohej !

2001